Δεν σου χαρίζεται τίποτα

Τι είναι αυτό που σου θυμίζει το πέρασμα του χρόνου;

Οι φωτογραφίες!

Τι είναι αυτό που σου δείχνει το πέρασμα του χρόνου χωρίς να το καταλαβαίνεις;

Ο ύπνος!! *2 θαυμαστικά

Έχει πάει 1:00 μετά τα μεσάνυχτα, το τραπεζάκι του σαλονιού είναι βομβαρδισμένο από πιάτα..ποτήρια..τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες και μερικά μπουκάλια κρασί να στέκονται στο πάτωμα. (ποιός θα τα μαζέψει όλα αυτά θεέ μου;)

Κι εκεί που όσο πιο πίσω στα χρόνια στρέφεις το βλέμμα σου βλέπεις εσένα να ξεκινάς τη βράδυ μετά τις 12:00 (τη νύχτα), τώρα έχει πάει 1:00 με το μόνο που αναζητάς είναι το πάπλωμα ικέα να «πεθάνεις» αγκαλιά του.

Μεγάλωσες. Έκλεισες τα 26. Έσβησες (όπως πάντα) την τούρτα σου. Έκανες απλές ευχές τώρα. Έχεις όλα τα βασικά πράγματα που χρειάζεσαι για να επιζήσεις. Κυνηγάς τα όνειρά σου σαν λέαινα που την είχαν κλεισμένη για χρόνια σε κλουβί. Φτιάχνεις περισσότερους φίλους και λες πιο ζεστά την καλημέρα. Χαμογελάς.πιο.εύκολα!

Ζω σε ένα παραλήρημα ευτυχίας..έχω πάθει ευτυχία..και είναι η πρώτη φορά που νιώθω τόσο ελεύθερη, ικανή και ατρόμητη. Νιώθω ότι ορίζω απόλυτα τη ζωή μου….και μου συμβαίνει για πρώτη -γαμημένη- φορά!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

Αλήθεια τώρα;

αν σε κάτι το ‘χω εύκολα είναι να σου μιλώ με νοσταλγία! Είμαι ο άνθρωπος που θα καθίσει δίπλα σου και θα μιλάει ακατάπαυστα για φωτογραφίες, στιγμές, αναμνήσεις. Όσο περνάνε τα χρόνια..αντί να τρώγομαι στην καθημερινότητα και να «ξεχνώ» περσινά ξινά σταφύλια, τα ξαναζυμώνω, ξαναμασώ, και ξαναφτύνω!

Βέβαια, όλο αυτό βρίσκεται στο απόγειό του κάθε χρόνο ίδια στιγμή..λίγο πριν τα γενέθλια μου! Στιγμή που γίνεται ο γερός απολογισμός του έτους, του εαυτού μου και των γύρω μου. Είναι η στιγμή που θέτω καινούργιους στόχους. Να διευκρινίσω κιόλας, ότι τη μισή χρονιά σκέφτομαι πως περασα τα γενέθλια μου..και την άλλη μισή πως ΘΑ τα περάσω.

Άλλη μια χρονιά με τοοοοσο κόσμο στη ζωή μου..τόοση δουλειά..τόσους φίλους..τόοοοση οικογένεια…τόοοσους μαθητές…τόσα πλούσια πράγματα να την γεμίζουν! Με θεωρώ τυχερή, αλήθεια! Μου λείπουν παρά ελάχιστα, τα οποία, ενδόμυχα, πιστεύω οτι θα τα βρω σύντομα.

Φέτος θα φύγω… – παρακαλώ σε κάθε επόμενο κόμμα βαθιά ανάσα- θα βγάλω την ποδιά της πρωινής δουλειάς, θα δώσω από ένα γερό φιλί στους μαθητές μου, θα κάνουμε μια καλή επανάληψη τα αγγλικά με τ’ αδέρφια μου, θα διπλώσω την στολή του ερυθρού σταυρού, θα κλείσω τα δεδομένα του κινητού και θα φύγω.

Έτσι απλά..φεύγω γι’ αυτό που λέμε «διακοπές για μια βδομάδα». Το οποίο, για μισό λεπτό, μιας που κάνω και την «απογραφή» μου, δεν έχω ιδέα πώς στην ευχή γίνεται τούτο! Φεύγεις έτσι; Χωρίς φωνές; Γκρίνια; Ωχαδερφισμός; Μιζέρια;     Δηλαδή τι; Εσύ η βαλίτσα & και η ταυτότητα;

OMG!

Φιλιά, Αντριάνα!

0d018c355b703a1c6cb04d5d78bc8301

 

Χώρος περιορισμένος

Κοίτα..στο τραπέζι κάθισα, υποτίθεται, για να διαβάσω. Έχω, βλέπεις, μια ύλη να τελειώσω..κάτι εξετάσεις να δώσω..λίγα πλάνα μαθήματος να φτιάξω..856759 γονείς να μιλήσω εξηγώντας κολυμβητικά προγράμματα..κι έναν σκύλο ν’ απαιτεί βόλτες!

Δεν ξέρω πως βρέθηκα να γράφω εδώ..ούτε το γιατί.. και σαφώς γι’ άλλη μια φορά θα μου είναι αδύνατο να διαβάσω -έστω για επαλήθευση- τούτο ‘δώ το κείμενο.

Είμαι σε μια τρελή έξαρση προγράμματος όπως κάθε πλέον Σεπτέμβρη. Προσπαθώ να βάλω τις ώρες σε πλήρη στοίχιση μεταξύ τους, αλλά αυτές ξεγελούν το χρόνο και τον κάνουν ότι θέλουν σαν ένα κακομαθημένο κορίτσι στην εφηβεία που αρνείται να μπει σε αυστηρά προγράμματα.

Από τη μία η πρωινή σταθερή δουλειά, από την άλλη το τμήμα χορού, από απέναντι το κολυμβητήριο, και στη γωνία ένα μικρό τρίχρονο κορίτσι με μόνιμο ερώτημα «Αντριάνα πότε θα έρθεις πίτι μου να παίξουμε παρέα;»…

Και μέσα σε όλα αυτά..εγώ να μετρώ τις μέρες. Να φτιάξω τη μικρή χειραποσκευή, φορέσω τα ροζ σταράκια, μπω στο αεροπλάνο..και ν’ απογειωθώ!

Μα να, γι’ αυτό επέστρεψα ξανά σε σένα…γιατί ο τόπος γύρω μου αρχίζει να μη με χωράει ξανά.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Τίτλοι αρχής

Δεν είναι εύκολο πράγμα..δεν είναι καθόλου. Είναι τόσο περίεργο, να βλέπεις το όνομά σου να «κρεμιέται» στα μπλογκς της πόλης μιλώντας για τη δουλειά σου. Θέλεις να αγκαλιάσει και να φιλήσεις όλο τον κόσμο. Να συγχωρήσεις. Να ζητήσεις συγγνώμη. Να υποκλιθείς σε όλους όσους σε πίστεψαν. Να πεις ένα τεράστιο ευχαριστώ σ’αυτή τη γυναίκα που πίστεψε σε σένα και τσίριζε σε μια μετά βίας φροντισμένη αίθουσα χορού «κουνήσου Αντριάνα! υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διψάνε για να μάθουν κι εσύ θα είσαι αυτή που θα τους πιάσεις από το χέρι». Φυσικά μετά τα άλλαζε «ποιά νομίζεις ότι είσαι; που θέλεις να αλλάξεις και τον κόσμο!» και όλο αυτό το τούμπαλιν ψυχολογίας με έκανε ευέλικτη και ανθεκτική. Με «χτυπούσε» με τα λόγια της στον τοίχο, με πρόσβαλε, με μείωσε…με στήριξε, με αγάπησε, με πίστεψε!

Και ναι…είμαι η Αντριάνα…που πριν δημοσιεύουν το παρακάτω ποστ, με ρώτησαν. Μου ζήτησαν διορθώσεις. Με γνώρισαν από κοντά. Με πίστεψαν!

Κι εγώ…εκεί που πάω να βουρκώσω και να αναρωτηθώ από πού ήρθα και που πάω…παίρνω δράση κατευθείαν…και στήνω ευθύς αμέσως τα επόμενα σκηνικά μαθήματος για να δημιουργήσω μαζί με τα πολύ μικρά παιδιά μου!

Και να προσχεδιάσω την επόμενη συνάντηση μαμάς-παιδιού.

 

Φιλιά, η Αντριάνα!

 

http://www.epirroes.gr/2017/02/my-gym.html?spref=fb

 

εσύ σε τι φάση είσαι;

Κάνω μετά βίας χώρο στο γραφείο και προσπαθώ ανάμεσα σε βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια, μαλλιά πλεξίματος και ο,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, να χωρέσω μια μικρή κούπα γάλα. Κι ενώ πρέπει να απαντήσω στα άπειρα mails που πλέον δεν βρίσκουν χώρο ούτε αυτά να σταθούν μπροστά μου, μια άγνωστη δύναμη (φαντάσματα; ανάγκη;) με ξανάφερε εδώ. Ένα χρόνο μετά και βαράω τα πλήκτρα λες κι έχω ακόμα την άνεση εκείνη με την οποία έγραφα παλιά. ΤΡΙΧΕΣ! 

Τα λέω όλα τόσο ωραία μέσα στο μυαλό μου και μόλις πιάνω μολύβι και χαρτί μού φεύγουν. 

Θυμάμαι ακριβώς σε τι φάση ήμουν τότε που έγραψα για τελευταία φορά εδώ…και πέρασε ένας χρόνος τόσο γεμάτος που πραγματικά δεν μου φτάνει το 24/7 για να τα αφηγηθώ. Και δεν ξέρω ποιος έμεινε, ποιος έφυγε. 

Άλλαξα. Μεγάλωσα. Ξεκουράστηκα. Ξανακουράστηκα. Βγήκα σαν να μην υπάρχει αύριο. Χώθηκα στα βιβλία μου δίχως έλεος. Γνώρισα άπειρους καινούργιους ανθρώπους. Δούλεψα λες και χρωστάω πέντε δάνεια και δέκα κάρτες. 

Δεν ξέρω γιατί τα έκανα όλα αυτά, ούτε ξέρω γιατί τα γράφω. Ίσως για να συστηθώ ξανά με την δημιουργική μου πλευρά. Γιατί τελευταία την παραμέλησα, και μόλις το κατάλαβα..πόνεσε. 

Φιλιά, Αντριάνα!♥

 

And the night goes on 

Αυτα τα παπλώματα του ξενοδοχείου ειναι σκέτη γλύκα σαν μια φρέσκια σαντυγη, πήρα αγκαλιά και το ενα μαξιλάρι, οποτε μετα απο μια γερή δεύτερη μερα Χριστουγέννων ειναι καλη αποζημίωση προς όλων των υπηρεσιών που προσφέρω με χαρα στον τόπο τούτο απο προπαραμονή εορτών. Δουλευω φίλη μου! Θα μου πεις «γιατι; Ποτε σταμάτησες;» Θα σου απαντησω, ποτε παρα ελάχιστα απο τοτε που σταμάτησα να ειμαι φοιτήτρια, γιαυτο σ´οσους περνούν φοιτηταριο, τους λεω, σπούδασε όσο περισσότερο μπορεις γιατι μετα μια ζωή θα δουλεύεις.   
Φοράω τα καλα μου ρούχα, βαφομαι, αρωματιζομαι, βάζω το έντονο κραγιόν μου και βγαίνω έξω να υποδεχτώ του ενοίκους και τους πελάτες του ξενοδοχείου. Τους εξηγώ την ποικιλία ντόπιων κρασιών μας, εμπλουτιζω το μενού φαγητού προφορικά, βοηθώ τις γυναίκες στην επιλογή μπυρας και τα πρωινά όσο ειμαι ελεύθερη και εχω διάθεση τους κρατάω παρέα στο λόμπι καθώς πίνουν τον καφέ τους. Μετα αποσύρομαι σε μια γωνία του σαλονιού και διαβάζω τα βιβλία μου. 

  
Απο πρόπερσι εκανα συμφωνία με τον εαυτο μου, οτι ειναι τα τελευταια ανιαρά Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά που θα επιτρεψω στο εαυτο μου να περασει και παραδόξως δεύτερη φορά τα καταφέρνω. Πέρυσι πυροτεχνήματα, μπαρουτια, αστυνομίες, ασθενοφόρα και μια υπέροχη πρωτοχρονιά στην κεντρική Ευρώπη στις όχθες του ποταμού μαιν. Φέτος εργάζομαι στο πιο δυνατό ξενοδοχείο του χιονοδρομικού κέντρου και δεν με ενοχλεί καθολού που βάζω τα βρώμικα πιάτα στον κλίβανο ή εχω γύρω μου 3846 παιδιά, που ανάθεμα, θα θελα να μάθω….πως με μυρίζονται και μαζεύονται ολα τριγύρω μου, αντι να πανε στους άλλους υπαλλήλους. Γράφω στο κούτελο «νηπιαγωγός»;;;;;

  
Να, σήμερα το βράδυ, με παρατηρουςε ενα κοριτσάκια απο μακριά, του χαμογέλασα και ήρθε τρέχοντας πανω μου να με αγκαλιάσει. Ενα αλλο μου χάρισε δυο ζωγραφιές, το τρίτο ήρθε πρωί πρωί στο δωμάτιο να μου πει καλημερα (σ.σ. Κοιμάμαι στο playroom που ειναι διαθέσιμο μετα τις 18:00 για το κοινό αλλα αυτο δεν κρατιόταν κι εγώ ξέχασα να κλειδωσω). Δεν εχω στο μυαλο μου να κλειδωσω γιατι όλοι τους με φροντίζουν. Ειμαι η ξαδερφη του αφεντικού, οποτε καταλαβαίνεις, όλοι στα οπα οπα, ακόμα και ο μάγειρας που ξέρει, οτι γλυκό χωρις σοκολάτα παυει να αποτελεί γλυκό κι έτσι μου φέρε σοκολατάκια. 

  
Χαίρομαι να δουλεύω φίλη μου, μου δίνει πνοή. Ζωντάνια. Και λόγους ύπαρξης. Θέτω διαρκώς νέους στόχους. Να για παράδειγμα: που θα παω εγώ να σκοτώσω τα λεφτά των εορτών;;;;;

Στην Αθηνα! 

Τι θα τα κανω;;;;;

Γλυκά στου Ψυρρή στο σερμπετοσπιτο! 

Το ενα ΣΚ θα δώσω πτυχίο γερμανικων (συνεχίζω παράλληλα τα πείσματά μου) και το αλλο θα παω να πιω σφηνάκια στην Αθηνα. Αυτο θελω, αυτο θα κανω. 
Πρώτα κοιτάω τι θελω, μετα τι πρέπει. Έτσι, αναθεώρησα για το νέο ετος. 
Γιαυτο, θα ευχηθώ καλες γιορτές με πολλή κ εποικοδομητική σκεψη σε όλες τις πλευρές. Θα δώσω στον καθένα σας ενα χοντρό φιλί και λίγα ρινίσματα υπομονής. Μεγάλες δόσεις αγάπης, έρωτα και σταθερότητας. 

Φιλιά πολλα, Αντριάνα!

  

Www.vaelapallas.com 

Είναι οτι αφού…

Είμαι χαρούμενη!Βγήκα. Και δεν είναι οτι βγήκα. 

Ήπια. Και δεν είναι οτι ήπια. 

Πέρασα καλά. Και δεν είναι οτι πέρασα καλά.

Ξύπνησα χωρίς Χανκ οβερ. Και δεν είναι το Χανκ οβερ. 

Είναι οτι αφού βγήκα, κι αφου ήπια κρασιά, κι αφού πέρασα τοοοσο καλά, είχα τη νηφαλιότητα στις 4 τη νύχτα, να αφήσω το αυτοκίνητο και να επιστρέψω με ταξί. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι απόλυτα σωστή, αλλά πραγματικά, χαίρομαι τοσο πολυ που με αρκετό αλκοόλ δεν έπιασα αυτοκίνητο στα χέρια. Κατα την αποχώρηση από το μαγαζί, πήγα να το πάρω αλλά στα μισά του δρόμου λογικεύτηκα και άλλαξα πορεία. Δε μου φταίνε σε τίποτα οι μηχανοδηγοί, σε τίποτα οι πεζοί, σε τίποτα οι ποδηλάτες, αν εγω από τα κρασιά μου δεν έβλεπα ξεκάθαρα να πάρω ανάλογα στροφή. Είναι απλά καθημερινά πράγματα, που όμως! Νιώθω μέσω αυτών οτι κάνω διαρκώς βήματα αυτοβελτίωσης και επαναπροσδιορισμού προτεραιοτήτων. Ναι, είναι πιο σημαντικό πλέον για μένα, να φτάσω υγειής στο μάθημα χωρίς χτυπημένα χέρια πόδια, παρά να πάρω το αυτοκίνητο πιωμένη με τη δικαιολογία «έλα μωρε..τι θα πάθω τέτοια ώρα; Λίγοι κυκλοφορούν».
Και καταλήγω στο εξής συμπέρασμα ξανά…οτι όλα, μα όλα, είναι θέμα προτεραιοτήτων! Κι αυτή είναι η αλήθεια, είτε το παραδέχομαι είτε όχι. 

Είναι θέμα προτεραιοτήτων με ποιον θα βγω το βράδυ, που θα βγω το βράδυ και τι θα πιω εκεί. Με ποιον θα το συζητήσω το επόμενο πρωί. 

Και θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σου, μιας και τον τελευταίο χρόνο δεν είμαστε τόσοι πόλοι που διαβάζουμε μπλογκς. Θέλω σου πω οτι περνάω διάστημα τρελής αυτοπεποίθησης και «αφοβιας». Δεν χαμπαριάζω με τίποτα, δεν ιδρώνει το αυτί μου, δεν έχω ανάγκη κανέναν παρά μόνο αυτούς που επιλέγω να έχω ανάγκη. Νιώθω ένα μεγάλο θηρίο που ήρθε η ώρα και στάθηκε πραγματικά στα πόδια του και στις ικανότητες του. Μου πήρε χρόνια, το αναγνωρίζω. Με βοήθησαν άνθρωποι και με βοηθούν χωρίς να ξέρουν ποσό καλό μου έκαναν ή μου κάνουν. Με βλέπω και με εκμεταλλευομαι. Και πλέον…αδιαφορώ. Η μάλλον οχι, δεν είναι οτι αδιαφορώ..είναι οτι θέτω πιο αυστηρά και με συνέπεια όρια.  

 
Παίρνω την αυτοπεποίθηση μου και σας καληνυχτω! 

Φιλιά, Αντριάνα!