εσύ σε τι φάση είσαι;

Κάνω μετά βίας χώρο στο γραφείο και προσπαθώ ανάμεσα σε βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια, μαλλιά πλεξίματος και ο,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, να χωρέσω μια μικρή κούπα γάλα. Κι ενώ πρέπει να απαντήσω στα άπειρα mails που πλέον δεν βρίσκουν χώρο ούτε αυτά να σταθούν μπροστά μου, μια άγνωστη δύναμη (φαντάσματα; ανάγκη;) με ξανάφερε εδώ. Ένα χρόνο μετά και βαράω τα πλήκτρα λες κι έχω ακόμα την άνεση εκείνη με την οποία έγραφα παλιά. ΤΡΙΧΕΣ! 

Τα λέω όλα τόσο ωραία μέσα στο μυαλό μου και μόλις πιάνω μολύβι και χαρτί μού φεύγουν. 

Θυμάμαι ακριβώς σε τι φάση ήμουν τότε που έγραψα για τελευταία φορά εδώ…και πέρασε ένας χρόνος τόσο γεμάτος που πραγματικά δεν μου φτάνει το 24/7 για να τα αφηγηθώ. Και δεν ξέρω ποιος έμεινε, ποιος έφυγε. 

Άλλαξα. Μεγάλωσα. Ξεκουράστηκα. Ξανακουράστηκα. Βγήκα σαν να μην υπάρχει αύριο. Χώθηκα στα βιβλία μου δίχως έλεος. Γνώρισα άπειρους καινούργιους ανθρώπους. Δούλεψα λες και χρωστάω πέντε δάνεια και δέκα κάρτες. 

Δεν ξέρω γιατί τα έκανα όλα αυτά, ούτε ξέρω γιατί τα γράφω. Ίσως για να συστηθώ ξανά με την δημιουργική μου πλευρά. Γιατί τελευταία την παραμέλησα, και μόλις το κατάλαβα..πόνεσε. 

Φιλιά, Αντριάνα!♥