Όποιος στην ελπίδα περπατεί, ξέρει να χαμογελάει..

Αυτό είναι το πρώτο μου post. Το πρώτο μου κείμενο που γράφω στο loveyourthoughts και θέλω να σου μιλήσω για τη φίλη μου. Τη φίλη μου τη Μ. Η Μ που λες φίλη μου είναι ένα από εκείνα τα άτομα που νοιάζονται τακτικά για σένα. Σε παίρνει τηλέφωνο κάθε τόσο για να δει τι κάνεις και αν είσαι καλά. Χαίρεται με τη χαρά σου και στεναχωριέται με τη λύπη σου. Θέλει να μοιραστεί μαζί σου τα νέα της και κάθεται αναπαυτικά στο καναπέ της για να ακούσει τα δικά σου. Έτσι και σήμερα σαν μια συνηθισμένη μέρα με πήρε τηλέφωνο. Άκουσα τη φωνή της και χάρηκα, τα νέα όμως φίλη δεν ήταν τόσο χαρούμενα. Θέλω να σου αναφέρω λοιπόν ότι η φίλη μου η Μ ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Χαίρεται που για ακόμη μία μέρα ο θεός της χάρισε ολόκληρη την οικογένεια της. Εκτιμάει την κάθε στιγμή, γιατί γνωρίζει πλέον πολύ καλά ότι τίποτα σε αυτή την ζωή δεν είναι δεδομένο. Παλεύει κάθε μέρα με τον εαυτό της. Προσπαθεί να αποκτήσει περισσότερη δύναμη για να κάνει κουράγιο όταν έρθουν οι δυσκολότερες ώρες. Πέφτει για ύπνο και εύχεται όταν ξυπνήσει να ακούσει επιτέλους νέα ευχάριστα χωρίς να μπαίνουν άλλο σε σοβαρό κίνδυνο οι δικοί της άνθρωποι. Δεν είναι ότι δεν κλαίει, δεν είναι ότι δεν πνίγεται σε μία κουταλιά νερό και δεν είναι ότι δεν φοβάται το αύριο. Όπως κλαίει, έτσι γελάει και όπως γκρινιάζει,έτσι χαίρεται και με τα λίγα.  Είναι μια φίλη που είμαι περίφανη γι’ αυτήν. Μου δείχνει κάθε μέρα ότι η ζωή συνεχίζεται χωρίς καν να σε ρωτήσει και ότι όσες αναποδιές και αν έρθουν είμαστε εδώ για να τις αντιμετωπίσουμε. Όπως επίσης και ότι η ελπίδα είναι το μόνο που έχεις να πιαστείς όταν όλα γύρω σου δείχνουν να γκρεμίζουν με εκνευριστικό ρυθμό.  Είναι αυτή που μου δίνει κουράγιο όταν πέφτω, μου λέει την γνώμη της χωρίς ενδοιασμούς  και ακούει πολύ προσεκτικά τη δική μου. Περνάμε ατελείωτες ώρες μαζί πίνοντας καφέ, κρατάμε τις ίδιες σημειώσεις από το ίδιο μάθημα και μοιράζει η μία στην άλλη φόβους, ανησυχίες αλλά και όνειρα. Η Μ είναι μία από τις φίλες που κάνει τις φοιτητικές μου μέρες ακόμα πιο όμορφες. Μαγευτικές και αξέχαστες. Την ευχαριστώ για όλα αυτά που μου μαθαίνει..αλλά και που είναι εκεί για να ακούσει και έμενα.

Όνειρα γλυκά!

Advertisements

Έλα να γνωριστούμε…

Είμαι η Αντριάνα. Και αυτό είναι το blog μου. Σπουδάζω νηπιαγωγός και περνάω αρκετές ώρες μέσα σε χρωματιστά χαρτάκια και μπογιές. Οι φίλοι μου με φωνάζουν «στρείδι» γιατί είμαι εσωστρεφής, αλλά με τη δική τους βοήθεια προσπαθώ μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο να εκφράζω αυτό που νιώθω. Μπορώ να ζήσω τρώγοντας μόνο γλυκά κι έτσι μερικές φορές μπαίνω στη διαδικασία να τα παρασκευάζω μόνη μου. Έχω πολλά έντυπα φωτογραφικά άλμπουμ, άλλα τόσα ψηφιακά και ακόμη περισσότερα χαμένα από “χτυπημένους” σκληρούς δίσκους. Σύμφωνα με φήμες, είμαι ισχυρογνώμων αλλά αυτό αρχικά το αρνούμαι. Βαθιά μέσα μου όμως πιστεύω ότι ισχύει. Έχω 3 μικρά αδερφάκια, που πολλές φορές οι άγνωστοι με περνάνε για μαμά τους πράγμα το οποίο με νευριάζει! Πολύ!! Λατρεύω τη γιαγιά μου και έχω μεγάλη αδυναμία στις ξαδέρφες μου. Πιστεύω ότι η ζωή σε τρία πράγματα στηρίζεται, στο να ταξιδεύεις, να προσφέρεις και να παίρνεις ρίσκο! Έχω την υποψία, ότι ακόμα κι αν γίνεις φίλη μου, διαβάσεις όσα γράφω και συζητάς μαζί μου, δεν θα μάθεις ποτέ ποιο ακριβώς είναι το παρελθόν μου. Το μυαλό μου σκέφτεται συνεχώς σε βαθμό κατάχρησης κι έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό εδώ το blog μήπως και το αποφορτίσω. Να εκφράσω τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου. Διλλήματα και συναισθήματα. Δεν ξέρω αν πρέπει να αγαπάμε τις σκέψεις μας, ούτε αν είναι καλό να τις εκφράζουμε, θα φανεί απο’ δω μέσα αυτό. Χαίρομαι τόσο πολύ για τα μηνύματα που μου στέλνεις και νιώθω μια ανακούφιση όταν μου εκμυστηρεύεσαι ότι έχεις περάσει κι εσύ μια παρόμοια με τη δική μου φάση. Είτε καλή..είτε άσχημη.

Φιλιά, Αντριάνα!