Θυμάσαι εκείνη την βραδιά…;

Άκου να δεις τι θυμήθηκα μόλις πριν λίγο φίλη μου όταν τρώγαμε όλοι μαζί για μεσημέρι. Θυμήθηκα που λες, εκείνες τις μακρόσιτες διακοπές που έκαναμε με το boyfrend στην Αθήνα. Συγκεκριμένα εκείνο το φθινόπωρο που είχαμε κατέβει για μια ολόκληρη βδομάδα και ένα βράδυ είχαμε πάει στο Μεξικάνικο στο Βοτανικό.

Αααααλλες εποχές σου λέω.. Έβλεπα την Ακρόπολη και την καμάρωνα! Δίπλα της στεκόταν το φεγγάρι και έλεγα στον απέναντι μου «πες μου, δεν ζεις στην πιο όμορφη χώρα; Δεν είναι τέλεια η θέα που βλέπεις απο ένα ρουφ στο κέντρο της Αθήνας;». Εκείνος γελούσε με τον ενθουσιασμό μου και έλεγε συνέχεια «Δίκιο έχεις!» υπενθυμίζοντας με τον τρόπο του το πόσα έχω ακόμη να δω σε αυτήν την (πρώην) υπέροχη Αθήνα. Έβλεπα το ποτήρι με τη Σαγκρία να γεμίζει και η μυρωδιά της να με ταξιδεύει σε μέρη που φρόντισε η διακόσμηση του χώρου να με προϊδεάσει. Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο από εκείνο το βράδυ δεν είναι μόνο η Ακρόπολη, ούτε το κάψιμο από το «Φαχίτας» που αλύπητα χτύπησε τη γλώσσα μου. Είναι η γλυκιά γεύση που μου άφησε εκείνο το βράδυ πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το φαγητό στο Μεξικάνικο. Ένα»μετά» τραγουδιστό! Που όσα χιλιόμετρα και αν κάναμε περπατώντας στην Πειραιώς στις 2:20 το βράδυ η πόλη ήτανε ωραία! Τι κρίση μου έλεγες εσύ ότι θα έρθει; Εγώ την έβλεπα πανέμορφη! Κι αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που μου τα θύμισε όλα αυτά, θα σου πω αμέσως! Λίγο πριν φάω την τελευταία μου μπουκιά, κάποιος πίσω μου χωρίς να δω ποιός, έβαλε στο cdplayer Ξαρχάκο.  «Κάτω στον Πειραιά…στα καμίνια. Φτώχια καλή καρδιά μα και γκρίνια..» και γιατί μου τα θύμισε όλα αυτά; Γιατί εκείνο το βράδυ το τραγουδούσα με όλη τη δύναμη της φωνής μου προσπαθώντας το boyfrend να με κρατήσει όρθια στην προσπάθεια μου να ισορροπήσω σε εκείνο το μικρό κομματάκι τσιμέντου μεταξύ πεζόδρομου και οδοστρώματος λέγοντας συνέχεια «Αντριάνα σταμάτα, ξυπνάς τους άστεγους με την ηχορύπανση σου. Θα μας την πέσουν!»

 

Η ευτυχία, αυτό που χρειάζεται κάποιες φορές είναι ένα τραπέζι, δύο καρέκλες, και φαντασία για να γυρίσεις σπίτι με εικόνες. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για την αντίθεση της τότε με την τώρα Αθήνα..θα αρκεστώ όμως σε ένα: ακόμα και μέσα από τη θλίψη σου για αυτήν την χώρα, να βγάζεις μαγικά συναισθήματα! Ίσως είναι το μόνο που μας έχει μείνει πλέον..

φιλιά, Αντριάνα!

http://www.youtube.com/watch?v=lVvGYLE5Nh4

photos:  http://12tetragonika.gr/?p=1062

Advertisements

Όποια αντίδραση έχεις…

Έχω μία τρελή επιθυμία να γράψω για τα γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μου αλλά δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Είναι τόσα πολλά και διαφορετικά αυτά που θέλω να πω χωρίς να μπορώ να βρω τον τρόπο. Την σειρά που θα βοηθήσει για να γίνει κατανοητός ο λόγος μου, γιατί αν δεν ταξινομήσω όλα αυτά που σκέφτομαι θα φτιάξω σίγουρα μια άνοστη «Σαλάτα».

Θέλω καταρχάς να εκφράσω τη λύπη μου για τον άνθρωπο που έφυγε αρκετά νέος από τη ζωή συμμετέχοντας στα σημερινά επεισόδια και καλή ανάρρωση στον βαριά τραυματία αστυνομικό. Θα ήταν πολύ εύκολο να ισχυριστώ για τον πρώτο ότι από τη στιγμή που είχε καρδιακό πρόβλημα  τι ήθελε και πήγε εκεί, γιατί δεν κάθισε σπίτι του αφού ήξερε ότι οι έντονες στιγμές τον επηρεάζουν και χίλια δυο άλλα, αλλά δεν θα το κάνω! Είναι η αντίστοιχη νέα καραμέλα που κυκλοφορεί στα στόματα πολλών λέγοντας «..κι εσείς οι φοιτητές τι κάνετε;»! Σαν να μας ενοχοποιούν ρίχνοντας ευθύνες για την κατάσταση που έφτασε ως εδώ,λες και είχαμε εμείς το χρέος να σταματήσουμε το ΔΝΤ!

Επειδή είσαι φοιτητής δεν σημαίνει ότι πρέπει να κατεβαίνεις βίαια στους δρόμους έχοντας μαζί σου τη βουβουζέλα για αγκαλιά! Σχεδόν σε κάθε πορεία ήμουν εκεί έξω στο δρόμο. Στην διαδήλωση του πολυτεχνείου εκεί, στις συνελεύσεις των φοιτητών εκεί, στην κατάληψη σχεδόν πάντα θετική, στα αιτήματα των φοιτητών εκεί. Όπως ήσουν εσύ, έτσι ήμουν κι εγώ. Τώρα όμως είμαι «απών»! Δεν περπάτησα ενεργά στην πορεία και δεν ανέβασα τα ντεσιμπέλ της φωνής μου στα ουράνια. Να σπάσω τζαμαρία ούτε λόγος και να πετάξω πέτρες στην «Αστυν..όμοια» Ποτέ!

Σε αυτήν την δύσκολη εποχή που διανύουμε επιλέγω να μη βλέπω τηλεόραση, διαβάζω περισσότερο ίντερνετ και προσπαθώ με κόπο να μη το βάλω στα πόδια αφήνοντας την χώρα έρμαια των δυνάμεων.

Ο δικός μου τρόπος να αντιδράω πλέον σε όλο αυτό είναι το διαδίκτυο. Πρέπει να βρεις και εσύ έναν να σε εκτονώνει. Να δεις που θα σε βοηθήσει…  Το ότι δεν συμμετέχεις ενεργά στην πορεία δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρεσαι για τον τόπο αυτό, αρκεί βέβαια να κάνεις ΚΑΤΙ. Κάτι το οποίο θα είναι η δίκη σου αντίδραση σε όλο αυτό και πιστεύω πως είναι καιρός να το βρεις. Μην αφήνεις να σε επηρεάζουν εκείνοι που σε αποκαλούν αδιάφορη και μην πτοείσαι όταν σε θεωρούν απαθής! Εσύ απλά έχεις τον τρόπο σου ακόμα κι όταν αυτός είναι αθόρυβος. Και που ξέρεις..μπορεί η όλη αυτή ησυχία να βγάλει μαζεμένη την φωναχτή οργή της.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos: http://www.photographyabdu.com/black-and-white-photography-lighting-techniques-for-black-and-white-photographylighting-black-and-white-photography-1 http://chimeres.infozine11welcome-to-the-undernet-antidrash dreamskindergarten.blogspot.com201108blog-post_2952.html

Αστυν..όμοια.

Καλησπέρα, καλησπέρα..

μόλις τελείωσε το επεισόδιο της εκπομπής «Πρωταγωνιστές» και οι σκέψεις μου πλημμύρισαν κάθε οδό του μυαλού μου. Το θέμα αν μη τι άλλο, αστυνομία. Είναι ένα κοινωνικό κομμάτι το οποίο σε μένα πέρασε από πολλές φάσεις. Υπήρξαν φορές που με νευρίασε με αυτά που διάβαζα στον τύπο, διαστήματα που πίστευα ότι οι εργαζόμενοι στην προστασία είναι απλώς έρμαια ενός κράτους που εκτελούν κάθε παράλογη ή μη εντολή των ανωτέρων τους. Χωρίς κανένα δικαίωμα επιλογής και άποψης στον εργασιακό τους χώρο με αποτέλεσμα να νιώθω ότι είναι διαφορετικοί από όλους τους υπόλοιπους. Να μην είναι σαν εμένα. Να μην είμαστε όμοια. Επιπλέον τους θεωρούσα πολύ «έξω από εμένα» χωρίς να έχω κάποια αίσθηση οικειότητας μαζί τους, πράγμα το οποίο λειτούργησε αρνητικά όταν έπρεπε να απευθυνθώ σ’αυτην. Πίστευα (επαναλαμβάνω,πίστευα) πολύ απλά ότι αν ποτέ χρειαστώ τη βοήθεια της δεν θα γυρίσει να ενδιαφερθεί για μια σταγόνα του ωκεανού. Ακόμα και τώρα μετά από σκέψη δεν μπορώ να βρω το λόγω που πίστευα το τελευταίο, χωρίς να σημαίνει ότι έχει αλλάξει πλήρως η άποψη μου. Ίσως γιατί δεν χρειαζόμουν ποτέ ουσιαστικά την βοήθεια της.

 

Στους «Πρωταγωνιστές» σήμερα, την αρχή έκανε ο κ. Λ.Οικονόμου λέγοντας τα εξής «…πρέπει να δούμε μέχρι πρίν από λίγο,η κατοχή καλάσνικοφ ήταν πλειμέλλημα…έγινε κακούργημα, προβλεπόμενη ποινή μέχρι 10 έτη αλλά ουσιαστικά σύμφωνα με το ισχύον καθεστώς…είναι πολύ δύσκολο να προφυλακιστεί».

Συνεχίζει η εκπομπή κουβεντιάζοντας με τις δύο γυναίκες, μητέρα και σύζυγο του δολοφονημένου Γ. Αλεξόπουλου, λέγοντας η πρώτη ότι έκανε ένα λάθος στη ζωή της διδάσκοντας στα παιδιά της ήθος, να αγαπάνε τον κόσμο, πιστεύοντας ότι έτσι θα ήταν άρχοντες. Πλέον όμως, προβληματίζεται, ότι αν τους είχε κάνει αλήτες ή μέλη του υπόκοσμου, ίσως αυτή τη στιγμή το παιδί της να ζούσε. Πού να σταθώ και τι να σχολιάσω; Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που ευχόμαστε έστω δειλά να στραφούμε στον γλοιώδη υπόκοσμο για τη δική μας προστασία. Αντί να παλεύουμε ομαδικά για να επαναφέρουμε την ασφάλεια στην Ελλάδα, βλέπουμε ως κατεύθυνση το να γίνουμε ακόμη χειρότεροι. Και εδώ είναι που αναρωτιέμαι!   Γιατί υποστηρίζουμε (και μας ενοχλεί) λέγοντας ότι η αστυνομία δεν κάνει καλά τη δουλειά της ενώ οοολοι εμείς οι «υπόλοιποι» πολίτες δεν προσπαθούμε ούτε καν με τη σκέψη για το όσο γίνεται καλύτερο της χώρας; Μήπως εντέλει να ενδιαφέρονται περισσότερο εκείνοι παρά εμείς που στην ανάγκη είμαστε οι απροστάτευτοι;  Γιατί παρόλα αυτά, η αστυνομία, όσο κι αν έχει χάσει το κύρος που είχε κάποτε, εξακολουθεί να είναι ένα σώμα που χωρίς αυτό η χώρα παραλύει. Φαντάσου, το πιστεύω εγώ που είμαι ένα από τα πιο αντιδραστικά πλάσματα απέναντί της.

 

Ακολουθεί η περιγραφή δολοφονίας και συνεχίζει ο παρουσιαστής λέγοντας ότι «…είναι σαν να έχει μικρή αξία η ζωή στην Αθήνα» απευθυνόμενος στον κ. Γ. Πανούση, εγκληματολόγο, απαντώντας του αυτός καταφατικά με μεγάλη φυσικότητα. Αναφέρει πρόσφατα παραδείγματα για να υποστηρίξει την καταφατική του άποψη λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «…και οι δύο πλευρές (του θύτη ή του θύματος προφανώς) δεν βλέπουν τόσο σημαντικό να σκοτώνεις…έχοντας μπει ήδη στην κουλτούρα του όπλου…μετακινώντας το μικρό έγκλημα στο μεγάλο διά του όπλου!…Έχουμε μία βία που είναι άσκοπη, άμετρη…». Άλλα λόγια, «..η βία είναι ένας ιός που μεταδίδεται ραγδαία». Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση; Σύμφωνα με ένα πείραμα σε χώρα της Ευρώπης, υποστηρίζεται ότι όταν μία πόλη είναι αρκετά φωτισμένη, καθαρή από σκουπίδια και χωρίς γκράφιτι, δηλαδή σε καλή φυσική τάξη, (ο ευπρεπισμός), αποτρέπει από μόνος του την εκδήλωση παραβατικών συμπεριφορών. Συγγνώμη αλλά μου έρχεται να γελάσω.. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αν πετάξω τη σακούλα με τα σκουπίδια μου δίπλα από τον κάδο θα είμαι περισσότερο ανασφαλής απ’ότι αν την έβαζα μέσα. Κι αν η σακούλα έχει μέσα γιάλυνα μπουκάλια για ανακύκλωση; Τότε θα είμαστε λιγότερο επικίνδυνοι γιατί δεν θα βρωμάνε; Καταλαβαίνω ότι υπάρχει «γραμμή»-Κρυφτό για να μην πανικοβάλλεται ο κόσμος, κατανοώ επίσης την υποστήριξη προς την αστυνομία ειδικά τώρα που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ, δεν καταλαβαίνω όμως την ρήξη ευθυνών σε σκουπίδια-λάμπες-και street art ενοχοποιώντας πολίτες κατώτερης κάστας (σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό κάποιων) που πιθανόν το σπάσιμο λάμπας να είναι ο τελευταίος τρόπος που τους απέμεινε για να δείξουν ότι έχουν κι αυτοί «φωνή». Αμφιβάλλεις;

Υ.Γ.1: Στην αρχή ανέφερα ότι η στάση μου προς την αστυνομία ήταν όχι κ τόσο θετική. Σίγουρα αυτό έχει τους λόγους του. Επίσης δεν μπορώ (ίσως και να μη θέλω) να κάνω ξαφνική στροφή 180 μοιρών σε αυτό που πιστεύω. Τέλος όμως, αναρωτιέμαι και για κάτι ακόμα..το κατά πόσο αυτή η αρνητική μου άποψη είναι σχηματισμένη από την επιρροή των ΜΜΕ και της φιλοσοφίας του «προβάλλω τα άσχημα για δείξω ότι αυτός ο χώρος είναι πιο αποτυχημένος από τον δικό μου».

Θέλει εντέλει μαγκιά να υποστηρίξεις ότι ίσως, ένας άλλος (επαγγελματικός) χώρος είναι λίγο πιο πετυχημένος από τον δικό σου, όσο ανόμοιοι κι αν είναι.

φιλιά, Αντριάνα!

 

Τόλμησες και βίασες! Τι άλλο πια…;

http://tsekouratoi.blogspot.com/2011/10/blog-post_8155.html διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτό το άρθρο και τα μάτια μου πλημμυρίζουν δάκρυα γι’αυτή τη γυναίκα. Πώς μπορείς να  κάνεις κάτι τέτοιο; Πες μου πώς; Γιατί όταν βγαίνω να διασκεδάσω πρέπει συνέχεια να ανησυχώ για την δική μου ασφάλεια; Γιατί πρέπει να φοβάμαι για το σώμα μου και γιατί αυτό να με βάζει σε κινδύνους τόσο απάνθρωπους; Βγαίνω έξω και θέλω να περνάω ΚΑΛΑ. Να περνάω ξέγνοιαστα χωρίς εσένα να απειλείς τη ζωή μου. Να είμαι η Αντριάνα η οποία περνάει καλά. Δεν σε έχω ανάγκη όπως έχεις εσύ την ψυχιατρική κλινική. Δεν θέλω να κλαίω για τη δική σου βρωμιά και δεν θέλω να σκέφτομαι εσένα που πιθανόν να είμαι ο επόμενος σου στόχος. Θέλω να περνάω ΚΑΛΑ.. Να χαμογελάω και να νιώθω ασφάλεια. ΜΟΝΗ ΜΟΥ. Πως τόλμησες και έκανες αυτό το πράγμα σε μία γυναίκα σαν τα κρύα τα νερά; Έχει 2 παιδιά, δίδυμα. Ξέρεις τι θα πει αυτό; Επειδή εσένα σου στέρησαν την ευτυχία δεν σημαίνει ότι έχεις το δικαίωμα να την στερήσεις και από άλλους. Η ζήλια κάνει κακό, το ξέρεις; Στο έμαθαν ποτέ; Το έχεις ακούσει; Έχω αδέρφια που είναι μικρά και δεν θέλω ποτέ να δούνε τέτοιες φριχτές εικόνες. Πόσο τέρας μπορεί να είσαι; Πόση κακία κρύβεις μέσα σου;  Δεν θέλω ποτέ να βρεις την ευτυχία μπροστά σου. Γίνομαι σκληρή αλλά το αξίζεις! Είσαι ένα στερημένο ον που μόνη του ευχαρίστηση είναι να σκορπάς την δυστυχία παντού. Δεν θέλω να βλέπω ούτε την φωτογραφία σου, γιατί μου δείχνεις ότι είσαι σαν κι εμένα, με μύτη-σώμα-μάτια-και μαλλιά.  Πόσο θα άρεζε σ’εσένα να έβλεπες τη δική σου μάνα να βιάζουν; Δεν είναι μόνο τα δύο παιδιά που έχει πίσω της αλλά έχει και έναν άντρα! Έναν άντρα που πόσα να αντέξει; Πρέπει βρει την ανύπαρκτη δύναμη να στηρίξει τα πάντα! Ξέρω, μπορεί να φανεί γελοίο αλλά αναρωτιέμαι πως ακριβώς μπορεί να νιώθει αυτό ο άντρας μέσα του. Πως είναι να μην θέλει η γυναίκα του να μην τον ακουμπάει και να μην είναι εκεί για να μεγαλώσουν μαζί τα παιδιά τους. Να μην του επιτρέψει ξανά να την νιώσει σαν «Γυναίκα» του, σαν μάνα. Σε όλο αυτό φταίς εσύ. Μόνο εσύ!  Εσύ δημιούργησες μία «υστερική»¨γυναίκα με το σώμα της, μία γυναίκα να φοβάται τη σκιά της, να φοβάται να κοιμηθεί ξανά, να συχαίνεται πολύ απλά τον εαυτό της! Δεν μπορώ να φανταστώ με τι αρχές σε μεγάλωσαν γιατί μάλλον δεν έχεις αρχές. Είσαι ένα ψυχανώμαλο τέρας που χαίρεται να σκορπάει το φόβο παντού! Δεν σε λυπάμαι που μπήκες φυλακή γιατί είναι το λιγότερο που μπορείς να πάθεις. Χάιρομαι γιατί εκεί έξω είναι ένας λιγότερος, που πιθανόν να βίαζε κι εμένα! Λυπάμαι όμως που δεν μίλησα στις Αρχές κι εγώ όταν παραλίγο να μου δωθεί η αντίστοιχη ευκαιρία με έναν τύπο σαν κι εσένα.

Αντριάνα.

Να αγγίξεις το δικό μου σώμα.. εσύ; ΠΟΤΕ!

Υπάρχουν φορές στα ξέγνοιαστα σου χρόνια, που όταν επιστρέφεις στο σπίτι έχει μόλις ξημερώσει. Ένα από αυτά τα βράδια ήταν το σημερινό δικό μου. Χθες που λες φίλη ξεκίνησα με 2 φίλες μου να βγούμε για κρασιά.  Βγήκαμε..Ήπιαμε..Φάγαμε.. και τα κορίτσια από το διπλανό τραπέζι μας ενημερώνουν ότι στο πολυτεχνείο υπάρχει ένα πάρτι.  Όπως φαντάζεσαι είπαμε να δώσουμε και εκεί ένα παρόν. Πήγαμε, ήπιαμε τις μπύρες, ακούσαμε τα ροκ και ξεκινήσαμε για ένα άλλο άφτερ. Η ώρα είχε πάει 3.30 τη νύχτα και οι δρόμοι ξεκίνησαν να αδειάζουν. Τα μαγαζιά έκλειναν και ο κόσμος που κυκλοφορούσε έξω ήταν όλο περισσότεροι και περισσότερο σουρωμένος. Μου άρεσε πολύ που ήμασταν 3 φίλες έξω με θέληση και χωρίς πολύ φόβο προσθέτοντας άλλη μία νυτερινή ανάμνηση στην κασέλα των φωτεινών αναμνήσεων.  Οι πρώτες ώρες ξεκίνησαν να κυλούν πολύ όμορφα. Ιδανικά όμορφα για να κρατήσει πολύ.

Όταν είσαι σε ένα μαγαζί 4 η ώρα το πρωί είναι πιθανό να σου συμβούν ΟΛΑ.

Σε μας ξεκινήσαν σιγά σιγά τα βλέμματα, ύστερα ήρθαν τα σφηνάκια, όπου με τη σειρά τους έφεραν τα ακόμα πιο έντονα και πρόστιχα βλέματα. Γνωρίζω ήδη ότι η πρώτη σκέψη που κάνεις στο μυαλό σου είναι ότι προκαλούσαμε, είναι σαν να διαβάζω αυτήν τη στιγμή το μυαλό σου και να λες ότι αν…αν…αν…… δεν θα τα είχατε. Θα σου πω όμως κάτι. Όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι ή σου φαντάζει σαν σενάριο μακρινής πιθανότητας ο κίνδυνος να σου συμβεί κάτι το οποίο αφορά το σώμα σου βρίσκεται παντού εκεί τριγύρω. Επίσης ξέρω ότι σε κάποια μπορεί να θυμίσω τη μαμά σου που λίγο πριν κλείσεις την πόρτα πίσω σου, σου λέει να μη πιεις πολύ αλκοόλ και να προσέχεις.

Αυτή τη στιγμή, δεν έχω στο μυαλό μου τη σεμνότητα και τη μητρική προστασία, απλά σου λέω να προσέχεις γιατί όποια και να είσαι μπορεί κάποια στιγμή να γίνεις η λεία του καθενός. Και πιθανόν τώρα να λες «..και θα διασκεδάζω εγώ(!) έχοντας συνέχεια στο προσωπό μου ζωγραφισμένη την αγωνία μήπως και αν υπάρξει κάποιος που θα τον έλκω ο οποίος θα επιτεθεί στο δικό μου σώμα;». θα σου απαντήσω όχι! Δεν υπάρχει λόγος να κάνεις τέτοιο, πρέπει όμως που και που να ρίχνεις μία ματιά γύρω σου, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί κανείς να σου εγκυηθεί ότι η επίθεση δεν θα γίνει.

Ίσως πρέπει να μάθεις να βγαίνεις με την υποψία. Όταν έρθει κάποιος και επιτεθεί στο δικό σου σώμα χωρίς να το θέλεις,  χρησιμοποιώντας τη δική του σάρκα τότε να είσαι σίγουρη,σε βλέπει σαν ένα ξερό κομμάτι κρέας. Κι αυτό είναι κάτι που μπορώ να στο εγγυηθώ (και) εγώ! Ορκίζομαι! Σε βλέπει για θήραμά του απλώνοντας τα μακρυά του πλοκάμια για να σε αρπάξει με τις βεντούζες του κάνοντας σε να νιώσεις τέτοια ταπείνωση που δεν περιγράφεται με λέξεις. Μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τις δικές του ορμές. Ταπείνωση και αηδία, που τελικά να συνειδητοποιείς ότι δεν συγκρίνεται με κάποια άλλη χυδαία στιγμή. Μην το ψάχνεις! Δεν υπάρχει πιο χυδαία, συχαμένη και τρομακτικά αηδιαστική στιγμή όταν ο άλλος πιάνει με βία το δικό σου σώμα. Μην αφήνεις κανέναν να σε πειράξει χωρίς τη θέληση σου. Και όχι φίλη μου, το σέξι ντύσιμο σε νυχτερινό μαγαζί δεν είναι συνώνυμο του «περάστε-ανοίξαμε». Είναι σαν να μου λες ότι έκλεψαν το ακριβό σου αμάξι γιατί οδηγούσες προκλητικά. Παράλογη σύνδεση;; Για σκέψου καλύτερα..

Φιλιά, Αντριάνα!

photos: http://www.musiccorner.grp=28135 , helectra.wordpress.com , http://www.ourlife.gr