Μήνας: Οκτώβριος 2011

Θυμάσαι εκείνη την βραδιά…;

Άκου να δεις τι θυμήθηκα μόλις πριν λίγο φίλη μου όταν τρώγαμε όλοι μαζί για μεσημέρι. Θυμήθηκα που λες, εκείνες τις μακρόσιτες διακοπές που έκαναμε με το boyfrend στην Αθήνα. Συγκεκριμένα εκείνο το φθινόπωρο που είχαμε κατέβει για μια ολόκληρη βδομάδα και ένα βράδυ είχαμε πάει στο Μεξικάνικο στο Βοτανικό.

Αααααλλες εποχές σου λέω.. Έβλεπα την Ακρόπολη και την καμάρωνα! Δίπλα της στεκόταν το φεγγάρι και έλεγα στον απέναντι μου «πες μου, δεν ζεις στην πιο όμορφη χώρα; Δεν είναι τέλεια η θέα που βλέπεις απο ένα ρουφ στο κέντρο της Αθήνας;». Εκείνος γελούσε με τον ενθουσιασμό μου και έλεγε συνέχεια «Δίκιο έχεις!» υπενθυμίζοντας με τον τρόπο του το πόσα έχω ακόμη να δω σε αυτήν την (πρώην) υπέροχη Αθήνα. Έβλεπα το ποτήρι με τη Σαγκρία να γεμίζει και η μυρωδιά της να με ταξιδεύει σε μέρη που φρόντισε η διακόσμηση του χώρου να με προϊδεάσει. Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο από εκείνο το βράδυ δεν είναι μόνο η Ακρόπολη, ούτε το κάψιμο από το «Φαχίτας» που αλύπητα χτύπησε τη γλώσσα μου. Είναι η γλυκιά γεύση που μου άφησε εκείνο το βράδυ πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το φαγητό στο Μεξικάνικο. Ένα»μετά» τραγουδιστό! Που όσα χιλιόμετρα και αν κάναμε περπατώντας στην Πειραιώς στις 2:20 το βράδυ η πόλη ήτανε ωραία! Τι κρίση μου έλεγες εσύ ότι θα έρθει; Εγώ την έβλεπα πανέμορφη! Κι αν αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που μου τα θύμισε όλα αυτά, θα σου πω αμέσως! Λίγο πριν φάω την τελευταία μου μπουκιά, κάποιος πίσω μου χωρίς να δω ποιός, έβαλε στο cdplayer Ξαρχάκο.  «Κάτω στον Πειραιά…στα καμίνια. Φτώχια καλή καρδιά μα και γκρίνια..» και γιατί μου τα θύμισε όλα αυτά; Γιατί εκείνο το βράδυ το τραγουδούσα με όλη τη δύναμη της φωνής μου προσπαθώντας το boyfrend να με κρατήσει όρθια στην προσπάθεια μου να ισορροπήσω σε εκείνο το μικρό κομματάκι τσιμέντου μεταξύ πεζόδρομου και οδοστρώματος λέγοντας συνέχεια «Αντριάνα σταμάτα, ξυπνάς τους άστεγους με την ηχορύπανση σου. Θα μας την πέσουν!»

 

Η ευτυχία, αυτό που χρειάζεται κάποιες φορές είναι ένα τραπέζι, δύο καρέκλες, και φαντασία για να γυρίσεις σπίτι με εικόνες. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για την αντίθεση της τότε με την τώρα Αθήνα..θα αρκεστώ όμως σε ένα: ακόμα και μέσα από τη θλίψη σου για αυτήν την χώρα, να βγάζεις μαγικά συναισθήματα! Ίσως είναι το μόνο που μας έχει μείνει πλέον..

φιλιά, Αντριάνα!

http://www.youtube.com/watch?v=lVvGYLE5Nh4

photos:  http://12tetragonika.gr/?p=1062