Είναι κάτι στιγμές..

Είναι ένα από αυτά τα βράδια, που πριν καλά-καλά προλάβεις να φτάσεις στον προορισμό σου, έχεις σκοτωθεί με τον άλλον. Άρχισες να βγάζεις το θυμό σου, για κάτι που (ίσως) υπό άλλες συνθήκες, δεν θα το έκανες. Νευριάζεις για κάτι που (ίσως) να μην ήταν τόσο σπουδαίο ή γιατί δεν ξόδεψες τον απαραίτητο χρόνο να σκεφτείς καλύτερα το λόγω, που εκείνος έκανε κάτι, χωρίς να ήθελες εσύ να το κάνει. Ή και στην τελική, να έκανε κάτι που εσένα να μη σου πέφτει λόγος. Και το ζόρι είναι, όταν αυτός ο θυμός σου, βγαίνει εκτός ορίων. Προσπαθείς να το μαζέψεις και να θυμηθείς παράλληλα, όλα αυτά τα τρικς για ανάλογες στιγμές, που διάβασες πριν κάτι μέρες σε ένα περιοδικό. Μάταια όμως γιατί εσύ δεν προλαβαίνεις καν να αρθρώσεις λέξη από τα νεύρα. Σε πλησιάζει να λύσει το ζήτημα, αλλά εσύ ανένδοτη! Πείσμωσες στα δικά σου οπότε φεύγει χωρίς πολλά πολλά. Αναρωτιέσαι και καίγεσαι γιατί δεν ξανάρθε να λύσει το θέμα και με τα πολλά βλέπεις ότι πριν, του έκοψες τελείως τη φόρα! Οπότε, έτσι πως κάθεσαι να τσουρουφλίζεσαι μέσα σου, για όλα τα παραπάνω, βάζεις το μυαλό σου να δουλέψει για να βρει κάτι το διαφορετικό να προσεγγίσεις και να σπάσεις τον πάγο με τον άλλον. Το βρίσκεις και πας να λύσεις τη διαφορά, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα το έκανες ποτέ!! Το κάνεις, γιατί έχεις δει την αρνητική κατάληξη του απόλυτου εγωισμού σου και προσπαθείς να προλάβεις καταστάσεις. Κάθεσαι απέναντι του, παίρνεις βαθιά ανάσα και αρχίζεις να λες αυτό που θέλεις. Ήρεμα αυτή τη φορά, χωρίς νεύρα. Προσπαθείς να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα, λέγοντας από πιο πριν στον εαυτό σου, ότι πρέπει να προετοιμαστεί για να ακούσει το οτιδήποτε σκληρό. Αφού έκανες προσπάθεια να συζητήσεις με τον άλλον, νιώθεις αρκετά κιλά μείον και βάζεις σε δράση τη μέθοδο που σκέφτηκες από πριν για  να σπάσεις τον πάγο. Να δείξεις τουλάχιστον ότι πήγες προετοιμασμένη. Έχεις λύσει την παρεξήγηση, έσπασες τον πάγο, πέρασαν οι ώρες και τον βλέπεις να τον έχεις πάρει ο ύπνος στον καναπέ ενώ το δικό σου μάτι είναι -ακόμα- γαρίδα. Μετά φταίνε οι θεωρίες που έχουν βγει για το αρσενικό ον. Ενώ έχεις πει τα χίλια όσα και ανέβασες την γκρίνια με τα νεύρα σου στα ουράνια, ξέρεις από το προηγούμενο βράδυ, ότι το επόμενο πρωί, θα δεις μήνυμα στο κινητό σου «…πέταξα και τα σκουπίδια.». Κάπου εκεί αρχίζουν και οι τύψεις που μόνο εκείνος ξέρει να σου βάζει.

Υ.Γ.: Και όλα αυτά γιατί πολύ απλά, εσύ, δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα, ότι άρχισες ξανά να «πέφτεις». Ενώ εκείνος το κατάλαβε πριν από σένα, για σένα. Κατάλαβες;

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Mακαρόνια με vodka

Αν συγκατοικείς με το φίλο σου ή αν έχεις βάλει τα παιδιά για ύπνο, πριν σε πιάσουν τα μεσάνυχτα και δεν έχεις το άγχος του αυριανού ξυπνήματος, έχω να σου δώσω μία συνταγή. Τουλάχιστον για τις δικές μου διατροφικές συνήθειες, ξεφεύγει λίγο. Αν έχεις κάνει πάρτι σπίτι σου, όλο και κάποιο ποτό θα έχει ξεμείνει. Οπότε, βρες αυτό που γράφει Vodka και φέρτο στην κουζίνα να μαγειρέψουμε «Πέννες με Vodka».

Τα υλικά:

  • 1 πακέτο μακαρόνια
  • 1 κουτί μανιτάρια
  • 2 ντομάτες
  • 1 πιπεριά από κάθε χρώμα (προαιρετικό)
  • 20 φέτες μπέικον
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι
  • 1 ποτήρι του κρασιού Vodka
  • κρέμα γάλακτος
  • λίγο νερό
  • λίγο λάδι
  • αλάτι

Εκτέλεση:

Βράζουμε τα μακαρόνια και τα σουρώνουμε.

Ψιλοκόβουμε τις ντομάτες, την πιπεριά, το κρεμμύδι και το μπέικον. Τα τσιγαρίζουμε προσθέτοντας και τα μανιτάρια, με τη ντομάτα.

Λίγο πριν πιει όλα τα υγρά του, ρίχνουμε την Vodka και μόλις φύγει το αλκοόλ ρίχνουμε το νερό.

Μόλις πιει όλα τα υγρά, προσθέτουμε τις Πέννες και ανακατεύουμε καλά.

Αφού έχουν ζεσταθεί καλά τα μακαρόνια, ρίχνουμε και την κρέμα γάλακτος.

Υ.Γ.1: Το άρωμα της Vodka δεν είναι πολύ αισθητό. Η γεύση της όμως αρκετά!

Υ.Γ.2: Εγώ όταν την έκανα, δεν βρήκα στο μάρκετ καλές ντομάτες, οπότε έβαλα 3 κ.σ. χυμό ντομάτας. Δεν έχει μεγάλη διαφορά.

Υ.Γ.3: Αν οι ικανότητες σου στη μαγειρική κειμένονται  από το τίποτα ως το μηδέν, μη στεναχωριέσαι! Αφού κατάφερα να την κάνω κι εγώ, μείνε ήσυχη! 🙂

Αφού την μαγείρεψες, τον φώναξες να φάτε και φάγατε, την συνέχεια την φαντάζεσαι και μόνη σου. Σίγουρα δεν θα είναι αθώα! Ξέρεις εσύ…

Φιλιά, Αντριάνα!

*Η συνταγή είναι από το το http://www.sintagespareas.gr/sintages/pennes-me-botka-2.html .

Πάμε μια βόλτα τα Χριστούγεννα; Σε θέλω μαζί μου!

Τα Χριστούγεννα, είναι αναμφισβήτητα η πιο χαρούμενη εποχή. Ή μήπως όχι; Εγώ πάντως, θα την χαρακτήριζα ως μία γιορτή χαρούμενη για τους χαρούμενους και καταθλιπτική για τους θλιμμένους. Όλα τα περιοδικά και οι εφημερίδες, παίρνουν φόρα και γράφουν αφιερώματα για τα πάρτι, που ξεμυτίζουν κάθε λίγο και λιγάκι στα στέκια της πόλης. Ακόμα και τα πιο σοβαρά, αφήνονται στη μαγεία τους και γράφουν κάτι παραπάνω από «Καλά Χριστούγεννα-Καλή Χρονιά». Οι σκληροί χαρακτήρες μαλακώνουν και ο θυμός πολλές φορές παραμερίζει. Είναι το Άγιο Πνεύμα των ημερών, όπως ξέρεις.. Όλο και κάποιος θα σου προσφέρει μελομακάρονα, ενώ οι κουραμπιέδες, έχουν ήδη σχηματίσει τον πύργο τους στο στολισμένο τραπέζι της Mαμάς.

Εδώ και αρκετά χρόνια που διαβάζω τον Τύπο, βλέπω κάθε χρόνο να κάνει προσπάθεια για να σου φτιάξει το κέφι. Τη διάθεση. Την όρεξη. Το μεράκι για εναλλακτικό στολισμό. Προσπαθούν να σε ξεσηκώσουν, να βγεις στα Xmass-parties, αλλά και συμβουλές για να μη ξοδέψεις ένα μισθό στα δώρα.

Χμ..οπότε σκέφτομαι και λέω από μέσα μου «Να ξεκινήσω από το πρώτο κιόλας Christmass post να μιλάω ακατάπαυστα για τα Χριστούγεννα; Έχω μέρες στη διάθεση μου να γκρινιάξω!». Οπότε, είπα να σου δώσω 2 εύκολες και επίκαιρες χειροτεχνίες. Πριν σου τις δώσω όμως, και για να σε κρατήσω λίγο σε αγωνία..θέλω να έρθεις μαζί μου. Άφησε την φαντασία σου ελεύθερη και αυτή από μόνη της θα σε ταξιδέψει στην αγαπημένη σου Χριστουγεννιάτικη πόλη. Επειδή όμως έχεις έρθει μαζί μου και οδηγώ εγώ, έλα να περάσουμε μία βόλτα από Νέα Υόρκη. Να περπατήσουμε μαζί στη φωτισμένη νύχτα και να φάμε γλυκά στις 4 το πρωί στο Μανχάταν.

Να σταθούμε μπροστά από το Plaza Hotel  και να φανταστούμε ότι πρωταγωνιστούμε στο Μόνος στο σπίτι (Home Alone) 2, παρατηρώντας τους ρυθμούς της πόλης από το στολισμένο παράθυρο. Άναψε αν θέλεις και τσιγάρο..εγώ πάλι, προτιμώ ένα διπλό Ελληνικό. Έλα να βγούμε φωτογραφία μπροστά από το Tiffany & CO. αλλά ακόμα και κάτω από το μεγάλο στολισμένο δέντρο.

   

Να αισθανθείς το χαοτικό περιβάλλον και να πεις τσιριχτά στο δρόμο «Αφού μπορώ να ζήσω στη Ν.Υ. μπορώ να ζήσω παντούούού!». Στα Ελληνικά όμως για να μη μας καταλάβουν. Αλλά τι λέω…παντού υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας! Ουπς, παραλίγο να το ξεχάσω, μη ξεχάσουμε να πάρουμε στο χέρι chinese food. Με chopstik παρακαλώ, για να έχει πλάκα. Που προτείνεις να τα φάμε; Έχουμε και τα Ντόνατς στη σακούλα!

Να ακούσουμε Frank Sinatra  και να χορέψουμε στους ρυθμούς του Presley. Ξέρεις όμως τι άλλο θέλω; Θέλω να σταθούμε μπροστά από μία εκκλησία, όπως αυτές που βλέπεις στις ταινίες. Να ακούσουμε την καμπάνα να κρούει και στη γωνία του δρόμου, να κάθεται σκυφτός από το κρύο, ο πλανόδιος κιθαρίστας.

Ζητάω πολλά; Δεν ξέρω αν σου αρέσει η ΝΥ, αλλά εγώ σε ήθελα μαζί μου για παρέα.

Και για να επιστρέψουμε στο παρόν, ελαφρός ανώδυνα, σου παραθέτω επιτέλους τις χειροτεχνίες για να μπεις σιγά σιγά στο κλίμα των εορτών. Ίσως να τις βρεις απλές και ενδιαφέρον..

1) ΑΠΟΞΗΡΑΜΕΝΕΣ ΦΕΤΕΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ-ΣΤΟΛΙΔΙΑ

υλικά: Πορτοκάλι, μαχαίρι, κορδέλα

Παίρνεις ένα πορτοκάλι σε οποιοδήποτε μέγεθος και το κόβεις σε φέτες, ίσα με το μισό πάχος του δαχτύλου σου. Τα τοποθετείς πάνω στο καλοριφέρ ή στο τζάκι να ξεραθούν. (Μπορείς αν θέλεις να τις ψήσεις και στο φούρνο για 3 ώρες στους 200 βαθμούς αλλά είναι αρκετή σπατάλη ρεύματος). Αφού έχουν ξεραθεί, κάνεις μία μικρή τρυπούλα, κάτω από τη φλούδα και περνάς την κορδέλα. Μετά, κάνεις έναν κόμπο με τις δύο άκρες της κορδέλας και  το στολίδι είναι έτοιμο να το κρεμάσεις. *Ο χρόνος αποξήρανσης, εξαρτάται από το πάχος της φλούδας και το πόσο ζεστό θα είναι το μέρος.

2) ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΜΗΛΑ

υλικά: 5 μήλα, 5 ξυλάκια για σουβλάκια, 100 γρ. γλυκόζη, 200 γρ. ζάχαρη, 100 γρ. νερό, κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής

Πλένουμε καλά τα μήλα και μπήγουμε το ξυλάκι τη θέση του κοτσανιού. Σε μία μικρή κατσαρόλα βάζουμε τη γλυκόζη, τη ζάχαρη, το  νερό και το χρώμα. Έχουμε δυνατά τη φωτιά και η καραμέλα είναι έτοιμη όταν πάρουμε ένα κουτάλι μείγματος, το ρίξουμε σε ένα ποτήρι κρύο νερό και αυτή κρυσταλλώσει. Αφού κάνουμε αυτό, παίρνουμε ένα ένα τα μήλα και τα βουτάμε στη καραμέλα. Τα τοποθετούμε σε ένα πιάτο και τα βάζουμε στο ψυγείο να κρυώσουν. Αν θέλουμε, πριν τα βάλουμε στο ψυγείο, να ρίξουμε από πάνω λίγη χρωματιστή τρούφα.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Υ.Γ. Σου έχω πει ήδη για το ποστ των χιλίων views που θα ‘ρθει. Δεν είναι ότι το ξέχασα, απλά, να μωρέ περιμένω να μαζευτούμε όλες μαζί ξανά μετά από Family Weekend για να βγάλω αυτές τις φώτο που θέλω. Περίμενεεε….

 

http://www.photostock.gr/en/products.php?action=view&id=89923  http://leelala.net/2011/01/lee-la-la-in-review-2010/  http://wallpaper4god.com/en/background_christmas-gift/   http://weheartit.com/tag/tiffany%20shop  http://www.flickr.com/photos/thomashawk/37986887/  http://www.dreamstime.com/stock-images-tiffany-fashion-shop-image17683124  http://allotino.pblogs.gr/music-news-cinema.html  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%BB%CE%B2%CE%B9%CF%82_%CE%A0%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BB%CE%B5%CF%8A  http://www.thesavvytraveller.com/insights/geography/americas/north_america/united_states/states/ny/nyc/photoessays/christmas_in_new_york.htm  http://www.eimaimama.gr/2011/11/apoksiramenes-fetes-portokaliou.html

Δεν είμαι η μαμά του, σου λέω…

Δεν θυμάμαι αν στο έχω ξαναπεί, αλλά έχω τόσες πολλές ιδέες να γράψω στο μπλογκ, που για άλλο ξεκινάω και άλλο δημοσιεύω. Όταν κάθομαι στον υπολογιστή λοιπόν, έχω την κακιά συνήθεια να ασχολούμαι με τα πάντα. Έχω ανοιχτό το ίντερνετ, την εργασία που θέλω επιτέλους να τελειώσω, το youtube για το αν μου έρθει όρεξη για κανένα τραγούδι, το facebook-twitter, e-mails αλλά και άλλα μπλογκς που διαβάζω σχεδόν καθημερινά.

Καθώς έκανα διάλειμμα από την εργασία που γράφω, διαβάζω μία ιστορία τοκετού. Η Μαμά, ήταν 23 χρονών  και έγραφε την ιστορία της εγκυμοσύνης και του τοκετού της. Μέσα σε αυτά, έγραφε και για το παράπονο της, που όταν κοινοποίησε στο περιβάλλον της ότι είναι έγκυος όλοι της επιτέθηκαν βασισμένοι στην ηλικία της. Μόλις είκοσι τότε.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, αλλά ο ρατσισμός στις νέες μαμάδες, είναι πολύς! Μαμά δεν είμαι, αυτόν τον ρατσισμό όμως τον έχω βιώσει. Διότι, το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες, έβγαζα κάθε απόγευμα με το καρότσι τα 8 μηνών δίδυμα αδέρφια μου! Όπου ως πρόωρα έμοιαζαν μετά βίας 7. Τα κουβαλούσα μαζί μου, ΠΑΝΤΟΥ! Τα πήγαινα στο πάρκο, στην καφετέρια με την παρέα μου, σε ταβέρνα, σε μπυραρία (ήταν καλοκαίρι οπότε καθόμασταν έξω), για έναν απλό περίπατο, όπου, όπου κι αν ήμουν, κουβαλούσα αναγκαστικά πιπίλες και μπιμπερό, γιατί δεν ήθελα να τα γυρίσω νωρίς σπίτι. Δεν υπήρξε μία κυρία ή ένας κύριος (βλέπεις,μιλάω με τρομερή ευγένεια για αυτούς) που να με κοιτάξει, να υποθέσει ότι είμαι Μαμά, και να πει μια καλή ριμαδοκουβέντα!!

Είναι και το δικό μου παράπονο αυτό! Με κοιτούσαν πρώτα στραβά για να καταλάβουν την ηλικία μου, έβλεπαν ότι είμαι μικρή και μετά..δεν σκεφτόντουσαν, ότι δεν τους πέφτει λόγος, άλλα με κατέκριναν κιόλας, γιατί νόμιζαν ότι ήμουν η Μαμά τους! Είχα βαρεθεί να λέω σε κάθε άσχετο, «ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ»! Τότε ήμουν πολύ ψαρωμένη με αποτέλεσμα να απαντάω ευγενικά. Ειδικά στην αρχή. Δεν μπορείς να φανταστείς τι άκουσα! Νομίζεις ότι θα ξεχάσω, το μεσημέρι, που γυρνούσα σπίτι από την αγορά με το καρότσι, τη στιγμή που με σταμάτησε μια γιαγιά λέγοντας: «Είσαι! Όχι, όχι..Δεν είσαι! Βρε κορίτσι  μου, τόσο μικρή και έγινες μαμά; Τι κρίμα!»; Έτσι πως φόρτωσα εκείνη την στιγμή, σταματάω, βγάζω τα κατάμαυρα γυαλιά μου, την κοιτάω με άπειρα νεύρα και τις λέω «η αδερφή του είμαι κι αν σ’αρέσει!». Έφυγα! Τώρα, αν κυκλοφορούσα πάλι με ένα βρέφος σε καρότσι (χωρίς απαραίτητα να είναι δικό μου) και άκουγα πάλι τα ίδια, την απάντηση την έχω μελετήσει. «Δεν έγινα εγώ μικρή Μαμά! Εσύ απλά άργησες να βρεις την ευτυχία!».

Όπου ναι φίλη μου, όταν μπαίνω σε μεγάλα καταστήματα ρούχων, κοιτάω και τα παιδικά! Κι ας λένε ότι θέλουν από μέσα τους μερικές ξινές μαμάδες (ευτυχώς που δεν είναι πολλές), που το παίζουν σεμνές αλλά καταβάθος είναι αυτές που ο λογισμός τους τρέχει στα πιο πονηρά! Πάντα πίστευα ότι η πολύ σεμνότητα, κρύβει κάτι το πολύ πρόστυχο.

Άρα, φαντάσου τι σκεφτόντουσαν, όλες αυτές οι «κυρίες» όταν με κοιτούσαν στραβά και μου έλεγαν τις κακίες τους με περίσσιο θράσος! Σε παρακαλώ φίλη μου, όταν βλέπεις έξω κοπέλες με καρότσια μη βιαστείς να τις κρίνεις αμέσως. Αν τύχαινε και βρισκόμασταν εμείς αντιμέτωποι, με κάποια εγκυμοσύνη, σε μικρή ηλικία, κανένας μας δεν ξέρει πως ακριβώς θα αντιδρούσαμε. Εξάλλου είναι πιο ωραίο να πεις μία Μαμά ότι μοιάζει σαν αδερφή του παιδιού της, παρά να μην είναι και να την «βαφτίσεις» εσύ Μαμά. Αλλά ακόμα και να είναι μικρή Μαμά, πόσο καλό μπορεί να τις κάνει, το να βγαίνει έξω και να εισπράττει όλη αυτήν την αρνητικότητα; Για σκέψου..

φιλιά, Αντριάνα!

photo: http://lordofdesign.com/50-vector-patterns-collection/ http://www.mikkeanphotography.com/babies_gallery.asp#/images/gallery/newborn/babies11.jpg http://greekmoms.blogspot.com/2010/11/1-0-6-2-6-12.html http://www.cosatto.com/products/pushchairs

Τι μου κάνεις μάνα μου..;!

Έχω νέα μαμά. ΣΤΟΠ. Με ότι κι αν σημαίνει αυτό. ΣΤΟΠ.

Το σαββατοκύριακο που μόλις πριν τρις ώρες πέρασε, σκεφτόμουν έντονα τη μαμά μου. Τώρα γιατί το έκανα αυτό, δεν ξέρω! Ίσως γιατί πέρασα φάση αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής σκεπτόμενη διάφορα γεγονότα παιδικής μου ηλικίας. Ίσως γιατί ήμουν πολύ ξεκούραστη με ενέργεια και θυμήθηκα εκείνες τις φορές που με έπαιρνε παρέα για να βγούμε. Ίσως κιόλας να φταίει το γεγονός που από τότε που πέρασα στο πανεπιστήμιο είναι η πρώτη φορά που έχω τόσο καιρό να πάρω τη δόση μου επισκέπτοντας την Αθήνα (θα σου εξηγήσω παρακάτω γιατί). Για να μη συνεχίσω με όλες αυτές τις αερολογίες και βαρεθείς, θα γίνω πιο συγκεκριμένη.

Η μαμά μου που λες φίλη μου, ήταν αυτή που μου έβαλε το σαράκι της Αθήνας. Για πόσα χρόνια την έβλεπα όλο το χρόνο να συζητάει με τις φίλες της για τα 2 τριήμερα που θα κατέβαιναν μαζί στην Αθήνα. Μη νομίζεις τριήμερο με φαγητό στο «Μαγικό Αυλό» και πιο πριν καφέ στο Τζάκσον..ως και στη «Σφεντόνα» έφτασε η χάρη της! (Για την ενέργεια που λέγαμε παραπάνω). Γυρνούσε από την Αθήνα και την κοιτούσα μέσα στα μάτια για να δω τι άλλο ανακάλυψε με την προοπτική όταν μεγαλώσω και γίνω μεγάλη κοπέλα να τα επισκεφτώ και εγώ. Όλα αυτά βέβαια γιατί φρόντισε στα 8 μου να κατεβούμε για διακοπές και με πήγε να δούμε την Αθήνα από ψηλά. Γι’αυτόν τον κεραυνοβόλο έρωτα που έπαθα με την πρώτη ματιά που μπορείς κάλλιστα να με Θεωρήσεις και λεσβία -Η Αθήνα- θα γράψω ένα άλλο ποστ.

Και τι έλεγα πιο πριν; Αα, ναι! Όταν είναι η πρώτη φορά που φεύγεις απ’το σπίτι των γονιών σου, είναι σίγουρα μία τεράστια αλλαγή. Αλλάζει πλήρως η καθημερινότητα σου, δεν έχεις σταθερό πρόγραμμα, έτοιμο φαγητό να φας την ώρα που πεινάς και οι κλήσεις στο κινητό σου δεν είναι απλά για να σε ρωτήσει αν θυμήθηκες να πάρεις κλειδιά. Έτσι και σήμερα μου φάνηκε πολύ αστεία και πλέον συνηθισμένη η κλήση της για να μου πει ότι τα δίδυμα την έσκασαν! Ήταν έτοιμη να βγάλει καπνούς απ’τα αυτιά γιατί το ένα κρατούσε τους μαρκαδόρους και το άλλο ζωγράφιζε μουτζούρες στον μπεζ τοίχο με ένα απέραντο χαμόγελο πονηριάς και ευτυχίας..όπου ως γνωστών εγώ πάντα κυνική της λέω «εμ…κυρά-(Ε)βίτα. Τι περίμενες; Να έχεις τις ίδιες αντοχές των 22 χρόνων;».

Όπου ναι φίλη μου, όταν γέννησε η μαμά μου το βλαστάρι της, εμένα δηλαδή, ήταν μόλις 23 χρονών. Η αλήθεια να λέγεται..όταν γίνεσαι μικρή μαμά-μπαμπάς αντίστοιχα-έχει άλλη αίγλη! Μεγαλώνεις μαζί με το παιδί σου, άρα καταλαβαίνεις πόσες κοινές μαζί της στιγμές έχω να θυμηθώ όταν περνάς φάσεις αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής εστιάζοντας στην παιδική ηλικία. Όπου κι αν πήγαινε με έπαιρνε μαζί της..και κάπου εκεί νευρίαζα κιόλας γιατί με περνούσαν για αδερφή της! Τι σύγχυση τραβούσα… Τώρα αν ήταν μπροστά η μαμά μου θα σου έλεγε και για το κήρυγμα που της έκανα μία μέρα πριν εμφανιστεί στο σχολείο για να ρωτήσει για την επίδοση μου αλλά ντρέπομαι να στο πω εγώ αυτό.

Επιπλέον, υπάρχει ένα ακόμα χαρακτηριστικό κοινό σε όλες τις μαμάδες! Δεν μένουν ποτέ ευχαριστημένες από τα παιδιά τους. Ότι και να κάνεις αυτές θα σου ζητούν το παραπάνω! Που να πάρεις και την περίπτωση της εγωίστριας-ισχυρογνώμων, που δεν ύπαααρχει περίπτωση να ακούσεις «συγγνώμη» στον αιώνα τον άπαντα!

Ας μην θυμηθώ κιόλας που πολλές από αυτές σε πρίζουν καλά-καλά να εστιάσεις στη μόρφωση σου αλλά μετά σου λένε κιόλας να μη σε φάει η καριέρα και μείνεις στο ράφι! Νέα-ωραία-κι ατυχής, ο μεγαλύτερος τους φόβος!!

Γι’αυτό σου λέω φίλη μου, οι μαμάδες θα έχουν πάντα κάτι να σε ζαλίζουν. Τώρα οι σπουδές, αργότερα «το καλό παιδί», ύστερα ο γάμος, πιο μετά τα παιδιά, το σπίτι που θα χτίσεις…..ουφ,κουράστηκα! Που και που μπαίνει και η γιαγιά στη μέση τονίζοντας τη σκοτούρα της για το πότε θα γίνεις νοικοκυρά βλέποντας το δωμάτιο σου σε cosmopolitan φάση. Μερικές φορές κιόλας η δική μου συμπληρώνει λέγοντας «εσένα πως θα σε αντέξει ο άντρας σου, δεν ξέρω!» όπου λέω εγώ με απόλυτη φυσικότητα «Αν θέλει!!»

Όλα αυτά σκεφτόμουν αυτές τις μέρες φίλη μου…κάποτε είχα διαβάσει σε ένα παρόμοιο άρθρο, το πως να επιβιώνεις στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια έχοντας μαζί και το φίλο σου. Αυτό ομολογώ πως δεν το φαντάστηκα ποτέ. «Ατομίστρια!!» όπως θα’λεγε και η μανά μου..

φιλιά πολλά, Αντριάνα!

Υ.Γ:Αν μετά από όλη αυτήν την εξομολόγηση κατάφερες να φτάσεις ως το τέλος του άρθρου, χωρίς να το παρατήσεις στη μέση, συγχαρητήρια για την υπομονή σου! Έχεις ένα μεγάλο μπράβο από μένα!

photo: http://www.mikkeanphotography.com   http://giorginho21.blogspot.com/2010/11/blog-post_25.html

«Ο Μικρός Πρίγκιπας»

Όταν ήμουν (πιο) μικρή, ο μπαμπάς μου κάθε μήνα μου έπαιρνε ένα βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είχε κάθε φορά διαφορετικό περιεχόμενο μήπως καταφέρει και με «πιάσει» καταφέρνοντας με έστω και να ξεφυλλίσω κανένα. Όπως μου τα έφερνε, έτσι τα τοποθετούσα στη βιβλιοθήκη μου. Τα καθάριζα κιόλας που και που για να μη τα «φάει» η σκόνη. Ζώντας στο παρόν θυμάμαι με νοσταλγία εκείνες τις μέρες που μου έδινε τη σακούλα χαμογελαστός, γεμάτος αγωνία μήπως «ξυπνήσει» τη βιβλιοφαγία που έκρυβα τελικά μέσα μου. Τώρα βέβαια, όσο οξύμωρο κι αν ακουστεί, τα «ρουφάω» αλλά δυστυχώς δεν μου αγοράζουν πλέον βιβλία..μεγάλωσα βλέπεις! Το τελευταίο που αγόρασα (όταν είχα πάει να δω για φωτογραφικές μηχανές-για να μη ξεχνιόμαστε-) είναι «Ο μικρός Πρίγκιπας». Πριν μερικά χρόνια αν μου το έφερνε δώρο ένα είναι το σίγουρο, θα το τακτοποιούσα στην βιβλιοθήκη μου! Μα τι χαζή….πριν μισή ώρα το τελείωσα μέσα σε μιάμιση ώρα. Απόλυτα παιδικό…δεν το λες. Να το διαβάσει κάποιος μεγάλος..σχεδόν το αποκλείεις, αλλά ίσως ο παιδικός τρόπος γραφής του να είναι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει τόσο πολύ ώστε να φτάσει στην τριακοστή πρώτη έκδοση. Να το μελετήσω δεν πρόλαβα. Πρόλαβα όμως να σημαδέψω τα κομμάτια που βρήκαν στόχο στα σταυροδρόμια της λογικής και του συναισθήματός μου χωρίς φωτεινούς σηματοδότες. Παρακάτω, σου παραθέτω τα 10 χωρίς κάποιο σχόλιο δικό μου γιατί όσα είναι τα κομμάτια, τόσα θα μπορούσαν να είναι και τα posts μου…

 

1*  «Οι μεγάλοι με συμβούλεψαν να παρατήσω τα σχέδια με τους βόες…και ν’ασχοληθώ καλύτερα με τη γεωγραφία, την ιστορία, την αριθμητική και την γραμματική..έτσι λοιπόν στα έξι μου εγκατέλειψα μια υπέροχη σταδιοδρομία ζωγράφου. … Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ τίποτα από μόνοι τους και είναι κουραστικό για τα παιδιά να τους εξηγούν ξανά και ξανά. Έτσι, έκανα στη ζωή μου ένα σωρό επαφές μ’ένα σωρό σοβαρούς ανθρώπους. … Στεκόμουν στο επίπεδό του. Του μιλούσα να μπριτζ, για γκολφ, για πολιτική και γραβάτες. Κι ο μεγάλος χαιρόταν που γνώριζε έναν τόσο λογικό άνθρωπο»

2* «Όταν ένας αστρονόμος ανακαλύπτει έναν απ’αυτούς, του δίνει για όνομα έναν αριθμό. Τον φωνάζει για παράδειγμα, «ο αστεροειδής 325″. …αυτόν τον αστεροειδή τον είχε δει μία και μοναδική φορά ένας Τούρκος αστρονόμος το 1909. Είχε κάνει τότε μία σοβαρή παρουσίαση…όμως κανείς δεν τον πίστεψε, εξαιτίας της φορεσιάς του. …ξανάκανε την παρουσίαση του το 1920 ντυμένος μ’ένα πολύ κομψό ρούχο. Τούτη τη φορά όλοι συμφώνησαν μαζί του»

3* «Στους μεγάλους αρέσουν τα νούμερα…δεν ρωτάνε ποτέ τα ουσιώδη…ρωτάνε: «πόσο χρονών είναι;…πόσα κιλά ζυγίζει; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;» τότε μόνο νιώθουν ότι τον γνωρίζουν»

4* «Όταν είναι μεσημέρι στις Ηνωμένες πολιτείες, όλοι το ξέρουν, ο ήλιος στη Γαλλία βασιλεύει.»

5* «…ένας κύριος κόκκινος σαν τομάτα. Δεν έχει ποτέ μυρίσει ένα λουλούδι. Δεν έχει ποτέ κοιτάξει ένα αστέρι. Δεν έχει αγαπήσει κανέναν. Δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα άλλο εκτός από προσθέσεις…Όμως δεν είναι άνθρωπος, είναι μανιτάρι!»

6* «Πρέπει να απαιτείς από τον καθένα αυτό που καθένας μπορεί να δώσει.»

7* «Ο τέταρτος πλανήτης ήταν…του επιχειρηματία. «Πεντακόσια εκατομμύρια…,δεν θυμάμαι τι. … Εγώ είμαι σοβαρός άνθρωπος, δεν ασχολούμαι με σαχλαμάρες. Δύο και πέντε εφτά…». »

8* «Αυτόν..θα τον περιφρονούσαν όλοι οι άλλοι..ωστόσο είναι ο μόνος που δεν μου φάνηκε γελοίος. Ίσως γιατί δεν ασχολέιται μόνο με τον εαυτό του».

9* «Αν τα δύο δισεκατομμύρια των κατοίκων της Γης στεκόταν όρθιοι και κάπως στριμωγμένοι…θα χωρούσαν άνετα σε μία δημόσια πλατεία με έικοσι χιλιάδες μίλια μήκος και είκοσι χιλιάδες μίλια φάρδος. Θα μπορούσες να στοιβάξεις την ανθρωπότητα και στο μικρό νησάκι του Ειρηνικού.»

10* «Για όλους τους ανθρώπους τ’αστέρια δεν είναι τα ίδια. Για εκείνους που ταξιδεύουν είναι οδηγοί. Για κάποιους άλλους δεν είναι παρά μικρά φωτάκια. Για άλλους, που είναι σοφοί, είναι προβλήματα. Για τον επιχειρηματία μου ήταν χρυσάφι. Όμως όλ’ αυτά τ’ άστέρια σωπαίνουν. Εσύ θα έχεις τ’αστέρια που δεν έχει κανένας…»

φιλιά, Αντριάνα!

photo: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/antoine_de_saint-exupery_le_petit_prince/  http://markaki-articles.blogspot.com/2008/11/blog-post.html  http://www.fortunecity.com/victorian/essex/115/princeindex.htm  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F_%CE%9C%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82_%CE%A0%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CF%82

Έχεις κούπα; Φτιάξε ένα κέικ!

*Τι θα έλεγες να φτιάξεις ένα κέικ σε 3 μόλις λεπτά;

*Είμαι σίγουρη ότι αν βαριέσαι να φτιάχνεις γλυκά αυτό που ακολουθεί σίγουρα θα σου αρέσει!

**Πάρε την πιο μεγάλη κούπα σου και ρίξε μέσα:

  • 4 κουταλιές σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 3-4 κ.σ. ζάχαρη
  • 2 κ.σ. κακάο
  • 1/4 κ.σ. baking powder
  • 1 αβγό
Ανακατεύεις καλά όλα τα υλικά με ένα κουτάλι. Λόγω του αβγού θα βγει το μείγμα πολύ κολλώδες άλλα μη πτοείσαι. Συνεχίζουμε:
  • 3 κ.σ. γάλα
  • 3 κ.σ. ελαιόλαδο
  • λίγη βανίλια για άρωμα
Αφού έχεις φτιάξει το σοκολατί αριστούργημα σου, το βάζεις στα μικροκύματα για 2 1/5 λεπτά στα 1000 watt. Αν έχεις μικρά παιδάκια σπίτι, φτιάξτε το μαζί. Είναι σίγουρα κάτι το απλό..
Μέτα, η κούπα δική σου.. 🙂
Υ.Γ.1: Για γαρνιτούρα μπορείς να ρίξεις κοσκινισμένη άχνη..χρωματιστά smarties..ή μία χορταστική μπάλα σαντιγί! Ρίξε και λίγο σιρόπι σοκολάτα αν θέλεις..
Υ.Γ.2: Όταν το έφτιαξα χθες βράδυ θα προτιμούσα να έβαζα 2 κουταλιές ελαιόλαδο αλλά περί ορέξεως…
Υ.Γ.3: Η σαντιγί είναι παρμένη από το site http://www.grouprecipes.com/72684/microwave-cake-in-a-coffee-mug.html
φιλιά, Αντριάνα!