Τι μου κάνεις μάνα μου..;!

Έχω νέα μαμά. ΣΤΟΠ. Με ότι κι αν σημαίνει αυτό. ΣΤΟΠ.

Το σαββατοκύριακο που μόλις πριν τρις ώρες πέρασε, σκεφτόμουν έντονα τη μαμά μου. Τώρα γιατί το έκανα αυτό, δεν ξέρω! Ίσως γιατί πέρασα φάση αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής σκεπτόμενη διάφορα γεγονότα παιδικής μου ηλικίας. Ίσως γιατί ήμουν πολύ ξεκούραστη με ενέργεια και θυμήθηκα εκείνες τις φορές που με έπαιρνε παρέα για να βγούμε. Ίσως κιόλας να φταίει το γεγονός που από τότε που πέρασα στο πανεπιστήμιο είναι η πρώτη φορά που έχω τόσο καιρό να πάρω τη δόση μου επισκέπτοντας την Αθήνα (θα σου εξηγήσω παρακάτω γιατί). Για να μη συνεχίσω με όλες αυτές τις αερολογίες και βαρεθείς, θα γίνω πιο συγκεκριμένη.

Η μαμά μου που λες φίλη μου, ήταν αυτή που μου έβαλε το σαράκι της Αθήνας. Για πόσα χρόνια την έβλεπα όλο το χρόνο να συζητάει με τις φίλες της για τα 2 τριήμερα που θα κατέβαιναν μαζί στην Αθήνα. Μη νομίζεις τριήμερο με φαγητό στο «Μαγικό Αυλό» και πιο πριν καφέ στο Τζάκσον..ως και στη «Σφεντόνα» έφτασε η χάρη της! (Για την ενέργεια που λέγαμε παραπάνω). Γυρνούσε από την Αθήνα και την κοιτούσα μέσα στα μάτια για να δω τι άλλο ανακάλυψε με την προοπτική όταν μεγαλώσω και γίνω μεγάλη κοπέλα να τα επισκεφτώ και εγώ. Όλα αυτά βέβαια γιατί φρόντισε στα 8 μου να κατεβούμε για διακοπές και με πήγε να δούμε την Αθήνα από ψηλά. Γι’αυτόν τον κεραυνοβόλο έρωτα που έπαθα με την πρώτη ματιά που μπορείς κάλλιστα να με Θεωρήσεις και λεσβία -Η Αθήνα- θα γράψω ένα άλλο ποστ.

Και τι έλεγα πιο πριν; Αα, ναι! Όταν είναι η πρώτη φορά που φεύγεις απ’το σπίτι των γονιών σου, είναι σίγουρα μία τεράστια αλλαγή. Αλλάζει πλήρως η καθημερινότητα σου, δεν έχεις σταθερό πρόγραμμα, έτοιμο φαγητό να φας την ώρα που πεινάς και οι κλήσεις στο κινητό σου δεν είναι απλά για να σε ρωτήσει αν θυμήθηκες να πάρεις κλειδιά. Έτσι και σήμερα μου φάνηκε πολύ αστεία και πλέον συνηθισμένη η κλήση της για να μου πει ότι τα δίδυμα την έσκασαν! Ήταν έτοιμη να βγάλει καπνούς απ’τα αυτιά γιατί το ένα κρατούσε τους μαρκαδόρους και το άλλο ζωγράφιζε μουτζούρες στον μπεζ τοίχο με ένα απέραντο χαμόγελο πονηριάς και ευτυχίας..όπου ως γνωστών εγώ πάντα κυνική της λέω «εμ…κυρά-(Ε)βίτα. Τι περίμενες; Να έχεις τις ίδιες αντοχές των 22 χρόνων;».

Όπου ναι φίλη μου, όταν γέννησε η μαμά μου το βλαστάρι της, εμένα δηλαδή, ήταν μόλις 23 χρονών. Η αλήθεια να λέγεται..όταν γίνεσαι μικρή μαμά-μπαμπάς αντίστοιχα-έχει άλλη αίγλη! Μεγαλώνεις μαζί με το παιδί σου, άρα καταλαβαίνεις πόσες κοινές μαζί της στιγμές έχω να θυμηθώ όταν περνάς φάσεις αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής εστιάζοντας στην παιδική ηλικία. Όπου κι αν πήγαινε με έπαιρνε μαζί της..και κάπου εκεί νευρίαζα κιόλας γιατί με περνούσαν για αδερφή της! Τι σύγχυση τραβούσα… Τώρα αν ήταν μπροστά η μαμά μου θα σου έλεγε και για το κήρυγμα που της έκανα μία μέρα πριν εμφανιστεί στο σχολείο για να ρωτήσει για την επίδοση μου αλλά ντρέπομαι να στο πω εγώ αυτό.

Επιπλέον, υπάρχει ένα ακόμα χαρακτηριστικό κοινό σε όλες τις μαμάδες! Δεν μένουν ποτέ ευχαριστημένες από τα παιδιά τους. Ότι και να κάνεις αυτές θα σου ζητούν το παραπάνω! Που να πάρεις και την περίπτωση της εγωίστριας-ισχυρογνώμων, που δεν ύπαααρχει περίπτωση να ακούσεις «συγγνώμη» στον αιώνα τον άπαντα!

Ας μην θυμηθώ κιόλας που πολλές από αυτές σε πρίζουν καλά-καλά να εστιάσεις στη μόρφωση σου αλλά μετά σου λένε κιόλας να μη σε φάει η καριέρα και μείνεις στο ράφι! Νέα-ωραία-κι ατυχής, ο μεγαλύτερος τους φόβος!!

Γι’αυτό σου λέω φίλη μου, οι μαμάδες θα έχουν πάντα κάτι να σε ζαλίζουν. Τώρα οι σπουδές, αργότερα «το καλό παιδί», ύστερα ο γάμος, πιο μετά τα παιδιά, το σπίτι που θα χτίσεις…..ουφ,κουράστηκα! Που και που μπαίνει και η γιαγιά στη μέση τονίζοντας τη σκοτούρα της για το πότε θα γίνεις νοικοκυρά βλέποντας το δωμάτιο σου σε cosmopolitan φάση. Μερικές φορές κιόλας η δική μου συμπληρώνει λέγοντας «εσένα πως θα σε αντέξει ο άντρας σου, δεν ξέρω!» όπου λέω εγώ με απόλυτη φυσικότητα «Αν θέλει!!»

Όλα αυτά σκεφτόμουν αυτές τις μέρες φίλη μου…κάποτε είχα διαβάσει σε ένα παρόμοιο άρθρο, το πως να επιβιώνεις στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια έχοντας μαζί και το φίλο σου. Αυτό ομολογώ πως δεν το φαντάστηκα ποτέ. «Ατομίστρια!!» όπως θα’λεγε και η μανά μου..

φιλιά πολλά, Αντριάνα!

Υ.Γ:Αν μετά από όλη αυτήν την εξομολόγηση κατάφερες να φτάσεις ως το τέλος του άρθρου, χωρίς να το παρατήσεις στη μέση, συγχαρητήρια για την υπομονή σου! Έχεις ένα μεγάλο μπράβο από μένα!

photo: http://www.mikkeanphotography.com   http://giorginho21.blogspot.com/2010/11/blog-post_25.html

Advertisements

4 comments

    1. Καλησπέρα ψυχρέ κι ανάποδε,
      χαίρομε για το σχόλιο σου γιατί μου δείχνεις με τον τρόπο σου ότι το blog μου σε άγγιξε αρκετά, με αποτέλεσμα να θέλεις να συμμετέχεις στη ροή του. Αν περνούσε αδιάφορο απλά δεν θα σχολίαζες! Αν σου φαίνονται τόσο άσχημα (μαλακίες-στη γλώσσα σου-), αυτά που γράφω μπορείς πολύ απλά να μη το ξαναδιαβάσεις. Το να διαμαρτύρεσαι τόσο έντονα σε σημείο να κατακρίνεις και να επιβάλεις τη γνώμη σου στο λόγο ανθρώπων που πριν λίγα λεπτά διάβασες χωρίς απ’ότι φαίνεται να έχεις δόση χιούμορ, δεν σημαίνει ότι πρέπει να σε ακολουθήσω τυφλά. Όπως έχεις εσύ ελευθερία λόγου, έτσι έχω κι εγώ! Αν έχεις κάποιο blog που γράφεις, στείλε μου την διεύθυνση του για να δω πως γράφει ένας, με τόσο διαφορετικό τρόπο σκέψης απ’το δικό μου.

    2. pros ton psyxroskianapodos:an ontos de tou arezan ola auta de tha empena kan sti diadikasia na sinexisei na diabazei k na grapsei sxolio.egw exw mathei ena..otan de me aresei kati apla to afinw k pernaei etsi apla eksw apo ti zwi mou.sinexize kopela mou etsi…ta les poli wraia!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s