Πάει ο παλιός ο χρόνος..

Ας γιορτάσουμε και φέτος βρε παιδιά..

και του χωρισμού ο πόνος ας κοιμάται στη καρδιά!

Τελευταία μέρα του χρόνου και πιστεύω πως όλοι πρέπει να το ρίξουμε λίγο έξω. Ένα ποτό παραπάνω, 6-7 περισσότερες μπουκιές από τα υπερστολισμένα τραπέζια, λίγο παραπάνω κραγιόν που θα φορέσεις αλλά και τα περισσότερα χαμόγελα που θα χαρίσεις ασυναίσθητα σε φίλους και γνωστούς.

Χρόνο και ευκαιρίες για να γκρινιάξεις μέσα στους γεμάτους δώδεκα μήνες που έρχονται έχεις άπλετο! Οπότε για λίγες ώρες ακόμα, αποθήκευσε την απαισιοδοξία με την γκρίνια σου στο κουτάκι που τους ταιριάζει. Αυτό θα σου δώσει χώρο για συναισθήματα χαρούμενα.

Άσε το κλίμα να σε παρασύρει, γλέντα σαν να μην υπάρχει αύριο, και όταν έρθει το αύριο πες φωναχτά από μέσα σου «άλλες 365 μέρες, άλλες 365 εμπειρίες». Γιατί φίλη μου όσο στραβά κι αν έρθουν, πιο πάτο δεν μπορούμε να φτάσουμε. Μέχρι εδώ που φτάσαμε είναι ήδη πολύ χαμηλά. Οπότε τι άλλο μας μένεις; Να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε! Κι αν καθώς ανεβαίνουμε, ξαναπέσουμε θα έχουμε ήδη την εμπειρία.

Σήκω από τον υπολογιστή, δες τα ρούχα σου και σκέψου πως θα ντυθείς απόψε! Βάψου με τα στρας σου και φτιάξε τα μαλλιά. Με λίγα λόγια γίνει μια υπερπαραγωγή ακόμα και με τα λίγα! Κι αν εσύ που με διαβάζεις είσαι άντρας, βγες έξω. Τόλμα. Θυμήσου ότι είσαι ο κυνηγός. Φλέρταρε. Κι αν το φλερτ σου δεν καταλήξει σε one-night-stand μη χαλιέσαι, αν δεν είναι αυτή, θα είναι η επόμενη! Αρκεί να την προσεγγίσεις σωστά. Το απαιτεί η βραδιά!


Υ.Γ.: Σου εύχομαι σήμερα να περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται! Να χαλαρώσεις τελείως! Να είσαι με ανθρώπους που αγαπάς! Ο νέος χρόνος να σου φέρει το φλουρί, τύχη, υγεία σωματική αλλά και ψυχική, να έχεις του φίλους σου ακόμα πιο κοντά και αυτούς τους φίλους που μέσα στη χρονιά έχασες, να κάνεις μια καλή ευχή γι’αυτούς γιατί δεν ήταν ικανοί να σε κρατήσουν. Καλή χρονιά! 🙂

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Μάτια ερμητικά ανοιχτά

Και κάπου εδώ το βιβλίο που διάβαζα τελείωσε. Εδώ και μέρες είχα αφήσει ένα μικρό κομμάτι και όλο ανέβαλα να το διαβάσω..

Το βιβλίο που αυτή τη φορά επέλεξα είναι ψυχολογίας. Δεν ξέρω αν θα το καταλάβαινα αν δεν είχα από πριν κάποια επαφή με την ψυχολογία. Αυτό που διαπραγματευόταν ήταν το να βλέπεις στον έρωτα με μάτια ανοιχτά και σε διαβεβαιώνω ότι δεν είναι τόσο γλυκανάλατο όσο ακούγεται.

Ο Μπουκάι εστιάζει στις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις, στις οποίες πολλές φορές έχουμε την λάθος τάση να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Τον έχουμε ερωτευτεί, ξεκινήσαμε να είμαστε μαζί και κάπου στα μισά του δρόμου βάλαμε στόχο να αλλάξουμε τα άσχημα -για μας- σημεία του εαυτού του άλλου. Δεν αποδεχόμαστε τον άλλον όπως είναι και είναι αρκετές οι φορές που αντί να αποδεχτούμε τα -για εμάς- ελαττώματα του, τα βλέπουμε ως αφετηρία καβγάδων.

Μέσα σε αυτούς τους καβγάδες, παρατηρείται και η αδυναμία μας του να ακούμε τον άλλον. Είμαστε τόσο σίγουροι για αυτό που πιστεύουμε, ξεκινώντας την κουβέντα έχοντας την από πριν καταδικάσει ότι το δίκιο είναι με το μέρος μας. Το αποτέλεσμα αυτού; Μπλέξιμο και υπερκάλυψη κουβέντας με δύο μονολόγους. Σε κάποιο σημείο έθιξε και τη χειρότερη από τις αντιλήψεις που μας έμαθαν οι γονείς μας, να βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Είναι τόσο κακό να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό; Και πόσα είναι τα χαρακτηριστικά που αποτελούν το ΜΙΣΟ και όχι το ολόκληρο;

Από την άλλη πλευρά όμως, πολλές φορές, βλέπουμε την οποιαδήποτε εκτέλεση επιθυμίας της κοπέλας-αγοριού μας ως αναγκαστικός συμβιβασμός! Καλό να αποδεχόμαστε και να βλέπουμε τον άλλον με τα μάτια ανοιχτά, αλλά ακόμα καλύτερο να μη γίνεται εμμονή συμβιβασμού η κάθε επιθυμία της, του. Αν κατάλαβα καλά, το παιχνίδι της καλής σχέσης κυμαίνεται μεταξύ του απόλυτα αφημένου αληθινού εαυτού και της αποδοχής του άλλου χωρίς ίχνος θέλησης για αλλαγή.

Υ.Γ.1: Κάνοντας ένα φλας μπακ στη δική μου καθημερινότητα, δυστυχώς, έχω κάνει το λάθος να προσαρμόσω τον άλλον, στα δικά μου μέτρα και σταθμά. Το κακό ποιο είναι; Ότι άργησα να το καταλάβω. Και ποιο το αποτέλεσμα; Ο άνθρωπος αυτός ήταν μαζί μου, κάνοντας πράγματα εντελώς διαφορετικά -στην πλειοψηφία τους- από τα θέλω του. Και γιατί έγινε αυτό; Γιατί τελικά ο ένας καπέλωνε τον άλλον. Και ξέρεις τι με στεναχωρεί περισσότερο; Ότι κάθε εκτέλεση της επιθυμίας μου, το έβλεπε καθαρά σαν συμβιβασμός. Συχαινόταν τους συμβιβασμούς!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Συνταγή: τρουφάκια με ινδοκάρυδο

Στο προηγούμενο ποστ, μέσα στις πολλές αφηρημένες σκέψεις, σου έδωσα και μία συνταγή. Η συνταγή εκείνη δεν ήταν δοκιμασμένη. Πόσο μάλλον το styling που σου πρότεινα να ακολουθήσεις. Αποτελούσε όλο το κείμενο κομμάτι αποκλειστικής σκέψης ενώ τώρα ήρθα ξανά για να σου την δώσω δοκιμασμένη. Αρχικά σου δίνω πάλι τη συνταγή την οποία εγώ ακολούθησα κατά γράμμα βάζοντας τη μισή ποσότητα από το κάθε υλικό.

  • 4 πακέτα μπισκότα τύπου πτι-μπερ
  • 2-3 ζαχαρούχα
  • 3-4 κ. σούπας κακάο
  • λίγο λικέρ ή κονιάκ (προαιρετικό)
  • καρύδα για επικάληψη

Εκτέλεση:

Βάζουμε στο μπλέντερ τα μπισκότα για να γίνουν σκόνη. Προσθέτουμε το ζαχαρούχο, το κακάο και το λικέρ (αν βάλουμε).

Ομογενοποιούμε το μείγμα με τα χέρια μέχρι να γίνει μία ενιαία μάζα. Παίρνουμε ένα κομμάτι από το μείγμα και το πλάθουμε σε μπαλάκι. Προσπάθησε να μην είναι πολύ μεγάλα γιατί είναι πολύ γευστικά.

Αφού πάρει το σχήμα της μπάλας, το βουτάμε στην καρύδα και είναι έτοιμα χιονισμένα.

  

Tip: φτιάξε πρώτα όλες τις μπαλίτσες και βάλτες για λίγα λεπτά στην κατάψυξη.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Κούκλα μ’ακούς; Πολύ κουκλίστικο το μπισκοτοκαλσόν σου..

Από μικρή λάτρευα τα κουκλόσπιτα. Τα κοιτούσα με τις ώρες προσπαθώντας να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου, αν για μια μέρα γινόμουν τόσο μικρή που χωρούσα εκεί μέσα. Ίσως να το έκανα αυτό γιατί η ιστορία που έπλαθα με τις κούκλες μου, ήταν απόλυτα συμβατή με τους δικούς μου κανόνες μόνο. Είχα έναν ενδοιασμό όμως κι έτσι δεν ήμουν απόλυτα ευχαριστημένη με τις κούκλες μου. Αφού δεν έβλεπα έξω κοπέλες νέες, ψηλές, ξανθιές, αδύνατες, μονίμως βαμμένες, με απέραντο χαμόγελο ευτυχίας και άπειρα ρούχα, εγώ γιατί να παίζω με τις barbie μου; Και κάπου εκεί με τη διαστροφική μου σκέψη, άρχιζα να βρίσκω άλλα αντικείμενα που μπορούσαν να γίνουν οι κούκλες μου.

 

 

Προσπαθούσα να βρω υλικά για να τις φτιάξω και πάνω εκεί που είχα βυθιστεί στη σκέψη μου, άκουγα από μακρυά τη φωνή της γιαγιάς μου για να πάω να παίξω με τα κουμπιά της καθώς εκείνη έραβε. Έκανα συμμορίες ολόκληρες με τη συνηθισμένη τάση των παιδιών να ονομάζουν το μεγαλύτερο κουμπί «ο μπαμπάς», το αμέσως μικρότερο «η μαμά» και το πιο μικρό «το παιδάκι». Οι δύο από τις τέσσερις τρυπούλες ήταν τα ματάκια και οι άλλες δύο ήταν τα κενά ανάμεσα στα δόντια που έχουν τα μικρά μέχρι να βγουν τα καινούργια δοντάκια και στους μεγάλους τα είχε φάει η τερηδόνα. Και με αυτήν την αφορμή, θέλω να σου δώσω την πρώτη ιδέα για Χριστουγεννιάτικο δώρο. Για διάβασε προσεκτικά…Λοιπόν, πήγαινε σε ένα κατάστημα με κάλτσες και αγόρασε ένα μαύρο ή γκρι καλσόν ή κολάν. Ξήλωσε από παλιά σου ρούχα τα κουμπιά και ράψε τα πάνω στο καλσόν/κολάν με χρωματιστή κλωστή. Αν πάλι έχεις δώσει όλα σου τα παλιά ρούχα σε ιδρύματα, μπορείς να αγοράσεις από το εμπόριο. Προτίμησε να είναι λίγο μεγάλα και πολύχρωμα για να διακρίνονται μεταξύ τους.

Υ.Γ.1: Έχω κι άλλες ιδέες κατά νου για Χριστουγεννιάτικα δώρα, χωρίς να κοστίζουν μισό μισθό. Θα στις γράφω σιγά σιγά για να τις σκεφτώ καλά πιο πριν.

Υ.Γ.2: Tις επόμενες μέρες θα προσπαθήσω να φτιάξω και εγώ ένα Gingerbread-μπισκοτόσπιτο. Τα ζήλεψα τόσο πολύ στις φώτο. Αν έχεις όρεξη και χρόνο, φτιάξε κι εσύ ένα. Θέλω να μου στείλεις και μια φωτογραφία του για ιδέα… Θα ανεβάσω σύντομα και τον τρόπο παρασκευής του.

Φιλιά, Αντριάνα!

http://practicallyspent.blogspot.com/2010/01/baby-new-year.html http://flossieteacakes.blogspot.com/2010/08/three-ways-with-walnuts.html http://www.zyzyo.com/2011/07/10-most-famous-gingerbread-houses/

Θέλω να μου ανάψεις τα φώτα..

Ήθελα να σκουπίσω. Δεν πρόλαβα. Ήθελα να πλύνω πιάτα. Δεν πρόλαβα. Ήθελα να βάλω πλυντήριο. Δεν πρόλαβα. Ήθελα να ρίξω μια ματιά στα φυτά μου. Δεν πρόλαβα. Ήθελα να γράψω στο «καταφύγιο» μου. Πρόλαβα! Όπου ναιαιαιαια φίλη μου, μετά από ένα άγριο φλερτ μεταξύ εμού και των μαθηματικών, για τη μύηση των νηπίων στη μαθηματική επιστήμη, μπορώ επιτέλους να γράψω κάτι χωρίς να αναφέρεται σε διδακτικό περιεχόμενο, project, στόχους και αξιολογήσεις. Νομίζω κιόλας ότι υπάρχει έκφραση για ένα τσιγάρο μετά αν δεν κάνω λάθος. Δεν. Απορώ ώρες ώρες αν όλα αυτά που μας βάζουν να διαβάσουμε για εργασίες θα γίνουν ποτέ μέσα σε μία τάξη νηπιαγωγείου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά να ξέρω αν θα πάει χαμένο το τόσο φαγητό που κατεβάζω όταν διαβάζω. Και που λες..καθώς καθόμουν στην καρέκλα (σε αυτήν την ηλίθια καρέκλα που ξεζουμίζει κάθε φορά τη μέση μου) περιτριγυρισμένη από βαριά βιβλία (για του κλέφτη το κεφάλι), post it με ορνιθοσκαλίσματα (με το ζόρι καταλάβαινα τι έγραφα), και ανοιγμένα ένα σορό παράθυρα στον υπολογιστή (10 ώρες είναι ανοιχτός το καμάρι μου, θηρίο τελικά), βλέπω σιγά σιγά απ’το παράθυρο να ανάβουν έξω τα φωτάκια.

Δίνουν ξαφνικά άλλη αίσθηση στο διάβασμα σου. Για λίγα λεπτά αφαιρείσαι χαζεύοντας τα φωτάκια στα απέναντι μπαλκόνια. Άλλα αναβοσβήνουν, άλλα σταθερά. Πολύχρωμα, κίτρινα, άσπρα. Κρεμασμένος Άι Βασίλης απ΄τα κάγκελα. Η κυρία στο διπλανό μπαλκόνι να έχει κάνει ένα σχέδιο στα κάγκελα που ακόμα δεν κατάλαβα με τι μοιάζει.. λες να είναι τρίγωνο; Ουπς, νιώθω μέσα στον εγκέφαλο μου κάτι να κουνιέται. Έχω παραισθήσεις φαίνεται και βλέπω παντού γεωμετρικά σχήματα. Και τι έλεγα; Α, ναι. Για τα φωτάκια. Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση; Ότι στο απέναντι διαγώνια σπίτι, νόμιζα ότι δεν έμενε κανένας αλλά τελικά έβαλε και εκείνη τα φωτάκια της. Για να δω και απ’το άλλο παράθυρο. Α! Για δες! Περισσότερα φωτάκια απόψε! Το κάθε μπαλκόνι φόρεσε τα δικά του πολύχρωμα στολίδια. Τα δικά μου στολίδια τα έβγαλα εδώ και 3 βδομάδες, δεν κρατιόμουν. Ελάχιστα είναι αλλά δεν πειράζει, δίνουν κι αυτά τη χριστουγεννιάτικη τους νότα. Έχει διαφορετική αίσθηση να πίνεις σε τάρανδο καφέ σε σχέση με την φλοράλ σου κούπα.

Ήθελα αυτές τις μέρες να γράψω για τις χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες που είχε σκεφτεί εδώ και μέρες. Να μοιραστώ μαζί σου όλες αυτές τις τρελές ιδέες που μου έρχονται για δώρα. Να ανεβάσω φώτο από το μπισκοτόσπιτο που ήθελα να κάνω. Να σου δώσω συνταγή για χριστουγεννιάτικο γλυκό. Αλλά…ΔΕΝ.

Δεν πειράζει όμως φίλη μου, θα δείξεις κατανόηση σε όλα αυτά που δεν έκανα μόλις σου πω ότι σήμερα τελείωσα την εργασία μου. Και για σένα που έχεις απαιτήσεις από δω μέσα, έρχονται πιο free μέρες που θα βρω το χρόνο να γράφω πιο στο κλίμα των ημερών κείμενα. Επειδή όμως είπα αρκετά, σε αφήνω να ξεχαστείς με τις παρακάτω εικόνες.

          

Υ.Γ.: Α! Ήθελα να κάνω βράδυ βόλτα στην πόλη για να δω τα φωτάκια. Δεν.

Φιλιά, Αντριάνα!

http://www.divinecaroline.com/22239/119967-world-s-most-famous-holiday-displays#6 http://favim.com/image/171317/ http://www.bettyschristmashouse.com/ http://freshome.com/2009/12/17/fantastic-christmas-lights-display-the-ultimate-holiday-home-light-show/ http://ultima0thule.blogspot.com/2010/12/arctic-christmas.html  http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_pictures/6189597.stm http://www.homeinteriorplan.com/christmas-house-decorations.html/house-xmas-outdoor-lighting http://www.flickr.com/groups/flickr-club-sa/discuss/72157608788392331/ http://luxedb.com/christmas-house-decoration-by-the-perfect-light/ http://blogs.sch.gr/tgiakoum/files/2010/11/libr.jpg

Οι φίλοι μου, φαντάσματα.

Φαντάσματα στο δρόμο δεν κυκλοφορούν. Άρα αποκλείουμε ο τίτλος να ανταποκρίνεται σε πραγματικές αέρινες φιγούρες, που στο πέρασμα τους παγώνουν το ζουμί σου. Έλα οπότε να ορίσουμε ποιόν φίλο αποκαλούμε φάντασμα και γιατί.

Φίλος Φάντασμα 1: Η πρώτη κατηγορία ανήκει σε φίλους οι οποίοι για διάφορους επαγγελματικούς-προσωπικούς-οικογενειακούς-οικονομικούς κ.α. λόγους έχουν φύγει από κοντά σου. Το σοκ, αρχικά, σίγουρα μεγάλο. Είτε είσαι εσύ που φεύγεις, είτε αυτός που μένει. Όταν είσαι αυτός που μένει, πρέπει να συνηθίσεις την απουσία του στο «χώρο». Να συμβιβαστεί με τη νέα καθημερινότητα. Να καλύψει τα κενά που φρόντισε ο άλλος να σου αφήσει. Ενώ σε αυτόν που φεύγει, αλλάζουν όλα. Οι τρόποι επικοινωνίας μετρημένοι. Τηλέφωνο, emails, edates, γίνεσαι εξπέρ στην τεχνολογία της webcamera και κατεβάζεις παθιασμένα το κάθε καινούργιο update το οποίο τόλμησε, μάταια, να σου ξεφύγει εδώ και μία μέρα. Όλα αυτά γιατί προσπαθείς να καλύψεις, μαζί του, το κενό που σου άφησε εκείνος κατά την απουσία του, χωρίς να νιώθεις τραγικά την απώλεια του.

Φίλος Φάντασμα 2: Στην ομάδα αυτή ανήκουν -επίσης- οι πραγματικοί φίλοι, που με την πάροδο του χρόνου εξαφανίστηκαν. Δεν θα σε πάρουν τηλέφωνο να δουν τι κάνεις και όσες φορές αν πάρεις εσύ, θα σε συνδέσουν με Κάιρο. Δεν θα μάθεις ποτέ το λόγο που εξαφανιστήκατε-εξαφανίστηκε.  Στεναχωριέσαι, λυπάσαι, χάνεις το θάρρος σου για καινούργιους φίλους..αλλά στο τέλος, κάπου θα χωθεί η φωνή της λογικής λέγοντας σου ότι είναι Ένας, μέσα σε τόσους άλλους κοντινούς σου φίλους. Με λίγα λόγια, δεν έχεις δικαίωμα να μαθαίνεις νέα της ζωής του. Πόσο μάλλον να συμμετέχεις σε αυτήν.

Φίλος Φάντασμα 3: Εδώ έχουμε όλους τους «τυφλούς» φίλους, με τους οποίους έχουμε επικοινωνήσει αποκλειστικά χάριν της τεχνολογίας. Δεν τους έχεις δει ποτέ face to face, αλλά αποτελούν ένα ενεργό μέλος της καθημερινότητας σου. Έχουν άποψη για σένα χωρίς να σε ζουν -με σάρκα και οστά- και εσύ είσαι διατιθεμένη να τους ακούσεις. Όταν αυτοί οι φίλοι, σου έρχονται στο μυαλό, πιάνεις κατευθείαν το κινητό ή μπαίνεις στο fb/twitter/msn/skype να τους βρεις για να μιλήσεις. Συνήθως προτιμάται ο ένας από τους δύο τρόπους επικοινωνίας, γιατί ακόμα και η σκέψη του άλλου τρόπου, προκαλεί αμηχανία. Σε αυτήν την περίπτωση αποφεύγεται η χρήση κάμερας -άρα ελάχιστη χρήση του msn- και είναι πιο εύκολο να επινοήσεις ή να στηριχτείς σε δικαιολογίες οι οποίες θα σε αποτρέψουν να έρθεις σε μια πιο ουσιαστική επαφή με τον άλλον. Πολλές φορές κιόλας επαναπαύεσαι.

Υ.Γ.1: Πιστεύω πως σε όλους έχει τύχει να έχουμε έστω έναν τέτοιο φίλο. Εγώ έχω τουλάχιστον έναν στις κατηγορίες και η κάθε κατηγορία μου βγάζει διαφορετικό συναίσθημα. Όταν όμως ο άλλος, έχει επιλέξει να αποτελεί έναν τέτοιο φίλο σου, το τελευταίο που θα κοιτάξει, είναι το δικό σου το συναίσθημα! Γιατί αν το κοιτούσε, ίσως να μην έφευγε Ποτέ. Σου ακούστηκε σκληρό, ε; Μη ξεχνάς ότι είναι επιλογή του. Και αφού είναι επιλογή του σημαίνει ότι το σκέφτηκε καλά με τον εαυτό του. Με-τον-εαυτό-του, μην-μπερδεύεσαι. Αιτίες να εξαφανιστούμε, να απομακρυνθούμε, να φύγουμε σε άλλη χώρα, θα υπάρχουν Πάντα. Με κεφαλαίο το π.  Το θέμα είναι, πόσο εμείς φροντίζουμε να εκμηδενίζουμε τις αποστάσεις όταν πρέπει και όχι όταν μας «σηκωθεί». Κι όσο για τον τρίτο Φίλο Φάντασμα δεν είμαι ακόμα έτοιμη να γράψω παραπάνω. Σου δίνω τον λόγο μου όμως ότι θα το κάνω!

Φιλιά, Αντριάνα!

Γράμμα στον Άι Βασίλη

Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη,

τη χρονιά που μας πέρασε ήμουν καλό κορίτσι και σου γράφω για το δώρο που θέλω να μου φέρεις φέτος τα Χριστούγεννα. Θα σε παρακαλέσω όμως, αυτή τη φορά να δεις καλά τι γράφει η λίστα γιατί πέρυσι έφερες ότι ήθελες εσύ. Αυτά που μου έφερες δεν μου άρεσαν καθόλου! Άνετα στα δίνω πίσω, κι ας λένε ότι τα δώρα δεν δωρίζονται.

Θυμήθηκες μετά από 8 χρόνια, να μου φέρεις δάκρυα. Δεν γύρισα ποτέ να σου πω ότι μου έλειψαν.

Αυτό που σου ζητούσα πάντα, ήταν να μου δίνεις ευκαιρίες να κατεβαίνω Αθήνα και μου έδωσες μόνο μία. Ξέρεις ότι σε αυτό το θέμα είμαι αχόρταγη και εσύ φρόντισες όχι απλά να μου δώσεις μόνο μία αφορμή, αλλά και να μου την «πάρεις» πίσω δίνοντας μου κατευθείαν κούραση. Με κράτησες μέρες στο κρεβάτι, να κοιμάμαι χωρίς λόγω. Όπου μετά από τόσο ύπνο, μου έφερες την αϋπνία.

Πόσα βράδια σκέψεις να αντέξει ο σκληρός μου δίσκος; Πόσα τηλέφωνα να πάρω μέσα στην άγρια νύχτα γιατί με πλημμύρισες από συναισθήματα; Μου έφερες για δώρο ότι σου περίσσεψε!! Μου τα πέταξες και μου είπες «πέσε και κολύμπα»! Σου ζητούσα πάντα, να μου φέρεις τους μακρινούς μου φίλους ακόμα πιο κοντά. Εσύ όμως φρόντισες όχι απλά να τους απομακρύνεις, αλλά κάποιους να τους εξαφανίσεις τελείως. Και πάνω εκεί που σου το ζητούσα, εσύ έδωσες δικαιώματα σε «φίλους» μου που δεν θα έπρεπε καν σαν ιδέα να τους επιτρέψεις κάποια πράγματα να κάνουν. Πιστεύω ότι είμαι αρκετά μεγάλη για να διαλέγω μόνη μου τους φίλους μου. Μέσα στη χρονιά που σε 26 μέρες φεύγει, μου έφερες ως δώρο και την ψευδαίσθηση του «τρελαίνομαι». Ξέρεις όμως κάτι; Ακόμα και η αίσθηση του «τρελαίνεσαι», είναι δείγμα λογικής!

Και πάνω εκεί που άρχιζα να συνηθίζω αυτά τα «υπέροχα» σου δώρα, πιστεύοντας ότι δεν θα τα πάρεις ποτέ πίσω, μου τα έφερνες όλα τούμπα, υποχρεώνοντας με να κινηθώ με αντίθετη τροχιά! Τόσο δύσκολο σου είναι να με κρατήσεις σε ένα σταθερό συναισθηματικό σημείο;

Για να μην είμαι τελείως αχάριστη, μέσα στο σάκο σου με τα περίσσια δώρα, μου έφερες και κάτι το καλό. Μου έφερες καλές, γελαστές, με ασφάλεια εξόδους! Ξενύχτια με άφθονο ποτό. Με πολλά τραγούδια και σοβαρές μεταμεσονύχτιες κουβέντες -όσο σοβαρές μπορούν να είναι φυσικά-.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, σου ζητούσα να μου φέρεις ισορροπία, πιο κοντά τους φίλους μου, υγεία και πολλές ευκαιρίες για Αθήνα. Επειδή απ’ότι φαίνεται έχεις την τάση να μην διαβάζεις καλά την λίστα μου, φέτος το μόνο που θα σου ζητήσω είναι δώρο μια βαλίτσα. Μεσαίου μεγέθους, για να κάνει παρέα στην μεγάλη μου την κόκκινη. Κι αν πάλι δεν σου περισσέψει καμία, δεν πειράζει. Φέρε μου ότι έχεις..

Φιλιά, Αντριάνα!