Οι φίλοι μου, φαντάσματα.

Φαντάσματα στο δρόμο δεν κυκλοφορούν. Άρα αποκλείουμε ο τίτλος να ανταποκρίνεται σε πραγματικές αέρινες φιγούρες, που στο πέρασμα τους παγώνουν το ζουμί σου. Έλα οπότε να ορίσουμε ποιόν φίλο αποκαλούμε φάντασμα και γιατί.

Φίλος Φάντασμα 1: Η πρώτη κατηγορία ανήκει σε φίλους οι οποίοι για διάφορους επαγγελματικούς-προσωπικούς-οικογενειακούς-οικονομικούς κ.α. λόγους έχουν φύγει από κοντά σου. Το σοκ, αρχικά, σίγουρα μεγάλο. Είτε είσαι εσύ που φεύγεις, είτε αυτός που μένει. Όταν είσαι αυτός που μένει, πρέπει να συνηθίσεις την απουσία του στο «χώρο». Να συμβιβαστεί με τη νέα καθημερινότητα. Να καλύψει τα κενά που φρόντισε ο άλλος να σου αφήσει. Ενώ σε αυτόν που φεύγει, αλλάζουν όλα. Οι τρόποι επικοινωνίας μετρημένοι. Τηλέφωνο, emails, edates, γίνεσαι εξπέρ στην τεχνολογία της webcamera και κατεβάζεις παθιασμένα το κάθε καινούργιο update το οποίο τόλμησε, μάταια, να σου ξεφύγει εδώ και μία μέρα. Όλα αυτά γιατί προσπαθείς να καλύψεις, μαζί του, το κενό που σου άφησε εκείνος κατά την απουσία του, χωρίς να νιώθεις τραγικά την απώλεια του.

Φίλος Φάντασμα 2: Στην ομάδα αυτή ανήκουν -επίσης- οι πραγματικοί φίλοι, που με την πάροδο του χρόνου εξαφανίστηκαν. Δεν θα σε πάρουν τηλέφωνο να δουν τι κάνεις και όσες φορές αν πάρεις εσύ, θα σε συνδέσουν με Κάιρο. Δεν θα μάθεις ποτέ το λόγο που εξαφανιστήκατε-εξαφανίστηκε.  Στεναχωριέσαι, λυπάσαι, χάνεις το θάρρος σου για καινούργιους φίλους..αλλά στο τέλος, κάπου θα χωθεί η φωνή της λογικής λέγοντας σου ότι είναι Ένας, μέσα σε τόσους άλλους κοντινούς σου φίλους. Με λίγα λόγια, δεν έχεις δικαίωμα να μαθαίνεις νέα της ζωής του. Πόσο μάλλον να συμμετέχεις σε αυτήν.

Φίλος Φάντασμα 3: Εδώ έχουμε όλους τους «τυφλούς» φίλους, με τους οποίους έχουμε επικοινωνήσει αποκλειστικά χάριν της τεχνολογίας. Δεν τους έχεις δει ποτέ face to face, αλλά αποτελούν ένα ενεργό μέλος της καθημερινότητας σου. Έχουν άποψη για σένα χωρίς να σε ζουν -με σάρκα και οστά- και εσύ είσαι διατιθεμένη να τους ακούσεις. Όταν αυτοί οι φίλοι, σου έρχονται στο μυαλό, πιάνεις κατευθείαν το κινητό ή μπαίνεις στο fb/twitter/msn/skype να τους βρεις για να μιλήσεις. Συνήθως προτιμάται ο ένας από τους δύο τρόπους επικοινωνίας, γιατί ακόμα και η σκέψη του άλλου τρόπου, προκαλεί αμηχανία. Σε αυτήν την περίπτωση αποφεύγεται η χρήση κάμερας -άρα ελάχιστη χρήση του msn- και είναι πιο εύκολο να επινοήσεις ή να στηριχτείς σε δικαιολογίες οι οποίες θα σε αποτρέψουν να έρθεις σε μια πιο ουσιαστική επαφή με τον άλλον. Πολλές φορές κιόλας επαναπαύεσαι.

Υ.Γ.1: Πιστεύω πως σε όλους έχει τύχει να έχουμε έστω έναν τέτοιο φίλο. Εγώ έχω τουλάχιστον έναν στις κατηγορίες και η κάθε κατηγορία μου βγάζει διαφορετικό συναίσθημα. Όταν όμως ο άλλος, έχει επιλέξει να αποτελεί έναν τέτοιο φίλο σου, το τελευταίο που θα κοιτάξει, είναι το δικό σου το συναίσθημα! Γιατί αν το κοιτούσε, ίσως να μην έφευγε Ποτέ. Σου ακούστηκε σκληρό, ε; Μη ξεχνάς ότι είναι επιλογή του. Και αφού είναι επιλογή του σημαίνει ότι το σκέφτηκε καλά με τον εαυτό του. Με-τον-εαυτό-του, μην-μπερδεύεσαι. Αιτίες να εξαφανιστούμε, να απομακρυνθούμε, να φύγουμε σε άλλη χώρα, θα υπάρχουν Πάντα. Με κεφαλαίο το π.  Το θέμα είναι, πόσο εμείς φροντίζουμε να εκμηδενίζουμε τις αποστάσεις όταν πρέπει και όχι όταν μας «σηκωθεί». Κι όσο για τον τρίτο Φίλο Φάντασμα δεν είμαι ακόμα έτοιμη να γράψω παραπάνω. Σου δίνω τον λόγο μου όμως ότι θα το κάνω!

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s