Μάτια ερμητικά ανοιχτά

Και κάπου εδώ το βιβλίο που διάβαζα τελείωσε. Εδώ και μέρες είχα αφήσει ένα μικρό κομμάτι και όλο ανέβαλα να το διαβάσω..

Το βιβλίο που αυτή τη φορά επέλεξα είναι ψυχολογίας. Δεν ξέρω αν θα το καταλάβαινα αν δεν είχα από πριν κάποια επαφή με την ψυχολογία. Αυτό που διαπραγματευόταν ήταν το να βλέπεις στον έρωτα με μάτια ανοιχτά και σε διαβεβαιώνω ότι δεν είναι τόσο γλυκανάλατο όσο ακούγεται.

Ο Μπουκάι εστιάζει στις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις, στις οποίες πολλές φορές έχουμε την λάθος τάση να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Τον έχουμε ερωτευτεί, ξεκινήσαμε να είμαστε μαζί και κάπου στα μισά του δρόμου βάλαμε στόχο να αλλάξουμε τα άσχημα -για μας- σημεία του εαυτού του άλλου. Δεν αποδεχόμαστε τον άλλον όπως είναι και είναι αρκετές οι φορές που αντί να αποδεχτούμε τα -για εμάς- ελαττώματα του, τα βλέπουμε ως αφετηρία καβγάδων.

Μέσα σε αυτούς τους καβγάδες, παρατηρείται και η αδυναμία μας του να ακούμε τον άλλον. Είμαστε τόσο σίγουροι για αυτό που πιστεύουμε, ξεκινώντας την κουβέντα έχοντας την από πριν καταδικάσει ότι το δίκιο είναι με το μέρος μας. Το αποτέλεσμα αυτού; Μπλέξιμο και υπερκάλυψη κουβέντας με δύο μονολόγους. Σε κάποιο σημείο έθιξε και τη χειρότερη από τις αντιλήψεις που μας έμαθαν οι γονείς μας, να βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Είναι τόσο κακό να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό; Και πόσα είναι τα χαρακτηριστικά που αποτελούν το ΜΙΣΟ και όχι το ολόκληρο;

Από την άλλη πλευρά όμως, πολλές φορές, βλέπουμε την οποιαδήποτε εκτέλεση επιθυμίας της κοπέλας-αγοριού μας ως αναγκαστικός συμβιβασμός! Καλό να αποδεχόμαστε και να βλέπουμε τον άλλον με τα μάτια ανοιχτά, αλλά ακόμα καλύτερο να μη γίνεται εμμονή συμβιβασμού η κάθε επιθυμία της, του. Αν κατάλαβα καλά, το παιχνίδι της καλής σχέσης κυμαίνεται μεταξύ του απόλυτα αφημένου αληθινού εαυτού και της αποδοχής του άλλου χωρίς ίχνος θέλησης για αλλαγή.

Υ.Γ.1: Κάνοντας ένα φλας μπακ στη δική μου καθημερινότητα, δυστυχώς, έχω κάνει το λάθος να προσαρμόσω τον άλλον, στα δικά μου μέτρα και σταθμά. Το κακό ποιο είναι; Ότι άργησα να το καταλάβω. Και ποιο το αποτέλεσμα; Ο άνθρωπος αυτός ήταν μαζί μου, κάνοντας πράγματα εντελώς διαφορετικά -στην πλειοψηφία τους- από τα θέλω του. Και γιατί έγινε αυτό; Γιατί τελικά ο ένας καπέλωνε τον άλλον. Και ξέρεις τι με στεναχωρεί περισσότερο; Ότι κάθε εκτέλεση της επιθυμίας μου, το έβλεπε καθαρά σαν συμβιβασμός. Συχαινόταν τους συμβιβασμούς!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s