Όταν η φοιτητούπολή σου, γίνεται η «πόλη σου»..

Το καλοκαίρι που μόλις έχεις τελειώσει τις πανελλήνιες σου μένει αξέχαστο για τα επόμενα χρόνια, χαραγμένο έντονα στις βαθύτερες στιβάδες των -σχετικά πρόσφατων- αναμνήσεων σου. Τα ξενύχτια εκείνους τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες εξελίσσονται συνεχώς και έχεις κάνει πλέον τη μέρα-νύχτα και τη νύχτα-μέρα, πηγαίνοντας κόντρα σε όλο αυτό το πρόγραμμα, που φρόντισε να σε ξεζουμίσει ολόκληρη τη χρονιά της τρίτης λυκείου. Με τους συμμαθητές σου δεν αφήνεις μέρα χωρίς καφέ και party σε club της παραλιακής. Ορκίζεστε φωναχτά ότι δεν θα χαθήτε ποτέ και ότι όση χιλιομετρική απόσταση κι αν έχετε μεταξύ σας αυτή θα λειτουργεί πάντα αντιστρόφως ανάλογα με την επιθυμία σας για να βρεθείτε από κοντά. Ότι όσες καινούργιες φιλίες κι αν κάνεις δεν θα αντικατασταθεί ποτέ αυτή που μέσα σε τόσα σχολικά χρόνια χτίσατε και ότι όταν θα ακούς «δικά σας» τραγούδια στα καινούργια clubs που θα πηγαίνεις με τις νέες σου φίλες, θα τους παίρνεις μέσα στα άγρια χαράματα για να το ακούσουν.

Όταν όμως μετακομίζεις στη νέα σου πόλη για να σπουδάσεις/παντρευτείς/βρεις δουλειά η πραγματικότητα εκεί, σε αναγκάζει να προσαρμοστείς σε νέα δεδομένα που πιθανόν κάποια από αυτά να μην τα είχες προβλέψεις με τους φίλους σου. Αρχίζουν τα μαθήματα σου, οι ώρες δουλειάς ή ότι άλλο έχεις να κάνεις με αποτέλεσμα το πρώτο χρόνο της παραμονής σου εκεί, να έχεις την όρεξη και το κουράγιο να πηγαίνεις σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο στην πόλη απ’ όπου κατάγεσαι.

Όσο όμως μένεις στη νέα πόλη, τόσο περισσότερο εγκλιματίζεσαι εκεί, τόσο δικτυώνεσαι και τόσο αποκτάς συνήθειες/στέκια που αρχίζουν να γίνονται πιο δυνατά από αυτά που ήδη υπάρχουν στη «σχολικής» σου πόλης. Με τους γνωστούς σου που άφησες πίσω στη «σχολική» πόλη, κόβεις κάθε χαιρετισμό που πιθανόν να είχες και με τους απλούς φίλους της παρέας ικανοποιήσει με ένα απλό «γεια», ενώ με τους φίλους κολλητούς σου είναι μία σχέση που ποικίλει κατά περίπτωση πως θα διατηρηθεί.

Από την άλλη πλευρά όμως, οι νέες φίλες που φτιάχνεις στη φοιτητούπολή σου έχουν κι εκείνες μια δεμένη παρέα να τις περιμένει πίσω.  Τι γίνεται όμως όταν εσύ, είσαι η μόνη από την φοιτητοπαρέα παρέα, που δεν έχεις κάποιον να σε περιμένει πίσω, εκτός από την οικογένεια σου; Πως μπορείς να καλύψεις το κενό της παρέας που έχασες όταν επιστρέφεις για Χριστούγεννα; Αλλά και το σημαντικότερο, πώς μπορείς να καταπολεμήσεις το ζιζάνια που σου βάζει ο εαυτό σου, ώστε να μη πέσεις στην παγίδα της αποτυχίας;

Τα πρώτο καιρό που συνειδητοποιείς όλα τα παραπάνω, πλημμυρίζεσαι από το συναίσθημα της αποτυχίας και τα βάζεις με τον εαυτό σου γιατί δεν στάθηκε ικανός να κρατήσει αυτές τις παρέες, έτσι ώστε να πηγαίνεις κι εσύ με κέφι στην πόλη σου για σαββατοκύριακο.

Οκ, μη σε παίρνει από κάτω, έχει και τα θετικά του. Έλα να δούμε μαζί τι μπορείς να κάνεις ώστε να μη σπαταλάς τις ώρες σου με ταβανοθεραπεία, τα σαββατοκύριακα που οι φίλες σου φεύγουν για weekend στην πόλη τους και εσύ μένεις πίσω. Αρχικά, έχεις άπλετο χρόνο να κάνεις τις δουλείες που ανέβαλες μέσα στη βδομάδα, όπως για παράδειγμα να καθαρίσεις το μπαλκόνι ή να βάλεις επιτέλους σε τάξη τη ακαταστασία της ντουλάπας σου. Καλή ιδέα είναι να πηγαίνεις εκείνες τις μέρες σούπερ μάρκετ έτσι ώστε να απολαμβάνεις με την ησυχία σου τα ψώνια ή ακόμα να φωνάζεις ξαδέρφες και γονείς για να τους φιλοξενήσεις σπίτι σου. Επιπλέον, αν έχεις τη σχέση σου στην ίδια πόλη, ο χρόνος που μπορείς να βρεθείτε είναι σαφώς περισσότερος απ’ ότι αυτόν μέσα στη καθημερινότητα οπότε να η ευκαιρία για το μαγαζί που εδώ και μέρες ήθελες να επισκεφτείς και δεν προλάβαινες μέσα στη βδομάδα.

Η φοιτητούπολή σου έχει αρχίσει σιγά σιγά να γίνεται η «πόλη σου» και εσύ οφείλεις να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα, για να αποφύγεις τη μοναξιά, δίνοντας στον εαυτό σου ευκαιρίες για παραπάνω εμπειρίες.  Η προσπάθεια-κλειδί σε αυτήν την περίπτωση είναι να μην αναγκάσεις ούτε μία φορά τον εαυτό σου να κάνει όλα αυτά που πρέπει και δεν προλαβαίνει, μέσα σε δύο μέρες, γιατί τότε, όχι απλά θα μισήσεις τα σαββατοκύριακα, αλλά δεν θα θέλεις ούτε καν να πλησιάζουν!

Υ.Γ.1: Αυτό που δεν μπορείς να παραβλέψεις είναι ότι όσο διάστημα κι αν περάσει μένοντας στη φοιτητούπολή σου, σίγουρα θα έρθει η στιγμή που θα πας στους γονείς σου. Εκεί δηλαδή, που ήταν οι παλιοί σου φίλοι. Μη κλείνεις τα μάτια στην έστω και προσωρινή διαμονή σου εκεί, αλλά αντιθέτως, πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσεις ότι εσύ είσαι αυτή-με αυτούς τους φίλους-σε εκείνη την πόλη-στην όποια πόλη.

Υ.Γ.2: Δεν μπορείς ποτέ να αποκλείσεις το ενδεχόμενο, να ξανασμίξεις με τους παλιούς σου φίλους. Σκέψου όμως, το κατά πόσο εσύ είσαι διαθέσιμη, να παίξεις ξανά με ανοιχτά χαρτιά.

φιλιά, Αντριάνα!

 

 

photo: http://awesomepictures.me/

Advertisements

Στιγμές κατηγορίας: Περιπέτεια

Κάποτε που λες φίλη μου, πριν πολύ πολύ καιρό, είχα γνωρίσει ένα αγόρι. Αυτός που λες, είχε τότε έναν παλιό Σκαραβαίο ή αλλιώς «Χελωνάκι».

 

Λίγο το (πιο) τρελό εκείνης της δικής μου ηλικίας, λίγο η υπέρμετρη δική του ενέργεια, κάναμε κάθε λίγο και λιγάκι το VW αγροτικό! Τι σε χωράφια μέσα οδηγούσαμε..τι ποτάμια διασχίζαμε..τι σε κακοτράχαλα σκαρφαλώναμε..δεν πάθαινε πραγματικά τί-πο-τα!

 

Είναι από τα αυτοκίνητα με ιστορία..που ενώ έχουν σταματήσει την κυκλοφορία, εσύ συνεχίζεις να χρησιμοποιείς ενεστώτα γιατί είναι αυτοκίνητο σταθμός.

 

Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ από τα πειράματα που κάναμε τότε μαζί του. Είχε και εκείνα τα άνετα καθίσματα-καναπέδες, που χωρούσαν άνετα δύο τετραμελής οικογένειες. Όπως και τον αποθηκευτικό χώρο που τον είχε μπροστά και τη μηχανή του πίσω. Τα φιλιστρίνια που ήταν μονίμως μισάνοιχτα, με το παράθυρο κατεβασμένο και το πόδι με το σταράκι έξω απ΄το παράθυρο να παίρνει σβάρνα όλα τα κλαδιά από δεξιά κι αριστερά του δρόμου.  Αλλά και το χαρακτηριστικό θόρυβο που έκανε η μηχανή. Το άκουγες από μέτρα μακριά!

 

Δεν φοβόσουν τίποτα!  Είτε έπεφτες σε τοίχο, είτε χτυπούσες με 10 αυτοκίνητα μαζί έβγαινες από μέσα αλώβητος!

Υ.Γ.  Μπορώ να πω πως τότε έκανα ωραίες βόλτες μαζί του..εμπειρίες που δεν τις ξαναζείς! Γνωρίζεις εκείνον-έχει σκαραβαίο-κάνεις το σκαραβαίο αγροτικό-«ρισκάρεις» πολλές φορές μαζί του (σε κάθε καιρική συνθήκη)-«πεθαίνει» ο σκαραβαίος-επιστρέφεις στη σύγχρονη βιομηχανία! Περνάνε τα χρόνια-αλλάζουν οι καταστάσεις-βρίσκεσαι νύχτα στο ίντερνετ-και βρίσκεις τυχαία blogs να στα θυμσουν. Θυμάσαι όλες εκείνες τις στιγμές μαζί του-τις γράφεις σε νέο ποστ-το δημοσιεύεις-και το κλείνεις.

Φιλιά, Αντριάνα!

Σκέψεις ονειροπαρμένης..

Σήμερα διάβασα…διάβασα..αφήγηση λαϊκού παραμυθιού..ένταξη παιδιών με ειδικές ανάγκες στη τάξη του νηπιαγωγείου.. κοινωνιολογία εκπαίδευσης..

Και όταν έρχεται το βράδυ, σταματάς, κλείνεις βιβλία, παίρνεις laptop αγκαλιά και αρχίζεις άλλου είδους διάβασμα.

Κι όλο διαβάζεις…και γιατί διαβάζεις;

Τσεκάρεις emails. Μπαίνεις σε όσα θυμάσαι δημοσιογραφικά sites. Κοιτάς το site της σχολής. Έχεις μια ακόμα καρτέλα ανοιχτή στον browser σε ετοιμότητα. Σκέφτεσαι ότι αύριο πρέπει να μαγειρέψεις. Κοιτάς το ημερολόγιο(για άλλη μια ερχόμενη χρονιά θα γίνει η προέκταση του χεριού σου) για το τι άλλο πρέπει να κάνεις αύριο. Σκέφτεσαι το δεύτερο αγγλικό ποστ που δεν έχεις ανεβάσει ακόμη. Παίρνεις το κρεβατοβιβλίο αυτή τη φορά και πηγαίνεις να το διαβάσεις στο κρεβάτι. Και τι διαβάζεις;

 

Το μετάνιωσες. Σηκώνεσαι και ανοίγεις τις κουρτίνες. Κάθεσαι στο πάτωμα και βλέπεις το δρόμο. Ξέρεις ότι αύριο θα ξυπνήσεις, θα ξαναδιαβάσεις, θα χτυπάνε τα τηλέφωνα με πρώτο της μαμάς..θα..θα..και θα.

Ααα…σου έχω πει τη μεγαλύτερη επιθυμία μου; Για άκουσέ την! Είναι από αυτές τις επιθυμίες που ξέρεις ότι δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ, αλλά εσύ παρόλα αυτά τις ονειρεύεσαι.

Θέλω για έναν οποιοδήποτε ολόκληρο χρόνο μεταξύ των 20 και 30 ετών, να πάρω  μια βαλίτσα και να φύγω. Να έχω κάποια χρήματα μαζί μου, να φοράω κόκκινα σταράκια, να έχω κρεμασμένη στο λαιμό τη φωτογραφική μηχανή, και ένα τετράδιο με στυλό για να θυμάμαι αργότερα τι ακριβώς συνάντησα.

Το χειμώνα προορισμοί στο νότιο ημισφαίριο και το καλοκαίρι στο βόρειο για να είναι πάντα καλοκαίρι. One way tickets φυσικά και όταν θα γυρνούσα, εκτός από τα ατελείωτα άλμπουμ που θα έχω φτιάξει, σε έναν άδειο τοίχο θα είχα προσωποφωτογραφίες από τους πολιτισμούς που θα είχα επισκεφτεί.

Θα ήθελα να έβλεπα ελέφαντες! Όλα τα φρούτα της Ταϊλάνδης. Τα ξύλινα σπιτάκια στις Μαλδίβες. Πως είναι να μη νυχτώνει ποτέ. Ρούμι από Καραϊβική. Και από όλα αυτά τα μέρη που θα πήγαινα, θα επέστρεφα με ένα Σομπρέρο!

Αλλά είπαμε. Είναι από αυτά τα όνειρα που ξέρεις εξ αρχής ότι δεν θα πραγματοποιηθούν. Για πολλούς λόγους κιόλας! Ποιος θα σου δώσει άδεια ένα χρόνο απ’τη δουλειά και που θα βρεις όλα αυτά τα χρήματα για εισιτήρια..

Οπότε, μένεις στα βιβλία σου. Και τί διαβάζεις;

 

φιλιά, Αντριάνα!

 

photo: http://awesomepictures.me/

Κάθε χρόνο, ίδια μέρα. .

Ξέρεις κάτι; Σκεφτόμουν εδώ και αρκετές ώρες για το αν θα σου μιλήσω για έναν ακόμη φίλο μου.. Έχω αναφέρει ήδη κάποιους και μπορεί πλέον να φαίνεται σαν διαφήμιση ή επίδειξη του ιδανικού(δεν υπάρχει ιδανικό) αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ στα γενέθλια του Φίλου μου!

Μπορείς να με κατηγορήσεις κιόλας για το πόσο θύμα αυτής της γιορτής είμαι αλλά ναι(!) εκτός από τα Χριστούγεννα μου αρέσουν και τα γενέθλια. Δεν τα ξεχνάω ποτέ σε αντίθεση με τις γιορτές που τις ξεχνάω πάντα. Γι’αυτό λοιπόν, θέλω να σου πω για τον Γ. που σήμερα γιορτάζει. Που όσο κι αν σταμάτησε εδώ και κάποια χρόνια να τα γιορτάζει, για τους δικούς του μη ευχάριστους λόγους, σιγά σιγά αρχίζει να τα βλέπει πιο ευχάριστα. Ξέρω ότι  ξανά ξέφρενα γενέθλια πολύ δύσκολα θα κάνει, αλλά παρόλα αυτά χαίρεται όταν του μιλάω για τα δικά μου που τα γιορτάζω σχεδόν κάθε χρόνο.

Χαίρεται με την χαρά μου και στεναχωριέται με τη λύπη μου γιατί απλά είναι Φίλος! Είναι αυτός που όταν του λέω ότι δεν είμαι καλά κάθεται ατελείωτες ώρες να το συζητήσει μαζί μου κι ας μας πάρει 6 το χάραμα. Που όταν με βλέπει να «πέφτω» κάνοντας αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μου, βάζει όλες του τις δυνάμεις για να βρει ευχάριστα θέματα να συζητήσουμε για να ξεχαστώ. Που όταν του λέω «…σήμερα το βράδυ θα βγω…» και βγαίνω, δεν ησυχάζει μέχρι να γυρίσω σπίτι καλά. Που όταν είχα βδομάδες ολόκληρες να κοιμηθώ και ήμουν σαν ναρκωμένη καθόταν μαζί μου και μου έκανε παρέα χωρίς να γκρινιάξει για το παραμικρό. Χωρίς να μου βάλει ποτέ τις φωνές για διαστήματα που δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου. Πόσο με έπιαναν όλα αυτά, τόσο εκείνος κάπνιζε σαν φουγάρο γιατί πλέον το «βουνό» του (αυτό το χαζό nickname βρήκε να μου δώσει λες και είμαι καμιά θεόρατη) δεν είναι πλέον «βουνό» αλλά ένα με τη γη. Που όταν τον ρωτάω»τι να βάλω σήμερα;» απαντάει «ένα τζιν, μια μπλούζα και αθλητικά.» λες και είμαι άντρας.

Τον έχω στήσει πολλές φορές στο 1 μέτρο και τον έχω «στολίσει» για πράγματα που διαφωνούσα μαζί του. Έγινα πολλές φορές σκληρή με το στόμα μου «τσεκούρι» κι ενώ θα μπορούσε να κάνει το ίδιος αρκετές φορές το απέφυγε.

Εμείς οι άνθρωποι, όταν ακούμε πολλά θετικά μαζί, προσπαθούμε πάντα συνειδητά ή ασυνείδητα, να βρούμε και το αρνητικό της ιστορίας, όσο καλοί κι αν είμαστε. Καμία σχέση δεν είμαι τέλεια, είτε φιλική είτε ερωτική. Θα σου πω αμέσως πιο είναι το αρνητικό. Το αρνητικό που λες φίλη μου, είναι ότι αυτόν τον Φίλο μου έχω να μιλήσω μαζί του σχεδόν 7 μήνες για δικούς του επαγγελματικού λόγους. Νέα του μαθαίνω αλλά πόσο μπορείς να αρκεστείς στο σπασμένο τηλέφωνο που σου κάνουν οι άλλοι φίλοι σου από σπόντες που ακούνε. Αυτός ο φίλος μου, που αποτελεί «Φίλο Φάντασμα», τον έχω χαμένο εδώ και πολύ καιρό. Δεν ξέρει πως είναι το καινούργιο μου σπίτι, δεν ξέρει πως περνάω τις μέρες μου, τη καινούργια συνταγή που έμαθα, δεν ξέρει για τα καινούργια παπούτσια που αγόρασα και το σημαντικότερο: Δεν ξέρει ότι το προηγούμενο μου άρθρο, χτύπησε ρεκόρ στα κλικαρίσματα. Δεν-ξέρω-αν-είναι-καλά!

Θέλω να συνεχίσω να παίρνω παράδειγμα από εκείνον για το πόσο καλά αντιλαμβάνεται από μακρυά τον κίνδυνο. Να μου δείχνει ότι όσα εφόδια και καλή οικονομική κατάσταση κι αν σου προσφέρουν οι γονείς σου, εσύ πρέπει να κυνηγάς να κάνεις αυτά που πραγματικά θέλεις, χωρίς να τρως τα έτοιμα. Όσο κι αν διαφορετική πορεία χάραξε η οικογένεια σου.

Υ.Γ.1: Θέλω λοιπόν να ευχηθώ στο Φίλο μου, Χρόνια του πολλά..να είναι καλά..με υγεία..ψυχική ισορροπία..να χάσει αυτά τα κιλά που προσπαθεί εδώ και πολύ καιρό..και να αρχίσει επιτέλους να κάνει ταξίδια.

Φιλιά, Αντριάνα! 

 

 

photo: http://awesomepictures.me

One Day tour..of CARPEnisi.

Έχω να σου πω άπειρους προορισμούς που έχω σημειωμένους στο συρτάρι μου, τους οποίους κάποια στιγμή θέλω να επισκεφτώ. Τώρα αν θα καταφέρω να τους προλάβω όλους αυτούς σε αυτήν την ζωή ή θα πιάσει και από την επόμενη δεν το ξέρω ακόμα, αλλά γι’αυτό που είμαι σίγουρη είναι ότι μόλις έσβησα έναν ακόμα.

Στο Καρπενήσι ήθελα εδώ και αρκετά χρόνια να πάω αλλά όλο κάτι τύχαινε και αναβάλλονταν.

Και να που ήρθε η στιγμή να πάω να δω από κοντά αν είναι όντως όπως το διαφημίζουν τα περιοδικά και τα κανάλια! Μη φανταστείς ότι έμεινα κανένα τετραήμερο, την ίδια μέρα πήγα και έφυγα. Όχι ότι δεν ήθελα να μείνω, αλλά να…μία τα σχέδια τελευταίας στιγμής, μία η εξεταστική που ξεκινάει, είπα να μη ξεφύγω στο χρόνο.

Λοιπόν, κάθισε να σου πω τις λεπτομέρειες:

*Η θέα ώσπου να φτάσεις από τη Λαμία ως το χιονοδρομικό ήταν κα-τα-πλη-κτι-κή. Πρώτη φορά είδα από κοντά γιαγιά με μαντήλι στο κεφάλι, να στηρίζεται στη γκλίτσα και να’χει το γαϊδούρι της. Ναι, ναι!! Σαν αυτά που βλέπεις στις ελληνικές ταινίες ή σε κάτι καρτ ποστάλ με κυκλαδίτικο το φόντο. Είμαι παιδί της πόλης βλέπεις και δεν τα έχω συνηθίσει αυτά.

*Το άλλο που το πας; Είδα που λες φίλη μου κοπάδι ολόκληρο από κατσίκες!! Τώρα πως λεγόταν το χωριό δεν το θυμάμαι αλλά θυμάμαι ότι όλες είχαν ένα σκουλαρίκι στο αυτί. Σύμφωνα με τα παραμύθια έπρεπε να βρω και το σκύλο που προσέχει τις κατσίκες, αλλά αυτό δεν το πρόσεξα!

*Όποτε 225 χιλιόμετρα μετά από ξενύχτι ήταν πολύ ευχάριστα. Ούτε κατολισθήσεις, ούτε χιονόπτωση, ούτε κυκλοφοριακή συμφόρηση..μόνο λίγο ολισθηρό οδόστρωμα αλλά αυτό με ψυχραιμία αντιμετωπίζεται. Αν σκέφτεσαι να πας κάποια στιγμή, καλό θα ήταν να έχεις μαζί σου αλυσίδες, γιατί με -6 βαθμούς στη 13:00 το μεσημέρι δεν εμπιστεύεσαι εύκολα.

*Όσο για τις πίστες…ήταν πολλέέές! Πάρα πολλές για την ακρίβεια. Δεν ξέρω αν έχει συνηθίσει το μάτι μου την πίστα του Ελατοχωρίου που είναι μικρή, αλλά  αυτές ήταν πολλές και τεράστιες. Ο κόσμος ήταν πολύς αλλά επειδή απλωνόταν, σου φαινόταν λίγος.

*Το σαλέ ήταν παλιό και κλασσικό. 2 ορόφους με τον κάτω για καφετέρια και τον πάνω με μαγαζί για στολές του σκι. Η μουσική του ήταν επίσης καλή αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο από κέφι.

 

Αφού έχω κοιτάξει σαν χάνος το χιόνι κάμποσα λεπτά, βγήκα ατελείωτες φωτογραφίες βουτηγμένη μέσα σε αυτό, έχοντας απολαύσει τρελά τις γαλότσες μου πατώντας με ευχαρίστηση πάνω στις λάσπες γιατί δεν έπαιρναν νερό οι πατούσες μου και προσπαθώντας να σκαρφαλώσω βουναλάκια με χιόνι χωρίς να ξέρω ανά πάσα στιγμή από που θα πέσω..ήρθε η ώρα να μπω στο αυτοκίνητο παγωμένη και κοκαλωμένη. Γιατί ως γνήσιο παιδί της πόλης, το μόνο ζεστό που σκέφτηκα να πάρω ήταν το κασκόλ μου. Που 1 κασκόλ τι να φτάσει με τόσους βαθμούς -;!

Μετά κατεβήκαμε από το χιονοδρομικό και φτάσαμε στο χωριό (Καρπενήσι) που ήταν 12 χλμ πιο κάτω.

  • Η γραφικότητα του ήταν πανέμορφη με παράγκες αγκρέμιστες να δίνουν στυλ και παρελθόν, έχοντας βέβαια και κάποιες σύγχρονες οικοδομές να σου θυμίζει την δεκαετία του 2010. Πολλά πέτρινα σπιτάκια, περιποιημένες αυλές, λουλουδάτες βεράντες..όλοι οι ντόπιοι να γνωρίζονται με το μικρό τους όνομα και λιγοστά μαγαζιά με τα κλασικά σουβενίρ. Γέροι στα καφενεία και στους δρόμους μια παράξενη ησυχία..
  • Πολλές οικογένειες δεν είδα (ίσως γιατί ήταν ντάλα μεσημέρι και ξεκουραζόντουσαν), παρέες φίλοι όμως αρκετές…
      
 

Υ.Γ.1: Η γνώμη μου για όλα τα παραπάνω είναι ότι το Καρπενήσι, είναι ένας καλός χειμερινός προορισμός αλλά όχι τόσο φαντασμαγορικός όσο τον περιγράφουν.

Υ.Γ.2: Με λίγα λόγια..το χωριό αυτό είναι κάτι μεταξύ Μέτσοβο και Ελατοχώρι μαζί. Στο Περτούλι που είναι γεωγραφικά μεταξύ Καρπενησίου και Μετσόβου, δεν έχω πάει.

Υ.Γ.3: Κι αν αναρωτιέσαι για το αν έκανα σκι..Δεν βάζω αυτές τις σκοτώστρες στα πόδια μου!!!

  

Φιλιά, Αντριάνα!

Παρατηρώντας τη βροχή.

Πάνω εκεί που ετοιμαζόμουν να ανοίξω τα βιβλία μου για να αρχίσω να γράφω την εργασία που κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσω…ακούω τη βροχήήή(ψιθυριστά να το διαβάσεις αυτό).

Μαζεύω την κουρτίνα στη μια μεριά, και τι να δω;! Χιονίζει ταυτόχρονα…..

Ο κόσμος τέτοια ώρα σταμάτησε να κυκλοφορεί και η καφετέρια απέναντι έκλεισε επιτέλους τη μουσική της νύχτα που είναι.

Και είναι τόόσο ωραία που βρέχει και δεν κάνω λούτσα το παντελόνι μου…. Τόσο ωραία που δεν με κάνει μούσκεμα τα αυτοκίνητα από τις λακκούβες του δρόμου… Τόσο ωραία που δεν με παγώνει αυτή η σιχαμερή βροχή…Τόσο ωραία που δεν φριζάρει το μαλλί μου…και τόόσο ωραία που η βροχή έχει χάρη μόνο το καλοκαίρι περπατώντας άτσαλα στη βροχή με ανοιχτόχρωμα ρούχα… 🙂

Μα πραγματικά, δεν είναι πολύ τέλειο να βρέχει και εσύ να μένεις σπίτι;  Υπό άλλες συνθήκες θα έβλεπα ταινία, αλλά τι  να κάνουμε; Έχουμε κι αυτές τις υποχρεώσεις εξεταστικής.

Αλλά αλήθεια τώρα, συγκρίνεται μια βροχή με έναν ηλιόλουστο και λαμπερό ήλιο; Μάλλον όχι….

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

photo: http://www.furniturehomedesign.com/rainwater-collection/building-a-rainwater-collection-system/  http://metofeggariagalia.blogspot.com/2011_09_01_archive.html

…και κάπως έτσι ο χρόνος περνά!

Κάθε φορά, λέω ότι αυτή τη φορά θα καθίσω στον υπολογιστή για λίγο. Θα δω τα email μου, θα μπω στα συνηθισμένα sites and blogs, λίγο fb/twitter και μετά θα το κλείσω. Θα πάω από νωρίς στο κρεβάτι παρέα με το βιβλίο που δεν τελείωσα ακόμα και θα το διαβάσω μέχρι εκεί που αντέξω. Σήμερα κιόλας ήθελα να κάνω τη λίστα με το σούπερ μάρκετ, να ψάξω λεπτομέρειες για μια συγκεκριμένη αγορά που σκέφτομαι να κάνω. Να πάρω χαρτί και στυλό και να ταξινομήσω υποχρεώσεις που θα τρέχουν ξανά από αύριο. Έχει περάσει κιόλας 1,30 ώρα και σαφώς έχω κάνει ελάχιστα απ’ όλα αυτά. Κάθε φορά έτσι την πατάω.. Γίνομαι θύμα του διαδικτύου όπου στο τέλος το απολαμβάνω κιόλας! Αύριο το πρωί θα τρέχω πανικόβλητη γιατί θα αργήσω να ξυπνήσω, θα πάρω τον συνηθισμένο καφέ στο χέρι και θα περπατάω επί τροχάδην για τη σχολή. Θα μπω στο εργαστήριο και όσο θα απορροφάει ο οργανισμός μου την καφεΐνη, τόσο θα κάνω απρόβλεπτες ερωτήσεις στην μαθηματικό. Μόλις θυμήθηκα την ερώτηση που της είχα κάνει ένα βάρβαρο πρωινό Δευτέρας που την είχε πιάσει κρίση πολυλογίας και εγώ ακόμα δεν είχα τελειώσει τον καφέ, «Τόση ώρα μας λέτε για την εγκυρότητα και την χρησιμότητα της Ευκλείδειας γεωμετρίας στους τοπογράφους και πολιτικούς μηχανικούς. Παρόλα αυτά όμως, δεν θα ήταν ακόμα πιο σωστό να γίνεται χρήση της σφαιρικής γεωμετρίας; Έχω την εντύπωση ότι η γη είναι σφαιρική και γι’αυτό έχει προνοήσει εδώ και αρκετά χρόνια ο κλάδος των μαθηματικών.»… Εκείνη την στιγμή εισέπραξα πολλά έντονα βλέμμα από συμφοιτήτριες και κάπως έτσι υποπτεύομαι πως θα είναι και το αυριανό. Θα βάζω όλο και περισσότερα γρανάζια του μυαλού μου να δουλεύουν και θα αποχαιρετάω τις υπέροχες μέρες που χώριζα το πρόγραμμα μου σε δωδεκάωρα. 12 ώρες ύπνο, 12 ώρες ξυπνητή. Από αύριο θα αρχίσει πάλι αυτό το ηλίθιο άγχος για εργασίες που πρέπει να τελειώσουν, για μικροδιδασκαλίες που πρέπει να βγούν εισπέρας και λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν. Φίλες να σε περιμένουν για καφέ, τηλέφωνα να χτυπάνε χωρίς ώρες κοινής ησυχίας και να αρχίζεις να συζητάς για την εξεταστική που αρχίζει να πλησιάζει.

 

Υ.Γ.1: Αντίο Χριστούγεννα. Αντίο διακοπές.

Υ.Γ.2: Καλώς ήρθες σχολή. Καλώς ήρθες παλιό μου πρόγραμμα.

 

Φιλιά, Αντριάνα!