Όταν η φοιτητούπολή σου, γίνεται η «πόλη σου»..

Το καλοκαίρι που μόλις έχεις τελειώσει τις πανελλήνιες σου μένει αξέχαστο για τα επόμενα χρόνια, χαραγμένο έντονα στις βαθύτερες στιβάδες των -σχετικά πρόσφατων- αναμνήσεων σου. Τα ξενύχτια εκείνους τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες εξελίσσονται συνεχώς και έχεις κάνει πλέον τη μέρα-νύχτα και τη νύχτα-μέρα, πηγαίνοντας κόντρα σε όλο αυτό το πρόγραμμα, που φρόντισε να σε ξεζουμίσει ολόκληρη τη χρονιά της τρίτης λυκείου. Με τους συμμαθητές σου δεν αφήνεις μέρα χωρίς καφέ και party σε club της παραλιακής. Ορκίζεστε φωναχτά ότι δεν θα χαθήτε ποτέ και ότι όση χιλιομετρική απόσταση κι αν έχετε μεταξύ σας αυτή θα λειτουργεί πάντα αντιστρόφως ανάλογα με την επιθυμία σας για να βρεθείτε από κοντά. Ότι όσες καινούργιες φιλίες κι αν κάνεις δεν θα αντικατασταθεί ποτέ αυτή που μέσα σε τόσα σχολικά χρόνια χτίσατε και ότι όταν θα ακούς «δικά σας» τραγούδια στα καινούργια clubs που θα πηγαίνεις με τις νέες σου φίλες, θα τους παίρνεις μέσα στα άγρια χαράματα για να το ακούσουν.

Όταν όμως μετακομίζεις στη νέα σου πόλη για να σπουδάσεις/παντρευτείς/βρεις δουλειά η πραγματικότητα εκεί, σε αναγκάζει να προσαρμοστείς σε νέα δεδομένα που πιθανόν κάποια από αυτά να μην τα είχες προβλέψεις με τους φίλους σου. Αρχίζουν τα μαθήματα σου, οι ώρες δουλειάς ή ότι άλλο έχεις να κάνεις με αποτέλεσμα το πρώτο χρόνο της παραμονής σου εκεί, να έχεις την όρεξη και το κουράγιο να πηγαίνεις σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο στην πόλη απ’ όπου κατάγεσαι.

Όσο όμως μένεις στη νέα πόλη, τόσο περισσότερο εγκλιματίζεσαι εκεί, τόσο δικτυώνεσαι και τόσο αποκτάς συνήθειες/στέκια που αρχίζουν να γίνονται πιο δυνατά από αυτά που ήδη υπάρχουν στη «σχολικής» σου πόλης. Με τους γνωστούς σου που άφησες πίσω στη «σχολική» πόλη, κόβεις κάθε χαιρετισμό που πιθανόν να είχες και με τους απλούς φίλους της παρέας ικανοποιήσει με ένα απλό «γεια», ενώ με τους φίλους κολλητούς σου είναι μία σχέση που ποικίλει κατά περίπτωση πως θα διατηρηθεί.

Από την άλλη πλευρά όμως, οι νέες φίλες που φτιάχνεις στη φοιτητούπολή σου έχουν κι εκείνες μια δεμένη παρέα να τις περιμένει πίσω.  Τι γίνεται όμως όταν εσύ, είσαι η μόνη από την φοιτητοπαρέα παρέα, που δεν έχεις κάποιον να σε περιμένει πίσω, εκτός από την οικογένεια σου; Πως μπορείς να καλύψεις το κενό της παρέας που έχασες όταν επιστρέφεις για Χριστούγεννα; Αλλά και το σημαντικότερο, πώς μπορείς να καταπολεμήσεις το ζιζάνια που σου βάζει ο εαυτό σου, ώστε να μη πέσεις στην παγίδα της αποτυχίας;

Τα πρώτο καιρό που συνειδητοποιείς όλα τα παραπάνω, πλημμυρίζεσαι από το συναίσθημα της αποτυχίας και τα βάζεις με τον εαυτό σου γιατί δεν στάθηκε ικανός να κρατήσει αυτές τις παρέες, έτσι ώστε να πηγαίνεις κι εσύ με κέφι στην πόλη σου για σαββατοκύριακο.

Οκ, μη σε παίρνει από κάτω, έχει και τα θετικά του. Έλα να δούμε μαζί τι μπορείς να κάνεις ώστε να μη σπαταλάς τις ώρες σου με ταβανοθεραπεία, τα σαββατοκύριακα που οι φίλες σου φεύγουν για weekend στην πόλη τους και εσύ μένεις πίσω. Αρχικά, έχεις άπλετο χρόνο να κάνεις τις δουλείες που ανέβαλες μέσα στη βδομάδα, όπως για παράδειγμα να καθαρίσεις το μπαλκόνι ή να βάλεις επιτέλους σε τάξη τη ακαταστασία της ντουλάπας σου. Καλή ιδέα είναι να πηγαίνεις εκείνες τις μέρες σούπερ μάρκετ έτσι ώστε να απολαμβάνεις με την ησυχία σου τα ψώνια ή ακόμα να φωνάζεις ξαδέρφες και γονείς για να τους φιλοξενήσεις σπίτι σου. Επιπλέον, αν έχεις τη σχέση σου στην ίδια πόλη, ο χρόνος που μπορείς να βρεθείτε είναι σαφώς περισσότερος απ’ ότι αυτόν μέσα στη καθημερινότητα οπότε να η ευκαιρία για το μαγαζί που εδώ και μέρες ήθελες να επισκεφτείς και δεν προλάβαινες μέσα στη βδομάδα.

Η φοιτητούπολή σου έχει αρχίσει σιγά σιγά να γίνεται η «πόλη σου» και εσύ οφείλεις να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα, για να αποφύγεις τη μοναξιά, δίνοντας στον εαυτό σου ευκαιρίες για παραπάνω εμπειρίες.  Η προσπάθεια-κλειδί σε αυτήν την περίπτωση είναι να μην αναγκάσεις ούτε μία φορά τον εαυτό σου να κάνει όλα αυτά που πρέπει και δεν προλαβαίνει, μέσα σε δύο μέρες, γιατί τότε, όχι απλά θα μισήσεις τα σαββατοκύριακα, αλλά δεν θα θέλεις ούτε καν να πλησιάζουν!

Υ.Γ.1: Αυτό που δεν μπορείς να παραβλέψεις είναι ότι όσο διάστημα κι αν περάσει μένοντας στη φοιτητούπολή σου, σίγουρα θα έρθει η στιγμή που θα πας στους γονείς σου. Εκεί δηλαδή, που ήταν οι παλιοί σου φίλοι. Μη κλείνεις τα μάτια στην έστω και προσωρινή διαμονή σου εκεί, αλλά αντιθέτως, πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσεις ότι εσύ είσαι αυτή-με αυτούς τους φίλους-σε εκείνη την πόλη-στην όποια πόλη.

Υ.Γ.2: Δεν μπορείς ποτέ να αποκλείσεις το ενδεχόμενο, να ξανασμίξεις με τους παλιούς σου φίλους. Σκέψου όμως, το κατά πόσο εσύ είσαι διαθέσιμη, να παίξεις ξανά με ανοιχτά χαρτιά.

φιλιά, Αντριάνα!

 

 

photo: http://awesomepictures.me/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s