Περπατώ περπατώ εις τη Σταδίου…

Πριν 2.7 χρόνια:

«Εγώ θα μείνω Εξάρχεια. Εκεί θέλω!»

«Τι λες παιδάκι μου, έχεις χαζέψει τελείως; Που θα πας;»

«Αααα…μαμά;!»

«Μαμάκια!»

«Εσύ λέγε, εγώ θα πάω.»

«πφφφφφ….»

«καλά τι θέλεις; Να κάνω 10 ώρες να φτάσω στη σχολή;»

«μμμμ…το «φυτό» που κρύβαμε στο σπίτι!»

Πριν 2.6 χρόνια

«Γεια σας..θέλω να ρωτήσω αν με τη μετεγγραφή που δικαιούμαι μπορώ να την χρησιμοποιήσω για Αθήνα.» (μέχρι τότε ούτε καν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο να μην περάσω εκεί γιατί κοιτούσα πολύ ευχάριστα και τα ΤΕΙ της Αθήνας)

«Αν είναι να πάρεις τη μετεγγραφή και να φύγεις ακόμα πιο μακριά ποιος ο λόγος να την πάρεις;!» (με πλήρως απαξιωτικό ήφος υπάλληλος τριτοβάθμιας)

Καλά οΚ, εντάξει!

Είτε μου δώσανε τη μετεγγραφή είτε όχι, δεν έπαιζε! Εγώ θα κατέβαινα Αθήνα ο κόσμος να χαλάσει, έλεγα συνέχεια με στόμφο στο σπίτι.

Ούτε θυμάμαι πόσα χρήματα ξόδεψα για εισιτήρια..Τρένα, λεωφορεία, μετρό από σταθμό Λαρίσης, ηλεκτρικό από Πατήσια, πολλές φορές αλλαγή γραμμής στην Ομόνοια, κουβάλημα ολόκληρης βαλίτσας για να φτάσω στους σταθμούς και η μυρωδιά του ξημερώματος κάθε πρωί που έφτανα Αθήνα.

Απαράβατος κανόνας: τουλάχιστον μια φορά περπάτημα από τη Βουλή ως το Θησείο.  Πωπωωω τι θυμήθηκα τώρα…Κοίτα να δεις! Πρέπει να έχει σχεδόν 2 χρόνια αυτό το σκηνικό που μόλις τώρα θα σου πω. Ήταν Κυριακή πρωί κοντά στις 8:30 με το ξυπνητήρι να χτυπάει μανιωδώς. Σηκώνομαι απευθείας (ο ύπνος την Αθήνα είναι περιττός-σπαταλάς πολύτιμο χρόνο) και προσπαθώ μάταια να ξυπνήσω την παρέα μου. Αφού είδα ότι δεν ξυπνάνε με τίποτα γιατί την προηγούμενη ήμασταν έξω, ακυρώνω τα εισιτήρια, φοράω φόρμες και κατεβαίνω κέντρο. Ο ήλιος να καίει λες και δεν ήταν χειμώνας, που καθώς τελείωνα το περπάτημα στην Ερμού λέω ας πάω μια βόλτα και από τη Σταδίου.

Καθώς περπατάω λοιπόν ακούω ένα πολύ δυνατό ήχο. «Νταν..νταν..νταν…», γυρνάω το κεφάλι μου δεξιά και τι να δω;! Μια καθολική εκκλησία!! Οκ λέω, αυτό θα είναι τρελή εμπειρία! Κοιτάω όμως τα ρούχα μου και συνειδητοποιώ ότι  φοράω φόρμες, οπότε λέω από μέσα μου ότι θα δω μόνο το προαύλιο της.

Πάω που λες στην αυλόπορτα, κοιτάω την πινακίδα με τις ώρες λειτουργίες, παρατηρώ διακριτικά τον κόσμο που μπαίνει στην εκκλησία και προς καλή μου τύχη όλοι όσοι έμπαιναν έμοιαζαν με τους μετανάστες που πριν λίγο είχα δει να απλώνουν το εμπόρευμα στην Ερμού. Οπότε λέω «πρόχειρα ρούχα αυτοί, πρόχειρα και εγώ, ας μπω μέσα να την δω κι ότι γίνει».

Ε, αυτό ήταν..με το που μπήκα μαγεύτηκα! Ήταν λες και πρωταγωνιστούσα σε θρησκευτική αμερικάνικη ταινία. Το ψαρωτικό μου βλέμμα να περιεργάζεται τα πάντα και να παθαίνει σοκ από το πόσους διαφορετικούς πολιτισμούς βλέπει εκεί μέσα. Σε μια στιγμή ακούστηκε και μια γυναικεία χορωδία όπου λίγο πιο μετά πήγα και κάθισα στο παγκάκι γιατί ήμουν αρκετή ώρα όρθια.  Αν θυμάμαι καλά, εκείνη την Κυριακή ξεκινούσε η πασχαλινή νηστεία και είχε κάνει ωραίο πρόλογο ο κύριος (συγγνώμη αλλά δεν ξέρω πως λέγεται) που έκανε την λειτουργία. Συντηρητικός μεν, σωστός δε.

Ωραία και καλά, λέω από μέσα μου. Εύχομαι να μη πρόσβαλα τους καθολικούς με κάτι που πιθανόν δεν έπρεπε να κάνω. Έρχεται το τέλος του εκκλησιάσματος, μας καλημερίζει από το μικρόφωνο και καθώς καθόμουν στο παγκάκι βλέπω όλοι μεταξύ τους να κάνουν χειραψία. Γυρνάει και ο διπλανός μου (σκουρόχρωμος ήταν) δίνοντας μου το χέρι του αλλά εγώ η ανίδεη, που να ξέρω ότι πρέπει να κάνω χειραψία! Όπου εκείνη την ώρα γυρνάει ο άλλος διπλανός μου -που πιθανόν κατάλαβε ότι ήμουν ξένη- και μου λέει με καθαρά ελληνικά «Συγχωρημένα. Καλημέρα σας!». Λέω τα ίδια κι εγώ όπου μετά ξαναγυρνάω στον προηγούμενο κύριο να του ευχηθώ τα ίδια.

Μην είμαστε και αγενής…

Υ.Γ.1: Αυτά και άλλα παρόμοια σκέφτομαι φίλη μου από προχθές το απόγευμα που πήγα τους γονείς μου στο σταθμό των τρένων. Εδώ και μια βδομάδα προσπαθούσαν να συνεννοηθούν για τα πράγματα που θα κάνουν στην Αθήνα ζητώντας άσπρο ο ένας, μαύρος ο άλλος. Στις κουβέντες τους έμπαινα κι εγώ σφήνα για να κάνω λίγο την έξυπνη αλλά με απωθούσαν πολύ αποτελεσματικά. Κάθε τόσο πεταγόταν και η γιαγιά λέγοντας την ίδια ατάκα «εμείς για ταξίδι του μέλιτος είχαμε κάνει τότε το γύρω της Ακρόπολης». Όπου στο τέλος λίγο πριν φύγω από το σταθμό, δεν άντεξα και τους είπα «σαν τα γεροντάκια κάνετε». Τι  ήθελα και το’πα…πες μου εσύ τι ήθελα και το’πα.

Υ.Γ.2: Τώρα γιατί δεν κατεβαίνω πλέον Αθήνα, είναι ένα άλλο θέμα. Πολύ μεγάλο θέμα. Τόσο μεγάλο που θέλει καθαρό μυαλό και όρεξη να με διαβάσεις.

φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Όταν οι φίλοι σου εκπέμπουν σε διαφορετική δεκαετία.

oooh well, έχουμε και λέμε..διαφορά ηλικίας στις σχέσεις. Σχέσεις φιλικές ή συναισθηματικές; Σε ποιες είναι πιο «ανώδυνη» η διαφορά; Έλα να ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι..

Ανέκαθεν δεν ήμουν κατά της σχέσης των ανθρώπων με αρκετή διαφορά ηλικίας μεταξύ τους, είτε αυτό αφορά τις φιλίες είτε (ωμά-κοφτά) τους γκόμενους. Τα οφέλη που μπορείς να έχεις από τέτοιες σχέσεις με διαφορά ηλικίας είναι πάρα πολλά, όμως στις επιθυμίες και τα γούστα συνήθως απέχετε έτη φωτός. Θα μπορούσαμε κάλλιστα, να αρχίσουμε να συζητάμε για την ωριμότητα του ατόμου, τα βιώματα που έχει ζήσει για να στραφεί σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τι διαφορετικό έχει για να τον υπολογίζουν οι μεγαλύτεροι του και πολλά άλλα τέτοια, τα οποία θα κατέληγαν σε μία πολύ ωραία θεωρητική αλλά και βαρετή κουβέντα! Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο λιγότερο συζητάει τα πράγματα, τόσο λιγότερο τα φιλοσοφεί και ακόμα λιγότερο αναλώνεται σε μηρυκαστικές αναλύσεις, πράγμα το οποίο έκανε πολύ άνετα στην δεκαετία των είκοσι, εκεί όπου ο χρόνος κυλάει αργά-αργά. Αν πάλι πιστεύεις ότι στις παρέες των ανθρώπων ή στις ερωτικές σχέσεις που συνάπτουν μεταξύ τους οι άνθρωποι απαράβατος κανόνας είναι να συμπίπτουν ηλικιακά ή να έχουν το πολύ απόκλιση δύο-τρία χρόνια, σκέψου καλά αν θα συνεχίσεις να διαβάζεις, θα ‘χεις σε πολλά να με αντικρούσεις. Αν πάλι συνεχίσεις και καταφέρω να σε κάνω να δεις με ελαφρώς διαφορετικό μάτι αυτές τις σχέσεις oK, το κείμενο δικό σου!

Σχέσεις με διαφορά ηλικίας λοιπόν..

Στα όσα χρόνια είμαι δικτυωμένη σε παρέες, έχω συναντήσει ανθρώπους που άλλοι ήταν πολύ κατά της διαφοράς ηλικίας και άλλοι πολύ υπέρ. Η Γ. λοιπόν, ήταν μια γυναίκα που στην παρέα της ήταν η μεγαλύτερη, αντίθετα η Ε. υποστήριζε ότι οι σχέσεις των ανθρώπων πρέπει να είναι σε κοντινές ηλικίες και τέλος η Μ. που υποστήριζε με λόγια και με πράξεις ότι χρειάζονται οι συνομήλικοι αλλά ακόμα πιο χρήσιμοι είναι και οι μεγαλύτεροι.  Η κάθε μία είχε να σου παραθέσει δεκάδες χιλιάδες επιχειρήματα για την άποψη της όπου σίγουρα μέσα σε αυτά θα έβρισκες πολλά κομμάτια ακραία.

Το να μπορείς να επικοινωνείς με άτομα μεγαλύτερα από σένα είναι μια ικανοποίηση κατά κύριο λόγο ατομική. Αυτό γιατί μέσα σε αυτήν την σχέση καθρεφτίζεται η ωριμότητα σου και επαληθεύεται η ικανότητα το να συζητάς με λογιών λογιών ανθρώπους. Αν λάβεις υπόψη και το κοινωνικό κομμάτι η Ε. υποστήριζε ότι μέσα σε μία παρέα τα μέλη της πρέπει να έχουν κοντινή ηλικία για να πορεύονται μαζί. Να ζουν μαζί τη ζωή, να έχουν παρόμοιες επιθυμίες, αλλά και όταν ο ένας χρειαστεί τη στήριξη του άλλου, ο άλλος να έχει την ενσυναίσθηση και την αντίστοιχη εμπειρία για να του προσφέρει την βοήθεια. Στην περίπτωση της Γ. ως η μόνη μεγαλύτερη της παρέας, ήταν αυτή που έμεινε πίσω συγκριτικά με την πλειοψηφία των συνομήλικων της. Σταθερή σχέση δεν μπόρεσε να κάνει, παιδιά που τόσο ήθελε επίσης, φίλες έχανε γιατί εκείνες πλέον περνούσαν σε άλλη φάση και ήθελαν ηρεμία, με αποτέλεσμα εκείνη να μένει στην νοοτροπία των «20» διανύοντας ήδη ηλικιακά την κατά πολύ επόμενη δεκαετία. Από την άλλη η Μ. προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία. Η παρέα που αποτελούσε την καθημερινότητα της ήταν στην ίδια ηλικία με εκείνη ενώ τα άτομα στα οποία έλεγε τα πολύ προσωπικά της και στηριζόταν σ’αυτά ήταν μεγαλύτερης ηλικίας. Ακόμα και τους άντρες που διάλεγε για σχέση ήταν αυτοί με 6+ χρόνια μεγαλύτεροι γιατί ισχυριζόταν ότι δεν ήθελε να κάνει τον δάσκαλο κανενός νέου που δεν ξέρει ακόμα τι θα πει «περίοδος» (οκ, αυτό που μόλις έγραψα ήταν λίγο ωμό).

Η αλήθεια είναι ότι όταν επιλέγεις να προσθέσεις στην παρέα σου άτομα με αρκετή διαφορά ηλικίας, καλό είναι να έχεις ταυτόχρονα και συνομηλίκους. Οι συνομήλικοι σε  προσγειώνουν στο σκαλί της ηλικίας σου και σου υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία ότι εσύ είσαι τόσο (όσο) και πρέπει να ζήσεις αυτά τα πράγματα σε αυτή τη στιγμή. Αντιθέτως οι μεγαλύτεροι, σε αυτά που πας εσύ τώρα να κάνεις «τζα», εκείνοι τα έχουν ήδη ζήσει και για δεύτερη φορά. Εκείνοι θα είναι εκεί να σε βουτήξουν από σφάλματα που πας να κάνεις γιατί έχουν ήδη εμπειρία αλλά δύσκολα θα είναι στο club τέσσερις η ώρα το πρωί να μπεκροπίνεται μαζί τα τελευταία-ατέλειωτα σφηνάκια, κι ο λόγος γιατί πολύ απλά έχουν μπει πλέον σε άλλη φάση. Φάση που εσύ ίσως να τη ζήσεις σε 6,10,15…χρόνια κι αν προσπαθήσεις με το ζόρι να επισπεύσεις αυτά τα χρόνια τότε το μόνο σίγουρο που θα καταφέρεις, είναι ότι μεγαλώνοντας θα σου μείνουν απωθημένα! Οι φίλοι αυτοί, είναι κολώνες. Διαλύονται αλλά δεν τροποποιούνται. Δεν σε αφήνουν με του ψύλλου πήδημα, θα έχουν πάντα χρήματα να σου δανείσουν όταν εσύ έχεις ξεμείνει στα μισά του μήνα γιατί ξόδεψες ένα μισθό στα ατέλειωτα σφηνάκια και είναι αυτοί που 1 τους λες και 5 καταλαβαίνουν -λόγω εμπειρίας-.   Για να ζήσεις όμως όλα αυτά μαζί τους, θα πρέπει να υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που όταν λες ότι δεν θα βγεις γιατί έχεις (πάμε όλοι μαζί) σκούπισμα-ξεσκόνισμα-σιδέρωμα-μαγείρεμα…(ακόμα προσθέτεις;), χτυπάν νευρικά το καλαμάκι στο fredo γιατί θα λείπει μία απ’το καρέ. Αυτές που βλέπεις στο πρόσωπο τους τη λάμψη της ανακάλυψης του καινούργιου club/bar/στέκι και αυτές με τις οποίες θα οικτίρεται την ώρα και τη στιγμή που μπήκατε σ’ αυτό το θεοσκότεινο μπαρ, χωρίς να λάβετε υπόψιν το όνομα της πινακίδας! Επιπλέον, όταν το παζλ των φίλων σου αποτελείται από τόσα διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια, εκτός από τις πολλές πλευρές που αποδεικνύεται ότι έχει ο εαυτό σου, μαθαίνεις μέσα σε μία μέρα να συζητάς ταυτόχρονα με μεγάλη μαεστρία θέματα όπως εγκυμοσύνες, λερωμένα pumpers, καινούργιο χρώμα στο μαλλί, παιδικά γενέθλια, για τη ζακέτα που τσαλαπατήθηκε χθες βράδυ στο μαγαζί αλλά και για τα καινούργια place-to-be που ανοίγουν μετά τις δώδεκα το βράδυ. Όπου όταν έρχεται η ώρα να κοιμηθείς και κάνεις μια ανασκόπηση της μέρας, τα «βλέπεις» όλα αυτά μπροστά σου και σκάει ένα μικρό χαμόγελο παρά τους καβγάδες που είχατε στήσει πιο πριν για ασυνεννοησίες.  Με όλους τους φίλους σου θα συζητάς για τα one-night stand που έκανες, τις χυλόπιτες που έφαγες και έριξες και όλοι θα μπαίνουν στο γνωστό τρυπάκι του άγχους πριν του πρώτου σου ραντεβού με καινούργια κοπέλα/αγόρι. Οι μεν για να πάρουν ιδέες για τους επόμενους και οι δε για να νιώσουν ότι ακόμα και τις μέρες που έχουν πήξει στις υπερωρίες και τα μπιμπερό εξακολουθούν να είναι ακόμα μέσα σε μια παρέα.

φιλιά, Αντριάνα!