Περπατώ περπατώ εις τη Σταδίου…

Πριν 2.7 χρόνια:

«Εγώ θα μείνω Εξάρχεια. Εκεί θέλω!»

«Τι λες παιδάκι μου, έχεις χαζέψει τελείως; Που θα πας;»

«Αααα…μαμά;!»

«Μαμάκια!»

«Εσύ λέγε, εγώ θα πάω.»

«πφφφφφ….»

«καλά τι θέλεις; Να κάνω 10 ώρες να φτάσω στη σχολή;»

«μμμμ…το «φυτό» που κρύβαμε στο σπίτι!»

Πριν 2.6 χρόνια

«Γεια σας..θέλω να ρωτήσω αν με τη μετεγγραφή που δικαιούμαι μπορώ να την χρησιμοποιήσω για Αθήνα.» (μέχρι τότε ούτε καν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο να μην περάσω εκεί γιατί κοιτούσα πολύ ευχάριστα και τα ΤΕΙ της Αθήνας)

«Αν είναι να πάρεις τη μετεγγραφή και να φύγεις ακόμα πιο μακριά ποιος ο λόγος να την πάρεις;!» (με πλήρως απαξιωτικό ήφος υπάλληλος τριτοβάθμιας)

Καλά οΚ, εντάξει!

Είτε μου δώσανε τη μετεγγραφή είτε όχι, δεν έπαιζε! Εγώ θα κατέβαινα Αθήνα ο κόσμος να χαλάσει, έλεγα συνέχεια με στόμφο στο σπίτι.

Ούτε θυμάμαι πόσα χρήματα ξόδεψα για εισιτήρια..Τρένα, λεωφορεία, μετρό από σταθμό Λαρίσης, ηλεκτρικό από Πατήσια, πολλές φορές αλλαγή γραμμής στην Ομόνοια, κουβάλημα ολόκληρης βαλίτσας για να φτάσω στους σταθμούς και η μυρωδιά του ξημερώματος κάθε πρωί που έφτανα Αθήνα.

Απαράβατος κανόνας: τουλάχιστον μια φορά περπάτημα από τη Βουλή ως το Θησείο.  Πωπωωω τι θυμήθηκα τώρα…Κοίτα να δεις! Πρέπει να έχει σχεδόν 2 χρόνια αυτό το σκηνικό που μόλις τώρα θα σου πω. Ήταν Κυριακή πρωί κοντά στις 8:30 με το ξυπνητήρι να χτυπάει μανιωδώς. Σηκώνομαι απευθείας (ο ύπνος την Αθήνα είναι περιττός-σπαταλάς πολύτιμο χρόνο) και προσπαθώ μάταια να ξυπνήσω την παρέα μου. Αφού είδα ότι δεν ξυπνάνε με τίποτα γιατί την προηγούμενη ήμασταν έξω, ακυρώνω τα εισιτήρια, φοράω φόρμες και κατεβαίνω κέντρο. Ο ήλιος να καίει λες και δεν ήταν χειμώνας, που καθώς τελείωνα το περπάτημα στην Ερμού λέω ας πάω μια βόλτα και από τη Σταδίου.

Καθώς περπατάω λοιπόν ακούω ένα πολύ δυνατό ήχο. «Νταν..νταν..νταν…», γυρνάω το κεφάλι μου δεξιά και τι να δω;! Μια καθολική εκκλησία!! Οκ λέω, αυτό θα είναι τρελή εμπειρία! Κοιτάω όμως τα ρούχα μου και συνειδητοποιώ ότι  φοράω φόρμες, οπότε λέω από μέσα μου ότι θα δω μόνο το προαύλιο της.

Πάω που λες στην αυλόπορτα, κοιτάω την πινακίδα με τις ώρες λειτουργίες, παρατηρώ διακριτικά τον κόσμο που μπαίνει στην εκκλησία και προς καλή μου τύχη όλοι όσοι έμπαιναν έμοιαζαν με τους μετανάστες που πριν λίγο είχα δει να απλώνουν το εμπόρευμα στην Ερμού. Οπότε λέω «πρόχειρα ρούχα αυτοί, πρόχειρα και εγώ, ας μπω μέσα να την δω κι ότι γίνει».

Ε, αυτό ήταν..με το που μπήκα μαγεύτηκα! Ήταν λες και πρωταγωνιστούσα σε θρησκευτική αμερικάνικη ταινία. Το ψαρωτικό μου βλέμμα να περιεργάζεται τα πάντα και να παθαίνει σοκ από το πόσους διαφορετικούς πολιτισμούς βλέπει εκεί μέσα. Σε μια στιγμή ακούστηκε και μια γυναικεία χορωδία όπου λίγο πιο μετά πήγα και κάθισα στο παγκάκι γιατί ήμουν αρκετή ώρα όρθια.  Αν θυμάμαι καλά, εκείνη την Κυριακή ξεκινούσε η πασχαλινή νηστεία και είχε κάνει ωραίο πρόλογο ο κύριος (συγγνώμη αλλά δεν ξέρω πως λέγεται) που έκανε την λειτουργία. Συντηρητικός μεν, σωστός δε.

Ωραία και καλά, λέω από μέσα μου. Εύχομαι να μη πρόσβαλα τους καθολικούς με κάτι που πιθανόν δεν έπρεπε να κάνω. Έρχεται το τέλος του εκκλησιάσματος, μας καλημερίζει από το μικρόφωνο και καθώς καθόμουν στο παγκάκι βλέπω όλοι μεταξύ τους να κάνουν χειραψία. Γυρνάει και ο διπλανός μου (σκουρόχρωμος ήταν) δίνοντας μου το χέρι του αλλά εγώ η ανίδεη, που να ξέρω ότι πρέπει να κάνω χειραψία! Όπου εκείνη την ώρα γυρνάει ο άλλος διπλανός μου -που πιθανόν κατάλαβε ότι ήμουν ξένη- και μου λέει με καθαρά ελληνικά «Συγχωρημένα. Καλημέρα σας!». Λέω τα ίδια κι εγώ όπου μετά ξαναγυρνάω στον προηγούμενο κύριο να του ευχηθώ τα ίδια.

Μην είμαστε και αγενής…

Υ.Γ.1: Αυτά και άλλα παρόμοια σκέφτομαι φίλη μου από προχθές το απόγευμα που πήγα τους γονείς μου στο σταθμό των τρένων. Εδώ και μια βδομάδα προσπαθούσαν να συνεννοηθούν για τα πράγματα που θα κάνουν στην Αθήνα ζητώντας άσπρο ο ένας, μαύρος ο άλλος. Στις κουβέντες τους έμπαινα κι εγώ σφήνα για να κάνω λίγο την έξυπνη αλλά με απωθούσαν πολύ αποτελεσματικά. Κάθε τόσο πεταγόταν και η γιαγιά λέγοντας την ίδια ατάκα «εμείς για ταξίδι του μέλιτος είχαμε κάνει τότε το γύρω της Ακρόπολης». Όπου στο τέλος λίγο πριν φύγω από το σταθμό, δεν άντεξα και τους είπα «σαν τα γεροντάκια κάνετε». Τι  ήθελα και το’πα…πες μου εσύ τι ήθελα και το’πα.

Υ.Γ.2: Τώρα γιατί δεν κατεβαίνω πλέον Αθήνα, είναι ένα άλλο θέμα. Πολύ μεγάλο θέμα. Τόσο μεγάλο που θέλει καθαρό μυαλό και όρεξη να με διαβάσεις.

φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s