Μήνας: Μαρτίου 2012

Γνωριζόμαστε από κάπου.

Πολλές φορές τυχαίνει να αρέσει το ίδιο αγόρι σε δύο φίλες. Άλλες φορές πάλι, δύο φίλοι να πάνε με την ίδια κοπέλα όπου κάποιες άλλες φορές αυτά τα μπλεξίματα οδηγούν σε γκρέμισμα φιλίας.

Έτσι κι εγώ βρέθηκα σε μια παρόμοια κατάσταση. Όχι να μας αρέσει το ίδιο αγόρι με τη φίλη μου αλλά εκείνος όταν βρήκε πόρτα κλειστή στη μία στράφηκε κατευθείαν στην άλλη. Η ιστορία αυτή έχει κοντά στα 2.5 χρόνια όταν μετά από αρκετές μέρες αποφάσισα να επιστρέψω στους γονείς μου για Σαββατοκύριακο από το φοιτητόσπιτό μου. Θα βγαίναμε εκείνη την μέρα με τη φίλη μου την Άννα για να μου γνωρίσει το νέο της αγόρι. Ας τον πούμε Θωμά. Αφού είχαμε δώσει ραντεβού σε συγκεκριμένο σημείο και φτάνω πρώτη, βλέπω από μακριά να πλησιάζει η Άννα χεράκι χεράκι με το Θωμά. Καθώς η μεταξύ μας απόσταση λιγόστευε, αρχίσα να μένω όλο και περισσότερο παγωμένη γιατί το αγόρι που συνόδευε τη φίλη μου πριν 2 βράδια την έπεφτε σε μένα τότε που είχα βγει παρέα με τον Α. και δεν είχε έρθει η Άννα. Η παρέα του ήταν σε παραδίπλα σταντ και καθώς περνούσε η ώρα και έπεφταν οι ρυθμοί του club, εκείνος ήρθε και κάθισε δίπλα μου καθώς εγώ περίμενα τον Α. να φύγουμε γιατί είχα βαρεθεί τελείως. Είχε αρχίσει να μου λέει για το πόσο καιρό ήταν μόνος του και ότι ήθελε απεγνωσμένα να κάνει μια καινούργια σχέση. Συνέχισε λέγοντα ότι είχε αρκετό καιρό που ψάχνει μια κοπέλα και ότι η αδερφή του πλέον τον συμβουλεύει να σταματήσει να ψάχνει κι ότι είναι να γίνει θα γίνει. Εγώ εκείνη την στιγμή ήθελα να φύγω όσο πιο γρήγορα γινόταν γιατί τα ποτά ήταν χάλια, τα παπούτσια με είχαν χτυπήσει και δεν έβρισκα τίποτα το ενδιαφέρον σε όλη τη βραδιά. Έτσι λοιπόν αφού είχα αρχίσει να νευριάζω με όλη την κοτσανολογία που άρχιζε να μου λέει ο τύπος, τον ρώτησα νευριασμένα γιατί λέει όλα αυτά σε μένα, και η απάντηση που πήρα ήταν «για να δω τη γνώμη σου» (τέρμα looser).

Είναι το γνωστό στυλ άντρα που ενώ έχει μείνει ένα μεγάλο διάστημα μόνος του, και συνήθως από επιλογή, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μπει ξανά στο σπορ του φλέρτ με τη μόνη διαφορά ότι εκείνος είχε μέινει πίσω στην ύλη. Γιατί ναι, ακόμα και στο φλερτ τα πράγματα εξελίσσονται όπως εξελίσσεται και η ίδια η κοινωνία και δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τους ίδιους τρόπους που χρησιμοποιούσες πριν 5 χρόνια όταν ήσουν ξανά ελεύθερος καβαλάρης. Όπου σύμφωνα με έρευνες αυτοί που κατέχουν τα πρωτεία στο καλό φλερτ είναι οι Αμερικάνοι, κι αυτό γιατί ενημερώνονται συνεχώς για νέες τεχνικές και δεν νιώθουν θιγμένο το Εγω τους όταν φάνε άκυρο από μια κοπέλα.

Αντίθετα οι Έλληνες, μόλις καταφέρουν και πλησιάσουν μια κοπέλα και εκείνη δεν ανταποδώσει όπως περιμένουν στο κάλεσμα τους, θίγονται και ταυτόχρονα μπαίνουν σε μια διαδικασία υποβίβασης του εαυτού τους εναντιώνοντας πολλές φορές ακόμα και σε εκείνες.

Στην περίπτωση τη δική μου, όταν (ξανα)έδωσα το χέρι για να (ξανα)συστηθώ με το Θωμά, του είπα χαμογελαστά ότι έχουμε ξανασυστηθεί εκείνο το βράδυ, όπου φυσικά εκείνος αρνήθηκε το κάθε τι που άκουγε να λέω. Μπροστά μας. Γιατί την επόμενη μέρα, γύρισε και είπε στον Α. να μην πει κάτι για εκείνη την βραδιά στο club που μας έβλεπε και εκείνος να μιλάμε.

Τώρα για το τι έκανα εγώ με εκείνη την φίλη μου..χαθήκαμε. Γιατί όσο η φίλη μου μού έλεγε δικές τους εμπειρίες τόσο εγώ καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Ήταν βέβαια και η πρώτη της σοβαρή σχέση όπου ήταν και λίγο αναμενόμενο να πέσει με τα μούτρα σε αυτήν και να χαθεί από τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό και εγώ δεν της το είπα ποτέ ότι αυτός που μου σύστησε τότε, προσπαθούσε να κερδίσει εμένα το προηγούμενο βράδυ.  Ίσως και να το έκανα αν δεν εξαφανιζόταν ολόκληρα μερόνυχτα από την καθημερινότητα μου.

Υ.Γ.1: Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το βράδυ δεν κατάλαβα ότι ο συγκεκριμένος προσπαθούσε να μου την πέσει (νηφάλιος) χρησιμοποιώντας αυτή τη γελοία μέθοδο. Αντιθέτως, νόμιζα ότι είχε παραπιεί και ήρθε να πει τον πόνο του σε μια κοπέλα επειδή από την αρχή του έκανε αισθητό ότι δεν πρόκειται να ανταποκρινόταν.

Υ.Γ.2: Όταν εξιστορούσα στο δικό μου αγόρι, με το τηλέφωνο κολλημένο στο αφτί, το παραπάνω σκηνικό,  εκείνος γέλασε. Γέλασε τόσο πολύ που αφού με είχε πιάσει πολυλογία για το «αν είναι δυνατόν να μου συμβεί κάτι τέτοιο», γύρισε και μου είπε με μεγάλη σοβαρότητα «…και ακόμα κάθεσαι και σκας για κατι που δεν αξίζει;»

Όπου ναι, αν πραγματικά με γέμιζε εκείνη η φίλη μου, θα της ήμουν από την αρχή ειλικρινής χωρίς να περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να της πω ότι ο φίλος της έψαχνε απεγνωσμένα ένα θύμα και το βρήκε στο πρόσωπό της. Και αν ήμουν κι εγώ συνένοχη σε εκείνο το βράδυ, δεν θα έλεγα τα πάντα μαζί του στο τηλέφωνο, με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Φιλιά, Αντριάνα!