Αυτό, λέγεται, Capoeira.

Στέκεσαι στη μέση του δωματίου. Περιφέρεσαι μία από δω και μία από κει. Περπατάς από τη μία άκρη του σπιτιού ως την άλλη και ψάχνεις κάτι να κάνεις ώστε να σπάσεις τη μονοτονία της ταβανοθεραπείας. Δουλείες στο σπίτι έχεις κάνει και ενώ βλέπεις τα πινέλα σου στη βιβλιοθήκη, δεν απλώνεις ούτε δάχτυλο για χειροτεχνία. Ο καιρός έχει αρχίσει να ανοίγει και όλο περισσότεροι περαστικοί περνούν κάτω από το χαμηλό μπαλκόνι σου για βόλτα στη παραλιακή. Σε μισή ώρα ξέρεις ότι θα νυχτώσει αλλά εσύ έχεις τόση ενέργεια που θέλεις απεγνωσμένα να κάνεις κάτι. Καταλαβαίνεις ότι δεν σε χωράει ο τόπος κι έτσι παίρνεις κινητό και κλειδιά για να πας μια βόλτα. Έτσι, για να πεις ότι περπάτησες τουλάχιστον. Κάνεις μια μικρή βόλτα κατά μήκος της παραλιακής, διασχίζοντας όλα τα μικρά σκάφη περνώντας από μικρά κρυφά περάσματα που τα ανακαλύπτεις μόνο αν περπατήσεις μέρα από εκεί. Το σώμα σου έχει καλυφθεί από το λεπτό τιρκουάζ μπουφάν κι τα μάγουλα σου επιτέλους δεν αποκτούν το κόκκινο και παγωμένο χρώμα του χειμώνα κάνοντας ταυτόχρονα παρέα και στη μύτη.

Μέσα στη βόλτα σου παρατηρείς ότι κάτι δεν σου αρέσει στην καθημερινότητα σου. Προσπαθείς να βρεις το τι αλλά τελικά το γυρίζεις στο αντίθετο. Στο τι είναι αυτό που σου αρέσει. Και απαντάς με μεγάλη άνεση «μου άρεσε τελικά που ασχολούμουν με τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα». Κάποτε. Πριν χρόνια. Στο παρελθόν. Στη φάση που δεν στρωνόσουν με τίποτα στο διάβασμα του σχολείου. Παλιά. Τώρα; Τι κάνω τώρα; Τι μου αρέσει στο τώρα; Έλα ντε…δεν ξέρω. Δεν βρίσκω κάτι. Βοήθησε με. Πρέπει να το βρω. Ποιο είναι το κίνητρο μου για να ζω; Ποιο είναι το δικό σου; Έλα, πες το μου. Και τι κάνεις; Πηγαίνεις στη σχολή με τετράδια και χρωματιστούς στυλούς. Κάποιες φορές κουβαλάς και φόρμα γιατί έχεις μάθημα στην αίθουσα χορού. Άλλοτε το λάπτοπ. Άλλοτε έχεις ξεχάσει ακόμα και την τσάντα σου γιατί η μνήμη σου αρχίζει να σε προδίδει.

Παρόλα αυτά έχει ενέργεια. Δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί πλέον δεν την εξωτερικεύεις και ενώ πας να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Τσουπ, πετάγεσαι πίσω στη φωλιά σου. Αυτή που έχει κατεβασμένα τα ρολά και γράφει απ’ έξω «κλειστόν».

Και μετά από καιρό βρίσκεις. Δεν ξέρω αν το βρίσκεις εσύ ή σου έρχεται από μόνο του. Δεν ξέρω αν την τύχη την κυνηγάς ή σου έρχεται. Βρίσκεις αυτό που θα κάνεις για να σου φύγει η ενέργεια. Που η ενέργεια ή αλλιώς ένταση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από συσσωρευμένο συναίσθημα ή επιθυμία που ξέχασες να εξωτερικεύσεις. Έχεις βρει αυτό ή ακόμα και αυτά τα πράγμα που θα κάνεις. Ξεκινάς να τα εφαρμόζεις και αν το μυαλό σου κάνει έστω και μια μικρή κατάχρηση σκέψης, επεξεργάζεσαι όλες αυτές τις προσπάθειες σου απέναντι σε αυτό που κάνεις. Στην ισορροπία, στο συγχρονισμό, στο τραγούδι και στην σωματική επικοινωνία. Ναι, αυτό λέγεται capoeira. Κι αν θέλεις να μάθεις κάτι λίγο παραπάνω γι’ αυτή, θα σου πω ότι είναι βραζιλιάνικος χορός. Μπορείς να την πεις και πολεμική τέχνη αλλά δεν έχει βία παρά μόνο αν ο παρτενέρ σου είναι θανάσιμος εχθρός σου. Οι συμμετέχοντες σχηματίζουν ένα κύκλο όπου μέσα σε αυτόν αγωνίζονται οι δύο παίκτες σε ζευγάρι. Το σώμα στην αρχή σκληρό. Μπορεί να μοιάζει και με καράτε, δεν ξέρω ακόμα. Αν ο παρτενέρ σου είναι άντρας έχεις αυθόρμητα την τάση να απομακρύνεσαι από κοντά του, αλλά στο χορό και τη γυμναστική το σώμα είναι το εργαλείο σου. Ναι αυτό που κοιτάς και λες πότε θα χάσω αυτά τα κιλά που θέλω. Αυτό που σε κάνει να ντρέπεσαι, να νιώθεις ενοχές και στο τέλος να το αποδέχεσαι μετά από πολύ κόπο και χρόνο έχοντας φυσικά και ένα άτομο δίπλα σου που δεν το κατακρίνει για τυχόν ελαττώματα του. Την φιλοσοφία της capoeira λοιπόν, δεν την έχω πιάσει ακόμα. Δεν ξέρω ποιος είναι ο σκοπός της κι ας πρέπει να την κάνω ανάλυση σε φύλλα του word για ένα ερχόμενο project στο πλαίσιο μιας έρευνας. Πληροφορίες γι’ αυτό θα σου δώσω άλλη μέρα όταν θα έχουν σταθεροποιηθεί τα πράγματα και ξέρω τι ακριβώς θα περιέχει.

Κάποτε, πριν πολύύύύ καιρό, σχεδόν 1+ χρόνο, μου είχε πει μια φίλη σε ένα τελείως άσχετο θέμα «Alloste eisai foititria, exeis arketi anesi xronou na leipeis apo tin Ellada oso pio syxna ginetai. Kai ti pio synarpastiko apo to na anakalypteis kainourgies poleis kai empeiries me ton filo sou!». Πλέον, θα το αλλάξω σε «Άλλωστε είσαι φοιτήτρια, έχεις αρκετή άνεση χρόνου να κάνεις πράγματα. Και τι πιο συναρπαστικό να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα και χόμπυ με τόσα πράγματα εκεί έξω!».

φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s