Ποιο είναι το δικό σου παραμύθι;

Τον τελευταίο καιρό, δεν ξέρω γιατί, αλλά με κυνηγάει  μια αστάθεια. Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναπροσθέτω λέξεις όπου εντέλει άλλο δημοσιεύω και άλλο είχα στο μυαλό μου. Τελευταία στιγμή το γύρισα και είπα να σου γράψω για το παραμύθι. Ίσως γιατί η Ημερίδα από την οποία έρχομαι επηρέασε πολύ τη σκέψη μου ή ίσως γιατί είναι Σάββατο και δεν ήθελα να γράψω για τα καθημερινά της εβδομάδας. Όλοι μας ξέρουμε και έχουμε πει έστω κι ένα παραμύθι. Θυμάσαι τα παραμύθια που σου έλεγαν παλιά; Τα αγαπημένα σου που έλεγες και ξανάλεγες όταν ήσουν μικρή; Θυμήσου λίγο παραπάνω…δεν είναι δυνατόν να μην έχεις ακούσει για το λύκο και τα 7 κατσικάκια, ούτε και για την κοκκινοσκουφίτσα. Η κοκκινοσκουφίτσα βέβαια έχει βγει σε καινούργια έκδοση πλέον που ο παραμυθοπλάστης την παρουσιάζει κακιά με το λύκο καλοκάγαθο και αδικημένο. Τους μαγικούς τους δράκους που έβγαζαν φωτιά από το στόμα στα μεταφρασμένα μυθιστορήματα αλλά  και τον λαϊκό μας δράκο που ήταν πάντα ένας μεγαλόσωμος, άγριος και βροντόφωνος άντρας, ελαφρόμυαλος πολλές φορές, να καταβροχθίζει αμάσητους ανθρώπους. Όπου φυσικά δεν λείπει ποτέ από το παραμύθι, η πεντάμορφη νεαρή κοπέλα που περιμένει με λαχτάρα το γενναίο παλικάρι να την σώσει.

Στην κεντρική Ευρώπη λένε, ότι έχουν έλλειψη γιαγιάδων, πράγμα το οποίο τους οδήγησε και στη δημιουργία σύγχρονων παραμυθάδων. Αυτοί υπήρχαν από παλιά αλλά με τη γραφή χάθηκε η δουλεία τους. Ήταν άνθρωποι σοφοί και μεγάλοι σε ηλικία. Ταξίδευαν για μέρες κι από όποια περιοχή κι αν πέρναγαν συλλέγαν ιστορίες. Γράμματα δεν ήξεραν για να τα καταγράψουν κι έτσι όλα όσα άκουγαν τυπώνονταν στη μνήμη. Κι έτσι με την έλλειψη γιαγιάδων που είχαν «κλέψει» αυτόν το ρόλο, φτάσαμε να μιλάμε για τους σύγχρονους αφηγητές. Στην Ελλάδα είναι λίγοι αλλά στην Ευρώπη είναι πολλοί. Εύκολα δεν θα τους βρεις γιατί αφηγούνται στους μικρούς. Αν όμως παρόλα αυτά συχνάζεις σε εντεχνάδικα μπαράκια ή ακόμα και ροκάδικα, όλο και κάποια μέρα θα είσαι τυχερός. Και λέω τυχερός γιατί είναι όντως τύχη να δεις παραμυθά από κοντά. Σε μαγεύει με το ταλέντο της αφήγησης αλλάζοντας κάθε τόσο τον τόνο της φωνής του μιμμώντας τον κάθε πρωταγωνιστή ξεχωριστά. Τον σύγχρονο πολλές φορές συνοδεύει ένα έγχορδο αλλά ο παραδοσιακός ήταν μόνος, με χέρια σταυρωμένα μπροστά του και το σώμα του βαρύ καθισμένο στην καρέκλα. Τώρα, μπορεί να τον δεις και με χρωματιστό μανδύα. Πολλές φορές στα παραμύθια, συναντούμε συγγραφείς που οικειοποιούνται την προέλευση της ιδέας του παραμυθιού τους αλλά η προέλευση ενός παραμυθιού ανήκει στην περιοχή που το συναντούμε σε περισσότερες παραλλαγές. Ξέρεις ποια είναι η Ελληνική παραλλαγή της Ραπουνζέλ; Η Χρυσομαλλούσα. Αυτή που πήγε μια βόλτα μες στο δάσος και αποκοιμήθηκε στο σπίτι μιας αρκουδο-οικογένειας όταν εκείνη έλειπε για την τροφή της.

Το παραμύθι όμως φίλη μου, δεν φτιάχτηκε για τα παιδιά. Έχεις προσέξει τη ταινία Χιονάτης; Ακόμα και ο αδερφός μου (3.5 ετών) κρύβεται στο μαξιλάρι όταν η κακιά μάγισσα μεταμορφώνεται σε μια κακάσχημη γριά και τα κοράκια τριγύρω έκραζαν με βροντερή φωνή. Γι’ αυτό εξάλλου μέσα στην ιστορία βλέπουμε ότι τα παλιά χρόνια τα παιδιά κρυφάκουγαν από παρέες μεγάλων την αφήγηση παραμυθιών. Είχε τότε πολύ βωμολοχία και πονηρά υπονοούμενα, όπου λίγο το συντηρητικό της εποχής, λίγο η ντροπή, δεν επέτρεπαν στα μικρά παιδιά να ακούσουν.

Και για να επιστρέψω στο παρόν, ένα νέα τάση έρχεται σιγά σιγά και στη χώρα μας. Αυτή της Αφήγησης. Υπάρχουν ήδη κάποια εργαστήρια στην Αθήνα που μαθαίνεις την τέχνη της μυθοπλασίας και αφήγησης. Πολλές φορά αυτά λειτουργούν και ψυχοθεραπευτικά ενώ άλλοτε λυτρωτικά. Η προέλευση αυτού; Γαλλία!

Πριν σου δώσω ένα παραμύθι να διαβάσεις, θέλω να σου πω κάτι για να γράψεις. Πάρε ένα χαρτί, ένα στυλό και γράψε. Γράψε το μεγαλύτερο σου όνειρο. Μη βάλεις ούτε όνομα ούτε κάποιο χαρακτηριστικό σου, δίπλωσε το και άφησε το σε ένα μέρος της πόλης σου. Σε ένα παγκάκι…στη θέση στο μετρό…σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο…ακόμα και στον υαλοκαθαριστήρα ενός τυχαίου αυτοκινήτου. Και που ξέρεις; Μπορεί κάποια στιγμή να βρεις κι εσύ ένα αντίστοιχο χαρτί στο αυτοκίνητο σου. Οι Ιάπωνες ξέρεις τι έκαναν; Όταν υπήρχε ένα θέμα που τους βάραινε χωρίς να μπορούν να το μοιραστούν με κάποιον, πήγαιναν σε μια κουφάλα δέντρου και το έλεγαν ψιθυριστά.

Παραμύθι Για Τα Συναισθήματα

Μια μέρα συγκεντρώθηκα όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες σε κάποιο μέρος αυτής της γης.

Η Τρέλα, αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία, της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.

Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια άρχισε αμέσως να ρωτάει «τι είναι το κρυφτό;»

Ο Ενθουσιασμός άρπαξε τη Χαρά και ξεκίνησαν χορό και κατάφεραν να πείσουν το Δείλημμα και την Απάθεια -οι οποίες δεν είχαν τίποτα να παίξουν-.

Υπήρχαν όμως κι άλλοι που δεν ήθελαν να παίξουν. Η Αλήθεια είπε με παράπονο «μπαααα και γιατί να παίξω;; Αφού πάντα στο τέλος θα με βρουν!!»

Η Υπεροψία βρήκε το παιχνίδι χαζό ενώ η Δείλια φοβότανε να παίξει.

Ένα, Δύο, Τρία….μετρούσε η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπέλα, πίσω από τον πιο κοντινό βράχο γιατί βαριόταν πολύ να ψάξει.Η Πίστη πέταξε στον ουρανό και η ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του θριάμβου ο οποίος με τη δύναμη του κατάφερε να φτάσει στο ψηλότερο κλαδί. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτή γιατί κάθε θέση που’ βρισκε την έβρισκε υπέροχη για κάποιον άλλον κι έτσι κρύφτηκε πίσω από μία ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντίθετα βρήκε αμέσως μια κρυψώνα ένα μέρος καλά κρυμμένο και βολικό μόνο γι’ αυτόν. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού ενώ το πάθος και ο πόθος μέσα στο ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμα ένα μέρος. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες όπου ξαφνικά, τρυπώνει μέσα σε μια τριανταφυλλιά.

9997…9998…9999…1000 μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά. Μετά βρήκε την Πίστη η οποία έπιασε ψιλή κουβέντα ψηλά με το Θεό. Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθος στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε τη Ζήλια δεν άργησε και για τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δείλημμα που ακόμα δεν ήξερε που να κρυφτεί. Τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δέντρο, κάτω από την κάθε πέτρα. Μα τίποτα. Λίγο πριν τα παρατήσει, βρίσκει ξαφνικά ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας όπου τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς, του πλήγωσαν τα μάτια.

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας έμεινε τυφλός, με οδηγό την Τρέλα.

Υ.Γ.1: Όσα παραμύθια κι αν σου γράψω, αν δεν μπεις στη διαδικασία να ακούς τα παραμύθια δεν μπορείς να αφήσεις και τη φαντασία σου να τρέξει. Γιατί απ’ όσους κι αν ζητούσα να μου το ξαναπούν ο καθένας θα το έλεγε με το δικό του τρόπο.

Υ.Γ.2: Υπάρχει μία θεωρία που λέει ότι ο πρωταγωνιστής κάθε λαϊκού παραμυθιού είναι ένας και είναι ο εαυτός μας. Απλά εκεί μέσα βλέπουμε όλες τις πλευρές του μαζεμένες.

Υ.Γ.3: Έφτασες που έφτασες ως εδώ κάτω, δεν κάνεις ένα κλικ να δεις κι εσύ αυτό που είδα;

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s