Μίλα μου για την άνοιξη.

Αγαπημένη μου εποχή το καλοκαίρι. Ο καιρός που μου αρέσει είναι ο ήλιος. Ο ήλιος τρυπάει τα μάτια σου παρά το κρύο αεράκι της σκιάς και τα γυαλιά σου πλέον κάθε μέρα πάνω σου. Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, την άνοιξη όμως τη φοβάμαι. Μπορεί να φοβία και όχι φόβος. Αν είναι όμως φόβος; Δεν ξέρω, ούτε θέλω να το βρω.

Είναι η εποχή που με βρίσκεις στην παραλιακή. Είτε με ποδήλατο, είτε με τα πόδια. Εκεί που περπατάς σε εκείνα τα κρυφά περάσματα που σου έχω ξαναπεί, ειδικά όταν τελειώνεις απ’την αίθουσα χορού του πανεπιστημίου.

Η άνοιξη είναι η δική μου εποχή που με παιδεύει. Εξάλλου, όλοι έχουν μία, έτσι δεν είναι; Θυμάμαι πέρυσι δεν άφηνα club που να μην είχα περάσει και τώρα που το σκέφτομαι … έχω να πω πως δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή. Νομίζεις αρχικά ότι σου φτιάχνει τη διάθεση αλλά στο τέλος όταν γυρνάς σπίτι έχεις αλλάξει γνώμη. Οι λόγοι πολλοί αλλά το πιο ανησυχητικό είναι όταν δεν μπορείς να κόψεις κάτι που τελικά δεν σου αρέσει.

Αυτή η άνοιξη δεν νομίζω να είναι έτσι. Θα έχει όμως ένα κοινό. Ότι κάθε βράδυ, θα περπατάω έξω. Κάθε βράδυ θα τρώω σπόρια ή σακουλάκια με τηγανιτές πατάτες. Κάθε βράδυ θα έρχονται οι σκέψεις σαν αστραπή μέσα στο μυαλό μου. Και κάπου εκεί θα θυμάμαι τον τίτλο του blog αγάπησε τη σκέψη σου και θα αναρωτιέμαι αν εγώ μπορώ να το κάνω.  Αν όχι τότε γιατί το λέω σε σένα; Αλήθεια, όλες τις σκέψεις σου πρέπει να τις αγαπήσεις; Ακόμα και τις κακές; Κι αν αγαπήσεις τις κακίες και κάνεις πράξη αυτό που σκέφτεσαι;

Έπεσε πολύ φιλοσοφία ε;

Υ.Γ.1: Το κλικ σου το βλέπω, την περιοχή σου επίσης. Βλέπω τα κείμενα που επιλέγεις να διαβάσεις και αναρωτιέμαι τι μπορεί να έχεις μέσα σου για να διαβάζεις τόσο συχνά αυτό εδώ το άρθρο. Θυμάμαι τότε τους δισταγμούς μου για το αν θα το δημοσίευα. Ήταν καθαρά μια κομμένη σελίδα από ημερολόγιο της. Ημερολόγιο της φίλης μου που εκείνο το διάστημα το μόνο που χρειαζόταν ήταν να κλειστεί στον εαυτό της και να βουτηχτεί εκεί. Άλλοτε ήθελε και ένα χέρι να την κρατήσει όταν έλεγε «…ειλικρινά έχω εξαντληθεί. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορώ να κάνω!».  Όπως σου είπα και πριν, δεν ήμουν σίγουρη για το αν θα στο έδινα αυτό το κείμενο. Όχι γιατί δεν μου άρεσε αλλά γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ τι σχόλια στο περίπου θα είχε. Με έβαλαν σε σκέψεις οι φορές ανάγνωσής του και σύντομα θα γράψω κάτι ακόμα για εκείνο.

Υ.Γ.2: Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά και οι μαμάδες με τα καρότσια περνάνε κάτω απ’ το μπαλκόνι μου η μία μετά την άλλη. Άλλες με κλάματα, άλλες με φωνές, άλλες βιαστικές για κάτι να προλάβουν και άλλες με ένα τσούρμο παρέα. Το βράδυ στις 8 φτάνει το πλοίο. Θα πάμε να το δούμε; Είναι ωραία φάση! Αρχικά αναρωτιέσαι σαν τις γιαγιάδες «κοίτα καλέ κοίτα! πως μπορεί και το γυρίζει έτσι μέσα στο λιμάνι;». Μετά βλέπεις τα ταξί κατά σειρά στοιχισμένα και πάντα ένα «πλωτό» (μη περιμένεις να ξέρω και πως λέγεται) του λιμενικού αραγμένο μονίμως στο ίδιο μέρος. Καθώς όμως αρχίζει να ξεχύνεται ο κόσμος, εκεί καταλαβαίνεις πολλά από την αντίδραση αυτού που περιμένει. Θυμάμαι έντονα που πέρυσι φώναζε ένας λιμενικός να κάνει πιο πίσω ένας κύριος γιατί έφτανε το πλοίο ενώ ο άλλος έλεγε «σας παρακαλώ κύριε, δε βλέπεται που είμαι; Περιμένω τη γυναίκα μου κύριε! Πόσο πιο πίσω να πάω;»

 

Είδες τι πολλά πράγματα βλέπεις όταν περπατάς την άνοιξη στην παραλιακή; Και φέτος όλα αυτά θα δούμε. Με σκέψεις, αναμνήσεις, ιδέες για χειροτεχνίες με υλικά της φύσης και συνταγές καλοκαιρινές. Όλο και κάποια θα βρω για να σου δώσω.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s