Come baby, Be my baby.

Όταν είσαι μέσα σε μία παιδαγωγική σχολή, μιλάς συνέχεια για ψυχολογία, ιστορία, γλώσσα, μαθηματικά, τέχνη, πληροφορική, περιβάλλον, παιδαγωγικά…και αν θέλεις να κάνεις ένα βήμα παραπάνω από τα συγκεκριμένα που σου προσφέρουν στο μάθημα, αρχίζεις να το σκαλίζεις μόνος σου. Στο πρώτο έτος της φοίτησης, εκεί που περιεργάζεσαι τη σχολή σου, υπάρχουν άλλοι που ενθουσιάζονται, άλλοι που είναι δύσπιστοι, άλλοι καχύποπτοι και φυσικά άλλοι απογοητευμένοι. Απογοήτευση άρχιζαν να νιώθουν όταν αντιλαμβανόντουσαν ότι ένα παιδί μεταξύ (τυπικά) 4 ως 6 χρονών δεν έχει την ίδια επικοινωνία με ένα οχτάχρονο ή δεκάχρονο, παρόλο που και στις δύο περιπτώσεις παιδιά τα θεωρούμε. Όταν τύχαινε και βρισκόμουν σε κουβέντες περί εκτίμησης σχολής, πεταγόμουν και ανέφερα την ιδιαίτερη προτίμηση μου στα βρέφη, δηλαδή στα πριν 4-6 χρόνια, παρά στα από εκεί και πέρα! Μπορεί γι’ αυτό κιόλας να έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία σε ιστορίες τοκετού.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές τις ιστορίες δεν τις κυνηγάω, ούτε κάθομαι να κρατήσω ολόκληρο ιστορικό από την κάθε μία μαμά, αλλά πίστεψε με, κατά βάθος είναι όόόλες διαθέσιμες να σου πουν τις εμπειρίες τους με τα παιδιά τους, όσα παιδιά κι αν έκαναν. Αν όμως πρέπει να αποδώσω κάπου όλο αυτό ενδιαφέρον -ηλικία γονιού, εγκυμοσύνη, γέννηση, λοχεία, πρώτα χρόνια,δεσμοί- και το λόγο που κάθομαι βραδιάτικα και ειδικά αρχή άνοιξης-καλοκαιριού να σου μιλάω για όλα αυτά, λέω να μη το κάνω γιατί θα το καταλάβεις από μόνη σου.

Σου έχω αναφέρει ξανά εδώ ότι το να κυκλοφορείς έξω με ένα καρότσι σε (σχετικά πάντα) μικρή ηλικία (κάτω των 26) αντιμετωπίζεις πλέον ρατσισμό. Ναι είμαι απόλυτη σε αυτό-δεν αλλάζω γνώμη-μπορώ να στο τεκμηριώσω! Είναι το κλασσικό πρότυπο δυτικής οικογένειας. Αυτό που στα 18 μπαίνεις στη σχολή των ονείρων σου, στα 24 αρραβωνιάζεσαι το καλό και πλούσιο παλικάρι, στα 25 με 26 παντρεύεσαι, 27 κάνεις το πρώτο παιδί, μέχρι τα 40 έχεις τέσσερα, απ’ έξω παρκαρισμένο το καλό αυτοκίνητο, σε σπίτι με χαμηλό το φράχτη. Άντεξες να τα διαβάσεις όλα αυτά;

Είναι αυτό το ιδανικό που έστω και κατά βάθος πολλοί από μας προσπαθούμε να το καταφέρουμε, βάζοντας πολλές φορές μπροστά τις γνωστές ατάκες: α) θα κάνεις από τα 20/21/23… παιδί; χάνεις τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου, β) θα μπλέξεις από τώρα και όταν μεγαλώσεις θα σου μείνουν απωθημένα, κοίτα τώρα να περνάς καλά, γ) εδώ δεν έχετε σταθερή δουλειά, για γάμους και παιδιά ενδιαφέρεσαι; Οι απαντήσεις που μπορούν να δοθούν σε κάθε α, β, γ, είναι πραγματικά πάρα πολλές, αλλά ενδεικτικά θέλω να σου πω ότι πρώτων, ποιος σου είπε ότι από τα 20 δεν μπορείς να συντηρήσεις ένα ακόμα άτομο, δεύτερον, ποιος κολλημένος προσπαθεί να σε πείσει ότι με ένα παιδί σταματάει η ζωή σου (μόνο αν το επιτρέψεις εσύ συμβαίνει) και τρίτον τα χρήματα στο τέλος πάντα βρίσκονται, ακόμα και την τελευταία στιγμή.

Σήμερα που λες διάβασα δύο ιστορίες τοκετού που στην μία η κοπέλα ήταν 19 και στην άλλη 21. Τα ίδια ακριβώς με τα παραπάνω ερωτήματα έθετε κι αυτή στην ιστορία της. Εκτός όμως από αυτές τις δύο, κοίτα σύμπτωση! Σήμερα που ήμουν σε ένα κομμωτήριο, η κομμώτρια μου έλεγε την δική της ιστορία. Πριν δέκα χρόνια έχασε ένα βρέφος 4 ημερών και μετά από εννιά χρόνια μένει ξανά έγκυος την ίδια ημερομηνία με τότε, γεννάει επίσης την ίδια ημερομηνία και το ίδιο φύλο!

Την θυμάμαι εκείνη την μέρα τότε. Ήμουν βέβαια αρκετά μικρή για να έχω πολλές εικόνες αλλά μου έμεινε τόσο έντονα η σκηνή του να τρέχεις στην αυλή για να σε πάνε στο μαιευτήριο να το δεις και πριν λίγο φτάσεις χοροπηδηχτά στο αυτοκίνητο να σου λέει κάποιος μεγάλος ότι το βρέφος εκείνο δεν ζει. Όπου όπως γύρισα και είπα εγώ τότε «και πως το κατάλαβαν ότι δεν ζει;»* αυτήν ακριβώς την ερώτηση έκανε μετά από χρόνια το μεγάλο παιδάκι σε εκείνη την μαμά. Γι’ αυτό σου λέω..υπάρχουν τόσο σημαντικά πράγματα σε μια ιστορία τοκετού (με την ευρύτερη έννοια) που το τελευταίο που θα έπρεπε να απασχολεί είναι η ηλικία. Γιατί όπως τις βάζουν αρκετοί σε μία ξεχωριστή ομάδα ως «Μικρομάνες», έτσι θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανκ αυτό σε «Γιαγιαμάνες».  Δεν νομίζω  να συμβαίνει όμως… Εσύ τι λες;

Υ.Γ.1: Ισχυρίζονται πολλοί ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί πριν καλά καλά μεγαλώσεις εσύ, είναι δύσκολο και λάθος. Αυτό δεν το γνωρίζω, θέλω όμως απλώς να σε ρωτήσω: είναι πιο δύσκολο αυτό ή το να συστηθείς αληθινά σε έναν μικρό άνθρωπο;

Υ.Γ.2: Η απάντηση που έδωσε η μαμά σε εκείνο το παιδάκι όταν τι ρώτησε «που πήγε μαμά εκείνο το παιδάκια πριν γεννηθώ εγώ», ήταν ότι έγινε αστεράκι και έμεινε ψηλά για να προσέχει εμάς. Όπου φυσικά οι ανησυχίες ενός εφτάχρονου δεν τελειώνουν ποτέ κι έτσι εκείνο το παιδάκι στο τέλος είπε «μαμά; μήπως εκείνο το παιδάκι είναι αυτός ο μπέμπης που κατέβηκε ξανά για να γνωρίσει κι εμένα; Τα αστέρια μπορούν να πέσουν και προς τη γη, ξέρεις». *

Υ.Γ.3: Κι αφού σου είπα όλα αυτά για τις μαμάδες, θέλω να σου πω ότι τις προάλλες διάβασα σε μία έρευνα, ότι οι άντρες μεταξύ 24-28 περίπου χρονών έχουν περισσότερη απήχηση στις γυναίκες όταν κυκλοφορούν σε κοσμικά μέρη με το μικρό παιδί τους. Με λίγα λόγια, ένας άντρας που σε αυτήν την ηλικία είναι μπαμπάς, λειτουργεί διεγερτικά προς τις γυναίκες. Κάτι σαν τον άντρα στην κουζίνα, σου βγάζει δυναμισμό, τόλμη, γλυκύτητα και αληθινή μαγκιά ταυτόχρονα!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s