Μήνας: Απρίλιος 2012

κράταμε να σε κρατώ.

Τα πρωινά μου αρέσουν! Ο ήλιος έχει κάτι το αλλιώτικο και ειδικά το καλοκαίρι σε παρακινεί από μόνος του για να ξυπνήσεις. Ξεκινάς πάντα με καλή διάθεση γιατί το μυαλό σου θέλει σιγά σιγά να αρχίζει να θυμάται εκκρεμότητες και ο καφές είναι από τα πρώτα πράγματα που κάνεις. 

Το καλοκαίρι μύρισε άρα ξεκίνησε, άρα ξέρεις…Φοράς από το πρωί μαγιό και με τη κάθε ευκαιρία βουτάς στα πιο κοντινά νερά. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε πόλη χωρίς θάλασσα, στεναχωριέμαι που τα κολυμβητήρια στη χώρα μου κλείνουν το ένα μετά το άλλο γιατί όσο και να πεις, έχεις εμπειρίες εκεί μέσα που σε συνοδεύουν και θα σε συνοδεύουν για πάντα. Κι όσο εκείνα κλείνουν τόσο σου λείπει το νερό και όσο σου λείπει το νερό τόσο θέλεις να κάνεις μακροβούτια στο νερό, που όσο πιο βόρεια μένεις τόσο ο καιρός δεν στο επιτρέπει. Γι’ αυτό σήμερα το τόλμησα! Τόλμησα η μισή να βουτήξω στο νερό γιατί είχε αρχίσει να μου γίνεται εμμονή. Εμμονή στο να πας και να τσαλαπατήσεις μέσα στα πέτρινα νερά που όσο παγωμένα κι αν είναι αυτά αυτόν τον μήνα δεν παύει να είναι πεντακάθαρα χωρίς ίχνος σημάδια άλλων. Κι αν είναι να επιλέξω κάτι μεταξύ του χλώριο και την αλμύρα επιλέγω και τα δύο! Το καθένα με τη χάρη του. Το καθένα έχει κάτι το αλλιώτικο για να σου δώσει. Κάτι από την ομορφιά του. Γιατί το υγρό στοιχείο έχει μια ανεπιτήδευτη ομορφιά. Το θαλασσινό νερό κάνει μεταξένια τα μαλλιά σου και σβήνει κάθε ίχνος μακιγιάζ, οι σταγόνες πάνω στα βρεγμένα σώματα προδίδουν κίνηση και ένταση και η ένταση στις πισίνες μαρτυρά χιλιόμετρα και νεύρο. Νεύρο που κάποτε έβγαζες σε αγώνες. Αγώνες που σε οδηγούσαν σε αθλητικά κέντρα της Αθήνας όπου εκεί κάτω από γέφυρες και τσιμεντένιες σκάλες, δίνεις το πρώτο σου φιλί…τότε στα αθώα χρόνια που τα σώματα μύριζαν από μακριά το χλώριο και έβλεπες με την πρώτη ευκαιρία σώματα γυμνασμένα, αθλητές να σπάνε τα όρια ταχύτητας και κορμιά που όσο τα θυμάσαι ψηλώνεις ένα τικ παραπάνω γιατί ήταν όντως φευγάτο θέαμα. Θέαμα που όταν το ξαναβλέπεις καλοκαίρι στην αμμουδιά της θάλασσας λες ψιθυριστά στη φίλη σου «οΚ! the sunglasses  yours». Αυτό το καλοκαίρι ότι και να γίνει θα κυκλοφορώ όλη μέρα με το μαγιό στην τσάντα. Κάθε μέρα θα επιλέγω ένα αλλιώτικο από το προηγούμενο. Και ναι, θέλω να βουτήξω στη θάλασσα με το speedo και να φτάσω μακριά έστω και χωρίς παρέα. Να θυμηθώ τα παγωμένα και πεντακάθαρα νερά της Μυκόνου και να νιώσω την ηρεμία του Ιονίου. Γιατί δεν αντέχεις! Δεν μπορείς να αντέξεις όλα αυτά που γίνονται στην χώρα. Δεν έχεις πάντα τη δύναμη να εισπράττεις όλα αυτά που ακούς από τα κανάλια αλώβητος και δεν μπορείς να μένεις καθηλωμένος για πάντα μέσα σε ένα σπίτι γιατί τα κανάλια έχουν βαλθεί να σε τρελάνουν. Κι έχουμε τόσο ήλιο…τόση θάλασσα…τόσες παραλίες…που όσο βρώμικες κι αν της αφήνουμε μερικές φορές, δεν παύει να υπάρχουν κάποιοι που πάντα φεύγοντας θα παίρνουν και τα σκουπίδια τους μαζί. Γιατί εδώ έχουμε ωραίο σημαίνει καλοκαίρι και καλοκαίρι σημαίνει επιλογές…σημαίνει χαλάρωση..σημαίνει ξεκούραση..σημαίνει πάθος και ένταση…σημαίνει ήλιος και καυτά κορμιά, σημαίνει ένταση, σημαίνει να είσαι κολλημένος στη Σταδίου ντάλα μεσημέρι από πορείες λόγω απεργίας και σημαίνει αυτό, που εσύ, μπορείς να ζήσεις με την κάθε ευκαιρία ενώ άλλοι πληρώνουν αδρά τα εισιτήρια για μια βδομάδα σε ξενοδοχείο σε κοσμικά νησιά της χώρα. Ναι είμαι ερωτευμένη με την χώρα μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα την αφήσω ποτέ για κάτι άλλο. Γιατί όταν κάτι το αγαπάς, το αφήνεις ελεύθερο να ζήσει και αυτή η χώρα σε αφήνει να ζήσεις. Γιατί αν ψάξεις, βρίσκεις. Βρίσκεις πολλά πράγματα να κάνεις. Κι έτσι μετά από μια δύσκολη χρονιά χωρίς ούτε καν ένα χλώριο να ξεφλουδίσει το βερνίκι από τα νύχια σου και ο αέρας να τρυπάει τα βρεγμένα αφτιά σου, θα πάω. Θα πάω στη θάλασσα και θα βουτήξω και θα πάω από τώρα, γιατί και αυτή είναι μια απόλαυση. Που όσο πιο βαθιά στον πάτο κάνεις τα μακροβούτια, τόσο πιο πολύ νιώθεις την ένταση να φεύγει. Γιατί φεύγει! Πάντα φεύγει. Αρκεί να βρεις τον τρόπο. 

Φιλιά, Αντριάνα!