κράταμε να σε κρατώ.

Τα πρωινά μου αρέσουν! Ο ήλιος έχει κάτι το αλλιώτικο και ειδικά το καλοκαίρι σε παρακινεί από μόνος του για να ξυπνήσεις. Ξεκινάς πάντα με καλή διάθεση γιατί το μυαλό σου θέλει σιγά σιγά να αρχίζει να θυμάται εκκρεμότητες και ο καφές είναι από τα πρώτα πράγματα που κάνεις. 

Το καλοκαίρι μύρισε άρα ξεκίνησε, άρα ξέρεις…Φοράς από το πρωί μαγιό και με τη κάθε ευκαιρία βουτάς στα πιο κοντινά νερά. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε πόλη χωρίς θάλασσα, στεναχωριέμαι που τα κολυμβητήρια στη χώρα μου κλείνουν το ένα μετά το άλλο γιατί όσο και να πεις, έχεις εμπειρίες εκεί μέσα που σε συνοδεύουν και θα σε συνοδεύουν για πάντα. Κι όσο εκείνα κλείνουν τόσο σου λείπει το νερό και όσο σου λείπει το νερό τόσο θέλεις να κάνεις μακροβούτια στο νερό, που όσο πιο βόρεια μένεις τόσο ο καιρός δεν στο επιτρέπει. Γι’ αυτό σήμερα το τόλμησα! Τόλμησα η μισή να βουτήξω στο νερό γιατί είχε αρχίσει να μου γίνεται εμμονή. Εμμονή στο να πας και να τσαλαπατήσεις μέσα στα πέτρινα νερά που όσο παγωμένα κι αν είναι αυτά αυτόν τον μήνα δεν παύει να είναι πεντακάθαρα χωρίς ίχνος σημάδια άλλων. Κι αν είναι να επιλέξω κάτι μεταξύ του χλώριο και την αλμύρα επιλέγω και τα δύο! Το καθένα με τη χάρη του. Το καθένα έχει κάτι το αλλιώτικο για να σου δώσει. Κάτι από την ομορφιά του. Γιατί το υγρό στοιχείο έχει μια ανεπιτήδευτη ομορφιά. Το θαλασσινό νερό κάνει μεταξένια τα μαλλιά σου και σβήνει κάθε ίχνος μακιγιάζ, οι σταγόνες πάνω στα βρεγμένα σώματα προδίδουν κίνηση και ένταση και η ένταση στις πισίνες μαρτυρά χιλιόμετρα και νεύρο. Νεύρο που κάποτε έβγαζες σε αγώνες. Αγώνες που σε οδηγούσαν σε αθλητικά κέντρα της Αθήνας όπου εκεί κάτω από γέφυρες και τσιμεντένιες σκάλες, δίνεις το πρώτο σου φιλί…τότε στα αθώα χρόνια που τα σώματα μύριζαν από μακριά το χλώριο και έβλεπες με την πρώτη ευκαιρία σώματα γυμνασμένα, αθλητές να σπάνε τα όρια ταχύτητας και κορμιά που όσο τα θυμάσαι ψηλώνεις ένα τικ παραπάνω γιατί ήταν όντως φευγάτο θέαμα. Θέαμα που όταν το ξαναβλέπεις καλοκαίρι στην αμμουδιά της θάλασσας λες ψιθυριστά στη φίλη σου «οΚ! the sunglasses  yours». Αυτό το καλοκαίρι ότι και να γίνει θα κυκλοφορώ όλη μέρα με το μαγιό στην τσάντα. Κάθε μέρα θα επιλέγω ένα αλλιώτικο από το προηγούμενο. Και ναι, θέλω να βουτήξω στη θάλασσα με το speedo και να φτάσω μακριά έστω και χωρίς παρέα. Να θυμηθώ τα παγωμένα και πεντακάθαρα νερά της Μυκόνου και να νιώσω την ηρεμία του Ιονίου. Γιατί δεν αντέχεις! Δεν μπορείς να αντέξεις όλα αυτά που γίνονται στην χώρα. Δεν έχεις πάντα τη δύναμη να εισπράττεις όλα αυτά που ακούς από τα κανάλια αλώβητος και δεν μπορείς να μένεις καθηλωμένος για πάντα μέσα σε ένα σπίτι γιατί τα κανάλια έχουν βαλθεί να σε τρελάνουν. Κι έχουμε τόσο ήλιο…τόση θάλασσα…τόσες παραλίες…που όσο βρώμικες κι αν της αφήνουμε μερικές φορές, δεν παύει να υπάρχουν κάποιοι που πάντα φεύγοντας θα παίρνουν και τα σκουπίδια τους μαζί. Γιατί εδώ έχουμε ωραίο σημαίνει καλοκαίρι και καλοκαίρι σημαίνει επιλογές…σημαίνει χαλάρωση..σημαίνει ξεκούραση..σημαίνει πάθος και ένταση…σημαίνει ήλιος και καυτά κορμιά, σημαίνει ένταση, σημαίνει να είσαι κολλημένος στη Σταδίου ντάλα μεσημέρι από πορείες λόγω απεργίας και σημαίνει αυτό, που εσύ, μπορείς να ζήσεις με την κάθε ευκαιρία ενώ άλλοι πληρώνουν αδρά τα εισιτήρια για μια βδομάδα σε ξενοδοχείο σε κοσμικά νησιά της χώρα. Ναι είμαι ερωτευμένη με την χώρα μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα την αφήσω ποτέ για κάτι άλλο. Γιατί όταν κάτι το αγαπάς, το αφήνεις ελεύθερο να ζήσει και αυτή η χώρα σε αφήνει να ζήσεις. Γιατί αν ψάξεις, βρίσκεις. Βρίσκεις πολλά πράγματα να κάνεις. Κι έτσι μετά από μια δύσκολη χρονιά χωρίς ούτε καν ένα χλώριο να ξεφλουδίσει το βερνίκι από τα νύχια σου και ο αέρας να τρυπάει τα βρεγμένα αφτιά σου, θα πάω. Θα πάω στη θάλασσα και θα βουτήξω και θα πάω από τώρα, γιατί και αυτή είναι μια απόλαυση. Που όσο πιο βαθιά στον πάτο κάνεις τα μακροβούτια, τόσο πιο πολύ νιώθεις την ένταση να φεύγει. Γιατί φεύγει! Πάντα φεύγει. Αρκεί να βρεις τον τρόπο. 

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Στο βάθος κήπος.

Οι τελευταίες μέρες είναι φορτισμένες. Τα πάντα διαρκώς σε ένταση και ο ήλιος να έχει κρυφτεί για τα καλά.

Βρέχει τόσο πολύ, λες και δεν είχε βρέξει όλο το χειμώνα και μόλις λίγο σταματήσει, βλέπω κάτω από το παράθυρο τη γιαγιά μου να κοιτάει τα λουλούδια της. Μια ζωή έτσι τη θυμάμαι, να έχει τα πάντα από σπόρους και να φυτεύει γλάστρες και γλαστράκια. Άλλοτε έριχνε αγοραστούς σπόρους, άλλοτε να της δίνει η γειτόνισσα κλαδιά και άλλοτε να φτιάχνει μόνη της τους σπόρους από της ολοζώντανες Βιολέτες.

Συχνά μέσα στα τετράδια της βρίσκεις μάσκες ομορφιάς με φυσικά υλικά από τον κήπο, ενώ άλλες φορές μικρές οδηγίες για το πως να επαναφέρεις τις φραουλιές που τείνουν να σου χαλάσουν. Τους ζουμερούς λωτούς που μου έριχνε στα χέρια μου και την ποδιά της να την κάνει πάντα σαν καλάθι ρίχνοντας εκεί τα φρούτα. Οι γιαγιάδες είναι σχεδόν πάντα αρεστές στα παιδιά.. Η αγκαλιά της που βουλιάζεις όταν πέφτεις τρέχοντας και τις φορές που πηγαίνεις σπίτι της και σε γεμίζει με τα φαγητά της. Εξάλλου, οι γιαγιάδες δεν είναι αυτές που σε μάζευε στην αγκαλιά τους όταν σε μαλώνουν οι γονείς σου; Οι γιαγιάδες δεν είναι αυτές που πάντα έχουν ένα κομπόδεμα στην άκρη; Και είναι αυτές που ξέρουν πιο καλά απ’ όλους πως να φτιάξουν μαρμελάδες. Σε βοηθούν σαν να είσαι δυο φορές παιδί τους και είναι πάντα εκεί. Και έχουν πάντα μεσημεριανό φαγητό-καβάτζα.

Γι’ αυτό λοιπόν και το δικό μου σπίτι είναι γεμάτο με γλαστράκια. Μωβ Πανσέδες, λαχανί κάκτους, πράσινα μυρωδικά, ορχιδέες και σπαθιά είναι αυτά που μου δίνει κάθε λίγο μ’ένα χαμόγελο χαράς όταν τελειώνει το Σαββατοκύριακο και επιστρέφω στο φοιτητόσπιτο μου.

Σήμερα ήθελα χρώματα, κι έτσι είχα την ιδέα να φτιάξω μικρά γλαστράκια. Το Πάσχα μόλις πέρασε και στο ψυγείο βρήκα μερικά αβγά. Έτσι μου ήρθε ιδέα να τα φτιάξω γλαστράκια.

  • Έπλυνα προσεκτικά τα (ωμά) αβγά και έσπασα ελαφρός το πάνω μέρος τους για να τα ξεφλουδίσω.
  • Έριξα το περιεχόμενο σε ένα άδειο πιάτο και τα έπλυνα από μέσα για να φύγουν τα υπολείμματα.
  • Με ένα μυτερό μαχαίρι άνοιξα στον πάτο του αβγού μια τρυπούλα για να φεύγει το νερό.
  • Όπου μετά τα τοποθετούσα ένα-ένα μέσα σε μία αβγοθήκη και έριξα λίγο χώμα (για γλάστρες) με ένα μικρό κουταλάκι μέχρι να καλυφθεί ο πάτος τους.
  • Τα κουνάς λίγο ελαφρά χωρίς να πατήσεις με τα δάχτυλα το χώμα και ρίχνεις από πάνω τους σπόρους σου.
  • Αφού έχει γεμίσει όλο το αβγό με χώμα ρίχνεις με το ίδιο κουταλάκι 2 φορές νερό στο κάθε αβγό.
  • Τα τοποθετούμε σε ένα ηλιόλουστο σημείο του σπιτιού και περιμένουμε να φυτρώσουν με ηρεμία!

Άρα την επόμενη φορά που θα φτιάξεις ομελέτα, ξέρεις τι θα κάνεις τα αβγά. Επιπλέον, αν τα έχεις τοποθετήσει σε εξωτερικό χώρο, μπορεί να ρίξεις λίγα τσόφλια πάνω από το χώμα για να απωθήσεις έντομα και σαλιγκάρια. Σε ένα από τα δικά μου αβγουλάκια, έριξα μέσα όσπριο φακής γιατί θυμήθηκα ότι κάτι παρόμοια φτιάχναμε στο νηπιαγωγείο με βαμβάκι και φακή. Τώρα τι αποτέλεσμα θα βγει…δεν το γνωρίζω, αλλά είναι που εμπιστεύομαι τα χέρια της γιαγιάς μου κι έτσι αν πάνε να χαλάσουν θα τα σώσουν δύο μεγάλα και ταλαιπωρημένα από τα χρόνια χέρια. Σε ένα άλλο πόστ θα σου δώσω και την αγαπημένη μου φυσική μάσκα ομορφιάς την οποία βρήκα και αυτήν τυχαία μέσα σε παλιά τετράδια όπως την παραπάνω ιδέα. Τις ευχές μου για πολλά και όμορφα αβγουλογλαστράκια. Α! και μη ξεχνάς ότι  μπορείς και να τα χρωματίσεις με ένα απλό πινέλο και μια τέμπερα.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Μικρές ηλικίες!

Τι γίνεται όταν αυτά που έχεις ζήσει πριν, τυπικά θα έπρεπε να τα’ βλεπες στο μέλλον. Στο πολύ μέλλον… τελεία.

Τα τελευταία χρόνια, η μόδα θέλει να έχεις φέρει σβούρα τη ζωή μέχρι τα 27, βαριά 30. Μετά, αφού έχεις αρραβωνιαστεί, λογοδοθεί, παντρευτεί (ούτε καν ξέρω τη διαφορά του πρώτου με του δεύτερου) θέλει να μπαίνεις στη φάση της οικογένειας. Εκεί που αρχίζουν τα μέλη της να πολλαπλασιάζονται και εσύ σαν πολυτριγυρισμένος (ενίοτε και πολυπαθόν) άνθρωπος έχεις την ανάγκη να μένεις σπίτι (και ξανά σπίτι και ξανά σπίτι και ξανά σπίτι) με όλα αυτά τα επιπλέον και μη άτομα να συμβιώνεται στο ίδιο σπίτι. Έχουμε θίξει ξανά εδώ μέσα την περιπτώσει που γίνεσαι γονιός σε κατά πολύ μικρότερη ηλικία από την (κατά τον περισσότερο κόσμο) ιδανική (δεν υπάρχει ιδανικό) αλλά αυτή τη φορά θέλω να στο φέρω τούμπα! Τώρα πιθανώς να λες «ωχχ μωρέ Αντριάνα με τα κολλήματα σου, αρχίζεις να γίνεσαι γραφική πλέον με την αντίδραση σου σε αυτό θέμα..» αλλά μερικές φορές αν δεν μιλήσω θα σκάσω. Κι ο λόγος που μου ήρθε αυτή η ιδέα είναι ότι όταν μπαίνεις στο ιντερνετ να διαβάσεις κάτι με θέμα οικογένεια παντού μα παντού βλέπεις να μιλούν γονείς και εκπαιδευτικοί!

Κι έτσι, τις προάλλες που ήμουν έξω με την παρέα μου, ξαφνικά κάτι σαν να με ταρακούνησε και να αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάποιος εδώ μέσα που να ξέρει τόσο καλά όσο εγώ την ιστορία (ή αλλιώς το παρελθόν) του μαγαζιού που βρισκόμουν. Βέβαια, τώρα θα μου πεις, τι σημασία έχει αν εσύ περνάς καλά με την παρέα σου αλλά να, είναι αυτές οι μνήμες που με δένουν με κάποια πράγματα από τα οποία δύσκολα ξεφεύγω. Και πριν σου πω αυτά που θέλω, Θέλω να σημειώσω το εξής: αυτό το Πάσχα είχε κάτι το αλλιώτικο. Βγήκα στην Ανάσταση μετά από χρόνια και παρατήρησα ότι δεν ήμουν από τις μικρότερες που φορούσαν ψηλά παπούτσια, δεν ήμουν από τις μικρότερες που κανόνιζαν να βγουν μετά την μαγειρίτσα έξω και δεν ήμουν από τις μικρότερες που επέστρεφε στους γονείς από το φοιτητόσπιτο τους. Αντιθέτως δεν έγινα υπερπαραγωγή με το καλό μου το φουστάνι όπως έκανα τα υπόλοιπα χρόνια και συνειδητοποιώ ότι μπορούσα να συνεννοηθώ ακόμα και με μεγάλη απόσταση με τον barman στο μπαρ για ένα ακόμη πότο κι ας είχα να επισκεφτώ το μαγαζί τόσο συχνά από τότε που ήμουν μαθήτρια.

Κι έτσι μέσα στο μαγαζί αναρωτήθηκα, υπάρχει κι άλλο άτομο στην ηλικία μου εδώ μέσα που ερχόταν με τους γονείς του από μικρή ηλικία σε αυτό το μαγαζί; Όσο αναρωτιόμουν τόσο προσπαθούσα να θυμηθώ αν διάβασα πουθενά στο ίντερνετ να μιλάει κάποιο παιδί («παιδί») για το αν οι γονείς του το έπαιρναν από πολύ μικρό έξω στα μαγαζιά και τόσο δεν έβρισκα απαντήσεις. Γενικά δεν βρίσκεις να μιλούν τα παιδιά στο ίντερνετ. Για τις φίλες μου βέβαια ξέρω…μια φορά μόνο είχα συναντήσει να έχει συμμαθήτρια μου μικρότερους από τους δικούς μου γονείς αλλά και πάλι εκείνη διάφερε όπως και όλες οι υπόλοιπες από την δική μου οικογένεια.

Ίσως γι’ αυτό να γύρισα τόσα μέρη με τους γονείς μου μαζί. Γιατί δεν είχαν βαρεθεί, γιατί δεν ένιωθαν κουρασμένοι αλλά και γιατί είχαν την αντοχή να με κουβαλούν μαζί τους από τους πρώτους έξι μήνες της ζωής μου σε κατσάβραχα για πρωτομαγιές και παρόμοιες γιορτές. Να γιατί λοιπόν έχω τόση άνεση έξω στα μαγαζιά, γιατί για παράδειγμα δεν έφτασα 18 χρονών για να δω τι σημαίνει beach bar. Αλλά να σου πω και κάτι ακόμα; Είναι τελείως διαφορετικό να πηγαίνεις με το μπαμπά σου σε ένα μαγαζί και ο barman να σου δίνει σε σφηνοπότηρο τη συλλεκτική έκδοση ενός ποτού και τελείως διαφορετικό να σου δίνει σφηνάκι μαζί με τη φίλη σου που έχετε επισκεφτεί το ίδιο μέρος και κάθεστε στην ίδια θέση που καθόσουνα με τον μπαμπά σου. Όπως φυσικά είναι τελείως διαφορετικό να μπαίνεις πίσω από το bar για να βοηθήσεις στο στήσιμο ενός μαγαζιού λίγο πριν ανοίξει και τελείως διαφορετικό να ανοίγεις τα καπάκια από τα μπουκάλια του barman όταν κάθεται δίπλα σου η φίλη σου. Το πρώτο το ζεις με την ασφάλεια του μπαμπά και με το φιλικό χαμόγελο του barman και το δεύτερο για λόγους που δεν είναι πάντα τόσο απόλυτα αθώοι.

Υ.Γ1: Τώρα αν αναρωτιέσαι για το αν με βοήθησε όλο αυτό θα σου απαντούσα και ναι και όχι. Τουλάχιστον δεν έπεσα με το μούτρα στο έξω όταν είχα την απόλυτη ελευθερία. Και όσο κι αν βγαίνεις με τους γονείς σου έξω σε διάφορα και διαφορετικά μέρη από πολύ μικρή ηλικία πάντα θα υπάρχουν και τα όρια. Αυτά που σε κάνουν να κλαις όταν ακούς το βαρύ ΟΧΙ παρόλο που σου έχουν υποσχεθεί ότι μόλις γυρίσουν θα φέρουν σοκολάτα.

Υ.Γ2: Κάποιος άλλος μπορεί να έλεγε «και τι; γινόμαστε φιλαράκια με τα παιδιά μας και κάνουμε μπαρότσαρκα;». Να σου απαντήσω κι εδώ πως όχι. Εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι ένας γονιός και ένα παιδί δεν μπορούν να γίνουν πότε φίλοι με την κλασσική σημασία αλλά τουλάχιστον αναπτύσσεται ένα δέσιμο του οποίου τα αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται στο κατά πολύ μέλλον.

Υ.Γ3: Κι αν θέλεις να στο μεταφράσω όλο το παραπάνω με παιδαγωγικά λόγια, όλα αυτά που παίρνει ένα παιδί όταν φέρνει σβούρα τη ζωή με αυτόν τον τρόπο, σε αυτήν την ηλικία, είναι πλούσια ερεθίσματα. Ερεθίσματα για τα οποία ένα νηπιαγωγείο πασχίζει να δώσει μέσα από επιστημονικές δραστηριότητες, θεωρίες ψυχολογίας και αξιολογήσεις μαθητών.

Υ.Γ4: Στην ουσία, κανένας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει και να εκφράσει άποψη για το πως κάποιος γονιός αποφασίζει να μεγαλώσει το παιδί του αλλά αν είχα το δικαίωμα να εκφράσω σε κάποιον την δική μου ταπεινή και απαλλαγμένη από την επιστήμη γνώμη μου, θα ήταν ότι ο,τι κι αν κάνει να τα παίρνει μαζί του. Έστω σε όσα περισσότερα μπορεί. Μπορεί τη πρώτη φορά να κλαίνε, τη δεύτερη να ζητούν μαμά-μπαμπά-νάνι-γάλα-το αγαπημένο παιχνίδι-τη γιαγιά, αλλά ακόμα και εμείς που υποτίθεται ότι μεγαλώσαμε, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι καινούργιο, πάντα χρειαζόμαστε ένα διάστημα προσαρμογής. Διαφωνείς;

Φιλιά, Αντριάνα!

Σπιτική πορτοκαλάδα

Οι δίαιτες τονίζουν ότι τα αναψυκτικά προκαλούν κυτταρίτιδα και οι γιατροί υποστηρίζουν ότι οι έγκυες δεν κάνει να πίνουν ανθρακούχα. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι μια σπιτική πορτοκαλάδα είναι η ιδανική λύση για τις δύο περιπτώσεις. Η σπιτική πορτοκαλάδα είναι απαλλαγμένη απο συντηρητικά και έχει φρέσκα εσπεριδοειδή. Είναι μια εναλλακτική ιδέα για τον μπουφέ των παιδικών parties αλλά ακόμη και για ένα Baby Shower Party. Συνοδεύεται εύκολα με cupcakes αλλά και με μία σπιτική τυρόπιττα για πρωινό.

Για πάρε χαρτί-μολύβι…

Υλικά:

2 πορτοκάλια

1 λεμόνι

3/4 της κούπας ζάχαρη

4 κούπες νερό

 

Εκτέλεση:

  • στύβουμε τα πορτοκάλια και κρατάμε το χυμό τους
  • πλένουμε καλά το λεμόνι, το κόβουμε στα 4 και το αλέθουμε μαζί με τη φλούδα στο μπλέντερ
  • μέσα στο μίγμα του λεμονιού ρίχνουμε το χυμό πορτοκαλιού και το στραγγίζουμε από δίχτυ
  • μέσα στο χυμό των φρούτων ρίχνουμε τη ζάχαρη
  • και τέλος το νερό

Όλα τα υλικά πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου και όταν τη φτιάξουμε την τοποθετούμε στο ψυγείο να παγώσει. Σερβίρουμε με παγάκια.

Tip1: Αν βιάζεσαι γιατί δεν έχεις χρόνο, ζέστανε λίγο τη ζάχαρη με το νερό για να διαλυθεί πιο γρήγορα η ζάχαρη.

Tip2: Αν ο χυμός σου βγει πιο γλυκός απ’ ότι τους συνηθίζεις, ρίξε μέσα λίγο ακόμα στυμμένο πορτοκάλι ή λεμόνι.

Tip3: Αν βγει πηχτός προσθέτεις περισσότερο νερό ενώ αν βγει πικρός ρίχνεις περισσότερη ζάχαρη.

 

Baby Shower Party

Μέσα σε ένα Baby Shower Party βλέπεις τα πάντα. Cupcakes, Cake pops, finger food, chiken nuggets, pineapple pie, γέλια και εκπλήξεις, με την τούρτας που  γράφει «it’s a girl!» η «it’s a boy» να κλέβει την παράσταση. Το δικό μας πάρτυ είχε ροζ! Πολύ ροζ… Ροζ μπαλόνια, ροζ τούλι τυλιγμένο γύρω απ’ το τραπέζι και μια μεγάλη πολυθρόνα ντυμένη ξανά στα ροζ για να καθίσει η μέλλουσα μαμά στο θρόνο της.

Το παρτυ αυτό συνήθως οργανώνεται από τις στενές φίλες της μαμάς στο πρώτο της παιδάκι αλλά μπορείς άνετα να το κάνεις και στα επόμενα. Συγκεκριμένα σε μας μετά από 3 αγόρια που έκανε η δική μας η μαμά έμεινε επιτέλους έγκυος στην κόρη. Γιατί ωραία τα αγοράκια αλλά σαν τα κοριτσάκια δεν είναι…:)

Οι φίλες της μέλλλουσας μαμάς χαρίζουν δώρα πρώτης βρεφικής ηλικίας και το πάρτυ γίνεται 2 με 3 μήνες πριν γεννήσει, για να έχει περιθώριο να αλλάξει τα δώρα η μαμά. Υπάρχει μια καρέκλα-θρόνος, όπου εκεί πάνω κάθεται η μαμά σε περίοπτη θέση στο χώρο και λούζεται από δώρα. Πολλές φορές ο μπουφές ονομάζεται και ως Candy Bar αλλά μπορείς άνετα να προσθέσεις και μερικά αλμυρά.

Από εδώ ξεκινάει το δικό μας ροζ πάρτυ και θα ήταν λίγο κάπως να μη σου δείξω τη μαμά. Για δες και πάρε ιδέες…

Αρχικά γράφουμε ευχούλες στο ευχολόγιο. Το συγκεκριμένο είναι άλμπουμ που απ’ έξω έγραφε «ο γάμος μας» κι εμείς κολλήσαμε απ’ έξω ενά χαρτί που γράφει «ευχές από καρδιάς» + ημερομηνία.

Εδώ είναι ο θρόνος της εγκύου. Την τυλίξαμε με τούλι ροζ και βάλαμε φιόγκους και κορδέλες.

Πάνω από το θρόνο βάλαμε ένα μεγάλο μπαλόνι και μέσα είχε μικρά μπαλονάκια και χαρτάκια. Τσιμπάς με καρφίτσα το μπαλόνι και λούζεται η μέλλουσα μαμά με μικρά μπαλονάκια και μακρόστενα χαρτάκια.

Δίπλα από το θρόνο βάζουμε τα δώρα. Τα τυλίγουμε όλα σε κουτάκια ή σε όποια άλλη συσκευασία θέλουμε αλλά δεν τα αφήνουμε μέσα στη διαφημιστική σακούλα. Εμείς είχαμε 2-3 αλλά ήταν από κακή συννενόηση.

Από εδώ ξεκινάει ο μπουφές..

Κι εδώ υπάρχει ροζ..2 διπλά μπαλόνια με ήλιον δεξιά κι αριστερά από το τραπέζι, τούλι τριγύρω και 2 γιρλάντες με αρκουδάκια η μία μπροστά και η άλλη πίσω.

Αυτό το έφτιαξα εγώ:) Παίρνουμε ένα τρίπατο ή μια πιατέλα και βάζουμε τα Cupcakes. Τα στολίζουμε πιο πριν με βουτυρόκρεμα κυκλικά ή κάνουμε μικρές τουφίτσες που μοιάζουν  με λουλουδάκια, τέλος αν θέλουμε ρίχνουμε χρωματιστή τρούφα.

Cake pops όπου και αυτά τα έφτιαξά εγώ 🙂 Θα σου δώσω σύντομα τη συνταγή.

Όπου αυτό ήταν και το αποκορύφωμα του μπουφέ.. Τα χεράκια μου έφτιαξαν τη ζαχαρόπαστα και μετά τη στόλισα όπως βλέπεις.

Λένε, ότι οι έγκυες δεν κάνει να πίνουνε αναψυκτικά γιατί το ανθρακικό ταράζει την ηρεμία του μωρού. Γι’ αυτό κι εγώ σου έχω σπιτική πορτοκαλάδα. Μέσα στην επόμενη βδομαδά θα σου έχω τη συνταγή της γιατί κάτι μου λέει ότι θα σου αρέσει!

Όπου τέτοιες περιπτώσεις δεν λείπει κι ο καφές, το τσάι και ο χυμός.

Χαρτοπετσέτες που γράφουν «it’s a girl» και φυσικά ήταν ροζ…

Οι ευχές ακούγονται από παντού…

 

Όπου εδώ ανοίγουμε τα δώρα.. Μπιμπερό, πιπίλες, ποδίτσες και παπουτσάκια όλα ροζ…

 

Όπου στο τέλος ο καθένας έπαιρνε από ένα αναμνηστικό δώρο με την ημερομηνία του baby shower party. Ιδέες για ένα τέτοιο πάρτυ μπορείς να βρεις πολλές, παιχνίδια για να παίξεις εκείνη την μέρα επίσης. Πληκτρολόγησε στο google  το ονόμα του πάρτυ και θα σου βγάλει πληθόρα αποτελεσμάτων. Οι καιροί που διανύουμε είναι δύσκολοι, για την ακρίβεια πολύ δύσκολοι. Ο κόσμος όμως θέλει να χαρεί και θα χαίρεται ότι και να γίνεται. Παιδιά θα γεννιούνται συνεχώς και ιδέες για να περάσουμε καλά επίσης. Γι’ αυτό μια ακόμα ιδέα που θέλω να σου δώσω είναι ότι για να μη σου βγει ακριβό το πάρτυ που θέλεις να οργανώσεις για τη φίλη σου, μπορούν όλοι οι καλεσμένοι να ετοιμάσουν από κατι. Έτσι, ούτε εσύ ξοδεύεσε πολύ, ούτε εκείνοι κουράζονται. Από δω και πέρα θα σου δώσω αρκετές συνταγές για γλυκα που είμαι σίγουρη ότι θα σου αρέσουν. Υπόσχομαι!

Φιλιά, Αντριάνα!

Της βρεγμένης γης η μυρωδιά.

«Αφήστε κάτω τα κεριά και καθαρίστε πάγκους», φώναξε η καθηγήτρια στα λίγα παιδιά που μείναμε στην αίθουσα. Τα νύχια μου δεν φαίνονται από τα κεριά και το μυαλό μου έχει γίνει αγκινάρα από το πώς μπορεί να φτιάξει ένα νήπιο μια λαμπάδα χωρίς καλούπια με  υλικά της φύσης. Τις ικανότητες που αναπτύσσονται αλλά και το πως λειτουργεί η δημιουργία στην αναπτυξιακή διαδικασία του ατόμου. Και αφού έχεις πλύνει χέρια και τετράγωνα τραπέζια, βγαίνεις στο δρόμο και τρέχεις. Τρέχει να προλάβεις. Να περάσεις από βιβλιοπωλεία, να μαζέψεις τα βιβλία, σημειώσεις, να δεις τα mails, να κάνεις μπάνιο, να διαλέξεις ρούχα, έναν γρήγορο έλεγχο μήπως έχεις ξεχάσει κάτι και  «τσαφφφ» κλείνει απότομα η βαλίτσα.

Τρέχεις να μη βραχούνε τα βιβλία και τα κρύβεις στη ζακέτα μήπως τα γλυτώσεις κάτω απ’ την ομπρέλα. Τα μαλλιά σου έχουν γίνει λούτσα γιατί ακόμα και η ομπρέλα στάζει. Τα εκπαιδευμένα στις λακκούβες πόδια σου, προσπαθούν με κάθε άνοιγμα να αποφύγουν τα νερά του δρόμου και η βαλίτσα να σέρνεται μανιωδώς από πίσω σου διαμαρτυρωντας σε κάθε τίναγμα που της επιβάλεις. Κι όλα αυτά γιατί ο καιρός θυμήθηκε να βρέξει. Για την ακρίβεια μοιάζει με τη διάθεση μου. Όλο κάτι βιάζεται να κάνει. Βιάζονται τα σύννεφα, βιάζεται η βροχή να φτάσει γη, βιάζεται να φέρει γρήγορα την άνοιξη, να μπλεχτεί το κρύο με τη ζέστη και μετά να σου πετάξει ξανά τον ήλιο και να νιώσεις ότι θα εκραγείς μέσα στο οπάκ καλσόν σου. Και είναι μαύρος. Και είναι βαρύς! Και με νευριάζει! Με νευριάζει που θυμήθηκε να βρέξει.

Και βαρέθηκα να βλέπω από τα παράθυρα του τρένου τον κάμπο λασπωμένο. Πραγματικά, είναι τόσο καταθλιπτικός.. Βγάζει μια μελαγχολία άλλης εποχής. Τότε που υπήρχε παντού η αισιοδοξία ταυτόχρονα με τη μιζέρια της μελαγχολίας. Και δεν μου αρέσει το Πάσχα, το βαριέμαι.  Γιατί δεν βρίσκω λόγο να περιμένω μια ολόκληρη βδομάδα για να γιορτάσω μια Κυριακή. Και δεν βρίσκω καμιά ουσία στις 15 ξεμυαλισμένες αυτές μέρες.

Γενικά δεν μου αρέσει να περιμένω. Κακό, το ξέρω.  Ίσως γιατί δεν είμαι διαθέσιμη να ακούω δικαιολογίες και αιτιολογίες για κάτι που αργεί. Και με τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι για εργασίες και δουλειές, θέλω να είναι κινητές βιβλιοθήκες. Παράλογη; Maybe!

Όπου επιστρέφοντας σ’ αυτήν την εποχή, πάνω εκεί που έχει στρώσει το εξάμηνο και μπαίνεις για τα καλά στη φιλοσοφία των εργασιών , έρχεται το Πάσχα. Και αποσυντονίζεσαι! Ξέρεις ότι θα φύγεις από το φοιτητόσπιτο σου, θα επιστρέψεις στους γονείς σου, όπου από εκείνη την ώρα ξεκινάει το πανηγύρι.

Αδέρφια, ξαδέρφια, φίλοι, βαφτιστήρια, τα αυγά που θα βάψεις και το Baby Shower να σε περιμένει στη γωνία για να φτιάξεις τα γλυκά. Το μόνο που θα σου πω γι’ αυτό είναι ότι το Baby Shower, είναι ένα πάρτι. Το οργανώνουν οι στενές φίλες της μέλλουσας μαμάς με πολλά πολλά σπιτικά γλυκά και δώρα πρώτης βρεφικής ηλικίας. Παραπάνω λεπτομέρειες σε άλλο ποστ, που θα μιλάμε μόνο για το έθιμο αυτό. Θα σου έχω και εικόνες.

Δεν μου αρέσει φίλη μου το Πάσχα. Μου φαίνεται οξύμωρο. Γιορτάζουμε ένα θάνατο και μια ανάσταση απ’ το θάνατο. Σφάζουμε ένα ολόκληρο αρνί, που είναι ίσως το μοναδικό ζώο που αντιλαμβάνεται από πριν το θάνατο του και για είκοσι ολόκληρα λεπτά προσπαθεί από μόνο του να κρατηθεί ζωντανό στη ζωή.  Τι το χαρούμενο έχει όλο αυτό; Εντωμεταξύ, τις προάλλες άκουσα ότι η λέξη «Πάσχα» είναι εβραϊκή και τα έθιμα που ασπάζεται ο Χριστιανισμός είναι Παγανιστικά, δεν ξέρω όμως αν πραγματικά ισχύει. Ανάλογα λόγια είχε αφήσει σ’ ένα σχόλιο ένας περαστικός αναγνώστης του blog μου, σ’ενα κείμενο για τα Χριστούγεννα.

Υ.Γ: Από την άλλη όμως, υπάρχει κι ένα θετικό. Είναι μια ευκαιρία να μαζευτούμε ξανά όλοι μαζί φίλοι και οικογένεια παρέα. Αρκεί όλο αυτό να κρατηθεί και να μην αποτελέσει μια σουρεάλ έκδοση του Πάσχα.

Φιλιά, Αντριάνα!