Μήνας: Μαΐου 2012

One day tour in…Larissa

Στο έχω πει κι εδώ, κοίτα το αλλιώς και το αλλιώτικο, μη μένεις σε στάνταρ που τα κληρονόμησες από τους άλλους και μη φτιάχνεις προγράμματα για να τα τηρείς τυφλά. Φτιάξε τα για να τα γκρεμίζεις.

Και κάθε βδομάδα που ερχόταν παρακαλούσα την Τρίτη να γίνει κάτι μεταξύ δευτέρα παρουσία και να μεταφερθούμε ως δια μαγείας στο Δεκέμβριο του 2012 που κατά τους Μάγια τελειώνει το ημερολόγιο τους άρα και κατά τις διάφορες αναλύσεις +δημοσιεύματα έρχεται το τέλος του κόσμου ή κάτι άλλο παρόμοιο που δεν ξέρω τι, κοίτα να δεις που η σημερινή Τρίτη μ’ άρεσε. Ήταν εποικοδομητική. Όχι τώρα ότι δεν ήταν και οι υπόλοιπες με τις 3 ώρες πάνω στην καρέκλα του αμφιθέατρου, άλλες 3 να χτυπιέσαι σε αίθουσες χορού και μετά να κρατάς από όλο το περιβόητο project σημειώσεις, αλλά να(!) αυτήν την Τρίτη επέλεξα να σπάσω το πρόγραμμα που τηρούσα πιστά και ευλαβικά τους τελευταίους μήνες. Πήγα εκδρομή που λες φίλη μου.

Ναι ναι, το διάβασες με το σωστό ύφος. Αφού είδα και απόειδα ότι δεν στεριώνει κανένα τριήμερο της προκοπής (άντε ένα Σαββατοκύριακο βρε αδερφέ), είπα να το ρίξω στις εκδρομές να δω αν θα μου βγουν αυτές. Φόρεσα διπλή στρώση αντιηλιακό, έβγαλα που λες τα βιβλία μου από τις τσάντες, άφησα με ευλάβεια το λαπτοπ στο γραφείο, άφησα στην άκρη τα έντονα κραγιόν που δεν λείπουν απ΄ τη μέρα και τη γέμισα με ακουστικά, κινητό με πολύ μπαταρία, στυλό, τσίχλες (ακόμα δεν κατάλαβα τι σκεφτόμουν και τις έριξα), λαστιχάκια για τα μαλλιά, μεγάλα γυαλιά ηλίου, περιοδικό για το δρόμο και ένα μπουκάλι νερό με καλαμάκι. Η φίλη μου, μου είπε να βάλω και σαγιονάρες με κάλτσες ως το γόνατο αλλά κράτησα τα αγαπημένα μου σταν. Ναι ναι, ήταν ακριβώς σαν να πηγαίνω εκδρομή. Εγώ τη ζήτησα να είναι και εκπαιδευτική για να έβλεπα και κανένα αξιοθέατο αλλά η βροχή χάλασε το πλάνο.

Ξυπνάς λοιπόν πρωί πρωί, συναντάς τη φίλη σου σε ένα σημείο (γιατί ήθελα και παρέα φυσικά) παίρνεται το λεωφορείο και φτάνεται σιγά σιγά στον προορισμό. Στο λεωφορείο αναλύεις τη σάρα και τη μάρα και είναι λίγο σαν να παίρνεις το αίμα σου πίσω που όταν ταξιδεύεις πρωί με λεωφορείο μετά από ένα ωραιότατο hangover ή ξενύχτι πάνω σε εργασία με piaget, η επιβάτης δίπλα σου έχει όρεξη να σου αναλύσει όλη της την οικογένεια ενώ εσύ το μόνο που θέλεις είναι ένα ντεπόν για τον πονοκέφαλο. Και τι έλεγα; Αααα ναι. Έλεγα λοιπόν ότι με τα τόσα λόγια που έλεγα με τη φίλη μου, ούτε καν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και φτάσαμε στην πόλη. Λάρισα πηγαίναμε. Ξανά για βόλτα δεν είχα πάει, μόνο κάτι Σάββατα πρωί για αγώνες στο κλειστό. Άκου να σου πω τώρα για τη Λάρισα, πόσο πληθυσμό έχει δεν ξέρω, ούτε την έκταση της. Αν έχει κάποιο αρχαίο επίσης δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι έχει δύο μεγάλες πλατείες, την Κεντρική και την Ταχυδρομείου. Έχει και το φρούριο κοντά που εκεί είχα καθίσει μόνο για ποτό ένα βράδυ χωρίς να περπατήσω στα τριγύρω. Στην Κεντρική λοιπόν από τη μία της πλευρά είναι τα δικαστήρια όπου εκεί στέκεται μονίμως η αστυνομία. Α, τώρα που το θυμήθηκα, η φίλη μου έχει να λέει για το πόσο καλύτερη αστυνόμευση έχει η Λάρισα σε σχέση με την πόλη που σπουδάζουμε. Λαρισαία είναι. Επίσης έχει πολλά υποκαταστήματα τραπεζών και καφετέριες. Πάμε τώρα στην πλατεία Ταχυδρομείου.

Εκεί έχει μαγαζιά για να ψωνίσεις και καφετέριες για να πιεις καφέ, καμιά 15 περίπτερα και πολλά δέντρα. Αφού λοιπόν κάναμε βόλτα στα μαγαζιά καθίσαμε για καφέ πλατεία Ταχυδρομείου. Πριν κανένα 8μηνο που λες, είχα πιάσει κουβέντα με ένα σερβιτόρο στην πόλη που μένω και άρχισε να μου λέει για το ντύσιμο της Λάρισας τα χίλια όσα. Ότι κατεβαίνουν πρωί πρωί με το τακούνι λες και πηγαίνουν μπουζούκια…ότι κάθε Σάββατο βράδυ όλες φορούσαν την πούλια και τον αυγερινό, ότι τις βλέπεις να κάθονται Ταχυδρομείου και έχουν το κεφάλι ψηλά λες και έχουν λόρδωση… Τέλος πάντων, είπα κι εγώ να παρατηρήσω αν όντως είναι έτσι όπως μου είχαν πει κι αν πραγματικά κυκλοφορεί τόσο λαμέ. Αυτό που μου έκανε από την αρχή κατευθείαν κλικ (ας είμαστε ειλικρινής) είναι η προφορά. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι κατάγομαι από τα Βόρεια αλλά η ομιλία τους έχει κάτι. Πάμε τώρα στο ντύσιμο τους. Μου φάνηκε μια χαρά και όλα αυτά που είχα ακούσει ήταν ολίγον υπερβολές. Σε κάθε πόλη συναντάς το φτηνιάρικο, το φτηνό, το καλό και το ακριβό, οπότε το όλο στυλ μου φάνηκε νορμάλ και αρκετά περιποιημένο θα έλεγα.

Όπως ούτε φυσικά κυκλοφορούσαν όλες με το τακούνι στις 12 το μεσημέρι, μπορεί όμως αν δεν έβρεχε να ήταν περισσότερες που θα το φορούσαν. Τώρα όσον αφορά την αγορά τους, παρατήρησα ότι σχεδόν όλα τα μαγαζιά τους ήταν πολύ καλά ανακαινισμένα και τα περισσότερα ήταν ζωντανά μέσα. Είχαν τη μουσική τους, τα προϊόντα τους σε τάξη, οι βιτρίνες προσιτές, πολύ μεγάλη αγορά, συγκεντρωμένη με κόσμο να κινείται. Στις καφετέριες έχουν και γρήγορο σέρβις.

Υ.Γ.1: Κάθισε τώρα να σου πω τις συγκρίσεις μου. Σύμφωνα με τη συνολική εικόνα που μου έδωσε η αγορά της, η αγορά της Λάρισα σε σχέση με της Θεσσαλονίκης είναι καινούργια και πιο συγκεντρωμένη. ΑΛΛΑ. την ευγένεια και τη σπιρτάδα που συναντάς στη Θεσσαλονίκη, δεν τη βλέπεις ούτε στη Λάρισα τελικά. Σε σχέση με το κέντρο της Αθήνας δεν συγκρίνεται γιατί η Αθήνα έχει γίνει άβατο. Σε σχέση με την Κηφισιά μου αρέσει περισσότερο της Κηφισιάς και σε σχέση με της Γλυφάδας περισσότερο της Λάρισας.

Υ.Γ.2: Απ’ όσο μου είπαν αργότερα, η Λάρισα έχει χαμηλό μορφωτικό επίπεδο πράγμα που σημαίνει ισχυρή παράδοση, πολύ δεμένες οικογένειες (αν κι αυτό δεν είναι καθολικό) και κρατάει καλά ο κόσμος τις ρίζες του, δεν είναι και σνόμπ φυσικά. Επειδή όμως υπάρχει μεγάλος αριθμός φοιτητόκοσμου εκεί και ο φοιτητόκοσμος αναπτύσσει την περιοχή, μπορώ να πω πως δεν είναι συντηρητική σαν πόλη στην νοοτροπία και έχουν συνυπάρξει καλά οι ντόπιοι με τους φοιτητές.

Υ.Γ3: Σε γενικές γραμμές αυτά είχα να σου πω γιατί όσο κόντρα κι αν πήγα στο σημερινό μου πρόγραμμα δεν παύει να έπρεπε να ήμουν 5- πίσω στη σχολή. Αν σου δίνονται οι ευκαιρίες και μπορείς για κάτι τέτοιες εκδρομές είναι καλά να μη τα χάνεις. Ποιός ξέρει τώρα πότε θα έρθει η άνθιση στη χώρα μας και θα πάμε ξανά όλα αυτά τα τριήμερα που πηγαίναμε κάποτε. Εντάξει όμως, για να είμαστε κι εδώ ειλικρινής ποτέ σαν λαός δεν το είχαμε πολύ με τα ταξίδια.Σε τέτοιες εκδρομές, χρήματα για διαμονή δεν φεύγουν, για φαγητά επίσης, πολύ ώρα δεν ξοδεύεις για να πεις ότι έφυγε η μέρα κι έτσι και τον αέρα σου παίρνεις και ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα. Τώρα αν δεν μπορείς λόγω υποχρεώσεων ή χψω άλλων λόγων, απλα πάτα το κουμπάκι τέρμα πάνω δεξιά(ή αριστερά αν έχει μακ) και πες πως δεν διάβασες ποτέ αυτό το άρθρο.

Φιλιά, Αντριάνα!