One day tour in…Larissa

Στο έχω πει κι εδώ, κοίτα το αλλιώς και το αλλιώτικο, μη μένεις σε στάνταρ που τα κληρονόμησες από τους άλλους και μη φτιάχνεις προγράμματα για να τα τηρείς τυφλά. Φτιάξε τα για να τα γκρεμίζεις.

Και κάθε βδομάδα που ερχόταν παρακαλούσα την Τρίτη να γίνει κάτι μεταξύ δευτέρα παρουσία και να μεταφερθούμε ως δια μαγείας στο Δεκέμβριο του 2012 που κατά τους Μάγια τελειώνει το ημερολόγιο τους άρα και κατά τις διάφορες αναλύσεις +δημοσιεύματα έρχεται το τέλος του κόσμου ή κάτι άλλο παρόμοιο που δεν ξέρω τι, κοίτα να δεις που η σημερινή Τρίτη μ’ άρεσε. Ήταν εποικοδομητική. Όχι τώρα ότι δεν ήταν και οι υπόλοιπες με τις 3 ώρες πάνω στην καρέκλα του αμφιθέατρου, άλλες 3 να χτυπιέσαι σε αίθουσες χορού και μετά να κρατάς από όλο το περιβόητο project σημειώσεις, αλλά να(!) αυτήν την Τρίτη επέλεξα να σπάσω το πρόγραμμα που τηρούσα πιστά και ευλαβικά τους τελευταίους μήνες. Πήγα εκδρομή που λες φίλη μου.

Ναι ναι, το διάβασες με το σωστό ύφος. Αφού είδα και απόειδα ότι δεν στεριώνει κανένα τριήμερο της προκοπής (άντε ένα Σαββατοκύριακο βρε αδερφέ), είπα να το ρίξω στις εκδρομές να δω αν θα μου βγουν αυτές. Φόρεσα διπλή στρώση αντιηλιακό, έβγαλα που λες τα βιβλία μου από τις τσάντες, άφησα με ευλάβεια το λαπτοπ στο γραφείο, άφησα στην άκρη τα έντονα κραγιόν που δεν λείπουν απ΄ τη μέρα και τη γέμισα με ακουστικά, κινητό με πολύ μπαταρία, στυλό, τσίχλες (ακόμα δεν κατάλαβα τι σκεφτόμουν και τις έριξα), λαστιχάκια για τα μαλλιά, μεγάλα γυαλιά ηλίου, περιοδικό για το δρόμο και ένα μπουκάλι νερό με καλαμάκι. Η φίλη μου, μου είπε να βάλω και σαγιονάρες με κάλτσες ως το γόνατο αλλά κράτησα τα αγαπημένα μου σταν. Ναι ναι, ήταν ακριβώς σαν να πηγαίνω εκδρομή. Εγώ τη ζήτησα να είναι και εκπαιδευτική για να έβλεπα και κανένα αξιοθέατο αλλά η βροχή χάλασε το πλάνο.

Ξυπνάς λοιπόν πρωί πρωί, συναντάς τη φίλη σου σε ένα σημείο (γιατί ήθελα και παρέα φυσικά) παίρνεται το λεωφορείο και φτάνεται σιγά σιγά στον προορισμό. Στο λεωφορείο αναλύεις τη σάρα και τη μάρα και είναι λίγο σαν να παίρνεις το αίμα σου πίσω που όταν ταξιδεύεις πρωί με λεωφορείο μετά από ένα ωραιότατο hangover ή ξενύχτι πάνω σε εργασία με piaget, η επιβάτης δίπλα σου έχει όρεξη να σου αναλύσει όλη της την οικογένεια ενώ εσύ το μόνο που θέλεις είναι ένα ντεπόν για τον πονοκέφαλο. Και τι έλεγα; Αααα ναι. Έλεγα λοιπόν ότι με τα τόσα λόγια που έλεγα με τη φίλη μου, ούτε καν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και φτάσαμε στην πόλη. Λάρισα πηγαίναμε. Ξανά για βόλτα δεν είχα πάει, μόνο κάτι Σάββατα πρωί για αγώνες στο κλειστό. Άκου να σου πω τώρα για τη Λάρισα, πόσο πληθυσμό έχει δεν ξέρω, ούτε την έκταση της. Αν έχει κάποιο αρχαίο επίσης δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι έχει δύο μεγάλες πλατείες, την Κεντρική και την Ταχυδρομείου. Έχει και το φρούριο κοντά που εκεί είχα καθίσει μόνο για ποτό ένα βράδυ χωρίς να περπατήσω στα τριγύρω. Στην Κεντρική λοιπόν από τη μία της πλευρά είναι τα δικαστήρια όπου εκεί στέκεται μονίμως η αστυνομία. Α, τώρα που το θυμήθηκα, η φίλη μου έχει να λέει για το πόσο καλύτερη αστυνόμευση έχει η Λάρισα σε σχέση με την πόλη που σπουδάζουμε. Λαρισαία είναι. Επίσης έχει πολλά υποκαταστήματα τραπεζών και καφετέριες. Πάμε τώρα στην πλατεία Ταχυδρομείου.

Εκεί έχει μαγαζιά για να ψωνίσεις και καφετέριες για να πιεις καφέ, καμιά 15 περίπτερα και πολλά δέντρα. Αφού λοιπόν κάναμε βόλτα στα μαγαζιά καθίσαμε για καφέ πλατεία Ταχυδρομείου. Πριν κανένα 8μηνο που λες, είχα πιάσει κουβέντα με ένα σερβιτόρο στην πόλη που μένω και άρχισε να μου λέει για το ντύσιμο της Λάρισας τα χίλια όσα. Ότι κατεβαίνουν πρωί πρωί με το τακούνι λες και πηγαίνουν μπουζούκια…ότι κάθε Σάββατο βράδυ όλες φορούσαν την πούλια και τον αυγερινό, ότι τις βλέπεις να κάθονται Ταχυδρομείου και έχουν το κεφάλι ψηλά λες και έχουν λόρδωση… Τέλος πάντων, είπα κι εγώ να παρατηρήσω αν όντως είναι έτσι όπως μου είχαν πει κι αν πραγματικά κυκλοφορεί τόσο λαμέ. Αυτό που μου έκανε από την αρχή κατευθείαν κλικ (ας είμαστε ειλικρινής) είναι η προφορά. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι κατάγομαι από τα Βόρεια αλλά η ομιλία τους έχει κάτι. Πάμε τώρα στο ντύσιμο τους. Μου φάνηκε μια χαρά και όλα αυτά που είχα ακούσει ήταν ολίγον υπερβολές. Σε κάθε πόλη συναντάς το φτηνιάρικο, το φτηνό, το καλό και το ακριβό, οπότε το όλο στυλ μου φάνηκε νορμάλ και αρκετά περιποιημένο θα έλεγα.

Όπως ούτε φυσικά κυκλοφορούσαν όλες με το τακούνι στις 12 το μεσημέρι, μπορεί όμως αν δεν έβρεχε να ήταν περισσότερες που θα το φορούσαν. Τώρα όσον αφορά την αγορά τους, παρατήρησα ότι σχεδόν όλα τα μαγαζιά τους ήταν πολύ καλά ανακαινισμένα και τα περισσότερα ήταν ζωντανά μέσα. Είχαν τη μουσική τους, τα προϊόντα τους σε τάξη, οι βιτρίνες προσιτές, πολύ μεγάλη αγορά, συγκεντρωμένη με κόσμο να κινείται. Στις καφετέριες έχουν και γρήγορο σέρβις.

Υ.Γ.1: Κάθισε τώρα να σου πω τις συγκρίσεις μου. Σύμφωνα με τη συνολική εικόνα που μου έδωσε η αγορά της, η αγορά της Λάρισα σε σχέση με της Θεσσαλονίκης είναι καινούργια και πιο συγκεντρωμένη. ΑΛΛΑ. την ευγένεια και τη σπιρτάδα που συναντάς στη Θεσσαλονίκη, δεν τη βλέπεις ούτε στη Λάρισα τελικά. Σε σχέση με το κέντρο της Αθήνας δεν συγκρίνεται γιατί η Αθήνα έχει γίνει άβατο. Σε σχέση με την Κηφισιά μου αρέσει περισσότερο της Κηφισιάς και σε σχέση με της Γλυφάδας περισσότερο της Λάρισας.

Υ.Γ.2: Απ’ όσο μου είπαν αργότερα, η Λάρισα έχει χαμηλό μορφωτικό επίπεδο πράγμα που σημαίνει ισχυρή παράδοση, πολύ δεμένες οικογένειες (αν κι αυτό δεν είναι καθολικό) και κρατάει καλά ο κόσμος τις ρίζες του, δεν είναι και σνόμπ φυσικά. Επειδή όμως υπάρχει μεγάλος αριθμός φοιτητόκοσμου εκεί και ο φοιτητόκοσμος αναπτύσσει την περιοχή, μπορώ να πω πως δεν είναι συντηρητική σαν πόλη στην νοοτροπία και έχουν συνυπάρξει καλά οι ντόπιοι με τους φοιτητές.

Υ.Γ3: Σε γενικές γραμμές αυτά είχα να σου πω γιατί όσο κόντρα κι αν πήγα στο σημερινό μου πρόγραμμα δεν παύει να έπρεπε να ήμουν 5- πίσω στη σχολή. Αν σου δίνονται οι ευκαιρίες και μπορείς για κάτι τέτοιες εκδρομές είναι καλά να μη τα χάνεις. Ποιός ξέρει τώρα πότε θα έρθει η άνθιση στη χώρα μας και θα πάμε ξανά όλα αυτά τα τριήμερα που πηγαίναμε κάποτε. Εντάξει όμως, για να είμαστε κι εδώ ειλικρινής ποτέ σαν λαός δεν το είχαμε πολύ με τα ταξίδια.Σε τέτοιες εκδρομές, χρήματα για διαμονή δεν φεύγουν, για φαγητά επίσης, πολύ ώρα δεν ξοδεύεις για να πεις ότι έφυγε η μέρα κι έτσι και τον αέρα σου παίρνεις και ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα. Τώρα αν δεν μπορείς λόγω υποχρεώσεων ή χψω άλλων λόγων, απλα πάτα το κουμπάκι τέρμα πάνω δεξιά(ή αριστερά αν έχει μακ) και πες πως δεν διάβασες ποτέ αυτό το άρθρο.

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Cause she’s the one

Τον τραβάω από το μανίκι και του λέω ψιθυριστά «η Έφη! Η Έφη σου λέω…κάτσε να βρούμε και την Αννούσα! Να τη, να τη!» κάπου εκεί αν θυμάμαι καλά πρέπει να έκανα ένα μικρό χοροπηδητό πέφτοντας ελαφρώς απάνω του. Ξαφνικά το μάτι σου να πλημμυρίζεται από ομορφιές, φωνές, χαμόγελα και γέλια. Ότι χρειαζόταν για εξορκιστεί η μουντάδα της ημέρας. Χρώματα, διάθεση και μια μεγάλη ιστορία. Ιστορία τα χρόνια που ακολουθείς διαβάζοντας την Έφη και ιστορία η διαδικασία που μαθαίνεις τις δημιουργίες της Αννούσας.

Το Cosmopolitan σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσεις την Έφη, η Έφη την Αννούσα και η Αννούσα τις δημιουργίες της. Γιατί και οι δύο έχουν ταλέντο. Πολυ ταλέντο. Η πρώτη που έρχεται κατά πάνω σου είναι η Έφη και σε αρπάζει να σου δείξει την Αννούσα. Η μια μοιάζει σαν να σε αγκαλιάζει συνεχώς και η άλλη να σε κρατάει πάνω της σαν δυνατός μαγνήτης. Δεν ξέρεις ποιά να ξεχωρίσεις γιατί απλά δεν ξεχωρίζουν. Η μια συμπληρώνει την άλλη. Η μια σου δίνει χρωματιστές σκιές, μολύβια και κραγιόν και η άλλη με πέντε χρωματιστά κορδόνια παπουτσιών μπορεί να σε μεταμορφώσει σε μοντέλο αξιοζήλευτο και ξεχωριστό. Όπου το event με όνομα Color Party έγινε στο Μπορντ ντε λό Θεσσαλονίκης. Με χρώματα. Πολλά χρώματα. Και η δική του ιστορία ξεκινάει με μακιγιάζ. Μακιγιάζ με χρώματα έντονα και καλοκαιρινά.

Αδιάβροχές σκιές για να πηγαίνουν κόντα στη βροχή της πόλης, προϊόντα πασπαρτού για μάτια και χείλη ζουμερά, πολύχρωμα σχέδια στα νύχια και δύο κομμωτές να φτιάχνουν τα μαλλιά σου. Λες και είσαι μια μικρή πριγκίπισσα χωμένη στη στοά του δικού της παραμυθένιου χώρου. Γιατί ο χώρος μόνο σε παραμύθι μπορούσε να σε μεταφέρει με το στυλ του και το γούστο του παντού τριγύρω.

Η μουσική ανάλογη με το ύφος του καιρού, τα κεριά να προσδίδουν χαλάρωση στον όλο χώρο και ο φωτογράφος να ξεγλιστράει παντού χωρίς να τον παίρνεις είδηση.

Φωτογραφίες από κοπέλες που ετοιμάζονταν στο σταντ για φωτογράφηση, να κοιτάζονται συνεχώς για να δουν την ομορφιά τους και άλλες να συζητούν μεταξύ τους για άρθρα του beautydiaries και του mystyleforecast λες και γνωρίζονται από χρόνια κι ας είχαν γνωριστεί πρώτη φορά μέσα στο event.

Αφού περάσεις από το δωμάτιο χρωμάτων, έρχεται η ώρα της φωτογράφησης με την Αννούσα να στήνει όλο το σκηνικό με άνεση και στυλ. Μπαίνεις μέσα στο χώρο με τις ομπρέλες, τα φλας, και τους τεράστιους φακούς και φοράς τα κορδόνια σου. Αυτά που συμπλήρωναν το σήμα κατατεθέν του πάρτυ. Στα φοράει από τα μαλλιά μέχρι τα παπούτσια και στα κρεμάει από τα σκουλαρίκια μέχρι τα δαχτυλίδια, και γίνεσαι μοντέλο. Μοντέλο από αυτά που βλέπεις στα περιοδικά γιατί το μακιγιάζ το έχεις, το νύχι σου βαμμένο είναι και το μαλλί σου ήδη περιποιημένο. Τι άλλο χρειάζεσαι να γίνεις το μοντέλο; Ένα δυνατό χαμόγελο και μια ευφάνταστη γκριμάτσα για να κατακτήσεις το φακό.

Την Έφη να σε θαυμάζει για την ξεχωριστή σου ομορφιά και την Αννούσα να ζει την κάθε φωτογράφηση κοπέλας σαν να συμμετέχει η ίδια στο φακό. Ο φωτογράφος με την απέραντη υπομονή να αλλάζει με μαεστρία το φακό του και να σου δείχνει μια μια τις φωτογραφίες του αφού έχετε τελειώσει. Έτσι, γιατί η ομορφιά δεν έχει ηλικία, κιλά, ύψος, χρώμα και γενικά μοτίβο. Το κάθε μοντέλο, ή αλλιώς η κάθε παρουσία έχει κάτι το δικό της να σου δώσει, κι αυτό ισχύει όταν έχει βάλει στόχο να σε κερδίσει με τα όλα. Τα δικά της όλα.

Υ.Γ.1: Η Έφη είναι ένα από τα πιο αισιόδοξα άτομα της μπλογκόσφερας. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, και γενικά θα έλεγα. Ναι όντως, μιλάει πολύ και στην αρχή νόμιζα ότι από τα τόσα πολλά που λέει δεν άκουγε αυτά που τις έλεγα εγώ. Τελικά όμως, όχι μόνο ακούει αλλά και θυμάται. Θυμάται σχεδόν το κάθε τι που της λες και είναι εκεί για να λύσει το κάθε σου ερώτημα και να ζητήσεις την κάθε συμβουλή της. Γιατί πίστεψε με, μπορεί και θέλει να σε βοηθήσει όσο γίνεται πιο πολύ. Την Έφη την διαβάζεις εδώ. Αν δεν την γνωρίζεις ήδη και μπεις πρώτη φορά να τη διαβάσεις θα δυσκολευτείς να βάλεις τέλος στα κείμενα της. Είναι η έμπνευση του «αλλιώς κι αλλιώτικα» και σου λέει συνεχώς ότι είσαι όμορφη και με τα απλά. Αυτά που διαθέτεις, τα όσα διαθέτεις.

Υ.Γ.2: Καθώς μπαίνεις στην Αννούσα, δεν μπορείς να τη χορτάσεις. Με ένα σου κλικ βλέπεις ατελείωτες φωτογραφίες που σε γεμίζουν χρώματα, στυλ και φαντασία. Φαντασία στο ό,τι ακόμα και στο τίποτα. Τη βλέπεις να στήνει σκηνικά και να την πιάνει με την άκρη ο φακός σε κάποιες αυθόρμητες στιγμές. Θέλεις να αρπάξεις το κάθε τι που βλέπεις εκεί μέσα και να το προσθέσεις σε σένα προσαρμόζοντας το στο δικό σου στυλ. Για ρίξε μια ματιά και εδώ.

Υ.Γ.4: Το Color Party ήταν απλά τέλειο. Η μια στιγμή πιο όμορφη απ’ την άλλη και είναι ακόμα πιο ωραίο να βλέπεις από κοντά αυτόν που συνομιλείς μέχρι στιγμής μόνο διαδικτυακά. Σε γέμισε χρώματα κι ενέργεια, διάθεση για να δημιουργήσεις, πάθος για να φωτογραφίσεις και κίνηση για να χορέψεις.

Υ.Γ.5: Φεύγοντας από εκεί με το μακιγιάζ της Στέλλας, τα βαμμένα νύχια από την όμορφη μελαχρινή, τα μαλλιά σου χτενισμένα και τα φλας να έχουν αστράψει πάνω σου, ένα είναι το σίγουρο: Ότι με τα απλά, τα λίγα και τη φαντασία σου, φτιάχνεις ιστορίες και εμπειρίες ξεχωριστές όσο είσαι εσύ η ίδια. Γιατί η κάθε μια έχει από μια ιστορία. Τη δική της ιστορία.

χμμ…αγόρια στο event πολλά δεν είχαμε. γιατί έτσι; για να βγαίνουν όλο και πιο συχνά φακό..

Φιλιά, Αντριάνα!

Σύγχρονο Ρυζόγαλο

Τώρα πως μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ρυζόγαλο και να το ονομάσω σύγχρονο δεν έχω καταλάβει ακόμα. Είναι από αυτά τα απογεύματα που έχεις όλως τυχαίως ελεύθερο χρόνο από μαθήματα, πρόβες, κλπ, σε μια από τις συνηθισμένες διαδρομές Ψυγείο-Λάπτοπ, βρίσκεις γάλα και σκέφτεσαι ότι δεν θα μπορέσεις να το καταναλώσεις όλο αυτό μέχρι να λήξει. Το συνδυάζεις μαζί με το ρύζι που σου έστειλε η γιαγιά σου (λες και φτιάχνεις κάθε μέρα Ασιατικό) και είπες να ξεκινήσεις να το φτιάχνεις.

Αφού λοιπόν ψάχνεις για συνταγές, διαλέγεις την πιο εύκολη, βγάζεις τα υλικά πάνω στον πάγκο και κράτας την ποσότητα που θα χρησιμοποιηθεί.

Έχουμε και λέμε:

  • 3 κούπες γάλα
  • 1 + 1/2 κούπα ρύζι καρολίνα
  • 3/4 κούπας άχνη_ζάχαρη
  • 1 κουταλάκι του γλυκού βανίλια
  • 1/3 κούπας κρέμα γάλακτος

Βάζουμε σε μια μέτρια κατσαρόλα το γάλα και μόλις αρχίζει να ζεσταίνεται, ρίχνουμε το ρύζι και τη ζάχαρη. Αφού πάρει βράση, το κατεβάζουμε σε μέτρια φωτιά, ρίχνουμε τη βανίλια και το αφήνουμε να ρουφήξει όλα τα υγρά του. Αφού τα ρουφήξει, ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος και αφήνουμε να τραβήξει το ρύζι και αυτήν. Έτσι πως είναι ζεστό σερβίρουμε σε μπολ.

Tip1: Όσο είναι ζεστό, μπορούμε από πάνω να ρίξουμε μια οποιαδήποτε μαρμελάδα. Η μαρμελάδα παίρνει θερμοκρασία από το μίγμα και διαχέεται στην επιφάνεια κάνοντας «νερά» με το μίγμα. Επιπλέον, μπορούμε να ρίξουμε κανέλα, ή να τοποθετήσουμε πάνω στο ρυζόγαλο ένα σύκο γλυκό του κουταλιού με λίγες σταγόνες μέλι.

Tip2: Να σου πω τώρα γιατί το ονόμασα σύγχρονο. Έχω παρατηρήσει λοιπόν, ότι οι νέοι μάγειρες βράζουν τα φαγητά λίγο, ειδικά τα ζυμαρικά και τα ρύζια τα θέλουνε «στο δόντι». Αυτή η αναλογία γάλακτος με ρυζιού κάνει το ρύζι να «χτυπάει στο δόντι» άρα δεν θυμίζει και τόσο το ρυζόγαλο που φτιάχνει η γιαγιά σου και στο χώνει στη μύτη κάθε φορά που πας να την επισκεφτείς.

Τip3: Αφού το ονομάσαμε σύγχρονο, είπα να δοκιμάσω και κάτι τελείως δικό μου μέσα στη συνταγή. Έστυψα μισό πορτοκάλι και το έριξε στο μίγμα που είχε μείνει στην κατσαρόλα λίγο πριν το ρίξω στα δύο τελευταία μπολάκια.

 

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Εγώ με την παράδοση μάλωσα..

Παράδοση. Είναι ωραία μόνο όταν αναφέρεται η λέξη σε ξενώνα, οικισμό σε χωριό χωμένο στο βουνό και σε έναν άλλο πολιτισμό που πας ως ταξιδιώτης να τον επισκεφτείς. Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν βρίσκω τίποτα το ενδιαφέρον. Μα δεν υπάρχει κιόλας κάτι το ενδιαφέρον στα δικά μου μάτια. Τι ωραίο να σου προσφέρει η παράδοση πέραν του δοκιμασμένου; Τι ωραίο μπορεί να έχει όταν ένα έθιμο είναι γραμμένο πάνω σε φόρμες και συνήθισες άλλων αιώνων; Ναι, θα μου πεις ότι η παράδοση προσαρμόζεται σύμφωναμε την εποχή αλλά και πάλι δεν μ’ αρέσει. Τώρα θα αναρωτιέσαι τι έχω πάθει πρωί πρωί και ξεκίνησα να σου λέω για τις παραδόσεις αλλά για άλλο ξεκίνησα να γράφω και άλλο γράφω τελικά. Κι έτσι που λες φίλη μου. Δεν μου αρέσει τίποτα το παραδοσιακό εκτός από τις παραπάνω περιπτώσεις. Δεν μου αρέσουν τα στάνταρ βήματα που ακόμα και το 2012 ακολουθούμε πιστά σαν Ευαγγέλιο, δεν μου αρέσει όταν δεν έχεις άποψη για κάτι να βάλεις τη δική σου πινελιά και χρώμα, και δεν μου αρέσει όταν διστάζεις να σπάσεις ένα όριο το οποίο όριο το «πήρες» και δεν το έβαλες καν από μόνος σου. Για να σου δώσω και ένα ακραίο παράδειγμα, ποτέ δεν κατάλαβα το ότι για να κάνει ένας άνθρωπος παιδιά πρέπει να παντρευτεί πιο πριν. Ίσως να το λέω αυτό γιατί έχω απομυθοποιήσει αρκετά πράγματα στη ζωή μου από νωρίς, αλλά και πάλι όσο και να θέλω δεν βρίσκω κανένα σημαντικό λόγο! Τα είδαμε, τα δοκίμασαν κάποιοι, τα φέραμε από προηγούμενους αιώνες, πατήσαμε σε αυτά όταν δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε αλλά φτάνει δεν νομίζεις; Πόσο ακόμα να υπάρχει αυτός ο κοινωνικός ντετερμινισμός που ο γιός γιατρού πρέπει οπωσδήποτε να γίνει γιατρός, ο γιος επιχειρηματία πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ένα τσούρμο μετοχές και ο γιος δικηγόρου επίσης να έχει γίνει -ίσως και ακόμα πιο πετυχημένος- δικηγόρος, επειδή οι γονείς μας είναι ορθόδοξοι πρέπει να γίνουμε κι εμείς.

Οι άνθρωποι που πάνε κόντρα στο κάθε δεδομένο έχουν πάντα κάτι να σου πουν, κάτι το ψαγμένο, κάτι το εναλλακτικό. Κανένας δεν αφήνει τη σιγουριά της παράδοσης για το τίποτα και το ανώφελο, και όλοι αυτοί έχουν λόγους και αιτίες που δεν μπορούν να πατήσουν εύκολα σε φ(ν)όρμες. Κουβέντες που αξίζει να κάνεις μαζί τους και όσες φορές βρέθηκα να συζητάω μαζί τους, πράγματι κρέμομαι απ’ τα χείλια τους. Ειδικά για δύο ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω, τα λόγια τους δεν ήθελα να τελειώσουν γιατί ποντάρουν στο αλλιώτικο. Δοκιμάζουν, πειραματίζονται, τολμούν και παίρνουν πραγματικά απόφαση δική τους και όχι απόφαση πάνω σε ήδη χαραγμένα μονοπάτια. Το εναλλακτικό μου βγάζει ευφυΐα, φαντασία. Άλλοτε και ωριμότητα. Πάντως κάτι μου βγάζει που δεν στο βγάζουν πολλά τριγύρω. Το εναλλακτικό το προτιμούν συνήθως αυτοί που δεν φοβούνται το να χάσουν κι αυτό ίσως γιατί έχουν χάσει πολλές φορές σε αυτή τη ζωή μέχρι στιγμής. Οπότε άφησε το φόβο στην άκρη, δεν μπορείς να ζεις αιώνια με αυτόν. Δεν σε βοηθάει, δεν σε ελευθερώνει.

Άφησε τον και βρες τι πραγματικά σου αρέσει, τι είναι αυτό που σε γεμίζει και τι σε καταπιέζει. Φύγε από το στάνταρ και βάλε τη δική σου ταυτότητα. Άφησε τη μόδα στην άκρη και βάλε τον εαυτό σου πιο στο κέντρο. Δεν μου αρέσει η παράδοση γιατί σε βάζει να λειτουργήσεις στη ζωή σου όπως θέλει αυτή. Παρατήρησες για πόσα πράγματα δεν σε ρωτάνε γιατί τα θεωρούνε δεδομένα ότι θα τα κάνεις; Μπορεί να σου φαίνομαι πολύ -ίσως και ακραία- εναλλακτική αλλά πιστεύω ότι όταν δεν συμφωνείς με κάτι δεν δείχνει πάντα «τυφλή» αντίδραση στο ό,τι. Η τυφλή αντίδραση φαίνεται όταν δεν έχεις κάτι να προτείνεις στο λάθος που κατά την άποψη σου γίνεται, στο όποιο λάθος, όταν θέλεις να προβάλλεις τις γνώσεις σου και τις ικανότητες σου. Στην ουσία για να κάνεις κάτι το εναλλακτικό και το αλλιώτικο θέλεις να έχεις άποψη. Άποψη για το αλλιώτικο, το διαφορετικό και το γιατί. Κι όταν κάνεις το κάτι να δείχνει διαφορετικό, τότε νιώθεις την απόλυτη ταυτότητα σου που είναι πάντα και ετερότητα.

Υ.Γ.1: Το εναλλακτικό δεν σημαίνει πάντα ότι θα εφαρμοστεί σε κάτι το βαρύ αλλά μπορεί να γίνει ακόμα και στα απλά. Σε αυτά που δεν το σκέφτεσαι πολύ αν πάει κάτι στραβά. Κάνε την κουζίνα σου φλοράλ με τη μέθοδο της χαρτοπετσέτας ειδικά αν τα ντουλάπια σου είναι παλιά. Βάψε λαχανί ένα ξύλινο πάτωμα παλιό ή πιες νερό σε κούπα. Τοποθέτησε το ρολόι τοίχου στο πάτωμα ή διάβασε μια εφημερίδα από το τέλος. Βάψε κάθε νύχι με διαφορετικό βερνίκι ή κάθισε να δεις τηλεόραση στο πάτωμα.

Υ.Γ.2: Το κάθε διαφορετικό έχει πάντα την αξία του. Τη δική του αξία, αυτή που του έδωσες εσύ. Από τη μια μέρα στην άλλη δεν μπορείς να τα φέρεις όλα τούμπα ή να βάλεις τη δική σου ταυτότητα στα πάντα. Γι΄αυτό ξεκίνα από τα απλά. Αυτά που δεν πιέζουν, αρκεί να βελτιώνεσαι κάθε φορά στο κάτι. Το να κάνουμε σε αυτή τη ζωή πράγματα μόνο που μας αρέσουν είναι το ιδανικό, αλλά δεν υπάρχει ιδανικό, δεν υπάρχει τέλειο και δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία όσο κι αν θέλουμε να το πιστεύουμε. Στην ουσία το ιδανικό και η ελευθερία είναι μια παγίδα που όσο προσπαθείς να τα πετύχεις τόσο εκείνα θα σε παγιδεύουν γιατί ότι και να κάνεις ποτέ δεν θα είσαι αρκετός.

Υ.Γ.3: Ναι, κυνηγάω την ελευθερία γι ‘αυτό δεν θέλω καταπίεση, ούτε καν αυτή της παράδοσης;). Θέλω και το ιδανικό που ποτέ δεν κατάφερα να φτιάξω γιατί πουθενά δεν είμαστε απόλυτα ελεύθεροι και μόνοι. Απλά δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον το προκαθορισμένο γιατί μου δείχνει κάτι το συνηθισμένο. Θέλω αυτό που σου δίνει έμπνευση και όχι την κατάκριση. Την αφορμή για το καλύτερο και όχι τη ξερή βελτίωση του λάθους. Δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον μια απλή ξερή παρατήρηση όταν δεν έχεις κάτι δικό σου να πεις μέσα σε αυτό. Γι’ αυτό μου αρέσει να μαθαίνω την παράδοση ενός ξένου πολιτισμού. Γιατί έχει κάτι το καινούργιο να σου δώσει, κάτι το οποίο δεν έχεις συνηθίσει και κάτι το οποίο εσύ είσαι έξω από αυτό. Λες να φοβάμαι τη δέσμευση;

Υ.Γ.4: Κι όσο για τους γάμους που ανέφερα παραπάνω στην αρχή, μπορώ να συζητάω ατελείωτες ώρες για αυτούς. Από το προσκλητήριο μέχρι το ευχαριστήριο και από τη νυφικό μέχρι τα λουλούδια, αρκεί να μη παντρεύομαι εγώ:). Μεγάλα λόγια; Θα δείξει. Αλλά τι να κάνω ρε συ φίλη, αφού τα έχω απομυθοποιήσει. Μυθοποιούνται ξανά αυτά; Ή μάλλον να το θέσω αλλιώς: αποκτάς τόσο εύκολα αισιοδοξία όταν αυτή βρίσκεται υπό του μηδενός;

Υ.Γ.5: Αλλά ακόμα και στους γάμους, προτιμώ να ακούσω Όρκους -κι ας είναι αμερικανιά- παρά αυτό το κλασσικό: ωραία ειν’ η νύφη μας…ωραία τα προικιά της! Ακόμα και σε αυτό παράδοση;! Αν είναι το κόκκινο μήλο, εξαιρείται. Κι αν ακούσω κανένα κεμεντζέ να παίζει, που είναι η έξοδος κινδύνου;!

Υ.Γ.6: Και ξέρεις τι άλλο θέλω από εσένα; Θέλω να μου πεις το αλλιώτικο σου γιατί σίγουρα όλο και κάποιο θα’ χεις! Θέλω αυτό που κάνεις έστω από αντίδραση ή απο άποψη ή από στυλ. Τη δική σου την ταυτότητα στο ό,τι κάνεις. Αυτό που είναι μόνο δικό σου και το φαντάστηκες ολομόναχος μια μέρα και το πρόσθεσες μέσα σε αυτήν.

Φιλιά, Αντριάνα!

Βρε κε κεξ

Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις μια χάβρα Ιουδαίων. Αλλάζεις κανάλι και συνεχίζει η ίδια τραγωδία. Βλέπεις ανθρώπους να μιλάνε για το τίποτα, εκπομπές χωρίς κανένα νόημα, συζητήσεις χωρίς διαλόγους και το άσχημο είναι ότι όλοι αυτοί που βλέπεις σε παράθυρα και πάνελ έχουν την ψευδαίσθηση ότι προσφέρουν κάτι σε αυτήν εδώ τη γη. Αν γράψεις στο google τη λέξη «προσφορά» θα σου βγάλει 3.340.000 αποτελέσματα, κι αν μπεις στο πρώτο θα δεις ότι η ερμηνεία που δίνει είναι ότι προσφορά σημαίνει παροχή, δωρεά, τιμή καθώς και προτεινόμενη υπηρεσία. Ξύλινος ορισμός.

Την πίεση δεν την ανέχτηκα από κανέναν. Δεν πίεσα επίσης. Την πίεση σου την φέρνουν μόνες τους οι συγκυρίες και σε αναγκάζουν να προσαρμοστείς στο ό,τι με τρόπο που μόνο αυτές γνωρίζουν να εφαρμόσουν. Αν μια πίεση μπορεί να θεωρηθεί αθώα είναι αυτή της δοκιμής. Ίσως γιατί υπάρχει η έκφραση, Δεν χάνεις κάτι αν το δοκιμάσεις μια φορά. Κάθε μέρα υπάρχει έστω μια πίεση που σε περικυκλώνει γιατί ποτέ κανένας δεν είναι απόλυτα ελεύθερος. Και η πίεση μπορεί να είναι ακόμα και απλή, σαν αυτή που προσπαθείς να κρατήσεις τα μάτια σου καθαρά χωρίς ίχνος βουρκώματος και κοκκινίσματος στην άκρη στις γωνίες. Εκεί που είσαι μαζεμένη με την ομάδα σου σε κύκλο και προσπαθείς να τους εξηγήσεις πως θα χρησιμοποιήσουν τις δακτυλομπογιές και σου έρχεται ένα ακόμη παιδί που θέλει να μπει κι αυτό στην παρέα σου.

Που πρέπει να τον βάλεις, πρέπει να τον εντάξεις, πρέπει να βρεις τρόπο να τον ενσωματώσεις, κι ας μη καταλαβαίνει τι είναι δακτυλομπογιά, ας μη ξεχωρίζει λεπτομέρειες του κολλάζ και ας μη μπορεί να καθίσει μόνος του στο πάτωμα για να βουτήξει κι εκείνος τα χέρια στη μπογιά. Και τον πιάνεις απ’ το χέρι για να μαζέψετε λουλούδια και εκείνος σε σφίγγει, προσπαθεί να συμβαδίσει με το βήμα σου και να ρωτάει συνέχεια «τι θα κάνουμε αυτά (δείχνοντας τα φύλλα στο χέρι του);» και εσύ του λες απλά, ήρεμα και ξανά «θα τα μαζέψουμε για να τα κολλήσουμε» κι εκείνος να μη καταλαβαίνει τι ακούει αλλά να χαμογελάει. Για την ακρίβεια να γελάει και μόλις τον ρωτήσεις αν του αρέσει που μαζεύουμε μαζί λουλούδια εκείνος γελάει δυνατότερα. Με ένα γέλιο τόσο εκφραστικό, όσο δεν μπορεί να πει η γλώσσα και να δει το βλέμμα.

Έχεις τελειώσει με τους μαθητές σου τις χειροτεχνίες σας και πιάνεις κινητό στο χέρι για να βγάλεις φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες. Και δεν ξέρεις που να πρωτοεστιάσεις, γιατί σου κεντρίζουν τα πάντα το ενδιαφέρον. Από τα καροτσάκια για ανάπηρα παιδιά, μέχρι τους γονείς που κάθονται αθόρυβοι στην άκρη μένοντας πάντα σε ετοιμότητα κι από τους άπειρους φοιτητές μέχρι το προσωπικό του ΕΛΕΠΑΠ. Και κάνεις την αρχή με τα χέρια ενός παιδιού που προσπαθούν να κρατήσουν το πινέλο, και τα φωτογραφίζεις, και τολμάς με χίλια καρδιοχτύπια να ρωτήσεις το όνομα του γιατί δεν ξέρεις αν μπορεί να μιλήσει και τελικά σου λέει «Κώσθτας». Ο Κώστας που σου λέει σχεδόν ψιθυριστά ότι είναι δεκατρία ενώ είμαστε μαζί στην ίδια ηλικία.

Μετά έρχεται και η Μαρία που καθώς βλέπει όλα τα παιδιά μαζεμένα στην αυλή ξαφνικά φοβάται και τσιρίζει αλλά σιγά σιγά προσαρμόζεται στο ύφος. Όπως και η Αναστασία με το άσπρο κράνος και τις βούλες, χαρούμενη και χαμογελαστή να χαιρετάει τους πάντες και τα πάντα. Χωρίς βέβαια να λείπουν και τα πολύ πολύ μικρά παιδιά με ματάκια που κάνουν τις δικές τους στροφές για να μπορέσουν να εστιάσουν. Που σε κάποια στιγμή νιώθεις τα μάτια σου υγρά και τρέχεις να τα συμμαζέψεις.

Όταν είσαι σε ένα χώρο με ανάπηρα παιδιά, στην αρχή τα χάνεις. Γιατί απλά δεν ξέρεις. Δεν ξέρεις πως να τους φερθείς, δεν ξέρεις πως να τους πιάσεις όταν πέσουν άθελα στο χώμα, δεν ξέρεις τι να κάνεις αν ξαφνικά αρχίζουν να χτυπάν το κεφάλι τους στον τοίχο, δεν ξέρεις ποιες λέξεις καταλαβαίνουν και πως πρέπει να τους μιλήσεις. Δεν ξέρεις αν πρέπει να περιμένεις αποτελέσματα από ένα παιδί που έχει εγκεφαλική παράλυση. Γιατί όλα αυτά που γράφουν τα βιβλία είναι πάντα εφικτά ως ένα δυνατό σημείο. Όσες τρόπους κι αν σου προτείνουν να μιλάς στους γονείς, δεν μπορείς καμία λέξη και καμία εικόνα να περιγράψει ακριβώς πως είναι η στιγμή που βλέπεις μια μαμά να ανεβάζει στο αυτοκίνητο το αναπηρικό καροτσάκι ενός φαινομενικά δεκάχρονου αλλά στην ουσία εικοσιεπτάχρονου αγοριού. Καμία μπιχεβιοριστική θεωρία δεν μπορεί να σου εξηγήσει τι πρέπει να κάνεις και πως πρέπει να μιλήσεις όταν ένας νεότατος γονιός έχει στο χέρι του ένα τρίχρονο κοριτσάκι που προσπαθεί σιγά σιγά να περπατήσει, και καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει τη στιγμή που μετά από μιάμιση σχεδόν ώρα παιχνιδιού ο Νίκος θυμήθηκε το όνομα σου για να σε χαιρετήσει.

Και όλα αυτά γιατί μέσα σε τέτοιους συλλόγους και κέντρα, αν μπορούν να θεωρηθούν έτσι, γίνεται μια ουσιαστική προσφορά βοήθειας. Βοήθεια στην εργοθεαραπεία, τη λογοθεραπεία, τη φυσιοθεραπεία, την οργάνωση εκδηλώσεων για τη γιορτή της μητέρας. Των όποιων ανθρώπων προσπαθούν να εντάξουν αυτά τα παιδιά σε μια κοινωνία χωρίς να περιθωριοποιούνται συνεχώς, χωρίς να τα κρατούν μονίμως μέσα στο σπίτι αυτοί οι γονείς γιατί στα μάτια της δικής μας κοινωνίας δεν είναι συνηθισμένο θέαμα και χωρίς να θεωρείς αυτούς τους γονείς ΓονείςΤίγρης που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να προσφέρουν τα πάντα και ακόμα περισσότερα σε κάτι που φυσικά δεν ήταν επιλογής τους και ούτε αυτοί θα το’ θελαν να έχουν ανάπηρα παιδιά. Όταν είσαι έξω απ’ το χορό και βρίσκεσαι ανάμεσα σε γονείς με ανάπηρα ή άρρωστα παιδιά σε χώρους για ανάπηρα/ΜΕΝΝ(μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνού)/αίθουσες αναμονής νοσοκομείου/παιδικές χαρές…..κάνεις την πολύ κλασσική ερώτηση «άλλα παιδάκια έχετε;» με σκοπό φυσικά να δεις από μέσα σου αν εισπράττουν την «φυσιολογική» χαρά ή την γνωστή ατάκα «νέοι είστε εσείς θα κάνετε κι άλλα παιδιά». Να σου πω κάτι τελείως ωμά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη καθόλου τη δική σου προτροπή, είναι πολύ πιο δυνατοί από σένα που μεγαλώνεις τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά με μια ίωση στο τόσο άρα μη τους κοιτάς με οίκτο και κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό, μπορεί να έχουν τέσσερα και το ένα να είναι με πρόβλημα, ε, αυτοί θέλουν και αυτό το ένα.

Σημερινές εικόνες, που δεν ξεχνάς με μεγάλη ευκολία. Στιγμές που δεν αποτυπώνονται με κανέναν τρόπο, και δυνατότητες που για τα δικά σου δεδομένα ήταν αυτονόητες. Για κάποιους άλλους όχι.

Υ.Γ.1: Το ΕΛΕΠΑΠ είναι ένα κέντρο με θέμα την οργάνωση παρεμβατικών προγραμμάτων σε άτομα βρεφικής, προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Σύμφωνα με τις θεραπευτικές του επεμβάσεις, έχει ως στόχο την ολιστική προσέγγιση του προβλήματος και εστιάζει επιπλέον στη σχέση Κοινωνικό Περιβάλλον και Παιδί. Κλείνει 75 χρόνια από τη μέρα ίδρυσης και απευθύνεται σε άτομα με εγκεφαλική παράλυση, κακώσεις νωτιαίου μυελού, μυοπάθειες αλλά και σε πολλά άλλα ζητήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα παιδί.

Υ.Γ.2: Η προσφορά του προσωπικού στο χώρο, τεράστια. Η διάθεση που έχουν για να συντηρηθεί αυτό το κέντρο ακόμα μεγαλύτερη, εύχομαι και η ικανοποίηση. Ένα ευχαριστώ από το στόμα τους και την εξομολόγηση ότι χάρηκαν πολύ για το ότι πήγαμε εκεί εθελοντικά με σκοπό τη γιορτή της μητέρας, ήταν τόσο δυνατά που δεν φεύγουν ούτε στιγμή απ’ το μυαλό.

Υ.Γ.3: Όπως λέει μια φίλη έμπνευση, κοίτα να περνάς αλλιώς και αλλιώτικα γιατί όσο βλέπεις το αλλιώτικο, τόσο ο «ορίζοντας» ανοίγει τις διαστάσεις του.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

When the night has come..

Τι σύμπτωση κι αυτή…όλο το πρόγραμμα της μέρα τελείωσε παρέα με την αγαπημένη βραδινή ραδιοφωνική εκπομπή. Εκεί, που στην αρχή του καθιερωμένου φινάλε του ραδιοφωνικού παραγωγού πατάς το Χ από το word και τα λόγια σε πετυχαίνουν τη στιγμή που πατάς το κουμπί για αποθήκευση. Τα χέρια μου κάνουν πλέον τα απανωτά σαρδάμ και οι μικρές ματιές στο πληκτρολόγιο γίνονται όλο και περισσότερο απαραίτητες για να γράψω μια πρόταση σωστά, οι οξείες να χορεύουν δύο δύο το ταγκό τους κι εσύ να παιδεύεσαι με το backspace για να βάλεις επιτέλους μια τάξη. Τα δάχτυλα σου έχουν ένταση γιατί έχεις να κάνεις διάλλειμα εδώ και 2,5 ώρες για να πάρεις μια ανάσα. Αφήσεις πληκτρολόγια και βγαίνεις στο μπαλκόνι. Παίρνεις δύο φράουλες παρέα και ένα κομμάτι σοκολάτας γιατί ξέρεις ότι ταράζει τον εγκέφαλο και λειτουργείς καλύτερα μετά. Παρατηρείς απέναντι τα γκράφιτι και βλέπεις τα φώτα απ’ τα παράθυρα κλειστά γιατί λογικά ο κόσμος θα κοιμάται τέτοια ώρα.

Καθώς κάνεις μια στροφή για να μπεις ξανά στο σπίτι, πιάνεις με την άκρη του ματιού το φεγγάρι. Τόσο κίτρινο! Λες και δεν ήταν στα καλά του, σαν να έχει χάσει κάτι από τη λάμψη του απόψε. Έντονη μέρα και η σημερινή, λες και κάποιος έβαλε το χρόνο να σπιντάρει και δεν υπολόγισε κανέναν πίσω του. Αυτές τις μέρες που μεσοβδόμαδα κάνεις νυχτερινές κόντρες με το χρόνο και εκείνος δεν σε σέβεται ποτέ του. Σαν να μη σε υπολογίζει ένα πράγμα. Θα ήθελα παρά πολύ να σηκωνόμουν το πρωί με τη ευκολία που απαιτεί αλλά όταν δεν καταφέρνω δεν σημαίνει ότι απόλυτα βαριέμαι. Εκεί που σε τραβάει απ’ τα μαλλιά και σου λέει απότομα το «σήκω». Να προλάβεις να ετοιμαστείς, να πιείς καφέ, να ετοιμάσεις τσάντα και να είσαι στην ώρα σου σε σεμινάρια και πρόβες. Ένα ακόμα γρήγορο καφέ με φίλη και λίγα λόγια έτσι για να σπάσουν για λίγο τα λόγια τέχνη που ακούς και ξεστομίζεις από το πρωί, να φας και ένα κρουασάν βουτύρου με πολύ πολύ πολύ σοκολάτα. Δύο αστεία που θα ανταλλάξεις μέσα στο μεσημέρι και ένα τηλέφωνο που θα χτυπήσει για κάτι το άσχετο που θυμήθηκαν να σου αναφέρουν. Οι εργασίες να τρέχουν σαν τρελές κι εσύ να χοροπηδάς στον αέρα για να πιάσεις μια τη μία και μια την άλλη χωρίς να σου φύγουν μετά και οι δύο ταυτόχρονα για τη δική τους την παρέα. Τα αβγά και τα καλάθια που έχω χάσει και θα συνεχίσω να χάνω μέσα στη διάρκεια του μήνα και το σπίτι μου να με περιμένει για να καθαρογράψουμε αναλυτικά παρέα στο τραπέζι σημειώσεις από χορογραφίες και να προστεθούν και οι προσωπικές αναλύσεις. Τώρα που είπα σπίτι, την Κυριακή είναι η Γιορτής Της Μητέρας, ε; Πάλι μου φαίνεται δεν θα πάω λουλούδια για δεύτερη συνεχόμενη φορά στη μαμά μου. Παλιά της έφτιαχνα και χειροποίητη καρτούλα. Παλιά.

Σήμερα, μέσα στα τόσα που προσπέρασαν τα μάτια μου, βιβλία που κράτησαν τα χέρια μου και ολιγόλεπτες συζητήσεις που έκανα σε διαδρόμους και μπαλκόνια, λίγο πριν τελειώσω το κείμενο στο word, άρπαξε κάτι φευγαλέα το μάτι μου. Ήθελα να ξεκινήσω έτσι το κείμενο μου αλλά φαίνεται πως ήθελα πολλά να κάνω σήμερα και λίγα μπόρεσαν να γίνουν. «Work like u don’t need the money..Love like u’ve never been hurt..Dance like nobody’s watching ..Live like it’s Heaven on Earth», όλα τα αντίθετα της μέρας δηλαδή… Τελικά τα πάντα για κάποιο λόγο γίνονται, δίκιο έχει η φίλη μου που το λέει με κάθε αφορμή. Η κάθε μια μας έχει από μια έκφραση, εκείνη την προηγούμενη κι εγώ ότι όλα είναι ένας κύκλος. Εκεί που βρίσκεσαι στην κορυφή ξαφνικά μπορεί να πέσεις και όλα έχουν ένα τέλος, τέλος που βρίσκεται πάντα δίπλα απ’ την αρχή. Την νέα αρχή, την κάθε αρχή, αυτή που εσύ θα ορίσει πότε, γιατί και την αμφιβολία. Αυτή την γνωστή σε όλους αίσθηση για το αν κάνουμε κάτι σωστά, τη σωστή στιγμή, με το σωστό τρόπο, με τα σωστά μέσα. Που καμία απάντηση δεν μας καλύπτει κι αυτό όχι γιατί δεν ήταν σωστές αλλά γιατί εμείς δεν θέλαμε να διαλέξουμε έστω μία.

Υ.Γ.1: Ο καιρός ανοίγει κι όπως γλυκαίνει αυτός έτσι παρασέρνει κι εμένα να χωθώ μέσα σε διαδρομές της φαντασίας. Αυτές που σου ανέφερε στο προηγούμενο κείμενο και ακόμα περισσότερες. Ξέρεις, αυτές που γνωρίζεις ότι δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ αλλά εσύ συνεχίζεις να της ονειρεύεσαι. Έχεις παρατηρήσει κάτι; Ότι όσες φορές επιβιβάζεσαι στα μεταφορικά μέσα, δεν μπορείς ποτέ να τα γυρίσεις πίσω. Αυτό το συναίσθημα που νιώθεις κατά την αποχώρηση του, δεν αλλάζει με τίποτα όσο κι αν συνηθίζεται με τον καιρό. Είναι όμορφα τα αεροπλάνα και μαγευτικά τα καράβια, οποιονδήποτε προορισμό κι αν έχουν. Εξάλλου τα έχουμε πει: κάθε προορισμός έχει πάντα κάτι καινούργιο να σου δώσει. Λίγο μελαγχολική; Δεν ξέρω…Εσύ τι λες;

Υ.Γ.2: Ξέρεις τι θα ήθελα; Θα ήθελα μερικά πράγματα κάποιες στιγμές να γινόντουσαν με απίστευτη ευκολία. Σαν να κυλούσαν από μόνα τους τα χέρια ένα πράγμα, χωρίς να περιμένουν καθοδήγηση για το κάθε τι που πρέπει να βγει εις πέρας. Και ένα μαγικό ραβδί αν γινόταν αλλά αυτό φαντάζει ακόμα περισσότερο φανταστικό και έτσι θα αρκεστώ στο πρώτο.

Υ.Γ.3: Τώρα εσύ πιθανόν να με διαβάζεις μέρα και λίγο λιγότερο πιθανό για νύχτα, αλλά να, ένας λόγος που γράφω ξανά απόψε ασταμάτητα και δεν κλείνω το κείμενο εδώ είναι ότι ώρες ώρες μου φαίνεται κι εμένα «βουνό» να σηκωθώ από την καρέκλα και να φτάσω στο κρεβάτι. Ξέρω, ξέρω, τυχαίνει και σε σένα αλλά πρέπει κάποια στιγμή να γίνει και αυτό. Ενδιάμεσα χώνονται και οι σκέψεις σου για να ταράξουν τα νερά. Αλλά είπαμε, αυτές πρέπει να τις αγαπήσεις για να τις αποδεχτείς. Και σε μια τέτοια φάση πατάω για τρίτη φορά το F5 στο utube γιατί δεν πρόσεξα καθόλου το τραγούδι που έβαλα να παίξει και βάζω στόχο αυτή το φορά να το προσέξω, για να πάμε στο επόμενο που αυτό με τη σειρά του θα γίνει προηγούμενο. Και πρέπει να σου φύγει η ένταση για να σου έρθει ο ύπνος και στο τέλος να ξυπνήσεις το βάρβαρο πρωί για μάθημα, χρωματιστά χαρτάκια και μπογιές.

Υ.Γ.4: Πάει, χάθηκε και το φεγγάρι. Που όπως λένε και τα μικρά παιδάκια, πήγε να βρει τη μαμά του να κοιμηθούν παρέα γιατί είναι νύχτα και φοβάται (εξήγηση 4χρονου για την εναλλαγή μέρα-νύχτα). Έτσι κι εγώ πάω στο κρεβάτι μου, χωρίς τη μαμά μου και ούτε να φοβάμαι.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Η ζωή να περνάει λαθραία.

Από παιδί είχα μια συνήθεια: να παίρνω ένα ποδήλατο και να χάνομαι στους δρόμους. Να μαθαίνω οδούς όσο γίνεται καλύτερα και να εξερευνώ κρυφά σημεία της πόλης. Σχεδόν σε κάθε διαδρομή βρίσκεις κάτι το καινούργιο, καμία δεν είναι ίδια. Κάθε φορά κάτι διαφορετικό θα σου κάνει κλικ, ανάλογα με τη διάθεση σου, και πάντα θα εστιάζεις το βλέμμα σου σε αυτό που εκείνη την στιγμή σε άγγιξε. Το οποίο ποικίλει ανάλογα με τη διάθεση σου ή το χαρακτήρα σου. Άλλοτε βλέπεις πολυκατοικίες, άλλοτε στενά δρομάκια, τις αυλές, τα παντοπωλεία. Χωρίς απαραίτητα να θυμάσαι που ακριβώς έχεις δει το κάθε τι, έτσι, γιατί δεν θέλεις να παιδέψεις το μυαλό σου. Και αφήνεσαι χαλαρό να νιώσεις τον αέρα να παίρνει τα άλλοτε μακριά μαλλιά σου, και τρως τις τούμπες από λακκούβες που δεν πρόσεξες, και δεν θέλεις να γυρίσεις σπίτι.

Ο Όμηρός στις 24 ραψωδίες του εστίαζε στον τέρμα του προορισμού του, ενώ ο Καβάφης μέσα σε λίγους στίχους στη διαδρομή του ταξιδίου. Όχι δεν διαβάζω κάθε μέρα ποίηση, ούτε και θυμάμαι ποιήματα απ’ έξω αλλά να, όταν θέλω να φύγω για κάπου μακριά, το δεύτερο παίρνω για ταίρι μου μαζί μου. Μου άρεζαν οι διαδρομές χωρίς απόλυτο προορισμό, αρκεί να έχουν ένα συγκεκριμένο στόχο. Κάτι να πάρεις από την κάθε διαδρομή.

Μερικές φορές από ποδήλατο περνάς σε αυτοκίνητο, και χωρίς πολλά πολλά μπαίνεις από την πόλη σε εθνική και από εθνική σε ανηφόρα, και έχεις στόχο το βουνό. Εκεί. Όπου. Χωρίς να δίνεις σημασία στον καιρό που άρχισε να δίνει με τον τρόπο του σημάδια της βροχής του. Αψηφάς κάθε παιχνίδι που σου κάνει ο ήλιος με τα σύννεφα κι ενώ είναι 7 τ’ απόγευμα έξω δείχνει νύχτα. Ανάβεις τα φώτα κι ανεβαίνει και φτάνεις. Φτάνεις ψηλά στη φύση. Κι αρχίζει να φυσάει αλλά να μη κρυώνεις. Τι ωραία που δεν έχει καεί ακόμα το βουνό, απίστευτο μου φαίνεται. Τα ευρωπαϊκά μονοπάτια μια φορά τα ακολούθησα κι εγώ, φτάνοντας ψηλά σε ένα φαράγγι. Προορισμός που δύσκολα ξεχνιέται γιατί το να κολυμπάς ανάμεσα σε δυό δυό βουνά με παγωμένο το νερό του δύσκολα το βρίσκεις. Κι ενώ κολυμπάς μέσα στο νερό με τα αθλητικά παπούτσια από κάτω, η διαδρομή σου αποκτάει άλλο νόημα, αυτό που δεν μπορείς με τίποτα να περιγράψεις καθώς φτάνεις στο τέρμα του καταράχτη.

Αλλά αυτή τη φορά επιλέγω να μη τα περπατήσω και μένω σε ένα ξέφωτο από εκεί που βλέπεις από υψόμετρο τη θάλασσα. Θυμάσαι ότι από πάντα σου άρεζαν τα σπίτια με θέα. Να κάθεσαι νύχτα και να μη μπορείς να ξεχωρίσεις σε τι ανήκουν όλα αυτά τα φωτάκια που βλέπεις να διαλύουν τη νύχτα με κουκίδες.

Αυτή τη διαδρομή προς το βουνό τα τελευταία χρόνια την ξέχασα, ίσως γιατί απέκτησα καινούργιες αγαπημένες. Γιατί πιστεύω πως δεν υπάρχει ωραία διαδρομή αν αυτή δεν συνοδεύεται από θάλασσα. Αν δεν υπάρχει έστω ένα σημείο που να μπορείς από εκεί να την αγναντέψεις και να θέλεις να βουτήξεις αλλά να σε αποθαρρύνει ο προορισμός σου.

Απλά εδώ και πολλά χρόνια έχω κάνει δύο φίλες κολλητές, που ώρες ώρες θέλω να τις δίνω τον χρόνο που τους αξίζει. Την Ελευθερία και τη Μοναξιά γιατί η μία σχεδόν πάντα συνοδεύεται από την άλλη κι όταν δεν τους δίνεις τον απαιτούμενο χρόνο τόσο εκείνες απαιτούν περισσότερα από σένα κόβοντας τις αντοχές σου.

Και στο τέλος, λίγα χιλιόμετρα πριν βγω από τον κόμβο, το ραδιόφωνο σε τυχαίο από πριν σταθμό άρχιζε να παίζει αυτό. Που όσο για έρωτα μιλάει, τόσο εσένα φεύγει το μυαλό σου σε άλλα, όχι τόσο ερωτικά.

Υ.Γ.1: Αγαπημένη πλέον διαδρομή είναι η απόσταση Βουλή-Θησείο. Που κατά την επιστροφή βόλτα πάνω στο βράχο! Έτσι, γιατί έχει θέα, μεγάλη, που διαμορφώνεται σύμφωνα με την παρέα σου. Και θέλεις να μάθεις ποιά είναι και αυτή του αυτοκινήτου; Από Πειραιά για Σούνιο. Έτσι, γιατί είμαι κολλημένη με την Αθήνα.

Υ.Γ.2: Αλήθεια, η δική σου ποιά είναι;

Φιλιά, Αντριάνα!