Η ζωή να περνάει λαθραία.

Από παιδί είχα μια συνήθεια: να παίρνω ένα ποδήλατο και να χάνομαι στους δρόμους. Να μαθαίνω οδούς όσο γίνεται καλύτερα και να εξερευνώ κρυφά σημεία της πόλης. Σχεδόν σε κάθε διαδρομή βρίσκεις κάτι το καινούργιο, καμία δεν είναι ίδια. Κάθε φορά κάτι διαφορετικό θα σου κάνει κλικ, ανάλογα με τη διάθεση σου, και πάντα θα εστιάζεις το βλέμμα σου σε αυτό που εκείνη την στιγμή σε άγγιξε. Το οποίο ποικίλει ανάλογα με τη διάθεση σου ή το χαρακτήρα σου. Άλλοτε βλέπεις πολυκατοικίες, άλλοτε στενά δρομάκια, τις αυλές, τα παντοπωλεία. Χωρίς απαραίτητα να θυμάσαι που ακριβώς έχεις δει το κάθε τι, έτσι, γιατί δεν θέλεις να παιδέψεις το μυαλό σου. Και αφήνεσαι χαλαρό να νιώσεις τον αέρα να παίρνει τα άλλοτε μακριά μαλλιά σου, και τρως τις τούμπες από λακκούβες που δεν πρόσεξες, και δεν θέλεις να γυρίσεις σπίτι.

Ο Όμηρός στις 24 ραψωδίες του εστίαζε στον τέρμα του προορισμού του, ενώ ο Καβάφης μέσα σε λίγους στίχους στη διαδρομή του ταξιδίου. Όχι δεν διαβάζω κάθε μέρα ποίηση, ούτε και θυμάμαι ποιήματα απ’ έξω αλλά να, όταν θέλω να φύγω για κάπου μακριά, το δεύτερο παίρνω για ταίρι μου μαζί μου. Μου άρεζαν οι διαδρομές χωρίς απόλυτο προορισμό, αρκεί να έχουν ένα συγκεκριμένο στόχο. Κάτι να πάρεις από την κάθε διαδρομή.

Μερικές φορές από ποδήλατο περνάς σε αυτοκίνητο, και χωρίς πολλά πολλά μπαίνεις από την πόλη σε εθνική και από εθνική σε ανηφόρα, και έχεις στόχο το βουνό. Εκεί. Όπου. Χωρίς να δίνεις σημασία στον καιρό που άρχισε να δίνει με τον τρόπο του σημάδια της βροχής του. Αψηφάς κάθε παιχνίδι που σου κάνει ο ήλιος με τα σύννεφα κι ενώ είναι 7 τ’ απόγευμα έξω δείχνει νύχτα. Ανάβεις τα φώτα κι ανεβαίνει και φτάνεις. Φτάνεις ψηλά στη φύση. Κι αρχίζει να φυσάει αλλά να μη κρυώνεις. Τι ωραία που δεν έχει καεί ακόμα το βουνό, απίστευτο μου φαίνεται. Τα ευρωπαϊκά μονοπάτια μια φορά τα ακολούθησα κι εγώ, φτάνοντας ψηλά σε ένα φαράγγι. Προορισμός που δύσκολα ξεχνιέται γιατί το να κολυμπάς ανάμεσα σε δυό δυό βουνά με παγωμένο το νερό του δύσκολα το βρίσκεις. Κι ενώ κολυμπάς μέσα στο νερό με τα αθλητικά παπούτσια από κάτω, η διαδρομή σου αποκτάει άλλο νόημα, αυτό που δεν μπορείς με τίποτα να περιγράψεις καθώς φτάνεις στο τέρμα του καταράχτη.

Αλλά αυτή τη φορά επιλέγω να μη τα περπατήσω και μένω σε ένα ξέφωτο από εκεί που βλέπεις από υψόμετρο τη θάλασσα. Θυμάσαι ότι από πάντα σου άρεζαν τα σπίτια με θέα. Να κάθεσαι νύχτα και να μη μπορείς να ξεχωρίσεις σε τι ανήκουν όλα αυτά τα φωτάκια που βλέπεις να διαλύουν τη νύχτα με κουκίδες.

Αυτή τη διαδρομή προς το βουνό τα τελευταία χρόνια την ξέχασα, ίσως γιατί απέκτησα καινούργιες αγαπημένες. Γιατί πιστεύω πως δεν υπάρχει ωραία διαδρομή αν αυτή δεν συνοδεύεται από θάλασσα. Αν δεν υπάρχει έστω ένα σημείο που να μπορείς από εκεί να την αγναντέψεις και να θέλεις να βουτήξεις αλλά να σε αποθαρρύνει ο προορισμός σου.

Απλά εδώ και πολλά χρόνια έχω κάνει δύο φίλες κολλητές, που ώρες ώρες θέλω να τις δίνω τον χρόνο που τους αξίζει. Την Ελευθερία και τη Μοναξιά γιατί η μία σχεδόν πάντα συνοδεύεται από την άλλη κι όταν δεν τους δίνεις τον απαιτούμενο χρόνο τόσο εκείνες απαιτούν περισσότερα από σένα κόβοντας τις αντοχές σου.

Και στο τέλος, λίγα χιλιόμετρα πριν βγω από τον κόμβο, το ραδιόφωνο σε τυχαίο από πριν σταθμό άρχιζε να παίζει αυτό. Που όσο για έρωτα μιλάει, τόσο εσένα φεύγει το μυαλό σου σε άλλα, όχι τόσο ερωτικά.

Υ.Γ.1: Αγαπημένη πλέον διαδρομή είναι η απόσταση Βουλή-Θησείο. Που κατά την επιστροφή βόλτα πάνω στο βράχο! Έτσι, γιατί έχει θέα, μεγάλη, που διαμορφώνεται σύμφωνα με την παρέα σου. Και θέλεις να μάθεις ποιά είναι και αυτή του αυτοκινήτου; Από Πειραιά για Σούνιο. Έτσι, γιατί είμαι κολλημένη με την Αθήνα.

Υ.Γ.2: Αλήθεια, η δική σου ποιά είναι;

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

3 comments

  1. Πάτησα κι εγώ να δώ ποιό ήταν αυτό το άζμα που έπεσε σε μια τόσο συναισθηματικά φορτισμένη στιγμη και σε αποσυγκλόνισε.
    Και τί να δώ.Νατασα Τοντορίτο που λένε και οι μαύροι με τα cd.
    Μπλιαχ αυτό μόνο έχω να πώ.

    Μπάι δε γουέι δική μου αγαπημένη διαδρομή είναι από το pc στο ψυγείο
    (και τούμπαλιν)

    1. WowWw..ακόμα εδώ εσύ;!:) Ναι, είδες; Αυτό έπαιξε αρχικά αλλά μετά έβαλε άλλο που δεν το παρατήρησες. Κι εγώ συμφωνώ ότι δεν είναι ωραία η Θεοδωρίδου. Προτιμώ τον δεύτερο. Καλημεράάά…:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s