Βρε κε κεξ

Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις μια χάβρα Ιουδαίων. Αλλάζεις κανάλι και συνεχίζει η ίδια τραγωδία. Βλέπεις ανθρώπους να μιλάνε για το τίποτα, εκπομπές χωρίς κανένα νόημα, συζητήσεις χωρίς διαλόγους και το άσχημο είναι ότι όλοι αυτοί που βλέπεις σε παράθυρα και πάνελ έχουν την ψευδαίσθηση ότι προσφέρουν κάτι σε αυτήν εδώ τη γη. Αν γράψεις στο google τη λέξη «προσφορά» θα σου βγάλει 3.340.000 αποτελέσματα, κι αν μπεις στο πρώτο θα δεις ότι η ερμηνεία που δίνει είναι ότι προσφορά σημαίνει παροχή, δωρεά, τιμή καθώς και προτεινόμενη υπηρεσία. Ξύλινος ορισμός.

Την πίεση δεν την ανέχτηκα από κανέναν. Δεν πίεσα επίσης. Την πίεση σου την φέρνουν μόνες τους οι συγκυρίες και σε αναγκάζουν να προσαρμοστείς στο ό,τι με τρόπο που μόνο αυτές γνωρίζουν να εφαρμόσουν. Αν μια πίεση μπορεί να θεωρηθεί αθώα είναι αυτή της δοκιμής. Ίσως γιατί υπάρχει η έκφραση, Δεν χάνεις κάτι αν το δοκιμάσεις μια φορά. Κάθε μέρα υπάρχει έστω μια πίεση που σε περικυκλώνει γιατί ποτέ κανένας δεν είναι απόλυτα ελεύθερος. Και η πίεση μπορεί να είναι ακόμα και απλή, σαν αυτή που προσπαθείς να κρατήσεις τα μάτια σου καθαρά χωρίς ίχνος βουρκώματος και κοκκινίσματος στην άκρη στις γωνίες. Εκεί που είσαι μαζεμένη με την ομάδα σου σε κύκλο και προσπαθείς να τους εξηγήσεις πως θα χρησιμοποιήσουν τις δακτυλομπογιές και σου έρχεται ένα ακόμη παιδί που θέλει να μπει κι αυτό στην παρέα σου.

Που πρέπει να τον βάλεις, πρέπει να τον εντάξεις, πρέπει να βρεις τρόπο να τον ενσωματώσεις, κι ας μη καταλαβαίνει τι είναι δακτυλομπογιά, ας μη ξεχωρίζει λεπτομέρειες του κολλάζ και ας μη μπορεί να καθίσει μόνος του στο πάτωμα για να βουτήξει κι εκείνος τα χέρια στη μπογιά. Και τον πιάνεις απ’ το χέρι για να μαζέψετε λουλούδια και εκείνος σε σφίγγει, προσπαθεί να συμβαδίσει με το βήμα σου και να ρωτάει συνέχεια «τι θα κάνουμε αυτά (δείχνοντας τα φύλλα στο χέρι του);» και εσύ του λες απλά, ήρεμα και ξανά «θα τα μαζέψουμε για να τα κολλήσουμε» κι εκείνος να μη καταλαβαίνει τι ακούει αλλά να χαμογελάει. Για την ακρίβεια να γελάει και μόλις τον ρωτήσεις αν του αρέσει που μαζεύουμε μαζί λουλούδια εκείνος γελάει δυνατότερα. Με ένα γέλιο τόσο εκφραστικό, όσο δεν μπορεί να πει η γλώσσα και να δει το βλέμμα.

Έχεις τελειώσει με τους μαθητές σου τις χειροτεχνίες σας και πιάνεις κινητό στο χέρι για να βγάλεις φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες. Και δεν ξέρεις που να πρωτοεστιάσεις, γιατί σου κεντρίζουν τα πάντα το ενδιαφέρον. Από τα καροτσάκια για ανάπηρα παιδιά, μέχρι τους γονείς που κάθονται αθόρυβοι στην άκρη μένοντας πάντα σε ετοιμότητα κι από τους άπειρους φοιτητές μέχρι το προσωπικό του ΕΛΕΠΑΠ. Και κάνεις την αρχή με τα χέρια ενός παιδιού που προσπαθούν να κρατήσουν το πινέλο, και τα φωτογραφίζεις, και τολμάς με χίλια καρδιοχτύπια να ρωτήσεις το όνομα του γιατί δεν ξέρεις αν μπορεί να μιλήσει και τελικά σου λέει «Κώσθτας». Ο Κώστας που σου λέει σχεδόν ψιθυριστά ότι είναι δεκατρία ενώ είμαστε μαζί στην ίδια ηλικία.

Μετά έρχεται και η Μαρία που καθώς βλέπει όλα τα παιδιά μαζεμένα στην αυλή ξαφνικά φοβάται και τσιρίζει αλλά σιγά σιγά προσαρμόζεται στο ύφος. Όπως και η Αναστασία με το άσπρο κράνος και τις βούλες, χαρούμενη και χαμογελαστή να χαιρετάει τους πάντες και τα πάντα. Χωρίς βέβαια να λείπουν και τα πολύ πολύ μικρά παιδιά με ματάκια που κάνουν τις δικές τους στροφές για να μπορέσουν να εστιάσουν. Που σε κάποια στιγμή νιώθεις τα μάτια σου υγρά και τρέχεις να τα συμμαζέψεις.

Όταν είσαι σε ένα χώρο με ανάπηρα παιδιά, στην αρχή τα χάνεις. Γιατί απλά δεν ξέρεις. Δεν ξέρεις πως να τους φερθείς, δεν ξέρεις πως να τους πιάσεις όταν πέσουν άθελα στο χώμα, δεν ξέρεις τι να κάνεις αν ξαφνικά αρχίζουν να χτυπάν το κεφάλι τους στον τοίχο, δεν ξέρεις ποιες λέξεις καταλαβαίνουν και πως πρέπει να τους μιλήσεις. Δεν ξέρεις αν πρέπει να περιμένεις αποτελέσματα από ένα παιδί που έχει εγκεφαλική παράλυση. Γιατί όλα αυτά που γράφουν τα βιβλία είναι πάντα εφικτά ως ένα δυνατό σημείο. Όσες τρόπους κι αν σου προτείνουν να μιλάς στους γονείς, δεν μπορείς καμία λέξη και καμία εικόνα να περιγράψει ακριβώς πως είναι η στιγμή που βλέπεις μια μαμά να ανεβάζει στο αυτοκίνητο το αναπηρικό καροτσάκι ενός φαινομενικά δεκάχρονου αλλά στην ουσία εικοσιεπτάχρονου αγοριού. Καμία μπιχεβιοριστική θεωρία δεν μπορεί να σου εξηγήσει τι πρέπει να κάνεις και πως πρέπει να μιλήσεις όταν ένας νεότατος γονιός έχει στο χέρι του ένα τρίχρονο κοριτσάκι που προσπαθεί σιγά σιγά να περπατήσει, και καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει τη στιγμή που μετά από μιάμιση σχεδόν ώρα παιχνιδιού ο Νίκος θυμήθηκε το όνομα σου για να σε χαιρετήσει.

Και όλα αυτά γιατί μέσα σε τέτοιους συλλόγους και κέντρα, αν μπορούν να θεωρηθούν έτσι, γίνεται μια ουσιαστική προσφορά βοήθειας. Βοήθεια στην εργοθεαραπεία, τη λογοθεραπεία, τη φυσιοθεραπεία, την οργάνωση εκδηλώσεων για τη γιορτή της μητέρας. Των όποιων ανθρώπων προσπαθούν να εντάξουν αυτά τα παιδιά σε μια κοινωνία χωρίς να περιθωριοποιούνται συνεχώς, χωρίς να τα κρατούν μονίμως μέσα στο σπίτι αυτοί οι γονείς γιατί στα μάτια της δικής μας κοινωνίας δεν είναι συνηθισμένο θέαμα και χωρίς να θεωρείς αυτούς τους γονείς ΓονείςΤίγρης που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να προσφέρουν τα πάντα και ακόμα περισσότερα σε κάτι που φυσικά δεν ήταν επιλογής τους και ούτε αυτοί θα το’ θελαν να έχουν ανάπηρα παιδιά. Όταν είσαι έξω απ’ το χορό και βρίσκεσαι ανάμεσα σε γονείς με ανάπηρα ή άρρωστα παιδιά σε χώρους για ανάπηρα/ΜΕΝΝ(μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνού)/αίθουσες αναμονής νοσοκομείου/παιδικές χαρές…..κάνεις την πολύ κλασσική ερώτηση «άλλα παιδάκια έχετε;» με σκοπό φυσικά να δεις από μέσα σου αν εισπράττουν την «φυσιολογική» χαρά ή την γνωστή ατάκα «νέοι είστε εσείς θα κάνετε κι άλλα παιδιά». Να σου πω κάτι τελείως ωμά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη καθόλου τη δική σου προτροπή, είναι πολύ πιο δυνατοί από σένα που μεγαλώνεις τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά με μια ίωση στο τόσο άρα μη τους κοιτάς με οίκτο και κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό, μπορεί να έχουν τέσσερα και το ένα να είναι με πρόβλημα, ε, αυτοί θέλουν και αυτό το ένα.

Σημερινές εικόνες, που δεν ξεχνάς με μεγάλη ευκολία. Στιγμές που δεν αποτυπώνονται με κανέναν τρόπο, και δυνατότητες που για τα δικά σου δεδομένα ήταν αυτονόητες. Για κάποιους άλλους όχι.

Υ.Γ.1: Το ΕΛΕΠΑΠ είναι ένα κέντρο με θέμα την οργάνωση παρεμβατικών προγραμμάτων σε άτομα βρεφικής, προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Σύμφωνα με τις θεραπευτικές του επεμβάσεις, έχει ως στόχο την ολιστική προσέγγιση του προβλήματος και εστιάζει επιπλέον στη σχέση Κοινωνικό Περιβάλλον και Παιδί. Κλείνει 75 χρόνια από τη μέρα ίδρυσης και απευθύνεται σε άτομα με εγκεφαλική παράλυση, κακώσεις νωτιαίου μυελού, μυοπάθειες αλλά και σε πολλά άλλα ζητήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα παιδί.

Υ.Γ.2: Η προσφορά του προσωπικού στο χώρο, τεράστια. Η διάθεση που έχουν για να συντηρηθεί αυτό το κέντρο ακόμα μεγαλύτερη, εύχομαι και η ικανοποίηση. Ένα ευχαριστώ από το στόμα τους και την εξομολόγηση ότι χάρηκαν πολύ για το ότι πήγαμε εκεί εθελοντικά με σκοπό τη γιορτή της μητέρας, ήταν τόσο δυνατά που δεν φεύγουν ούτε στιγμή απ’ το μυαλό.

Υ.Γ.3: Όπως λέει μια φίλη έμπνευση, κοίτα να περνάς αλλιώς και αλλιώτικα γιατί όσο βλέπεις το αλλιώτικο, τόσο ο «ορίζοντας» ανοίγει τις διαστάσεις του.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

One comment

  1. Άν και μου απάντησες για την ανάρτησή σου αυτή, πρέπει να πω κι εγώ με τη σειρά μου πως κανένας δεν ζητάει τον οίκτο του άλλου, στήριξη, αγάπη βοήθεια χρειαζόμαστε όλοι μας και στο τέλος όπως σε κάποιο σημείο επισημαίνεις, εμείς θα είμαστε οι αδύναμοι της υπόθεσης και όχι αυτοί οι »άλλοι» που ενίοτε χαρακτηρίζονται, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα παίρνουμε μαθήματα ζωής και όχι αυτοί. Είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε τι συμβαίνει γύρω μας, να υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσένα να μας τα υπενθυμίζουν. Να’σαι καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s