Εγώ με την παράδοση μάλωσα..

Παράδοση. Είναι ωραία μόνο όταν αναφέρεται η λέξη σε ξενώνα, οικισμό σε χωριό χωμένο στο βουνό και σε έναν άλλο πολιτισμό που πας ως ταξιδιώτης να τον επισκεφτείς. Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν βρίσκω τίποτα το ενδιαφέρον. Μα δεν υπάρχει κιόλας κάτι το ενδιαφέρον στα δικά μου μάτια. Τι ωραίο να σου προσφέρει η παράδοση πέραν του δοκιμασμένου; Τι ωραίο μπορεί να έχει όταν ένα έθιμο είναι γραμμένο πάνω σε φόρμες και συνήθισες άλλων αιώνων; Ναι, θα μου πεις ότι η παράδοση προσαρμόζεται σύμφωναμε την εποχή αλλά και πάλι δεν μ’ αρέσει. Τώρα θα αναρωτιέσαι τι έχω πάθει πρωί πρωί και ξεκίνησα να σου λέω για τις παραδόσεις αλλά για άλλο ξεκίνησα να γράφω και άλλο γράφω τελικά. Κι έτσι που λες φίλη μου. Δεν μου αρέσει τίποτα το παραδοσιακό εκτός από τις παραπάνω περιπτώσεις. Δεν μου αρέσουν τα στάνταρ βήματα που ακόμα και το 2012 ακολουθούμε πιστά σαν Ευαγγέλιο, δεν μου αρέσει όταν δεν έχεις άποψη για κάτι να βάλεις τη δική σου πινελιά και χρώμα, και δεν μου αρέσει όταν διστάζεις να σπάσεις ένα όριο το οποίο όριο το «πήρες» και δεν το έβαλες καν από μόνος σου. Για να σου δώσω και ένα ακραίο παράδειγμα, ποτέ δεν κατάλαβα το ότι για να κάνει ένας άνθρωπος παιδιά πρέπει να παντρευτεί πιο πριν. Ίσως να το λέω αυτό γιατί έχω απομυθοποιήσει αρκετά πράγματα στη ζωή μου από νωρίς, αλλά και πάλι όσο και να θέλω δεν βρίσκω κανένα σημαντικό λόγο! Τα είδαμε, τα δοκίμασαν κάποιοι, τα φέραμε από προηγούμενους αιώνες, πατήσαμε σε αυτά όταν δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε αλλά φτάνει δεν νομίζεις; Πόσο ακόμα να υπάρχει αυτός ο κοινωνικός ντετερμινισμός που ο γιός γιατρού πρέπει οπωσδήποτε να γίνει γιατρός, ο γιος επιχειρηματία πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ένα τσούρμο μετοχές και ο γιος δικηγόρου επίσης να έχει γίνει -ίσως και ακόμα πιο πετυχημένος- δικηγόρος, επειδή οι γονείς μας είναι ορθόδοξοι πρέπει να γίνουμε κι εμείς.

Οι άνθρωποι που πάνε κόντρα στο κάθε δεδομένο έχουν πάντα κάτι να σου πουν, κάτι το ψαγμένο, κάτι το εναλλακτικό. Κανένας δεν αφήνει τη σιγουριά της παράδοσης για το τίποτα και το ανώφελο, και όλοι αυτοί έχουν λόγους και αιτίες που δεν μπορούν να πατήσουν εύκολα σε φ(ν)όρμες. Κουβέντες που αξίζει να κάνεις μαζί τους και όσες φορές βρέθηκα να συζητάω μαζί τους, πράγματι κρέμομαι απ’ τα χείλια τους. Ειδικά για δύο ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω, τα λόγια τους δεν ήθελα να τελειώσουν γιατί ποντάρουν στο αλλιώτικο. Δοκιμάζουν, πειραματίζονται, τολμούν και παίρνουν πραγματικά απόφαση δική τους και όχι απόφαση πάνω σε ήδη χαραγμένα μονοπάτια. Το εναλλακτικό μου βγάζει ευφυΐα, φαντασία. Άλλοτε και ωριμότητα. Πάντως κάτι μου βγάζει που δεν στο βγάζουν πολλά τριγύρω. Το εναλλακτικό το προτιμούν συνήθως αυτοί που δεν φοβούνται το να χάσουν κι αυτό ίσως γιατί έχουν χάσει πολλές φορές σε αυτή τη ζωή μέχρι στιγμής. Οπότε άφησε το φόβο στην άκρη, δεν μπορείς να ζεις αιώνια με αυτόν. Δεν σε βοηθάει, δεν σε ελευθερώνει.

Άφησε τον και βρες τι πραγματικά σου αρέσει, τι είναι αυτό που σε γεμίζει και τι σε καταπιέζει. Φύγε από το στάνταρ και βάλε τη δική σου ταυτότητα. Άφησε τη μόδα στην άκρη και βάλε τον εαυτό σου πιο στο κέντρο. Δεν μου αρέσει η παράδοση γιατί σε βάζει να λειτουργήσεις στη ζωή σου όπως θέλει αυτή. Παρατήρησες για πόσα πράγματα δεν σε ρωτάνε γιατί τα θεωρούνε δεδομένα ότι θα τα κάνεις; Μπορεί να σου φαίνομαι πολύ -ίσως και ακραία- εναλλακτική αλλά πιστεύω ότι όταν δεν συμφωνείς με κάτι δεν δείχνει πάντα «τυφλή» αντίδραση στο ό,τι. Η τυφλή αντίδραση φαίνεται όταν δεν έχεις κάτι να προτείνεις στο λάθος που κατά την άποψη σου γίνεται, στο όποιο λάθος, όταν θέλεις να προβάλλεις τις γνώσεις σου και τις ικανότητες σου. Στην ουσία για να κάνεις κάτι το εναλλακτικό και το αλλιώτικο θέλεις να έχεις άποψη. Άποψη για το αλλιώτικο, το διαφορετικό και το γιατί. Κι όταν κάνεις το κάτι να δείχνει διαφορετικό, τότε νιώθεις την απόλυτη ταυτότητα σου που είναι πάντα και ετερότητα.

Υ.Γ.1: Το εναλλακτικό δεν σημαίνει πάντα ότι θα εφαρμοστεί σε κάτι το βαρύ αλλά μπορεί να γίνει ακόμα και στα απλά. Σε αυτά που δεν το σκέφτεσαι πολύ αν πάει κάτι στραβά. Κάνε την κουζίνα σου φλοράλ με τη μέθοδο της χαρτοπετσέτας ειδικά αν τα ντουλάπια σου είναι παλιά. Βάψε λαχανί ένα ξύλινο πάτωμα παλιό ή πιες νερό σε κούπα. Τοποθέτησε το ρολόι τοίχου στο πάτωμα ή διάβασε μια εφημερίδα από το τέλος. Βάψε κάθε νύχι με διαφορετικό βερνίκι ή κάθισε να δεις τηλεόραση στο πάτωμα.

Υ.Γ.2: Το κάθε διαφορετικό έχει πάντα την αξία του. Τη δική του αξία, αυτή που του έδωσες εσύ. Από τη μια μέρα στην άλλη δεν μπορείς να τα φέρεις όλα τούμπα ή να βάλεις τη δική σου ταυτότητα στα πάντα. Γι΄αυτό ξεκίνα από τα απλά. Αυτά που δεν πιέζουν, αρκεί να βελτιώνεσαι κάθε φορά στο κάτι. Το να κάνουμε σε αυτή τη ζωή πράγματα μόνο που μας αρέσουν είναι το ιδανικό, αλλά δεν υπάρχει ιδανικό, δεν υπάρχει τέλειο και δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία όσο κι αν θέλουμε να το πιστεύουμε. Στην ουσία το ιδανικό και η ελευθερία είναι μια παγίδα που όσο προσπαθείς να τα πετύχεις τόσο εκείνα θα σε παγιδεύουν γιατί ότι και να κάνεις ποτέ δεν θα είσαι αρκετός.

Υ.Γ.3: Ναι, κυνηγάω την ελευθερία γι ‘αυτό δεν θέλω καταπίεση, ούτε καν αυτή της παράδοσης;). Θέλω και το ιδανικό που ποτέ δεν κατάφερα να φτιάξω γιατί πουθενά δεν είμαστε απόλυτα ελεύθεροι και μόνοι. Απλά δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον το προκαθορισμένο γιατί μου δείχνει κάτι το συνηθισμένο. Θέλω αυτό που σου δίνει έμπνευση και όχι την κατάκριση. Την αφορμή για το καλύτερο και όχι τη ξερή βελτίωση του λάθους. Δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον μια απλή ξερή παρατήρηση όταν δεν έχεις κάτι δικό σου να πεις μέσα σε αυτό. Γι’ αυτό μου αρέσει να μαθαίνω την παράδοση ενός ξένου πολιτισμού. Γιατί έχει κάτι το καινούργιο να σου δώσει, κάτι το οποίο δεν έχεις συνηθίσει και κάτι το οποίο εσύ είσαι έξω από αυτό. Λες να φοβάμαι τη δέσμευση;

Υ.Γ.4: Κι όσο για τους γάμους που ανέφερα παραπάνω στην αρχή, μπορώ να συζητάω ατελείωτες ώρες για αυτούς. Από το προσκλητήριο μέχρι το ευχαριστήριο και από τη νυφικό μέχρι τα λουλούδια, αρκεί να μη παντρεύομαι εγώ:). Μεγάλα λόγια; Θα δείξει. Αλλά τι να κάνω ρε συ φίλη, αφού τα έχω απομυθοποιήσει. Μυθοποιούνται ξανά αυτά; Ή μάλλον να το θέσω αλλιώς: αποκτάς τόσο εύκολα αισιοδοξία όταν αυτή βρίσκεται υπό του μηδενός;

Υ.Γ.5: Αλλά ακόμα και στους γάμους, προτιμώ να ακούσω Όρκους -κι ας είναι αμερικανιά- παρά αυτό το κλασσικό: ωραία ειν’ η νύφη μας…ωραία τα προικιά της! Ακόμα και σε αυτό παράδοση;! Αν είναι το κόκκινο μήλο, εξαιρείται. Κι αν ακούσω κανένα κεμεντζέ να παίζει, που είναι η έξοδος κινδύνου;!

Υ.Γ.6: Και ξέρεις τι άλλο θέλω από εσένα; Θέλω να μου πεις το αλλιώτικο σου γιατί σίγουρα όλο και κάποιο θα’ χεις! Θέλω αυτό που κάνεις έστω από αντίδραση ή απο άποψη ή από στυλ. Τη δική σου την ταυτότητα στο ό,τι κάνεις. Αυτό που είναι μόνο δικό σου και το φαντάστηκες ολομόναχος μια μέρα και το πρόσθεσες μέσα σε αυτήν.

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

5 comments

  1. Η μόνη παράδοση που μου αρέσει είναι το Πάσχα και όχι για το θρησκευτικό του περιεχόμενο αλλά για το ψήσιμο ( 😀 ) και την οικογενειακή συγκέντρωση!
    Επίσης, θυμώνω με τους ανθρώπους που μένουν κολλημένοι στις παραδόσεις και δεν σκέφτονται ! Δεν έχουν άποψη .. απλά κάποιος τους είπε να έχουν τη δική του! Αααα!! Οι όρκοι στους γάμους μου αρέσουν και μένα αν και γενικά δεν ξέρω κατά πόσο θα έπρεπε να σου επιβάλλει η κοινωνία το γάμο! Τώρααα τι κάνω διαφορετικό…. τα περιοδικά πάντα τα διαβάζω από το τέλος :Ρ , καθαρίζω το σπίτι τα βράδια ενώ οι άλλοι κοιμούνται! Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι άλλοοο..:Ρ

    1. Xaxa…tis douleies sto spiti tis Kano ki ego to bradi gia na glitoso kamia logo oras. Ki oso Gia tis dio megales giortes mou aresoun ta xristougenna giati exoun to kati kits:P A, k ena akoma anapodo pou Kano einai Oti troo prota to gliko k meta to almiro…

  2. ego pali koimamai anapoda sto krebati kai oxi opos oloi oi normal anthropoi diladi anti na exo to kefali sto proskefalo tou krebatiou ego ekei exo ta podia.ena allo pou mou irthe tora einai oti diabazo mono bradi kai kataprotimisi otan koimounte oloi giro mou kai kati akoma pou to kano to teleutaio diastima einai oti prota troo to fagito mou kai meta tha fao miso psomi!!oso gia ton kementze pou eipes einai kalitera na akous kati tetoio para tis florieres me ta koumpia kai to xoni stin akri…

  3. Εγώ μια φορά σε ένα οικογενειακό δείπνο έκοψα το κρέας με το μαχαίρι του φρούτου.Και άλλοτε πάλι στη θάλασσα είχα βουτήξει χωρίς να περάσει μια ώρα από το φαγητό,αλλά μόνο 45′.Αυτές ήταν οι μικρές καθημερινές μου επαναστάσεις.

  4. Για μένα η επιστροφή στο χωριό μου στάθηκε αφετηρία για μια βαθιά ενδοσκόπηση.
    Κι ας βρήκα παντού ερημιά…μονάχος γύρναγα στους άδειους δρόμους.
    Κυρ μιχάλη….που’σαι ρε κυρ Μιχάλη.
    Εκεί ήρθα σε επαφή με τον αληθινό μου εαυτό που είχα κοντέψει να τον χάσω…μόνο 2 πράγματα με κράτησαν
    ο Χριστός, και οι Scorpions.
    Και το βράδι σαν γύριζα αποσταμένος από το χωράφι,με περίμενε ένα πιάτο αρνί με χοντρό μακαρούνι….βάλσαμο στα πικραμένα μου χείλη.
    Επίσης δεν ξέρω αν το προσέξατε – δεν το επιδίωξα άλλωστε – αλλά διάλεξα να κρατήσω τον Επιτάφιο σε σημείο που είχε ανηφόρα.Δεν ήταν τυχαίο αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s