City Alone..

Μόλις μπήκε αρχείο και το τελευταίο βιβλίο του εξαμήνου. Και στο είχα πει..Θα είμαστε συχνά παρέα από δω και πέρα. Ξανά πίσω στους ρυθμούς. Ξανά πίσω στο πρόγραμμα που τρέχει. Και ξανά πίσω στις χορογραφίες, στις φωτογραφίσεις, στις μεταφράσεις και τα πρακτικά των παραστάσεων.

Σου έχω πει ότι μου αρέσει η τέχνη! Μου αρέσει αυτή η «επίθεση» που δέχεται το ένα είδος τέχνης από το άλλο, μου αρέσει όλη αυτή η μη λεκτική έκφραση, μου αρέσει που σπάνε τα ταμπού μέσω αυτής, μου αρέσει που ξεφεύγεις απ’ τα όρια, μου αρέσει που μπορείς να κάνεις πράγματα μαζί της. Από ένα γκράφιτι στον τοίχο, μέχρι να τινάζεις το σώμα σου 2 μέτρα πάνω απ’ τη σκηνή. Και να προσγειώνεσαι.

Και να πέφτεις αθόρυβα στο σανίδι κρατώντας το κεφάλι σου μέσα στα χέρια σου με τα πόδια να κουλουριάζουν όλο το κορμί. Και να κάνεις rolling στο πάτωμα και να αποτυπώνονται όλα αυτά μέσα σε μια φωτογραφία. Να προκαλείται η σκιά σου από τη δύση του ηλίου κι εσύ απλά να βιώνεις την κάθε κίνηση με στυλ, ένταση και έλεγχο. Έλεγχο στα πάντα. Στον θεατή που σε κοιτάει για να τον μαγνητίσεις, στον χορευτή για να συνεργαστείς μαζί του, στον περαστικό για να τον βάλεις στο παιχνίδι, και στην αντίληψη του χώρου. Να βλέπεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Με τι χορεύεις και που. Να αντιλαμβάνεσαι το καταλάθος_σέξυ και να το μετατρέπεις κατευθείαν σε αφηρημένο_αθλητικό για να μην παρερμηνευτεί έστω και μία κίνηση.

Να μπαίνεις σόλο στη σκηνή και ξαφνικά να βρίσκεσαι μαζί με άλλους 6 και να γίνεσαι η έμπνευση. Η προτροπή. Η παρακίνηση. Και θέλεις να τα κάψεις. Να βάλεις φωτιά στα πάντα, να σπάσεις με τα πόδια το σανίδι του πατώματος και να «πετάξεις» στο πάτωμα τα σώματα. Να σε σηκώσουν τα πεσμένα σώματα με τα πόδια του στον αέρα και να μεταμορφώνεστε σε flying angels μέσα σε δευτερόλεπτα. Κάπου εκεί βγαίνει η συσσωρευμένη ένταση που φρόντισες να εγκλωβίσεις μέσα σου και διώχνεις την κάθε σκέψη που πάει να κάνει παράσιτα μέσα στο μυαλό σου.

Ναι, θα σου μιλάω για το χορό και θα το κάνω αυτό συνέχεια. Οι πρόβες τρέχουν η μία μετά την άλλη και στο επόμενο κείμενο θα σου μιλάω για πρόβα μέσα σε μουσείο. Το Σάββατο ετοιμάσου για παράσταση και έχω άγχος γι’ αυτό. Πολύ άγχος και πολλή τρέλα. Αν μιλήσω μπροστά στο κοινό με μικρόφωνο μπροστά μου, νομίζω ότι δεν θα αρθρώσω ούτε μια σωστή λέξη και το κοινό θα γελάει σπαρταριστά μαζί μου. Κάθε βράδυ βλέπω στον ύπνο μου ότι σε λίγες ώρες έχω παράσταση κι έχω ξεχάσει όλα τα βήματα. Δεν ξέρω ποιά είναι η μουσική που θα πατήσουμε σαν ομάδα πάνω σε αυτήν και ξαφνικά βλέπω τα χέρια μου να μη μπορούν να πιάσουν τα χέρια της διπλανής μου.

Υ.Γ.1: Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Θα άλλαζα τα 5 χρόνια που είχα σταματήσει να χορεύω. Γιατί όταν κάτι το ξεκινάς από τα 4, όπως και να το κάνεις..μπαίνει για τα καλά μέσα σου, γίνεται τρόπος ζωής και ξέρεις ότι Αυτός είναι ο δικό σου τρόπος για να αποφορτίζεσαι.

Υ.Γ.2: Αν υπάρχει δεύτερη ζωή, αυτό που θα αποτελούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της θα ήταν ο χορός. Με Λάτιν, Φλαμένγκο, παραδοσιακές ελληνικές φιγούρες, Τάνγκο, κι αν μου χάριζαν 12 μήνες απόλυτης ελευθερίας θα τους μοίραζα στη μέση. 6 μήνες στενή παρακολούθηση ενός γκουρού κι άλλους 6 μήνες θα έμενα στην πολιτεία των έγχρωμων της Αμερικής για να χορεύουμε (και να ζούμε) μαζί στο δρόμο. Σε αυτή τη ζωή, ξέρω απλά ότι είναι ένα hobby. Πιστεύεις ότι μπορεί το hobby σου να γίνει ένα επάγγελμα; Θέλω τη γνώμη σου σ’ αυτό!

Υ.Γ.3: Μέσα στα αρχεία του υπολογιστή μου με περιμένουν αρκετές σελίδες PDF με τίτλο «TeachingDanceSpaciously» που όλο κάτι θα έχω να σου πω και από αυτό. Το ακαδημαϊκό έτος φίλη μου τελείωσε κι αυτό..κι έτσι μ’ έπιασε μια μελαγχολία σήμερα το βράδυ μένοντας τελευταία στη φοιτητούπολή μου. Γιατί όταν η φοιτητούπολη σου γίνεται η πόλη σου, δεν φεύγεις με άνεση και ευκολία από αυτήν για να επιστρέψεις πίσω. Θέλω να μου πεις και κάτι άλλο, ποιά είναι η τέχνη που σε γεμίζει. Τι είναι αυτό που σε κάνει να εκφράζεσαι μαζί του. Και τι είναι αυτό που μαζί του σπας ταμπού, ξεφεύγεις απ’ τα όρια και θέλεις όλα να τα κάψεις όλα. Όλα όμως!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Photos by:  pinterest.com

Advertisements

Βάλε φωτιά σε ότι σε καίει..

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς μέσα στη τρελή χαρά και άλλες που απλά δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι. Υπάρχουν μέρες που θέλεις να τρέξεις σε όλους τους δρόμους της πόλης με ένταση και νεύρο και άλλες που απλά θέλεις να χωθείς κάτω από την κουβέρτα κουλουριασμένη στο σκοτάδι. Υπάρχουν μέρες που θέλεις να μπεις σε ένα αυτοκίνητο και να το ξετινάξεις, ενώ άλλες που ψάχνεις απλά τη σιγή νυκτός. Υπάρχουν μέρες που γίνεσαι το νευρόσπαστο και οι άλλοι θέλουν να βάλουν stop στο στόμα σου ενώ άλλες που δεν έχεις διάθεση για καμία κουβέντα. Όλα αυτά παίζουν..όλα αυτά τυχαίνουν στον καθένα. Υπάρχουν άπειρες φάσεις από τις οποίες μπορεί να περάσει ένα άτομο. Από τις ψυχικές μεταπτώσεις που αντιμετωπίζει κατά τη διάρκεια της μέρας μέχρι τη παντομίμα που θα κάνει για να κερδίσει σε ένα επιτραπέζιο. Και γιατί δεν συνεχίζω να γράφω παρέα με την τρελή χαρά που με είχε πιάσει όλο αυτό το τελευταίο διάστημα; Έλα ντε..

 

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο

 

Χθες που λες φίλη μου, στην απέναντι γωνία του σπιτιού μου είχε πάρτι το υπο κατάληψη κτήριο. Εννοείται πως η μουσική έφτανε μέχρι το σπίτι μου και εννοείται πως εκεί κανείς δεν τόλμησε να κάνει παρατήρηση κι ας είχε να ξυπνήσει χαράματα της επομένης.

Έχω μεγάλη περιέργεια να μπω μέσα σε αυτό το κτήριο να δω πως είναι, γιατί έχω την εντύπωση ότι θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το περιεχόμενο του. Απ’ όσο γνωρίζω από φίλη φωτογράφο, έχουν γίνει εκεί εκθέσεις φωτογραφίας, έχει αυτοεξυπηρετούμενο μπαρ, δανειστική βιβλιοθήκη και αν στο επιτρέψουν μπορείς να μπεις μέσα να βγάλεις μερικές δικές σου φωτογραφίες. Πρόγραμμα προβολής κινηματογραφικής κολεκτίβας, συναυλίες, και πολλά παιδιά να κάθονται έξω στο πεζοδρόμιο τους διαθέσιμα να πιάσεις κουβέντα μαζί τους. Φτάνουν στα αφτιά σου τα τραγούδια των megadeth των TRIVIUM και των Helloween σε περίπτωση που θέλουν να κατεβάσουν τους ρυθμούς. Γι’ αυτό σου λέω φίλη μου, θέλω να πάω! Έχω αρκετά κοινά μαζί τους..πως νομίζεις ότι πέρασα την εφηβεία μου;! Τότε βέβαια δεν έδειχνα τη διαλλακτικότητα στα μουσικά είδη που δείχνω τώρα και εννοείται πως έβγαζα ΤΗ σνομπαρία σε κάθε είδος που άνηκε στη κατηγορία «ελαφριά» το οποίο τολμούσε να κάνει ηχορύπανση τα αφτιά μου.

 

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

 

Κι λόγος που μπορεί να έχασα κι εγώ χθες τον ύπνο μου, δεν ήταν γιατί είχα σκοπό να εναντιωθώ στον κάθε μεταλά που περνούσε ευχάριστα με το if i could fly αλλά γιατί θυμήθηκα όλη εκείνη την εποχή που μάθαινα όλα αυτά τα τραγούδια και ήμουν κατενθουσιασμένη με το οτιδήποτε άγγιξε το μεταίχμιο του μεταλ με του ροκ. Τότε που astonautalis έβγαζαν το πρώτα τους τραγούδια και βουτούσα τα cds του μπαμπά μου ακούγοντας την κλασσική ατάκα «πρόσεχε μη μπερδέψεις τα cds μου!!». Είχαμε βέβαια και τα ααααπειρα βινύλια αλλά μ’ εκείνα φοβόμουν τη βελόνα στο πικ απ. Τότε που περνάς αυτή τη φάση της αντίδρασης, του μεταλ, του ροκ, της σνομπαρίας, της αφίσας στο δωμάτιο και το μόνιμο στυλό στο χέρι για να γράφεις παντού στοίχους από τα τραγούδια που ακούς. Την κόκκινη μπαντάνα που ήταν μονίμως δεμένη στο χέρι και τις φλάντζες που στόλιζαν το άλλο. Τα κοντά σκουρόχρωμα μαλλιά σου και το μαύρο μολύβι που δεν λείπει ποτέ από το εσωτερικό του ματιού σου.

 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 

Όλα αυτά θυμήθηκα χθες που από τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν θα έπαιρνες ο ύπνος, κάθισα στο πάτωμα του μπαλκονιού και του χάζευα από μακριά. Μου θύμισαν αυτά που σου είπα και ακόμα περισσότερα. Καταστάσεις εκείνης της εποχής, τη πορεία των ανθρώπων που δεν εξελίσσονται ποτέ όπως την φαντάζεσαι και τις επιλογές που κάνεις τώρα ενώ πριν δεν θα έκανες με τίποτα. Όταν περνάς φάση παρόμοια με την παραπάνω, όταν τα χρόνια περνούν κι εσύ γίνεσαι πιο διαλλακτική και όχι τόσο απόλυτη, υπολείμματα εκείνης της φάσης μένουν πάντα όταν στην εποχή της βιωνόταν έντονα. Τα μαλλιά εξακολουθούν να είναι προς το κοντό, τα μαύρα ρούχα έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο κι ας υπάρχουν πλέον τα φουξ-τα γαλάζια-τα κίτρινα-τα μωβ, τα κόκκινα σταράκια είναι ακόμη στη πρώτη θέση και τα μαύρο μολύβι δεν λείπει απο το νεσεσέρ. Απλά υπάρχουν και τα άλλα, τα ψηλά τιρκουάζ παπούτσια, τα vintage φορέματα και τα φλούο μαντήλια με τα χρωματιστά κραγιόν.

 

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

 

Έναν ροκά ή/και έναν μεταλά δεν γίνεται με την εμφάνιση του, ούτε σφραγίζει αυτή την ταυτότητα του με το πόσο αντιμιλάει ή σπάει ή βάζει φωτιές σε κάδους. Είναι θέμα αντίληψης και οπτικής για τη ζωή. Αν εσένα σε εκφράζουν τα λόγια που λένε τα τραγούδια και βρίσκεις πράγματα για να ταυτιστείς ή να σκεφτείς, οι επιλογές είναι δικές σου! Κι αν θέλεις όλο αυτό το στιλ να το κάνεις τρόπο ζωής, ξανά οι επιλογές είναι δικές σου!

 

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

 

Υ.Γ.1: Κάποτε είχα ακούσει τα εξής λόγια: Την εφηβεία, δύο τρόποι υπάρχουν για να την περάσεις. Ή να είσαι όλη μέρα στα μπουζούκια ή να ακούς όλη τη μεταλλοβιομηχανία. Εγώ πέρασα τη δεύτερη. Η πιο ασφαλής είναι η πρώτη.

Υ.Γ.2: Είναι εκεί που είστε όλοι με τα φαρδιά παντελόνια και τα t-shirt μαζεμένοι στο προαύλιο και ο διπλανός σου, ανοίγει το πακέτο για να σου προσφέρει γιατί θεωρούσε αυτονόητο το ότι θα καπνίζεις. Το κλείνεις διακριτικά και με ευγένεια λέγοντας απλά ότι δεν καπνίζεις και σου σκάει ένα χαμόγελο από αυτά που λες «τι μπορεί να σκέφτηκε μόλις τώρα για να χαμογέλασε τόσο αινιγματικά».

 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 

Υ.Γ.3: Μετά έρχεται ο έρωτας…που άνηκε κι εκείνος κάποτε στο team των ροκμεταλλάδων με αυτούς με τα μακριά μαλλιά φορώντας κάποτε αλυσίδα στη ζώνη του παντελονιού. Λες να είναι καρμικό; Δεν ξέρω.

Υ.Γ.4: Με τη σκυτάλη να παίρνει ο καλύτερος σου φίλος που το πρώτο διάστημα όταν είχατε γνωριστεί τραγουδούσες εσύ στίχους κι εκείνος έψαχνε το όνομα του συγκροτήματος.

 

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 

Υ.Γ.5: Με την αδερφή ψυχή να είστε αυτοκόλλητοι περνώντας όλες αυτές τις διαδοχικές φάσεις μαζί και τώρα να τα θυμάστε χαμογελαστά -άλλοτε και ξεκαρδιστικά-.

Υ.Γ.6: Ακόμη και τώρα ψάχνω στιγμές και διαστήματα που έχω ανάγκη να κλειστώ σε 4 τοίχους ακούγοντας τους Pink floyd με τα συνεχόμενα cds τους, απλά όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος έχοντας όλο και περισσότερα βιώματα να τον περικυκλώνουν, τόσο λιγότερο απόλυτος γίνεται. Κι έτσι όταν φίλη βάλει σε νέο tab το καινούργιο της … (όποια δεν σου αρέσει βάλε), απλά περιμένεις υπομονετικά την ώρα που θα είσαι μόνη με την πλήρη ελευθερία επιλογών.

Υ.Γ.7: Και είναι εκεί που φωνάζεις δυνατά με τα χέρια στον αέρα όλο το παραπάνω τραγούδι.. έτοιμη να τα κάψεις όλα!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Της ποΛυκαΤοικίας τα γΡαμΜένα

Πάνω εκεί που επέστρεφα με τις φίλες μου όλο χάρη κοντά στα ξημερώματα, είπαμε να καθίσουμε λίγο έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας που μένω. Πιάσαμε κι εμείς τη κουβέντα, μιλούσαμε μιλούσαμε, όπου από ένα σημείο και μετά ήμουν εγώ στο παράθυρο του σπιτιού μου και οι υπόλοιπες από κάτω να μιλάμε έτσι. Να πω την αλήθεια γελούσαμε και λίγο. Και βγαίνει που λες από την απέναντι πολυκατοικία μια γυναίκα γύρω στα 30+ και μας κάνει λούτσα!! Και δεν φτάνει που μας έριξε το νερό, άρχισε να βγάζει ΤΟΝ οχετό που τολμήσαμε να καθίσουμε 4 (μετρημένα) λεπτά κάτω στο δρόμο. Μα πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το τελευταίο διάστημα περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που είναι διαρκώς με μία παρατήρηση στο στόμα; Πόσο lost in space να είναι όλοι αυτοί που δεν ξέρουν ότι όσο κάνουν παρατήρηση (σε νεαρά άτομα) τόσο εκείνοι θα σου τη σπάσουν από αντίδραση; Εντωμεταξύ, παρατήρησα και το άλλο μετά από τόσες παρατηρήσεις που έχω φάει: οι άνθρωποι που κάνουν παρατηρήσεις έχουν συγκεκριμένο ηλικιακό φάσμα. Ο πολύ νέος δεν χαμπαριάζει από αυτά γιατί έχει νεύρο και πιστεύει ακόμη ότι όλος ο κόσμος του ανήκει και ο πολύ μεγάλος από την άλλη έχει πιάσει το νόημα της ζωής και δεν αναλώνεται σε τέτοιες γελοίες καταστάσεις. Γιατί οΚ μου φαίνεται λίγο κάπως να βγαίνεις 4:30 η ώρα το πρωί (πραγματικά) με τη νυχτικιά και να φωνάζεις μόνη σου στο κέντρο της πόλης για να κάνουν δύο άτομα ησυχία. Φύγαμε κι εμείς. Μπήκε αυτή μέσα στο σπίτι της, κάθισα εγώ λίγο ακόμα στο παράθυρο και μετά από μισό λεπτό ξαναβγαίνει λέγοντας «καλά εσύ δεν ντρέπεσαι; Τέτοιες φίλες έχεις; Να τις χαίρεσαι!». Μα πραγματικά γιατί τόση τάση για παρατήρηση; Καθόμουν ήσυχη χωρίς άχνα στο παράθυρο και τα άκουσα κιόλας από πάνω για την ησυχία μου!

Πραγματικά μου φαίνεται πολύ περίεργο να κάνει κάποιος τέτοιες παρατηρήσεις γιατί αν ήταν έτσι θα έπρεπε κι εγώ να βγαίνω κάθε απόγευμα στην διπλανή που με είχε ταράξει με τα «Αναστασούλαααα έλα κορίτσι μου να φας το αβγουλάκι. Έλα Έλα! Που είναι η μαμάκα.. πόσο την αγαπάς τη γιαγιούλα εσύ; Έλα να τραγουδήσουμε για να φάμε το αβγό. Που είσαι κορίτσι μου; Έλα! Αναστασίααααα» με την τσιριχτή φωνή στα ύψη, να κάνω τις παρατηρήσεις μου. Αλλά θα μου πεις ότι ήταν απόγευμα και δεν ήταν ώρα κοινής ησυχία αλλά τι να κάνουμε εγώ τότε είχα χρόνο να διαβάζω για την εξεταστική και τότε έπρεπε να συγκεντρωθώ. Γιατί οΚ, δεν είναι ωραίο να ακούς στις 3 το χάραμα από απέναντι το νεογέννητο να κλαίει αλλά δεν θα πας να του πεις του γονιού «έλα σταμάτησε το τώρα!» όπως και ούτε εσύ να απλώνεις ΤΟΝ οχετό. Όλοι μας κάποια στιγμή θα τύχει να ενοχλήσουμε τους άλλους.

Τώρα θυμήθηκα και το άλλο που πέρυσι είχα πάει σε ένα πάρτυ σε μια πιλοτή και κατά τις 2:00 είχαν φωνάξει την αστυνομία οι απέναντι πολυκατοικίες. Μα πραγματικά..κάθε μέρα έχεις πάρτυ και είσαι τόσο αγανακτισμένος που δεν μπορείς να κοιμηθείς μερόνυχτα; Ένα βράδυ ήταν θα περνούσε. Και μήηηην έχεις φίλη μου την αυταπάτη ότι όταν κάνεις τέτοιες παρατηρήσεις ο άλλος είναι διαθέσιμος να σταματήσει για χάρη σου, γιατί βλέπει πολύ πιο σπουδαία τη δική του χάρη για να την παραμερίσει για σένα. Εξάλλου και η γειτόνισσα με την εγγονή της και εμείς, ήμασταν χαρούμενοι τότε, πρέπει εσύ ο ξενέρωτος να πας να κόψεις τη χαρά; Γιατί τι μας έχει μείνει σε αυτή τη χώρα για να χαιρόμαστε; Σχεδόν τίποτα. Και πας κι εσύ αυτό το λίγο να το σταματήσεις; Σιγά! καλοκαίρι είναι! Και φωνές θα ακούσεις από ζαλισμένους ξενύχτηδες, και τα παιδιά θα βγαίνουν έξω να παίξουν, και ζευγάρια θα μαλώνουν μόλις έχουν γυρίσει από διακοπές (εκεί στήνεις τους πιο γερούς καβγάδες), και τα νεογέννητα θα τσιρίζουν όλο το βράδυ, και τα μηχανάκια θα κάνουν την ηχορύπανση τους, και χίλια δυό άλλα. Θα πάρουμε τη βαριοπούλα να διώξουμε όσους περισσότερους μπορούμε; Εσύ θέλεις να κοιμηθείς το βράδυ κι εγώ να γελάσω με τις φίλες μου, εσύ θέλεις να βάλεις ηλεκτρική σκούπα το πρωί κι εγώ να κοιμηθώ μέχρι αργά, εγώ διαβάζω το απόγευμα κι εσύ κουβεντιάζεις στη διπλανή βεράντα. Τι να κάνουμε, όλοι μαζί ζούμε.

Κι έτσι που λες φίλη μου.. Σχεδόν τελείωσε κι αυτή η εξεταστική, μια ακόμη εργασία έμεινε αλλά φέτος έχω την εντύπωση ότι ο πρύτανης θα μου δώσει το κλειδί του πανεπιστημίου. Αντί να βρίσκομαι λουόμενη σε καμία παραλία, τελευταία θα φύγω από τη φοιτητούπολη μου. Οπότε να ξέρεις θα με έχεις συχνή παρέα από εδώ και πέρα, θα σου μιλάει για χορό, για πρόβες που σιγά σιγά θα γίνουν παραστάσεις, για χίλια δυό άλλα πράγματα που θα μου έρθουν στο μυαλό μου. Αλήθεια δεν μου είπες..διακοπές φέτος θα πας; Για πες..για πες..

Φιλιά, Αντριάνα!

Cake_πασπαρτού

Στο ντουλάπι η ζάχαρη έχει μάθει πλέον να αποκρυπτογραφεί δακτυλικά μου αποτυπώματα κι όταν έχουμε να βρεθούμε καιρό πάνω από ένα μίξερ αρχίζει να μου λέει με επιφωνήματα πόσο πολύ της έλειψα και πόσο θέλει να αποτελέσει βασικό συστατικό για τα γλυκά που φτιάχνουμε παρέα. Παίρνει κάθε φορά τη θέση της πάνω στον πάγκο της κουζίνα μέσα σ’ ένα μπολ και φωνάζει ύστερα του φίλους της για να της κάνουν λίγη παρέα. Κάποιες ελάχιστες φορές έρχεται και η αδερφή της η Καστανή αλλά αυτή είναι λίγο μουντρούχα και δεν κάνει τόσο διασκεδαστική παρέα όσο η λευκή. Όλο για κάτι συνταγές με χαμηλά λιπαρά λέει, για κάτι μεταλλαγμένα προϊόντα, ξεκινάει το κήρυγμα για τις θερμίδες κι έτσι τη στέλνουμε γρήγορα πίσω στη θέση της πριν αρχίσουν να μας κυριαρχούν οι τύψεις για τις μπουκιές μετά. Η πρώτη μας γνωριμία με τη φίλη μου τη ζάχαρη ξεκίνησε όταν μας γνώρισε η μαμά μου. Με φώναξε από το τότε παιδικό δωμάτιο μου για να κρατήσω το μίξερ καθώς εκείνη έριχνε τα υλικά αλλά σιγά σιγά καταλάβαινα πόσο αγκαρία είναι να κρατάς το μίξερ μέσα στο μίγμα κι έτσι έβρισκα τρόπους όλη την ώρα να ξεγλιστράω από αυτήν την απαίσια αγκαρία. Ώσπου μια μέρα πριν πολλά πολλά χρόνια προσπάθησα να φτιάξω το φτιάξω εγώ και να βάλω τη μαμά μου να κρατάει το μίξερ. Τα αβγά φοβόμουν να τα σπάσω, η ζάχαρη έπεφτε έξω από το ποτήρι και το αλεύρι όταν έπεφτε μέσα στο μίγμα γέμιζε ταυτόχρονο και όόόόλος ο πάγκος. Σου δίνω λοιπόν την πρώτη συνταγή που έφτιαξα. Cake πασπαρτού. Η ονομασία είναι δική μου γιατί η μαμά μου έγραφε πάνω πάνω με μεγάλα γράμματα «ΚΕΙΚ ΘΕΙΑΣ ΝΟΠΗΣ» που δεν ήθελα με τίποτα να βάλω τέτοιο τίτλο στο πόστ, στο τέλος θα σου πω και γιατί το ονόμασα έτσι.

Πάμε τώρα για τη συνταγή:

  • 4 αβγά
  • 1 κούπα ηλιέλαιο (ή ένα πακέτο βιτάμ 250)
  • 1 κούπα γάλα
  • 2 κούπες ζάχαρη
  • 3 κούπες αλεύρι
  • 1 φακελάκι μπέκιν

εκτέλεση:

Ρίχνουμε πρώτα τα αβγά με τη ζάχαρη, μετά το λάδι, το γάλα και τέλος το αλεύρι με το μπέκιν μαζί. Το βάζεις σε μια φόρμα με τρύπα στη μέση. Βουτάς το μαχαίρι μέσα στο μίγμα και το φέρνεις ένα κύκλο για να φουσκώσει ομοιόμορφα. Ψήνεις στους 180 βαθμούς για 50′ με μία ώρα.

Υ.Γ.1: να σου πω τώρα γιατί το ονόμασα πασπαρτού. Το κεικ αυτό, όταν το έφαγα για πρώτη φορά είχε μέσα τρούφα σοκολατένια και έβγαινε πουά. Η μαμά μου ρίχνει μερικές φορές το χυμό ενός πορτοκαλιού μαζί με το ξύσμα του. Εγώ πάλι ρίχνω μια γεμάτη κουταλιά του γλυκού κανέλλα ή κακάο ή λιωμένη σοκολάτα, ή κομμάτια φρούτων, ή χρωματιστή τρούφα, ή λιωμένη σοκολάτα, ή….χρώμα ζαχαροπλαστικής.

εδώ μπορείς να βάλεις ένα «the end» αλλά αν έχεις διάθεση και φαντασία συνέχισε και παρακάτω…

Υ.Γ.2: τις προάλλες που έφτιαξα αυτήν τη συνταγή σε cupcakes έριξα 3 σταγόνες μπλε και 1 κόκκινη. Το μίγμα από μόνο του έχει χρώμα κίτρινο ενώ με τα χρώματα αυτά πήρε ένα χρώμα βεραμάν. Για δες.

Υ.Γ.3: όταν ψηθεί το κέικ ή τα cupcakes παίρνουν γύρω γύρω ένα χρώμα καφετί και επειδή δεν μου άρεσαν από εμφάνιση, είπα να φτιάξω μιση δόση βουτυρόκρεμα για να τα στολίσω. Παρακάτω σου την δίνω ολόκληρη την δόση αλλά σύμφωνα με την παραπάνω συνταγή σου φτάνει και η μισή:

  • 1/2 κούπα βούτυρο
  • 1/2 κούπα μαργαρίνη
  • 4 κούπες ζάχαρη_άχνη
  • 2 κουταλιές γάλα ή νερό
  • 1 βανίλια

(τη βουτυρόκρεμα αυτή μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις και ως βάση για να τοποθετήσεις τη ζαχαρόπαστα για να καλύψεις τούρτες)

Υ.Γ.4: για να κάνεις το σχέδιο που βλέπεις σε αυτά τα cupcakes βάλε σε ένα κορνέ μίγμα από τη βουτυρόκρεμα, πατώντας το κορνέ να βγει η κρέμα κάνε μια στριφογυριστή κίνηση για να δώσεις σχήμα. Αλλιώς μπορείς να κάνεις και τουφίτσες. Το φυσικό χρώμα της βουτυρόκρεμας είναι κίτρινο αλλά αν θέλεις μπορείς να ρίξεις και εκεί λίγο χρώμα. Ρίξε από πάνω χρωματιστή τρούφα ή κακάο σκόνη και είναι έτοιμα! Καλή όρεξη…:)

καταλαβες τώρα γιατί το λέω πασπαρτού;;)

Φιλιά, Αντριάνα!

Του κοριτσιού απέναντι..

Ξυπνάς και ετοιμάζεσαι να φύγεις από το σπίτι με σκοπό άλλη μία μέρα να διανύσεις. Περπατάς στο πεζοδρόμιο, περνάς το δρόμο και κάπου στη διαδρομή ακούς να εκσφενδονίζονται μπηχτές και υπονοούμενα σεξουαλικού περιεχομένου. Γυρνάς ενστικτωδώς το κεφάλι και νιώθεις να σηκώνεται κάθε τρίχα του σώμα σου μαζί με ένα κρύο ρεύμα να σε διαπερνά.

Ανακατεύεσαι και σου έρχεται να βγάλεις ότι την προηγούμενη μέρα τόλμησες να φας αλλά το μυαλό σου λειτουργεί αστραπιαία και καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει πουθενά τριγύρω μια τουαλέτα ή έστω ένα μέρος να ξεράσεις. Και σου έρχεται να τα βγάλεις όλα. Γιατί το θέαμα που μόλις αντίκρισες ήταν φρικαλέο και αηδιαστικό και ικανό να βγάλει τελείως τη σκύλα που κρύβεις μέσα σου. Μορφή με ζαρωμένο πρόσωπο, σαραβαλιασμένο μηχανάκι, ελάχιστα λευκά μαλλιά -ενίοτε και καθόλου-, κοιλιά να προεξέχει υπερβολικά, μετα βίας 3 δόντια με φωνή λες και μιλάει πεθαμένος. Έχεις φτιάξει ήδη με το μυαλό σου ιστορία, ίσως αυτή που παράλληλα έφτιαξε κι εκείνος που σε είδε να περνάς το πεζοδρόμιο μέρα μεσημέρι. Και ξέρεις καλά τι σκέφτεται, γιατί αν ήθελε να σου πει «ωραία τα παπούτσια σου» θα σου έλεγε ακριβώς αυτό και όχι πρόστυχα νεύματα με λέξεις να τα συνοδεύουν.

Καταλαβαίνεις ότι σε κοιτάει και νιώθεις γδαρμένο όλο σου το σώμα, σου μίλησε τρέχοντας τα σάλια του και ένιωσες ήδη ξυλοδαρμένη, πας να αμυνθείς αλλά μαζεύεσαι γιατί ξέρεις ότι θα προκαλέσεις κι άλλο. Τα βάζει με το ντύσιμο σου αλλά παρατηρείς ότι αυτό που φοράς είναι ότι πιο σπορ και απλό υπάρχει και τα βάζεις με τον εαυτό σου. Και σε πιάνουν οι παρανοήσεις και τα ερωτήματα. Τι στην ευχή ψάχνει ένας ηλικιωμένος από κορίτσια που εκπέμπουν σε άλλη δεκαετία;

Σε μια στιγμή σκέφτεσαι να βάλεις φερετζέ, για να κρύψεις ότι έχεις αν έχεις και απ’ την άλλη σκέφτεσαι ότι όσα περισσότερα κρύβονται τόσο η φαντασία οργιάζει. Και θέλεις να εξαφανιστείς, να ανοίξει επιτόπου εκεί η γη να σε καταβροχθίσει μαζί με όλους ομοιοπαθητικούς παρέα, να νιώσεις ότι δεν είσαι η μόνη και το κυριότερο, να μη γίνεσαι αντικείμενο πρόστυχου θαυμασμού. Μάταια. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα γίνει και μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου θα πρέπει α) να μαζέψεις άρον άρον τα κομμάτια σου, β) να «πακετάρεις» το θέμα στη θέση του και γ)να βάλεις στο mute τη μνήμη σου. Και λέω mute γιατί όταν η μέρα θα τελειώνει και θα πέφτουν οι αντοχές με τους ρυθμούς, θα βγει πάλι όλο αυτό το σκηνικό μπροστά σου και θα προσπαθείς να το ερμηνεύσεις. Να καταλάβεις τι; Να βρεις το νόημα στο τι; Να πιάσεις την άκρη και την αιτία από που;

Περπατάς χαλαρή στο δρόμο και ακούς από έναν 57295068326 χρόνια μεγαλύτερο σου να σου μιλάει και να κάνει νοήματα λες και είσαι καμία η πόρνη της Φυλής. Ψάχνεις σημάδια πάνω σου, έστω μια μπλούζα με ανοιχτό το V για να δικαιολογήσεις αυτή του την αντίδραση αλλά αυτό που βλέπεις είναι ότι ακόμη και τα μάτια σου είναι κρυμμένα μέσα στα ασπρόμαυρα γυαλιά ηλίου. Γιατί το μόνο που δεν θέλεις να νιώθεις να μολύνεται είναι τα μάτια σου, αυτά που σου έχουν αφήσει να πιστεύεις ότι είναι τα μόνα καθαρά και αθώα. Όλα τα άλλα τα νιώθεις μολυσμένα, γιατί ξέρεις ότι όταν ο άλλος στο δρόμο σου μιλάει με φωνή …. δεν σκέφτεται «αα τι ωραία τα δαχτυλάκια των ποδιών της, ας ρωτήσουμε ποια είναι αυτή που τα’ χει» αλλά σίγουρα κάτι άλλο έχει στο μυαλό του. Στον πρώτο μπορεί να το πάρεις σαν ένα κομπλιμέντο, στον δεύτερο να νιώσεις ότι περνάει η μπογιά σου, στον τρίτο να ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση σου, στο τέταρτο να νιώθεις Όμορφη και πάει λέγοντας. Στην αρχή σου λένε ένα γεια, μετά θα έρθει σφύριγμα, αργότερα το αν θα πας στη παρέα του, πιο η ερώτηση «προς που πας να σε πάω» και όσο περνάνε τα κρούσματα τόσο αρχίζει το μυαλό σου να παίρνει ανάποδες στροφές και μπαίνουν υποψίες που σε βασανίζουν. Γιατί αυτές οι υποψίες αρχίζουν να κυριαρχούν μεγάλο μέρος του μυαλού και αρχίζουν να ακρωτηριάζουν όλο και περισσότερο το έξω. Τη μια φορά δεν έχεις διάθεση να βγεις, την άλλη δεν έχεις την υπομονή και την άλλη νιώθεις απλώς αδύναμη να αντιμετωπίσεις όλα τα παραπάνω. Γιατί ακόμα και σε ένα μπαρ να πας καθισμένη ήρεμη πάνω στο σταντ θα βρει ο άλλος τον τρόπο να σε πλησιάσει με την αφορμή γιατί δεν γλεντάς και διασκεδάζεις ξέφρενα, λες και του πέφτει λόγος. Όχι το να σε πλησιάζει κάποιος μέσα σε ένα μπαρ,… δεν είναι κακό, είναι κακό όμως όταν δεν καταλαβαίνει τα σημάδια που του δείχνεις εσύ.

Προσπαθείς να τα περάσεις όλα αυτά στο ψύχραιμο γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς να επιβιώσεις. Τόσο απλά. Δεν μπορείς να γίνεις η λερναία ύδρα και δεν μπορείς να γίνεις η μανιακή καχύποπτη που όλοι όσοι της μιλάνε είναι οι ανερχόμενοι διαταραγμένοι βιαστές που θα πειράξουν το δικό σου σώμα. Γιατί υπάρχει και η άλλη εκδοχή, αυτή που πίσω από έναν καλό λόγο θα υπάρχει και ο καλός σκοπός, αυτός που θα σου πει απλά ένα κομπλιμέντο για κάτι που του άρεσε σε σένα χωρίς να βλέπεις στην έκφραση του ίχνος χυδαιότητα και λυσσασμένου ύφος. Και που ξέρεις…μέσα από μια απλή ατάκα να βρεθεί αυτός ο ένας, που θα σε κάνει να ξεχάσεις και να παραβλέψεις τον κάθε ανώμαλο που βρέθηκε στο δρόμο σου και να στην κάνει βατερλό. Αυτός που θα σε κάνει να μπεις ξανά στο παιχνίδι του φλερτ χωρίς απαραίτητα να είσαι προετοιμασμένη. Απλά για να κάνεις μια καινούργια γνωριμία, χωρίς σύνθετα και μπερδεμένα κι αν η γνωριμία αυτή οδηγήσει κάπου θα εξαρτηθεί από τον τρόπο. Του.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Στανταράτος

Το ξυπνητήρι μανιωδώς να προσπαθεί να σε ξυπνήσει κι εσύ το ψάχνεις κάπου στα πατώματα για να πατήσεις οφ. Σηκώνεσαι να κάνεις καφέ και καθώς βγαίνεις έξω στο μπαλκόνι γαργαλιέται η μύτη σου από το γειτονικό μαγαζί που κάθε μέρα στις 9 εκτοξεύει μυρωδιές φρεσκοκομμένου ελληνικού καφέ. Άλλη μια μέρα ξεκινάει, άλλη μια φορά που πρέπει να βρεις ενέργεια για να βγει εις πέρας και άλλη μία μέρα που όταν φτάσει στο τέλος της θα πρέπει να έχεις βγάλει ακόμη μια φορά την ύλη της βιολογίας. Καλημέρα σου είπα; Μάλλον όχι. Καλημέρα:*).

Εσύ καφέ θα πιείς; Να κάνω 2; Για γράψε μου κάτω κάτω πως πίνεις τον καφέ σου. Να προτείνω κάτι για μέσα στη μέρα; Θέλεις να κάνεις κάτι το συνηθισμένο αλλιώτικα; Έτσι να θυμηθείς λίγο το αλλιώς κι αλλιώτικα όταν όλα δείχνουν τόσο συνηθισμένα και βαρετά. Χμ…πάρε ένα χαρτί, ένα στυλό και γράψε πάνω στο χαρτί λέξεις, όσες θέλεις. Μετά προσπάθησε να κάνεις ένα μικρό κείμενο μ’ αυτές τις λέξεις και τέλος ξαναπάρε τις πρώτες λέξεις και γράψε τες τελείως διαφορετικά βγάζοντας το ίδιο νόημα. Τραπέζι->τραπαίζυ. Είναι μια αρχή για να απαγκιστρωθείς από τα στάνταρ που πρέπει κάποια στιγμή να τα αφήσεις άκρη. Γιατί στο έχω ξαναπεί, τι καλό μπορεί να σου προσφέρει το ξαναχαραγμένο μονοπάτι; Απλά μια σιγουριά, μια ασφάλεια. Ένα ρίσκο δεν θέλεις να πάρεις; Έστω και απλό από τα απλά ξεκινάμε όλοι. Γράψε τη λίστα του super market με greeklish, γράψε το όνομα σου ανάποδα, γράψε ενωμένες δύο λέξεις, βάλε το ρήματα με ο και κόλλα το χαρτί στον τοίχο για να το βλέπεις με την πρώτη ευκαιρία. Ξέρω ότι ξέρεις να τα γράφεις όλα αυτά σωστά αλλά πρέπει επιτέλους να πειραματιστείς σε κάτι και ξεκίνα από τα απλά. Και είμαι σίγουρη ότι τις πρώτες φορές που θα διαβάζεις αυτό το χαρτί θα λες «μα καλά δεν ξέρω να γράφω ένα ρήμα;» αλλά είμαι επίσης σίγουρη ότι όσο περισσότερο θα το κοιτάς τόσο θα σου αρέσει αυτή η ανατροπή γιατί απλά θα είναι μόνο η αρχή. Δεν μπορούμε να περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα κάνοντας συνεχώς το πείραμα με τον ίδιο τρόπο. Απλά να είσαι προετοιμασμένη για κάτι. Ότι όταν εσύ προσπαθείς να πειραματίζεσαι και να γράφεις κάτι το συνηθισμένο αλλιώς κι αλλιώτικα πάντα θα υπάρχουν και αυτοί που θα σε κατακρίνουν γιατί είναι βολεμένοι με τα στάνταρ, τους κανόνες και τα πρέπει. Γιατί ναι, θα σου κάνουν παρατηρήσεις, κι όσο περισσότερο ανατρεπτική είσαι τόσο περισσότερο θα σε κατακρίνουν. Για την ακρίβεια θα σου κάνουν παρατηρήσεις αλλά ας μην ανοίξουμε αυτό το μεγάλο θέμα των παρατηρήσεων γιατί είναι και τεράστιο. Κι όσο εσύ θα πειραματίζεσαι τόσο όλοι οι στανταράτοι θα σου φαίνονται ξενέρωτοι και βαρετοί. Γιατί είναι. Είναι πολύ. Θα γράφουν πάντα την ίδια λέξη με τον ίδιο τρόπο, θα είναι άψογοι στο πως θα χρησιμοποιούν την Ελληνική γλώσσα, θα λένε σ’ αγαπαώ λες και απαντάει ο αυτόματος τηλεφωνητής, θα κοιμάστε πάντα με τον ίδιο τρόπο, θα τρώτε με τον ίδιο τρόπο, θα είναι απλά μια ρουτίνα που ακόμα και τα πράγματα που θα έχει να σου προτείνει συνεχώς θα’ ναι τα ίδια γιατί απλά δεν έχει φαντασία. Κι όταν έχεις φαντασία ανακαλύπτεις κι όσο ανακαλύπτεις τόσο απελευθερώνεσαι από στερεότυπα, σεμνοτυφίες, ταμπού και δεδομένα. Κι άσε εκείνους να ωρύονται για το ότι αυτό δεν το έκανες σωστά, σε εκείνο είσαι λάθος και στο παρά επόμενο θα κάνεις μ…. . hwo carress; Νοτ γιου!

Υ.Γ.1: Σήμερα στη μέρα ο ήλιος καίει, κι όσο κι αν χτυπάει το κινητό πρέπει η ύλη κάποιων μαθημάτων επιτέλους να τελειώσει. Αλλά στο έχω πει, δεν είμαι εγώ για τέτοια. Θέλω θάλασσα, χρώματα, νερά, πετσέτες αντηλιακά. Δεν μπορεί να κλείνομαι μέσα για να διαβάσω βαριά βιβλία και εργασίες. Θέλω άλλα, αλλιώς κι αλλιώτικα και με τα απλά να φτιάχνω τους δικούς μου ανατρεπτικούς συνδυασμούς.

Υ.Γ.2: Και μη ξεχνάς ότι θέλω να μου πεις πως πίνεις τον καφέ σου και τις πρώτες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό και θέλεις να τις ανατρέψεις.

Όλη μέρα είναι μπορστά σου.

Α! Και κάτι ακόμα, πάρε μερικά από αυτά..ταιριάζει με τον κάφε σου, κι αν μέσα στη μέρα βρω που έχω χωμένη τη συνταγή τους, θα σου την δώσω να την κάνεις.

Φιλιά, Αντριάνα!

Το χειροκρότημα

Άλλη μια Τρίτη πέρασε και δεν ήρθε ούτε η Δευτέρα Παρουσία, ούτε πεταχτήκαμε ως το Δεκέμβρη. Τελείωσε το ωραίο τριήμερο Αγίου Πνεύματος, μας έκανε τη χάρη και ο ήλιος, ξεχυθήκαμε σαν τα σαλιγκάρια στη θάλασσα κάνοντας sunbathing και φάγαμε μέχρι σκασμού. Όχι τίποτα άλλο αλλά να, γίνεται όταν έχεις φιλοξενούμενους να μη φας μαζί τους; Δεν ξέρω για σένα αλλά κάτι τέτοια τριήμερα πολύ μ’ αρέσουν. Ειδικά όταν πέφτει η αργία Δεύτερα και δεν σέρνεσαι από το κρεβάτι ως το μπάνιο για να πιάσεις make up για να καλύψεις παρενέργειες βραδυνοξενυχτίσματος αλλά αντιθέτως βουτάς πετσέτα, βάζεις αντηλιακό και ξεχύνεσαι στην παραλία. Θυμάσαι κάποτε που τα λιμάνια στην Αθήνα τέτοια τριήμερα γέμιζαν από εργαζόμενους που μόλις έβρισκαν χρόνο έτρεχαν να πιάσουν τα τιμημένα νερά του Αιγαίου; Πες ναι γιατί εγώ δεν τα πρόλαβα να ζήσω καλά όλη αυτή τη χρυσή εποχή του ’90 & ’00, τότε που τα χρήματα κυλούσαν στη χώρα μας χωρίς στην ουσία να ήταν ποτέ δικά μας. Τότε που μόλις αντιλαμβανόσουν ότι τον επόμενο μήνα έχεις αγαπημένο τριήμερο και έκλειναν οι αείμνηστες εταιρίες στην Ελλάδα βουτούσες φίλη, ξαδέρφη, φίλο κι ότι άλλο θέλεις ….. κλείνατε εισιτήρια με αυστηρή επιστροφή λίγες ώρες πριν ανοίξουν τα γραφεία και ξεκινήσεις πάλι τη δουλειά. Τότε που μπαίνατε μια παρέα στο αυτοκίνητο και φουλάρατε χωρίς να συμπληρώνει τη κουβέντα η γνωστή πλέον ατάκα «και πόσο έχει πάει πλέον η βενζίνη ρε μ…;». Τις διακοπές φέτος που κάποιοι θα προτιμήσουν να κάνουν τον Ιούνιο γιατί είναι πιο φθηνά από τον Αύγουστο και φυσικά αυτοί που δεν θα πάνε πουθενά γιατί όλα θα φύγουν σε φόρους και άλλα τέτοια. Δεν είναι φυσιολογικό να μη σε αγγίζουν όλα αυτά που βιώνεις σ’ αυτή τη μικρή κουκίδα γης που λέγεται Ελλάδα. Γιατί oK, ουσιαστική ιστορία μπορεί να μην έμαθα ποτέ διότι τίποτα δεν μου προκαλεί ενδιαφέρον όταν το μαθαίνεις αποστήθιση αλλά να, όταν βιώνεις το παρελθόν μέσα από το σώμα σου χορεύοντας σε χώρους βασανιστηρίων Ελλήνων επί εποχή κατοχής νιώθεις ένα κλικ. Κι όταν γίνεται φωτογράφηση μέσα σε εγκαταλελειμμένα νεκροταφεία της ελίτ της πόλης και γυρνάει η διπλανή σου να σου λέει «όλοι αυτοί με τα βαριά επώνυμα, πρόλαβαν να ζήσουν όλα αυτά που ζούμε εμείς τώρα;» νιώθεις κάτι. Σκύβεις να δεις ημερομηνίες θανάτου και βλέπεις την πιο πρόσφατη να αγγίζει το 1930 κι έτσι κουνάς με νόημα το κεφάλι δίνοντας αρνητική απάντηση χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις αν η απάντηση που έδωσες ήταν καλή ή όχι. Γιατί τουλάχιστον σ’ εκείνους δόθηκαν οι ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν όνειρα ή έστω να νιώσουν ότι προσφέρουν κάτι, αλλά αν αυτοί οι άνθρωποι που πρόσφεραν τόσα πολλά σε αυτόν τον τόπο ζούσαν τώρα, θα φτάναμε ως εδώ; Και κάπου εκεί τρυπώνουν τα λόγια της μαμάς μου που λέει με την κάθε ευκαιρία «εμείς οι δήθεν έξυπνοι και απελευθερωμένοι γενιά των 40, 50, … φτάσαμε την Ελλάδα ως εδώ με τις επιλογές μας, κοίτα μη κάνετε κι εσείς τα ίδια λάθη» και κάπου εκεί νιώθεις μια δικαίωση μαζί με ανακούφιση γιατί τουλάχιστον υπάρχουν και μερικοί εκείνης της γενιάς που αναγνωρίζουν δικά τους λάθη και απροσεξίες. Γιατί αλίμονο στη δεκαετία των 20+++++ που δεν θα προλάβει να ζήσει ούτε καν τα μισά από αυτά που έζησαν μέχρι στιγμής οι σημερινοί τριαντάρηδες γιατί ακόμα και αυτοί μπόρεσαν να βρούν μια αξιοπρεπή δουλειά. Για όλους εμάς που έχουμε το 2 μπροστά μάλλον θα έρθει η εποχή που θα ζούμε μόνο για το χειροκρότημα. Γι’ αυτό φίλη μου να λες τον καλό λόγο κατευθείαν, άσε τα άσχημα για τους μεγάλους που έχουν και την ευθύνη να τους κυνηγάει. Να λες γρήγορα αυτό που σου αρέσει γιατί όσο κι αν ζούμε για ένα χειροκρότημα, το μπράβο πάντα θα συμπληρώνει τον κρότο των χεριών σου. Έτσι κι εμένα μου έφτιαξε η διάθεση το μεσημέρι όταν είπε φίλη σε μια άλλη «η Αντριάνα έχει κι ένα ωραίο μπλογκ, να μπεις να το δεις». Αυτό ήταν ένα άλλο κλικ που ένιωσα κάτι μεταξύ χειροκροτήματος και ευχαρίστησης γιατί τα άσχημα λόγια πλέον ακούγονται από παντού, ας μη τρωγόμαστε κι εμείς μεταξύ μας.

http://www.youtube.com/watch?v=SBmAPYkPeYU

Και να σου πω και κάτι άλλο; Όταν μέχρι τα 40 που θα έχω γυρίσει όλων τον κόσμο (κάνε όνειρα Αντριάνα τζάμπα είναι), θα λέω σε όλο τον κόσμο που θα έχω γνωρίσει ως τότε, το σε πόσο όμορφη χώρα μεγάλωσα, σπούδασα, έκανα φιλίες, σχέσεις, μάλωσα, ξεφάντωσα, απέκτησα σε μεγάλη ηλικία αδερφάκια, έλιωσα σε καφετέριες, γκρεμοτσακίστηκα από τακούνια Σάββατο βράδυ(δεν), με μάζεψαν και μάζεψα άτομα από γερές σούρες, είμαστε δεύτεροι στη Ευρώπη με τις περισσότερες γαλάζιες σημαίες, έχουμε ήλιο που προσπαθούν όλη την ώρα να μας κάνουν να πληρώνουμε ενοίκιο γι’ αυτόν, έχουμε το δεύτερο ηλιόλουστο σημείο στον κόσμο τη Ρόδο, έχουμε τέλεια καρπούζια, είμαστε αισιόδοξοι χωρίς να έχουμε πιει πιο πριν 5 λίτρα μπύρα, έχουμε στείλει την πρώτη μουσική στο διάστημα, και το σημαντικότερο, είμαστε από τους πιο ευτυχισμένους λαούς επίσης στην Ευρώπη. Κι ας μην έχουμε ιδρύσει εταιρείες γίγαντες όπως οι yahoo και google και μπορεί στο φλερτ σαν λαός τα τελευταία χρόνια να περνάμε μια κρίση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η μικρή μικρή μικρή κουκίδα του χάρτη δεν αξίζει θαυμασμό και σεβασμό. Γιατί μπορεί εσύ ο απολυμένος, ο διωγμένος, ο πληγωμένος, ο.., ο.. να έχεις τυραννιστεί πολύ, άλλα σκέψου τι θα απογίνουμε εμείς η γενιά των 2+ που το μόνο που μας έμεινε είναι το χειροκρότημα.

Υ.Γ.1: κι επειδή σου έχω μιλήσει αρκετά γι’ αυτό το Project χωρίς να σου δίνω παράλληλα πληροφορίες, πάρε και το τραγούδι που κάνει να καίγονται θερμίδες, λίπος και δεν ξέρω άλλο τι χορεύοντας. Όχι τίποτα άλλο, αλλά αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει με διατροφή τύπου νερόβραστο ρύζι με καλαμπόκι, τσάγια και σαλάτες, την ώρα που πεθαίνεις της πείνας και θέλεις όσο τίποτα 5 6 σουβλάκια με τη μία. Σαν τώρα καλή ώρα. Αλλά είπαμε, είναι καλοκαίρι και δεν μπορείς να πας όπως κι όπως παραλία, έχεις ατέλειες να διορθώσεις. Οπότε αν έχεις εσύ περιθώριο κιλών, φάε εσύ κανένα και για μένα.

Υ.Γ.2: Όσο για τα νεκροταφεία που έγραψα πιο πάνω, πραγματικά πήγαμε για φωτογράφηση εκεί αλλά δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχω να σου δείξω κάποια έστω και παρασκηνιακή φωτογραφία. Δεν κάνεις φυσικά τέτοιες επισκέψεις τρώγοντας σπόρια ή πίνοντας κουτάκι coca cola αλλά πηγαίνεις με σκοπό να παρατηρήσεις. Να παρατηρήσεις μνημεία, αγάλματα και δεξιοτεχνίες προ περασμένου αιώνα. Την τέχνη της εποχής. Όπως ούτε φυσικά ανεβαίνεις πάνω στις πλάκες για να κάνεις πιρουέτες. Πόσο ωραίο είναι όμως όταν ελέγχεις τον εαυτό σου και τον προσαρμόζεις σε πόζα αρχαιοελληνικής σκληρής ομορφιάς ή όταν αφήνεις το χώρο να σε τραβήξει για να νιώσεις τον πόνο της απώλειας του ανθρώπου που μένει στη ζωή μετά από θάνατο ενός συγγενή. Όπως φυσικά εδώ και 3 χρόνια όλο κανονίζω να πάω επίσκεψη στο πρώτο νεκροταφείο Αθηνών κι όλο το αναβάλω. Δεν νομίζω να είναι τόσο ασήμαντη όλη αυτή η κληρονομιά που βρίσκεται εκεί μέσα. Εξάλλου είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη γλυπτών στη χώρα μας. Γιατί ούτε καλύπτομαι με έναν βράχο Ακρόπολης που έχω δει, ούτε με Σούνιο, ούτε με Δήλο, ούτε με Μετέωρα, ούτε με το κάστρο της Ρόδου, ούτε με τα αρχαία της Βεργίνας. Πότε θα πάμε στους Δελφούς; Μια Επίδαυρο; Μια Αρχαία Ολυμπία;

Υ.Γ.3: και συνεχίζω λέγοντας ότι για μια ακόμη μέρα δεν ήρθε η πολυπόθητη Δευτέρα Παρουσία αλλά να σου πω κάτι; Ούτε αυτή τελικά μου αρέσει γιατί έχει περιέχει την κρίση που σχεδόν πάντα έστω κι άθελα οδηγεί στην κατάκριση. Οπότε μπορώ να έχω όλο και περισσότερα τριήμερα με ατελείωτες ώρες πάνω σε ξαπλώστρες και ένα cuba libre με πολλά πολλά παγάκια; Στο τέλος θα έχει και αυτό το χειροκρότημα του. Το δικό του χειροκρότημα της απόλαυσης και της χαλάρωσης.

Υ.Γ4: αν μέσα σε αυτό το ποστ έβαζα φωτογραφίες, αυτές θα ήταν ένα μιξ από διάφορες φάσεις του ουρανού ιδιαίτερα της δύσης, αλλά επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο φανταστικό από τη ξεχωριστή σου φαντασία, διάλεξε εσύ τις φάσεις του και τοποθέτησέ τες σε εκείνα σημεία του κειμένου που ευχαριστούν εσένα. Βάζω στοίχημα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον απ’ ότι αν το έκανα εγώ. Και αλήθεια, ποιά στιγμή του ουρανού είναι η αγαπημένη σου;

Φιλιά, Αντριάνα!