Μήνας: Ιουνίου 2012

City Alone..

Μόλις μπήκε αρχείο και το τελευταίο βιβλίο του εξαμήνου. Και στο είχα πει..Θα είμαστε συχνά παρέα από δω και πέρα. Ξανά πίσω στους ρυθμούς. Ξανά πίσω στο πρόγραμμα που τρέχει. Και ξανά πίσω στις χορογραφίες, στις φωτογραφίσεις, στις μεταφράσεις και τα πρακτικά των παραστάσεων.

Σου έχω πει ότι μου αρέσει η τέχνη! Μου αρέσει αυτή η «επίθεση» που δέχεται το ένα είδος τέχνης από το άλλο, μου αρέσει όλη αυτή η μη λεκτική έκφραση, μου αρέσει που σπάνε τα ταμπού μέσω αυτής, μου αρέσει που ξεφεύγεις απ’ τα όρια, μου αρέσει που μπορείς να κάνεις πράγματα μαζί της. Από ένα γκράφιτι στον τοίχο, μέχρι να τινάζεις το σώμα σου 2 μέτρα πάνω απ’ τη σκηνή. Και να προσγειώνεσαι.

Και να πέφτεις αθόρυβα στο σανίδι κρατώντας το κεφάλι σου μέσα στα χέρια σου με τα πόδια να κουλουριάζουν όλο το κορμί. Και να κάνεις rolling στο πάτωμα και να αποτυπώνονται όλα αυτά μέσα σε μια φωτογραφία. Να προκαλείται η σκιά σου από τη δύση του ηλίου κι εσύ απλά να βιώνεις την κάθε κίνηση με στυλ, ένταση και έλεγχο. Έλεγχο στα πάντα. Στον θεατή που σε κοιτάει για να τον μαγνητίσεις, στον χορευτή για να συνεργαστείς μαζί του, στον περαστικό για να τον βάλεις στο παιχνίδι, και στην αντίληψη του χώρου. Να βλέπεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Με τι χορεύεις και που. Να αντιλαμβάνεσαι το καταλάθος_σέξυ και να το μετατρέπεις κατευθείαν σε αφηρημένο_αθλητικό για να μην παρερμηνευτεί έστω και μία κίνηση.

Να μπαίνεις σόλο στη σκηνή και ξαφνικά να βρίσκεσαι μαζί με άλλους 6 και να γίνεσαι η έμπνευση. Η προτροπή. Η παρακίνηση. Και θέλεις να τα κάψεις. Να βάλεις φωτιά στα πάντα, να σπάσεις με τα πόδια το σανίδι του πατώματος και να «πετάξεις» στο πάτωμα τα σώματα. Να σε σηκώσουν τα πεσμένα σώματα με τα πόδια του στον αέρα και να μεταμορφώνεστε σε flying angels μέσα σε δευτερόλεπτα. Κάπου εκεί βγαίνει η συσσωρευμένη ένταση που φρόντισες να εγκλωβίσεις μέσα σου και διώχνεις την κάθε σκέψη που πάει να κάνει παράσιτα μέσα στο μυαλό σου.

Ναι, θα σου μιλάω για το χορό και θα το κάνω αυτό συνέχεια. Οι πρόβες τρέχουν η μία μετά την άλλη και στο επόμενο κείμενο θα σου μιλάω για πρόβα μέσα σε μουσείο. Το Σάββατο ετοιμάσου για παράσταση και έχω άγχος γι’ αυτό. Πολύ άγχος και πολλή τρέλα. Αν μιλήσω μπροστά στο κοινό με μικρόφωνο μπροστά μου, νομίζω ότι δεν θα αρθρώσω ούτε μια σωστή λέξη και το κοινό θα γελάει σπαρταριστά μαζί μου. Κάθε βράδυ βλέπω στον ύπνο μου ότι σε λίγες ώρες έχω παράσταση κι έχω ξεχάσει όλα τα βήματα. Δεν ξέρω ποιά είναι η μουσική που θα πατήσουμε σαν ομάδα πάνω σε αυτήν και ξαφνικά βλέπω τα χέρια μου να μη μπορούν να πιάσουν τα χέρια της διπλανής μου.

Υ.Γ.1: Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Θα άλλαζα τα 5 χρόνια που είχα σταματήσει να χορεύω. Γιατί όταν κάτι το ξεκινάς από τα 4, όπως και να το κάνεις..μπαίνει για τα καλά μέσα σου, γίνεται τρόπος ζωής και ξέρεις ότι Αυτός είναι ο δικό σου τρόπος για να αποφορτίζεσαι.

Υ.Γ.2: Αν υπάρχει δεύτερη ζωή, αυτό που θα αποτελούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της θα ήταν ο χορός. Με Λάτιν, Φλαμένγκο, παραδοσιακές ελληνικές φιγούρες, Τάνγκο, κι αν μου χάριζαν 12 μήνες απόλυτης ελευθερίας θα τους μοίραζα στη μέση. 6 μήνες στενή παρακολούθηση ενός γκουρού κι άλλους 6 μήνες θα έμενα στην πολιτεία των έγχρωμων της Αμερικής για να χορεύουμε (και να ζούμε) μαζί στο δρόμο. Σε αυτή τη ζωή, ξέρω απλά ότι είναι ένα hobby. Πιστεύεις ότι μπορεί το hobby σου να γίνει ένα επάγγελμα; Θέλω τη γνώμη σου σ’ αυτό!

Υ.Γ.3: Μέσα στα αρχεία του υπολογιστή μου με περιμένουν αρκετές σελίδες PDF με τίτλο «TeachingDanceSpaciously» που όλο κάτι θα έχω να σου πω και από αυτό. Το ακαδημαϊκό έτος φίλη μου τελείωσε κι αυτό..κι έτσι μ’ έπιασε μια μελαγχολία σήμερα το βράδυ μένοντας τελευταία στη φοιτητούπολή μου. Γιατί όταν η φοιτητούπολη σου γίνεται η πόλη σου, δεν φεύγεις με άνεση και ευκολία από αυτήν για να επιστρέψεις πίσω. Θέλω να μου πεις και κάτι άλλο, ποιά είναι η τέχνη που σε γεμίζει. Τι είναι αυτό που σε κάνει να εκφράζεσαι μαζί του. Και τι είναι αυτό που μαζί του σπας ταμπού, ξεφεύγεις απ’ τα όρια και θέλεις όλα να τα κάψεις όλα. Όλα όμως!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Photos by:  pinterest.com