Το χειροκρότημα

Άλλη μια Τρίτη πέρασε και δεν ήρθε ούτε η Δευτέρα Παρουσία, ούτε πεταχτήκαμε ως το Δεκέμβρη. Τελείωσε το ωραίο τριήμερο Αγίου Πνεύματος, μας έκανε τη χάρη και ο ήλιος, ξεχυθήκαμε σαν τα σαλιγκάρια στη θάλασσα κάνοντας sunbathing και φάγαμε μέχρι σκασμού. Όχι τίποτα άλλο αλλά να, γίνεται όταν έχεις φιλοξενούμενους να μη φας μαζί τους; Δεν ξέρω για σένα αλλά κάτι τέτοια τριήμερα πολύ μ’ αρέσουν. Ειδικά όταν πέφτει η αργία Δεύτερα και δεν σέρνεσαι από το κρεβάτι ως το μπάνιο για να πιάσεις make up για να καλύψεις παρενέργειες βραδυνοξενυχτίσματος αλλά αντιθέτως βουτάς πετσέτα, βάζεις αντηλιακό και ξεχύνεσαι στην παραλία. Θυμάσαι κάποτε που τα λιμάνια στην Αθήνα τέτοια τριήμερα γέμιζαν από εργαζόμενους που μόλις έβρισκαν χρόνο έτρεχαν να πιάσουν τα τιμημένα νερά του Αιγαίου; Πες ναι γιατί εγώ δεν τα πρόλαβα να ζήσω καλά όλη αυτή τη χρυσή εποχή του ’90 & ’00, τότε που τα χρήματα κυλούσαν στη χώρα μας χωρίς στην ουσία να ήταν ποτέ δικά μας. Τότε που μόλις αντιλαμβανόσουν ότι τον επόμενο μήνα έχεις αγαπημένο τριήμερο και έκλειναν οι αείμνηστες εταιρίες στην Ελλάδα βουτούσες φίλη, ξαδέρφη, φίλο κι ότι άλλο θέλεις ….. κλείνατε εισιτήρια με αυστηρή επιστροφή λίγες ώρες πριν ανοίξουν τα γραφεία και ξεκινήσεις πάλι τη δουλειά. Τότε που μπαίνατε μια παρέα στο αυτοκίνητο και φουλάρατε χωρίς να συμπληρώνει τη κουβέντα η γνωστή πλέον ατάκα «και πόσο έχει πάει πλέον η βενζίνη ρε μ…;». Τις διακοπές φέτος που κάποιοι θα προτιμήσουν να κάνουν τον Ιούνιο γιατί είναι πιο φθηνά από τον Αύγουστο και φυσικά αυτοί που δεν θα πάνε πουθενά γιατί όλα θα φύγουν σε φόρους και άλλα τέτοια. Δεν είναι φυσιολογικό να μη σε αγγίζουν όλα αυτά που βιώνεις σ’ αυτή τη μικρή κουκίδα γης που λέγεται Ελλάδα. Γιατί oK, ουσιαστική ιστορία μπορεί να μην έμαθα ποτέ διότι τίποτα δεν μου προκαλεί ενδιαφέρον όταν το μαθαίνεις αποστήθιση αλλά να, όταν βιώνεις το παρελθόν μέσα από το σώμα σου χορεύοντας σε χώρους βασανιστηρίων Ελλήνων επί εποχή κατοχής νιώθεις ένα κλικ. Κι όταν γίνεται φωτογράφηση μέσα σε εγκαταλελειμμένα νεκροταφεία της ελίτ της πόλης και γυρνάει η διπλανή σου να σου λέει «όλοι αυτοί με τα βαριά επώνυμα, πρόλαβαν να ζήσουν όλα αυτά που ζούμε εμείς τώρα;» νιώθεις κάτι. Σκύβεις να δεις ημερομηνίες θανάτου και βλέπεις την πιο πρόσφατη να αγγίζει το 1930 κι έτσι κουνάς με νόημα το κεφάλι δίνοντας αρνητική απάντηση χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις αν η απάντηση που έδωσες ήταν καλή ή όχι. Γιατί τουλάχιστον σ’ εκείνους δόθηκαν οι ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν όνειρα ή έστω να νιώσουν ότι προσφέρουν κάτι, αλλά αν αυτοί οι άνθρωποι που πρόσφεραν τόσα πολλά σε αυτόν τον τόπο ζούσαν τώρα, θα φτάναμε ως εδώ; Και κάπου εκεί τρυπώνουν τα λόγια της μαμάς μου που λέει με την κάθε ευκαιρία «εμείς οι δήθεν έξυπνοι και απελευθερωμένοι γενιά των 40, 50, … φτάσαμε την Ελλάδα ως εδώ με τις επιλογές μας, κοίτα μη κάνετε κι εσείς τα ίδια λάθη» και κάπου εκεί νιώθεις μια δικαίωση μαζί με ανακούφιση γιατί τουλάχιστον υπάρχουν και μερικοί εκείνης της γενιάς που αναγνωρίζουν δικά τους λάθη και απροσεξίες. Γιατί αλίμονο στη δεκαετία των 20+++++ που δεν θα προλάβει να ζήσει ούτε καν τα μισά από αυτά που έζησαν μέχρι στιγμής οι σημερινοί τριαντάρηδες γιατί ακόμα και αυτοί μπόρεσαν να βρούν μια αξιοπρεπή δουλειά. Για όλους εμάς που έχουμε το 2 μπροστά μάλλον θα έρθει η εποχή που θα ζούμε μόνο για το χειροκρότημα. Γι’ αυτό φίλη μου να λες τον καλό λόγο κατευθείαν, άσε τα άσχημα για τους μεγάλους που έχουν και την ευθύνη να τους κυνηγάει. Να λες γρήγορα αυτό που σου αρέσει γιατί όσο κι αν ζούμε για ένα χειροκρότημα, το μπράβο πάντα θα συμπληρώνει τον κρότο των χεριών σου. Έτσι κι εμένα μου έφτιαξε η διάθεση το μεσημέρι όταν είπε φίλη σε μια άλλη «η Αντριάνα έχει κι ένα ωραίο μπλογκ, να μπεις να το δεις». Αυτό ήταν ένα άλλο κλικ που ένιωσα κάτι μεταξύ χειροκροτήματος και ευχαρίστησης γιατί τα άσχημα λόγια πλέον ακούγονται από παντού, ας μη τρωγόμαστε κι εμείς μεταξύ μας.

http://www.youtube.com/watch?v=SBmAPYkPeYU

Και να σου πω και κάτι άλλο; Όταν μέχρι τα 40 που θα έχω γυρίσει όλων τον κόσμο (κάνε όνειρα Αντριάνα τζάμπα είναι), θα λέω σε όλο τον κόσμο που θα έχω γνωρίσει ως τότε, το σε πόσο όμορφη χώρα μεγάλωσα, σπούδασα, έκανα φιλίες, σχέσεις, μάλωσα, ξεφάντωσα, απέκτησα σε μεγάλη ηλικία αδερφάκια, έλιωσα σε καφετέριες, γκρεμοτσακίστηκα από τακούνια Σάββατο βράδυ(δεν), με μάζεψαν και μάζεψα άτομα από γερές σούρες, είμαστε δεύτεροι στη Ευρώπη με τις περισσότερες γαλάζιες σημαίες, έχουμε ήλιο που προσπαθούν όλη την ώρα να μας κάνουν να πληρώνουμε ενοίκιο γι’ αυτόν, έχουμε το δεύτερο ηλιόλουστο σημείο στον κόσμο τη Ρόδο, έχουμε τέλεια καρπούζια, είμαστε αισιόδοξοι χωρίς να έχουμε πιει πιο πριν 5 λίτρα μπύρα, έχουμε στείλει την πρώτη μουσική στο διάστημα, και το σημαντικότερο, είμαστε από τους πιο ευτυχισμένους λαούς επίσης στην Ευρώπη. Κι ας μην έχουμε ιδρύσει εταιρείες γίγαντες όπως οι yahoo και google και μπορεί στο φλερτ σαν λαός τα τελευταία χρόνια να περνάμε μια κρίση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η μικρή μικρή μικρή κουκίδα του χάρτη δεν αξίζει θαυμασμό και σεβασμό. Γιατί μπορεί εσύ ο απολυμένος, ο διωγμένος, ο πληγωμένος, ο.., ο.. να έχεις τυραννιστεί πολύ, άλλα σκέψου τι θα απογίνουμε εμείς η γενιά των 2+ που το μόνο που μας έμεινε είναι το χειροκρότημα.

Υ.Γ.1: κι επειδή σου έχω μιλήσει αρκετά γι’ αυτό το Project χωρίς να σου δίνω παράλληλα πληροφορίες, πάρε και το τραγούδι που κάνει να καίγονται θερμίδες, λίπος και δεν ξέρω άλλο τι χορεύοντας. Όχι τίποτα άλλο, αλλά αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει με διατροφή τύπου νερόβραστο ρύζι με καλαμπόκι, τσάγια και σαλάτες, την ώρα που πεθαίνεις της πείνας και θέλεις όσο τίποτα 5 6 σουβλάκια με τη μία. Σαν τώρα καλή ώρα. Αλλά είπαμε, είναι καλοκαίρι και δεν μπορείς να πας όπως κι όπως παραλία, έχεις ατέλειες να διορθώσεις. Οπότε αν έχεις εσύ περιθώριο κιλών, φάε εσύ κανένα και για μένα.

Υ.Γ.2: Όσο για τα νεκροταφεία που έγραψα πιο πάνω, πραγματικά πήγαμε για φωτογράφηση εκεί αλλά δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχω να σου δείξω κάποια έστω και παρασκηνιακή φωτογραφία. Δεν κάνεις φυσικά τέτοιες επισκέψεις τρώγοντας σπόρια ή πίνοντας κουτάκι coca cola αλλά πηγαίνεις με σκοπό να παρατηρήσεις. Να παρατηρήσεις μνημεία, αγάλματα και δεξιοτεχνίες προ περασμένου αιώνα. Την τέχνη της εποχής. Όπως ούτε φυσικά ανεβαίνεις πάνω στις πλάκες για να κάνεις πιρουέτες. Πόσο ωραίο είναι όμως όταν ελέγχεις τον εαυτό σου και τον προσαρμόζεις σε πόζα αρχαιοελληνικής σκληρής ομορφιάς ή όταν αφήνεις το χώρο να σε τραβήξει για να νιώσεις τον πόνο της απώλειας του ανθρώπου που μένει στη ζωή μετά από θάνατο ενός συγγενή. Όπως φυσικά εδώ και 3 χρόνια όλο κανονίζω να πάω επίσκεψη στο πρώτο νεκροταφείο Αθηνών κι όλο το αναβάλω. Δεν νομίζω να είναι τόσο ασήμαντη όλη αυτή η κληρονομιά που βρίσκεται εκεί μέσα. Εξάλλου είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη γλυπτών στη χώρα μας. Γιατί ούτε καλύπτομαι με έναν βράχο Ακρόπολης που έχω δει, ούτε με Σούνιο, ούτε με Δήλο, ούτε με Μετέωρα, ούτε με το κάστρο της Ρόδου, ούτε με τα αρχαία της Βεργίνας. Πότε θα πάμε στους Δελφούς; Μια Επίδαυρο; Μια Αρχαία Ολυμπία;

Υ.Γ.3: και συνεχίζω λέγοντας ότι για μια ακόμη μέρα δεν ήρθε η πολυπόθητη Δευτέρα Παρουσία αλλά να σου πω κάτι; Ούτε αυτή τελικά μου αρέσει γιατί έχει περιέχει την κρίση που σχεδόν πάντα έστω κι άθελα οδηγεί στην κατάκριση. Οπότε μπορώ να έχω όλο και περισσότερα τριήμερα με ατελείωτες ώρες πάνω σε ξαπλώστρες και ένα cuba libre με πολλά πολλά παγάκια; Στο τέλος θα έχει και αυτό το χειροκρότημα του. Το δικό του χειροκρότημα της απόλαυσης και της χαλάρωσης.

Υ.Γ4: αν μέσα σε αυτό το ποστ έβαζα φωτογραφίες, αυτές θα ήταν ένα μιξ από διάφορες φάσεις του ουρανού ιδιαίτερα της δύσης, αλλά επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο φανταστικό από τη ξεχωριστή σου φαντασία, διάλεξε εσύ τις φάσεις του και τοποθέτησέ τες σε εκείνα σημεία του κειμένου που ευχαριστούν εσένα. Βάζω στοίχημα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον απ’ ότι αν το έκανα εγώ. Και αλήθεια, ποιά στιγμή του ουρανού είναι η αγαπημένη σου;

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

2 thoughts on “Το χειροκρότημα

  1. Σε κάποια σημεία γέλασα πολύ με την περιγραφή σου και έλεγα «οοκ η κοπέλα δεν υπάρχει!».
    Όντως έχεις ένα πολύ καλό blog, όμορφο και ζεστό και σου αξίζουν πολλά μπράβο γι αυτό.
    Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή σαν ροκ συγκρότημα και αν μας αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα 😉
    Να έχεις ένα όμορφο, χρωματιστό απογευματάκι. Μέχρι το επόμενο υπέροχο άρθρο σου, φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s