City Alone..

Μόλις μπήκε αρχείο και το τελευταίο βιβλίο του εξαμήνου. Και στο είχα πει..Θα είμαστε συχνά παρέα από δω και πέρα. Ξανά πίσω στους ρυθμούς. Ξανά πίσω στο πρόγραμμα που τρέχει. Και ξανά πίσω στις χορογραφίες, στις φωτογραφίσεις, στις μεταφράσεις και τα πρακτικά των παραστάσεων.

Σου έχω πει ότι μου αρέσει η τέχνη! Μου αρέσει αυτή η «επίθεση» που δέχεται το ένα είδος τέχνης από το άλλο, μου αρέσει όλη αυτή η μη λεκτική έκφραση, μου αρέσει που σπάνε τα ταμπού μέσω αυτής, μου αρέσει που ξεφεύγεις απ’ τα όρια, μου αρέσει που μπορείς να κάνεις πράγματα μαζί της. Από ένα γκράφιτι στον τοίχο, μέχρι να τινάζεις το σώμα σου 2 μέτρα πάνω απ’ τη σκηνή. Και να προσγειώνεσαι.

Και να πέφτεις αθόρυβα στο σανίδι κρατώντας το κεφάλι σου μέσα στα χέρια σου με τα πόδια να κουλουριάζουν όλο το κορμί. Και να κάνεις rolling στο πάτωμα και να αποτυπώνονται όλα αυτά μέσα σε μια φωτογραφία. Να προκαλείται η σκιά σου από τη δύση του ηλίου κι εσύ απλά να βιώνεις την κάθε κίνηση με στυλ, ένταση και έλεγχο. Έλεγχο στα πάντα. Στον θεατή που σε κοιτάει για να τον μαγνητίσεις, στον χορευτή για να συνεργαστείς μαζί του, στον περαστικό για να τον βάλεις στο παιχνίδι, και στην αντίληψη του χώρου. Να βλέπεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Με τι χορεύεις και που. Να αντιλαμβάνεσαι το καταλάθος_σέξυ και να το μετατρέπεις κατευθείαν σε αφηρημένο_αθλητικό για να μην παρερμηνευτεί έστω και μία κίνηση.

Να μπαίνεις σόλο στη σκηνή και ξαφνικά να βρίσκεσαι μαζί με άλλους 6 και να γίνεσαι η έμπνευση. Η προτροπή. Η παρακίνηση. Και θέλεις να τα κάψεις. Να βάλεις φωτιά στα πάντα, να σπάσεις με τα πόδια το σανίδι του πατώματος και να «πετάξεις» στο πάτωμα τα σώματα. Να σε σηκώσουν τα πεσμένα σώματα με τα πόδια του στον αέρα και να μεταμορφώνεστε σε flying angels μέσα σε δευτερόλεπτα. Κάπου εκεί βγαίνει η συσσωρευμένη ένταση που φρόντισες να εγκλωβίσεις μέσα σου και διώχνεις την κάθε σκέψη που πάει να κάνει παράσιτα μέσα στο μυαλό σου.

Ναι, θα σου μιλάω για το χορό και θα το κάνω αυτό συνέχεια. Οι πρόβες τρέχουν η μία μετά την άλλη και στο επόμενο κείμενο θα σου μιλάω για πρόβα μέσα σε μουσείο. Το Σάββατο ετοιμάσου για παράσταση και έχω άγχος γι’ αυτό. Πολύ άγχος και πολλή τρέλα. Αν μιλήσω μπροστά στο κοινό με μικρόφωνο μπροστά μου, νομίζω ότι δεν θα αρθρώσω ούτε μια σωστή λέξη και το κοινό θα γελάει σπαρταριστά μαζί μου. Κάθε βράδυ βλέπω στον ύπνο μου ότι σε λίγες ώρες έχω παράσταση κι έχω ξεχάσει όλα τα βήματα. Δεν ξέρω ποιά είναι η μουσική που θα πατήσουμε σαν ομάδα πάνω σε αυτήν και ξαφνικά βλέπω τα χέρια μου να μη μπορούν να πιάσουν τα χέρια της διπλανής μου.

Υ.Γ.1: Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα άλλαζα κάτι. Θα άλλαζα τα 5 χρόνια που είχα σταματήσει να χορεύω. Γιατί όταν κάτι το ξεκινάς από τα 4, όπως και να το κάνεις..μπαίνει για τα καλά μέσα σου, γίνεται τρόπος ζωής και ξέρεις ότι Αυτός είναι ο δικό σου τρόπος για να αποφορτίζεσαι.

Υ.Γ.2: Αν υπάρχει δεύτερη ζωή, αυτό που θα αποτελούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της θα ήταν ο χορός. Με Λάτιν, Φλαμένγκο, παραδοσιακές ελληνικές φιγούρες, Τάνγκο, κι αν μου χάριζαν 12 μήνες απόλυτης ελευθερίας θα τους μοίραζα στη μέση. 6 μήνες στενή παρακολούθηση ενός γκουρού κι άλλους 6 μήνες θα έμενα στην πολιτεία των έγχρωμων της Αμερικής για να χορεύουμε (και να ζούμε) μαζί στο δρόμο. Σε αυτή τη ζωή, ξέρω απλά ότι είναι ένα hobby. Πιστεύεις ότι μπορεί το hobby σου να γίνει ένα επάγγελμα; Θέλω τη γνώμη σου σ’ αυτό!

Υ.Γ.3: Μέσα στα αρχεία του υπολογιστή μου με περιμένουν αρκετές σελίδες PDF με τίτλο «TeachingDanceSpaciously» που όλο κάτι θα έχω να σου πω και από αυτό. Το ακαδημαϊκό έτος φίλη μου τελείωσε κι αυτό..κι έτσι μ’ έπιασε μια μελαγχολία σήμερα το βράδυ μένοντας τελευταία στη φοιτητούπολή μου. Γιατί όταν η φοιτητούπολη σου γίνεται η πόλη σου, δεν φεύγεις με άνεση και ευκολία από αυτήν για να επιστρέψεις πίσω. Θέλω να μου πεις και κάτι άλλο, ποιά είναι η τέχνη που σε γεμίζει. Τι είναι αυτό που σε κάνει να εκφράζεσαι μαζί του. Και τι είναι αυτό που μαζί του σπας ταμπού, ξεφεύγεις απ’ τα όρια και θέλεις όλα να τα κάψεις όλα. Όλα όμως!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Photos by:  pinterest.com

Advertisements

8 thoughts on “City Alone..

  1. Ερωτευμένη κι εσύ με τον Daniel Day Lewis όπως όλα τα κοριτσάκια.
    Btw δεν ξέρω ποια ακριβώς είναι αυτή η «πολιτεία των έγχρωμων» που λές οτι θές να ζήσεις,αλλά πιο πιθανό την ώρα που χορεύεις εκεί να στην πέσει κανείς με κανα μπιστόλι για σου πάρει τα nike που φοράς.
    Και γενικά είναι βαρετός μωρέ ο χορός.

    1. Nike; Ποιά nike; Ξυπόλυτη φυσικά… δεν υπάρχει πολιτεία των έγχρωμων, υπάρχουν γειτονιές που απλά συχνάζουν. Δεν ξέρεις ότι αυτές οι φυλές χωρίς σταθερό γεωγραφικό μέρος ονομάζονται «ψυχολόγοι του δρόμου»; Δεν νομίζω ότι έχω κάτι για να με σκοτώσουν, την παρέα τους θέλω. Κι όσο για τον Daniel Day Lewis, thx για την γνώση, ούτε καν τον γνώριζα.. Καλή συνέχεια στη μέρα σουυυυ:)

  2. Y,Γ.
    Ενα και για πάντα..
    μέσα απο τα λάθη του χθες γινόμαστε καλύτεροι ναι
    Αυτό κατάλαβα εγω ..Απόλαυσε αυτό που εσυ (γουστάρεις) πιο πολύ ,μακριά πια από τα πρέπει των μαθημάτων…
    ρωτάς για τον καθένα ειναι διαφορετικό εε?
    Τι είναι αυτό που σε κάνει να εκφράζεσαι μαζί του. Και τι είναι αυτό που μαζί του σπας ταμπού, ξεφεύγεις απ’ τα όρια και θέλεις όλα να τα κάψεις όλα. Όλα όμως!
    Το εχω κάνει αυτο που λες εχω οδήγηση μέσα στην Τσιμισκή με 170 χλ και έλεγα τον συνοδηγό να βλέπει τα πορτοκαλί γιατί εγώ δεν τα προλαβαίνω όταν λεω ολα εννοώ ολα χωρίς εκπτώσεις ναι με 275χλ στην εθνική εκει που σταμάτα ο χρόνος και αρχίζει ο νόμος της τρέλας μου τώρα τρέχω και πάλι αλλα μονος μου ναι …Καλήμερα ναι

    1. Με 170 χλμ στην Τσιμισκή;!;! και ήταν όλα οΚ;!;! Μου αρέσει κι εμένα η ταχύτητα (πότε θα με γράψει το ραντάρ δεν ξέρω..) και η αλήθεια είναι ότι τρέχω. Αλλά εκεί που το γκάζι αρχίζει να ξεφεύγει είναι φυσικά στους δρόμους της Εθνικής, εκεί ακριβώς που όπως είπες σταματά ο χρόνος και αρχίζει ο νόμος της τρέλας! Καλημερααααααα………….

  3. ο ερωτας, η αγαπή, η γαλήνη μα ταυτόχρονα έκρηξη, το μουδιασμαμα συναμα τσιτωμα..!!!..όλα αυτα τα συναισθήματα μεταφραζονται σε χόρο…. η πρώτη μου συμβουλή για τις ημέρες των παραστάσεων ειναι απλα να αφήσεις το συναισθημα ελέυθερο κ αυτο θα λάμψει σε κάθε σου βήμα.
    συμβουλη νουμερο 2. ΜΗΝ κανεις το πάθος αυτο επάγγελμα… θα χάσει την ουσία του με τον καιρο.. 😉

    1. το τελευταίο που θέλω είναι να μη χάσει την ουσία του με τον καιρό! κι όσο για το «απλα να αφήσεις το συναισθημα ελέυθερο κ αυτο θα λάμψει σε κάθε σου βήμα» το ίδιο ακριβώς λέει και η καθηγήτρια μου με τη μόνη διαφορά που αντί για συναίσθημα αλλάζει τη λέξη αυτή με την «εαυτό»… στην ουσία το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια. Καλο βράδυυυ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s