Είσαι εδώ;

Ξέρεις..εδώ και καιρό ήθελα να γράψω για κάτι. Ίσως γιατί έπρεπε να αποφορτίσω το μυαλό μου από αυτή την κατάχρηση σκέψεων πάνω σε αυτό.

Η αφορμή ήρθε από ένα link. Link ενός ραδιοφωνικού σταθμού που εδώ και μέρες περίμενα να ξεκινήσει. Εκεί που το ταξίδι ξεκινάει με προορισμό το ίδιο το ταξίδι, με ραντεβού στην ίδια την «Ιθάκη» του καθενός μας και μια ευχή για ένα καλό ταξίδι.

Ήταν χειμώνας πριν πεντέμισι χρόνια ακριβώς, Παρασκευή, κι εγώ χαμένη μέσα σε βιβλία ξένων γλωσσών χωρίς να βγάζω άκρη για το τι πρέπει να διαβάσω τώρα και τι μετά. Μπροστά σε έναν υπολογιστή, με το λεξικό ανοιχτό μπροστά μου, με το ρολόι να φτάνει στις 23:30. Εκεί που η ραδιοφωνική εκπομπή ήταν στη μέση ακριβώς, πριν τα περίεργα μεσάνυχτα. Μιάμιση ώρα ακριβώς, πριν χαιρετήσει την Αθήνα, τον Πειραιά κι εσένα, όπου κι αν βρίσκεσαι.

Καθόμουν στο σπίτι με παρέα και πιάνει ξαφνικά το αυτί μου μια αφιέρωση στο ραδιόφωνο που προοριζόταν για μένα. Πάγωσα, τα έχασα και έκανα κανένα δίλεπτο να βγάλω μιλιά. Εμένα; Έκαναν τέτοια αφιέρωση σε μένα; Σε αυτό το ραδιόφωνο, σε αυτήν την εκπομπή; Όχι κάποιο λάθος γίνεται..Δεν άκουσα καλά. Μα εσύ; Μου έκανες αφιέρωση εσύ, εκεί;

Ναι..μου είχε κάνει αφιέρωση Εκείνος, εκεί. Εκεί που την ίδια ακριβώς στιγμή άκουγε με παρέα ο (λίγο πριν τον γνωρίσω) καλύτερος μου Φίλος αυτήν την εκπομπή. Που συμπτωματικά ο ένας από την παρέα του γνώριζε Εκείνον, από χρόνια πριν.

Και μετά από 4 μήνες ακριβώς, συνομιλώ τυχαία μαζί του σε ένα chatroom και γνωρίζω τον Φίλο μου. Κάνοντας εκείνος την εξής ερώτηση-κεραμίδα «Είσαι η Αντριάνα που της έκανε αφιέρωση πριν μερικούς μήνες στο loveradio κάποιος;». Ναι, ήμουν η Αντριάνα. Αυτή που τότε για λίγα λεπτά ένιωσε σαν βασίλισσα. Για δύο λόγους: που μου έκαναν τέτοια αφιέρωση σε αυτόν σταθμό και που με τον Φίλο γνωριστήκαμε ταυτόχρονα τυχαία, γνωρίζοντας ήδη εκείνος εμένα μέσα από την αφιέρωση.

Όλα αυτά που έγραψα παρά πάνω είναι αναμνήσεις και σκέψεις. Σκέψεις που τις σκέφτομαι σχεδόν καθημερινά, ίσως γιατί τελικά υπεραγαπώ κάποιους ανθρώπους.

Όσοι φίλοι κι αν έρθουν, όσες σχέσεις κι αν δημιουργηθούν αργότερα, κανένας άνθρωπος δεν αντικαθιστά κανέναν. Κάθε ένας είναι ξεχωριστός και αυτή η αρχή πονάει. Πολύ. Γιατί όσο πιο ξεχωριστούς τους βλέπεις, τόσο πιο κοντά σου τους θέλεις.

Και είναι η στιγμή που τρέχεις να βουτήξεις στην αγκαλιά του για να πεις ένα απλό ευχαριστώ για τα τόσο όμορφα λόγια αφιέρωσης, ή απλά βάζεις με το ζόρι το Φίλο σου στο τραπέζι για να σου πει εξονυχιστικά τα νέα για την καινούργια του κοπέλα -κι εσύ ακούς με πλήρη αφοσίωση-.

Ναι, όπως κατάλαβες πιστεύω ότι υπάρχει φιλία μεταξύ των δύο φίλων, αρκεί ο ένας να μη θέλει να βγάλει τα μάτια του άλλου. Αλλά δεν ξέρω αν κατάλαβες όλο το σκηνικό που περίγραψα, γιατί τώρα που το ξαναδιαβάζω το βλέπω κάπως μπερδεμένο.

Το σημείο G…της μουσικής. Αυτό. Και μόνο αυτό.

Είναι.από.αυτά.τα κείμενα που μόλις τα γράψεις ακολουθούν λιγά λεπτά σιωπής και μετά πατάς ευλαβικά «αποθήκευση προσχεδίου». Και μένει εκεί, στα στοκ. Και γιατί το δημοσίευσα; Δεν ξέρω. Ίσως γιατί ήταν ο τελευταίος τρόπος να αγαπήσω τις σκέψεις μου για να δω θετικά το σκηνικό. Αλλά όχι..ούτε τις θέλω, ούτε μου άρεσει το σκηνικό της απώλειας. Απλά δεν μου αρέσει.

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Βάφλα με κουλουράκι;

Μπήκες τις προάλλες εδώ και είπες να σχολιάσεις. Έψαξες για τα πλαίσια να βάλεις name, email και σχόλιο αλλά δεν βρήκες τίποτα.. Τι να κάνουμε βρε φίλη; Να, μερικές φορές κάνει και τις αναβαθμίσεις του αυτό το wordpress που στεγαζόμαστε(για κοίτα πάνω στη διεύθυνση:). Θέλει όλο να βελτιώνεται..αλλά τι βελτιώνει; Αφού ώρες ώρες μισές δουλείες κάνει. Ξέρω κιόλας ότι το τελευταίο διάστημα αφήνεις σχόλιο και δεν φτάνει ποτέ στα χέρια μου για να δημοσιευτεί, όπως επίσης και ότι έβαλες το email σου τέρμα κάτω στην στήλη δεξιά και πάλι δεν ενημερώνεσαι για κάθε κείμενο. Αλλά εντάξει, που θα πάει θα διορθωθεί…

Γι’ αυτό είπα αυτή τη φορά να σου δώσω δύο εύκολες συνταγές να φτιάξεις. Η μια είναι για Βάφλες (μόνο αν έχεις βαφλιέρα) και μπισκοτάκια αλμυρά (αν σου αρέσουν τα τυριά). Πάμε για την πρώτη:

Ζύμη για βάφλες:

(για 10 άτομα)

  • 200 γρ βούτυρο
  • λίγο αλάτι
  • 50 γρ ζάχαρη
  • φλούδα ενός λεμονιού

Τα χτυπάμε όλα μαζί και ρίχνουμε

  • 5 κρόκους αβγών
  • 200 γρ αλεύρι
  • 1/2 κουταλάκι μπέκιν
  • 1/2 ποτήρι χλιαρό γάλα

Χτυπάμε ξεχωριστά τα ασπράδια από τα 5 προηγούμενα αβγά σε μαρέγκα και την προσθέτουμε στο υπόλοιπο μίγμα. Ανακατεύουμε ελαφρά και είναι έτοιμη.

ΥΓ.1: Όταν ψήσεις τις βάφλες και θέλεις να τις σερβίρεις, μπορείς να απλώσεις ανάμεσα από το παγωτό και τη βάφλα μερέντα(λιώνει) ή να ρίξεις πάνω από το παγωτό γλυκό του κουταλιού. Ή και τα δύο ;).

Αλμυρά κουλουράκια

  • 1 βιτάμ
  • 2 αβγά
  • 1 γιαούρτι μικρό
  • 1/4 κεφαλοτύρι
  • 1/4 τυρί φέτα
  • 2 κουταλάκια μπέκιν
  • αλεύρι όσο πάρει η ζύμη (μαλακή)

Ρίξε τα τρία πρώτα μαζί και ανακάτεψέ τα με τα χέρια. Πρόσθεσε το κεφαλοτύρι και τη φέτα. Τέλος ρίξε μαζί με το αλεύρι το μπέκιν και ανακάτεψέ τα ξανά όλα μαζί. Όσο λιγότερο αλεύρι ρίξεις, τόσο πιο λιπαρά θα γίνουν και θα αφήνουν μια λιπαρή γεύση στο στόμα που δεν είναι πάντα επιθυμητή. Γι’ αυτό ρίξε αρκετό αλεύρι χωρίς να φοβηθείς.

ΥΓ.2: Όταν πλάσεις τη ζύμη και θέλεις να δώσεις σχήμα στα κουλούρια μπορείς είτε να τα κάνεις μπαστουνάκια είτε να ανοίξεις ένα μεγάλο φύλο και να κόψεις με κουπ_πατ στο σχέδιο που θέλεις. Εγώ έκανα καρδούλες, σαλιγκαράκια, αρκουδάκια, σκαντζόχοιρους  και κύκλους. Πρόσεχε μόνο να έχουν όλα το ίδιο πάχος για να ψηθούν στον ίδιο χρόνο ομοιόμορφα. Κι όσο για τα κουπ_πατ που μπορείς να βρεις στη αγορά υπάρχουν πραγματικά πάάάρα πολλά. Για δες κι εδώ.

Φιλιά, Αντριάνα!

Κάποιοι το θυμούνται, κάποιοι το μισούν.

Μα σου λέω…το καλοκαίρι είναι ωραίο! Έχει άλλη αίγλη, άλλον αέρα, άλλη διάθεση, άλλη όρεξη και άλλο κλίμα για να κάνεις πράγματα. Ακούω τον καιρό στην τηλεόραση να λέει ότι αύριο θα είναι η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού και μου έρχεται να πάρω τους κουβάδες και να σε κάνω λούτσα! Κορίτσια να μιλούν για ελαφριά φαγητά, φρούτα και σαλάτες.

Μου αρέσει που το καλοκαίρι σε αποσυντονίζει. Μου αρέσει που δεν μπορείς εύκολα να συνεχίσεις τη διατροφή και σχεδόν ποτέ τη δίαιτα. Σου φέρνουν το παγωτό βανίλια μπροστά σου κι εσύ το φαντάζεσαι παρέα με σουφλέ σοκολάτας ή μπράουνις και σιρόπι φράουλας. Έχεις στο σπίτι πολλά μυρωδικά και δοκιμάζεις την ικανότητα σου στα σπιτικά κοκτέιλ. Πηγαίνεις θάλασσα και καθώς γυρνάς θέλεις να φας μια ολόκληρη φέτα καρπούζι βουτώντας όλο το πρόσωπο μέσα στη φέτα. Κάπου εκεί βάζεις στο σκηνικό και τη λιωμένη μερέντα μαζί με το καρπούζι. Παίζεις ρακέτες και πεθαίνεις της δίψας. Έρχεται το βράδυ και νιώθεις να βράζει το κορμί σου, ψάχνοντας για λίγο γιαούρτι να βάλεις στα σημεία του κορμιού σου φρόντισε ο ήλιος να σου κάψει. Και είναι η στιγμή που κάθεσαι στο μπαλκόνι με τη μυρωδιά από το φιδάκι να έχει πλημμυρίσει όλη την ατμόσφαιρα. Και σου έρχεται η ιδέα να βάλεις στο πάτωμα λίγα μαξιλάρια μήπως μπορέσεις και ξαπλώσεις πάνω τους, έτσι για να δροσιστείς λιγάκι! Το καλοκαίρι απλά ερωτεύεσαι. Ή μήπως το μισείς;

ΥΓ.1: Και τώρα θέλω κάτι απο σένα. Θέλω να πας κάτω κάτω χαμηλά στο άρθρο, να κάνει κλικ μέσα στο κουτί με τίτλο «Υποβολή Σχολίου» και μου πεις ποιά είναι η αγαπημένη σου συνήθεια του καλοκαιριού. Να βάλεις το email σου και το όνομα με το οποίο υπογράφεις. Να μου πεις τι είναι αυτό που γουστάρεις τρελά να κάνεις τους τρεις καυτούς μήνες του καλοκαιριού. Τι είναι αυτό που όλο το χειμώνα περιμένεις να κάνεις το καλοκαίρι, και όταν έρθει το καλοκαίρι ορμάς για να το προλάβεις.

ΥΓ.2: Πάρε φίλο, φίλη, παρέα ή ότι άλλο θέλεις και βγες. Υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνεις το καλοκαίρι, τρέξε να προλάβεις γιατί θα φύγει χωρίς να καταλάβεις.

ΥΓ.3: Και κάνω την αρχή και σου λέω ότι αγαπημένη συνήθεια είναι να κάνω βράδυ βόλτα με ποδήλατο σε γειτονιές με σπίτια μονοκατοικίες. Να περνάω από τα μπαλκόνια τους και να τους βλέπω μαζεμένους να συζητούν, να φωνάζουν, να αγκαλιάζονται, να τρώνε, να παίζουν χαρτιά, επιτραπέζια. Βλέπεις πολύ περισσότερη ποικιλία απ’ όση μπορείς να φανταστείς. Και είναι ωραίο γιατί οι ανοιχτές πόρτες & παράθυρα δείχνουν την αρχή και τη λήξη του καλοκαιριού. Και τις θέλω πάντα ανοιχτές. Τεντωμένες διάπλατα να δείχνουν πρόθυμες να σε βάλουν μες στο σπιτικό τους.

ΥΓ.4: Μη ξεχάσεις να μου πεις το δικό σου αγαπημένο και έχε κατά νου ότι οι τρόποι που μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί είναι αρκετοί. Μπορείς να αφήσεις σχόλιο κάτω από το κείμενο, να στείλεις mail στο email μου που βλέπεις πάνω πάνω αλλά και προσωπικό μήνυμα στο inbox του fb.

ΥΓ.5: Το μυαλό μου τρέχει και πετά. Πετά και τρέχει και δεν ξέρω πότε θα επιστρέψω με νέο ποστ γιατί με τραβολογούν οι θάλασσες, τα καρπούζια και τα δροσερά κοκτέιλ, οι πτώσεις από βράχο που τόλμησα να κάνω και το σερφ που δοκίμασα μόλις χθες(oops! εδώ κάποιος πρέπει να μου θυμίσει ότι έχω να κλείσω κείμενα). Ξέρω όμως ότι θα είμαστε σε διαρκή επικοινωνία γιατί μου το δείχνεις κάθε μέρα με τον τρόπο σου και σε ευχαριστώ πραγματικά για το κάθε τι που λες. Που μου μοιράζεσαι την ανησυχία σου, τα νεύρα σου, τις διαφωνίες σου, τις επιθυμίες σου και τις χαρές σου.

*αν κάνουμε όλοι μαζί ταυτόχρονα μια δυνατή ευχή για να κρατήσει περισσότερους μήνες το καλοκαίρι λες να πιάσει;

Φιλιά, Αντριάνα!

Καρμανιόλα

Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής και συζητάμε μέχρι να έρθει η στιγμή για να μας πει ο γιατρός τα αποτελέσματα. Τα λεπτά περνούσαν εφιαλτικά αργά κι ας λέγαμε μεταξύ μας ότι βλακεία μας κατέβαινε στο κεφάλι γελώντας δυνατά ενοχλώντας τους υπόλοιπους. Έστω και για δευτερόλεπτα ξεχάσαμε ότι περιμέναμε τα αποτελέσματα για το αν οι όγκοι ήταν καλοί ή κακοί, κάτι το οποίο όλοι οι οιωνοί προμήνυαν για το πρώτο. Έξι χρόνια μετά, ξανά στο ίδιο σκηνικό, να κάθεσαι με άλλο άτομο στο σαλόνι του σπιτιού του και να περιμένετε αγωνιωδώς την κλήση που από στιγμή σε στιγμή θα φτάσει στο κινητό του.

Το θέμα από εκείνη την μέρα και μετά ήταν ένα: πως η φίλη μου θα καταφέρει να παλέψει τον καρκίνο. Και κατ’ επέκταση, πως εγώ θα μπορέσω να σταθώ δίπλα της με κάθε δράση και αντίδραση (κράτα αυτό). Θα μπορούσα άνετα να είχα φύγει από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα χείλια της να προφέρουν αυτή τη λέξη, τη στιγμή που ήταν βράδυ και ήμασταν οι δυo μας στο κρεβάτι της με το θερμόμετρο του καιρού να αγγίζει τους 39 βαθμούς κελσίου κι αυτό γιατί σχεδόν όλοι μας αυτή τη λέξη την έχουμε συνδέσει με θάνατο. Δεν ξέρω αν δίκαια η άδικα γίνεται αυτό γιατί τα παραδείγματα ανθρώπων που πάσχουν από καρκίνο και δεν τα καταφέρουν είναι εκτεθειμένα τελείως μπροστά μας. Από τη στιγμή που μπαίνεις στη φάση του καρκίνου ακόμη και έμμεσα, τα αφτιά σου λειτουργούν σαν ραντάρ σε κάθε πρόταση που μέσα περιέχει τη λέξη «καρκίνος». Και εξοικειώνεσαι τρομερά γρήγορα με τη λέξη, αποκτώντας τέτοια οικειότητα μαζί του που ούτε καν τη φανταζόσουν. Μαθαίνεις λεπτομερώς τη διαδικασία της χημειοθεραπείας και προσπαθείς με την κάθε ευκαιρία να νιώσεις λίγο πιο κοντά με τη φίλη σου, γιατί ίδια ακριβώς δεν μπορείς ΠΟΤΕ να νιώσεις. Από τη στιγμή που δεν έχεις την ίδια ασθένεια, δεν παλεύεται για τα ίδια πράγματα, δεν έχετε τον ίδιο αγώνα για τη ζωή, δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς πως είναι κι ας ξέρεις τα πάντα για την μέχρι στιγμής πορεία της. Κι ας ξέρεις ότι υπάρχουν στιγμές που θέλει απλά σε όλα αυτά να πατήσει το delete σαν να είναι εικονικά, κι ας ξέρεις ότι υπάρχουν μέρες που τα νεύρα της σπάνε γιατί δεν αντέχει άλλο να παλεύει μ’ αυτόν μια και δυο και τρις φορές. Και τότε είναι που της δίνει μια μεγάάάάλη αγκαλιά χωρίς να βγάζεις άχνα γιατί αφήνεις να τα λένε όλα τα δύο σώματα που νιώθουν απόλυτα την ενέργεια του άλλου. Φορές που ξέρεις ότι χτυπάει το τηλέφωνο στις 12 το βράδυ γιατί απλά θέλει την παρέα σου κι εσύ είσαι διατεθειμένη να πας στο σπίτι της ακόμη και με τις πιτζάμες φορώντας στα πόδια σαγιονάρες. Εκείνα τα βράδια που σου φαίνεται ότι όλα κρέμονται από μια τεντωμένη κλωστή, κι εσύ θέλεις να τα βάλεις με την τύχη/την μοίρα/το θεό/τους δαίμονες/το πεπρωμένο που ενώ έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου και θα ‘πρεπε να συζητάς για του κόσμου τις βλακείες, συζητάς για πιθανότητες πετυχημένης εγχείρησης/διαθέσιμα χρόνια ζωής/παρενέργειες χημειοθεραπείας κτλ.

Και εσύ ως φίλη να φερθείς πως σε όλο αυτό; Να κάνεις τι; Μέχρι που μπορείς να επέμβεις και ποιό είναι το σημείο που χωρίζει το ενδιαφέρον από την αδιακρισία; Στην αρχή όταν μαθαίνεις ένα τέτοιο γεγονός παθαίνεις σοκ, μεγάλο σοκ. Όπου φυσικά το πιο γελοίο που μπορείς να κάνεις είναι να ρωτήσεις «κι εσύ όταν το έμαθες πως το πήρες». Γιατί εδώ κι εσύ που κάνεις αυτή τη γελοία ερώτηση αν ήσουν στη θέση του ατόμου με καρκίνο το λιγότερο που μπορούσες να απαντήσεις είναι «Τέλεια, μια χαρά, την επόμενη μέρα πήγα στα μπουζούκια από τη χαρά μου». Και τι λες όταν ακούς κάτι τέτοιο; Τίποτα! Αυτό θεωρώ καλύτερο κι αυτό κατάλαβα ότι είναι το πιο σωστό που μπορεί κάποιος να πει. Απλά τίποτα, ούτε λόγια της παρηγοριάς, ούτε λόγια συμβουλευτικά, ούτε λόγια-μοιρολόγια. Τα άτομα (οι οικογένειες) που παλεύουν με τον καρκίνο, ο καρκίνος αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας τους. Ζούνε μαζί με αυτόν. Επιβιώνουν μαζί του. Όπως εμείς οι υπόλοιποι θα πάμε μια ή/και δύο φορές την εβδομάδα στο super market για ψώνια, έτσι κι εκείνοι θα μπουν μια φορά τη βδομάδα για χημειοθεραπεία. Δεν έχεις τρόφιμα; Πεινάς. Δεν κάνεις χημειοθεραπεία; Πεθαίνεις. Για την ακρίβεια μειώνεις τις πιθανότητες παράτασης της ζωής σου. Και όλα αυτά χωρίς ακόμη να έχεις «βγάλει κεφάλι» στη ζωή αλλά αυτό δεν σε σταματάει από το να ονειρεύεσαι με τη φίλη σου πως θα είστε σε δέκα χρόνια όταν εσύ θα την παίρνεις τηλέφωνο από το γραφείο κι εκείνη θα στο κλείνει στα μούτρα γιατί θα τρέχει να τελειώσει το πρότζεκτ που της ενέθεσε ο προϊστάμενος της, ή θα παλεύεται με παιδιά κι εγγόνια, ή θα συζητάτε ώρες ατελείωτες για το τι θα μαγειρέψει η μια και η άλλη στο τραπέζι των Χριστουγέννων παρέα με τις δύο οικογένειες. Χωρίς να αμφιταλαντεύεστε πλέον για το αν θα ζείτε μέχρι τότε και χωρίς ταυτόχρονα να παίρνεται τη ζωή σαν δεδομένο.

Υ.Γ.1: Το σημείο στο οποίο έρχεσαι για πρώτη φορά αντιμέτωπος με μια ανίατη ασθένεια, είναι το σημείο που ξεκινάς να αναθεωρείς τις απόψεις της ζωής σου. Αλλάζει ριζικά ο τρόπος που σκέφτεσαι, ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα, διαχωρίζεις τα σημαντικά απ’ τα ασήμαντα και επιλέγεις δυναμικά ποιά είναι αυτά που θα σε επηρεάζουν από εδώ και πέρα και ποια απλά θα τα αντιμετωπίζεις παθητικά χωρίς ίχνος τύψης ή περίσσιου ενδιαφέροντος.

Υ.Γ2: Οποιαδήποτε ασθένεια κι αν έχεις να αντιμετωπίζεις η κοσμοθεωρία σου αλλάζει, μετά από αυτήν την περιπέτεια δεν βγαίνεις ίδιος. Το θέμα είναι κατά πόσο αντιμετωπίζεις το θέμα ή απλά του βάζεις ένα παραβάν κρύβοντας τις αδυναμίες σου όπως π.χ. να συζητήσεις ανοιχτά το θέμα υγείας που σε ταλαιπωρεί.

Υ.Γ3: Τώρα αν η φίλη σου, θέλει να κρατήσει όλη την περιπέτεια της υγείας της μόνο για τον εαυτό της, είναι ένα άλλο θέμα. Μεγάλο θέμα. Τόσο μεγάλο που θέλει καινούργιο ποστ. Γιατί είναι η μόνη που μπορεί να σου δείξει το κλειδί για να μπεις στα ενδότερα της, αρκεί να μην αλλάζει συχνά την κλειδαριά.

Και όπως σου είπα και πριν, κάθε δράση έχει και την αντίδραση. Καμία συμπεριφορά σου επειδή πιάνει στη μια φίλη, πρέπει υπογεγραμμένα να πιάσει και στην επόμενη. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του κουμπιά, στον κάθε έναν πρέπει να φερθείς διαφορετικά, όπως εκείνος θέλει. Γιατί μπορεί εσύ ως φίλη να έχεις όλη την καλή θέληση να την στηρίξει, αλλά εκείνη θα σου δείξει τον τρόπο. Είναι μια διαδικασία αμφίδρομη. Θα έρθει η στιγμή που θα σου δείξει πως πρέπει να την προσεγγίσεις, τι να πεις και πως να το πεις, αρκεί εσύ να παρατηρείς γιατί σε όλο αυτό είσαι απλά θεατής. Κι αν δεν στο δείξει ποτέ, απλά δεν θέλει να το περάσει μαζί σου. Το σέβεσαι και είσαι εκεί μέχρι να έρθει η στιγμή/η πιθανότητα να σε χρειαστεί, ακόμη και στην προσαρμογή της ξανά στα πράγματα που κάνατε πριν την ασθένεια της. Γιατί μέσα από τη δική της ασθένεια κατάλαβα ότι αν έχεις θέληση και καλή ψυχολογία αντιμετωπίζονται όλα. Πραγματικά-όλα!

Φιλιά, Αντριάνα!

photos: extremelybeautiful.me

Από σιμιγδάλι ξέρεις;

Αλήθεια για πες μου, από σιμιγδάλι ξέρεις; Λένε ότι στην αρχαία Ελλάδα το έλεγαν σεμίδαλις. Σε κάποιες αραβικές χώρες το έχουν ως βάση για κουσκους, το οποίο κουσκούς είναι βασικό πιάτο για το επίσημο γεύμα της Παρασκευής. Το σιμιγδάλι συναντάμε σε περισσότερα από αυτά που νομίζεις όπως στα μακαρόνια..στα μελομακάρονα..στο ψωμάκι..στο ρεβανί..στο γαλακτομπούρεκο..σε φιλέτο από ψάρι γλώσσα..σε σούπες μαροκινές..σε κεικς..σε τηγανίτες..αλλά και σε χαλβά Πολίτικο. Από χαλβά γνωρίζεις; Έχεις φτιάξει κανέναν μέχρι στιγμής; Για δες και φτιάξε έναν…

Υλικά (για 18 κομμάτια)

  • 400γρ σιμιγδάλι χοντρό η ψιλό -σχεδόν 2 κούπες-
  • 200 ml ελαφρύ ελαιόλαδο
  • 300γρ ζάχαρη
  • 400γρ φρεσκοστυμμένος χυμός πορτοκαλιού
  • ξύσμα από 1 πορτοκάλι
  • ξύσμα από 1 λεμόνι
  • σουσάμι για πασπάλισμα

 

Εκτέλεση

Βάζουμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα το λάδι μέχρι να ζεσταθεί και ρίχνουμε το σιμιγδάλι μαζί με το ξύσμα λεμονιού & πορτοκαλιού για να το καβουρδίσουμε. Έχουμε πολύ χαμηλή φωτιά και ανακατεύουμε διαρκώς με μία ξύλινη ή από σιλικόνη σπάτουλα για να ψηθεί ομοιόμορφα και να σωθούν όλα τα υγρά. Κατεβάζουμε κι άλλο τη φωτιά και ανακατεύουμε διαρκώς για να διατηρηθεί το ξανθό χρώμα του χαλβά και να πάρει μια απαλή γεύση & υφή. Το αφήνουμε στην άκρη συνεχίζοντας να το ανακατεύουμε τακτικά. Παίρνουμε μια μικρή κατσαρόλα και ρίχνουμε το χυμό πορτοκαλιού με τη ζάχαρη. Λίγο πριν βράσει το μείγμα, το ρίχνουμε στο καβουρδισμένο σιμιγδάλι, αυξάνοντας ελαφρώς τη φωτιά. Ανακατεύουμε το μείγμα έως ότου σωθούν τα υγρά και έχουμε ένα πολύ σφιχτό μείγμα. Το σκεπάζουμε και το αφήνουμε να κρυώσει εκτός ψυγείου. Το χωρίζουμε σε 18 κομμάτια και το πλάθουμε σε οβάλ σχήματα ρολάροντας τα μέσα στο σουσάμι. Καλή επιτυχία.

Tip1: Σύμφωνα με τις δικές μου προτιμήσεις τα 100ml λαδιού μου φάνηκαν πολλά, αλλά ίσως να έφταιγε το ότι έριξα ελαιόλαδο και όχι σπορέλαιο/ηλιέλαιο που προτιμάμε να βάζουμε στα γλυκά. Γι’ αυτό το λόγο αν θέλεις κι εσύ να ρίξεις ελαιόλαδο, βάλε κοντά σε 70ml.

Tip2: Επειδή τη συνταγή την έφτιαξα καλοκαίρι και δεν είχα φρέσκα πορτοκάλια έβαλε χυμό κουτάκι και παρέλειψα το ξύσμα πορτοκαλιού. Το ίδιο είναι.

Υ.Γ.: Αν σου αρέσει ο σιμιγδαλένιος χαλβάς και τον προτιμάς σαν γλυκό, θα σου αρέσει η συνταγή. Αν όμως δεν είναι από αγαπημένα σου, γευστικά ίσως να σου φανεί λίγο βαρύ. Όπως κι να ‘χει, αν προσπαθήσεις να το φτιάξεις καλή σου επιτυχία:).

Φιλιά, Αντριάνα!

Σκηνή ΠρώτΟι.

Η σκηνή είναι αυτή! Κι εσύ πρέπει να μπεις για να την κατακτήσεις. Πρέπει να πας, για να αφήσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου. Δεν υπάρχει τίποτα το στημένο, καμία φόρμα και κανένα προκαθορισμένο μοτίβο κίνησης. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Ο εαυτός σου και η ομάδα. Μέσα στο σύνολο η ταυτότητα σου. Το σύνολο που αγωνίζεσαι μαζί του για το καλύτερο δυνατό. Και αγχώνεσαι. Και νευριάζεις. Και σε μαλώνει. Και σε προσβάλει. Και σε μειώνει. Αυτή που πιστεύει σε σένα. Αυτή που σας φωνάζει για μάθημα στις 5:00 στην αίθουσα χορού και είναι εκεί από τις 3:30, και φεύγεις στις 9:00 κι εκείνη στις 10:00. Και δεν βλέπεις πάνω της κανένα ίχνος από υπεροψία και καθηγητιλίκι. Και το στήνει όλο αυτό γιατί ξεχειλίζει από μεράκι, και έχει ενέργεια και θέληση, και δεν λογαριάζει καν αν όλο αυτό φέρει οικονομικές απολαβές. Και είναι εκεί μαζί σου να κάθεται δίπλα σου στο πάτωμα, και σε τσιμπάει νευρικά γιατί ξεφεύγεις και σε αγκαλιάζει παθιασμένα γιατί τα καταφέρνεις.

Σε σφίγγει να σε συγχαρεί για την επιτυχία της παράστασης και της λες ένα σιγανό και ταυτόχρονα δυνατό Μπράβο, με εκείνη να περνάει κατευθείαν στην ομάδα όλη την επιτυχία. Γιατί όλη αυτή η επιτυχία της παράστασης πιστεύει ότι οφείλεται σε σένα που μπαίνεις μέσα να χορέψεις και να εκτεθείς. Δεν το πιστεύω όμως…πιστεύω πως η πορεία μιας ομάδας οφείλεται στον καθηγητή και μόνο σε αυτόν. Είναι αυτός που μπορεί να σου δώσει κίνητρο, να σου δείξει τρόπο, να σε τραβάει και να σε σπρώχνει όταν εσύ πας να τα χαλάσεις. Και να σου δείξει με τρόπο ότι το ΚΑΘΕ σώμα μπορεί κι έχει την ικανότητα να χορέψει. Σε κάθε ηλικία, με κάθε αδυναμία. Και είναι μαγικό να βγαίνεις στη σκηνή, και να είσαι διαθέσιμη από την αρχή για να τη σπάσεις! Να κατακτήσεις το χώρο και να μηδενίσεις το χρόνο. Να τραβήξεις το βλέμμα μέσα στην ομάδα και να κρατήσεις ενεργό το θεατή με όλο του το ενδιαφέρον. Και είναι ωραίο να χορεύεις ξυπόλυτη πάνω σε πέτρες και χώμα ανάμεσα απ’ τα δέντρα. Και είναι σκληρό να ανταγωνίζεσαι με στοιχεία της φύσης γιατί ούτως η άλλως είσαι αδύναμος μπροστά της. Και είναι άκρος απελευθερωτικό να πετάς τις pointes, τα λευκά καλσόν, τα κορμάκια και τους κότσους με τα σφιχτά μαλλιά για να χορεύεις με γυμνά πόδια, μαύρες φόρμες & t-shirts, χυτά μαλλιά και φυσική άβαφη ομορφιά. Δεν έχω κάτι περισσότερο για να σου πω ούτε μπορώ να σου περιγράψω το κάθε τι γιατί δεν ήμουν θεατής. Το τελευταίο με το οποίο θέλω να κλείσω είναι ότι ο χορός θέλει πειθαρχία. Κι όχι απλά «θέλει» αλλά την απαιτεί. Θέλει να είσαι στο μάθημα αυτήν -την όποια- ώρα και να γίνεσαι η σωστή πράξη πριν τη σκέψη. Να μην ακολουθείς στρατιωτικούς κανόνες ή να παίρνεις τη μορφή τους, αλλά να είσαι ατίθασος απέναντι στο κοινό πάνω στη σκηνή. Να είσαι διαθέσιμος να τα κάψεις όλα, να τα θυσιάσεις όλα, να τα δώσεις όλα, να διώξεις τα ταμπού σου, να αφήσεις ελεύθερο τον εαυτό σου, να ψάξεις καλά τη υπάρχει μέσα σου για να το βγάλεις τώρα και να τα κάνεις όλα αυτά τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο. Ακόμη και για 1,5 λεπτό σόλο μετά από 12 χρόνια πρόβας. Ο τροχός αλλάζει. Αλλάζει πάντα. Θυμάσαι που λέγαμε μαζί ότι όλα είναι ένας κύκλος; Ισχύει! Όλα τα πράγματα αλλάζουν και δεν χρειάζεται να είσαι αθεράπευτα αισιόδοξη για να το δεις, απλά να παρατηρήσεις. Για δες εμένα, από κεί που ήμουν πάνω στο σανίδι με τους γονείς μου από κάτω να λένε «τώρα θα σπάσουν τα δάχτυλα, σε λίγο σπάνε, πάει το πόδι!»…τώρα; Μπροστά σε 60 αγνώστους, με γυμνά πόδια απάνω σε αγκάθια και κουκουνάρια. Και κάπου εκεί μέσα στη σκηνή καθώς χορεύεις, βγαίνεις λίγο πιο μπροστά..κοιτάς το κοινό..και βλέπεις μια γνώριμη φιγούρα να σε κοιτάει καρφωμένα. Εστιάζεις πάνω της, την παρατηρείς και αναγνωρίζεις ένα γνώριμο χαμόγελο, από αυτά που θέλεις να χαμογελάσεις μαζί του. Κι έτσι παίρνεις τη δύναμη για να τελειώσεις δυναμικά τα τελευταία 5 λεπτά που έχει το τραγούδι, έτοιμη για μια ακόμη φορά να κάψεις τη σκηνή. Γιατί αν υπήρχε το σανίδι θα είχε σπάσει ήδη!

Υ.Γ.1: Η δύναμη της ομάδας είναι κάτι που μόνο αν δουλέψεις ομαδικά μπορείς να το καταλάβεις. Νιώθεις την αύρα της διπλανής σου την ώρα που πιάνεστε χέρι χέρι και όταν εκείνη χορεύει σόλο στη σκηνή, εσύ από κάτω θέλεις να γίνεις η ενέργεια της για να χορέψει όσο γίνεται καλύτερα. Θέλεις να της πάρεις όλο το άγχος γιατί ξέρεις ότι μπορεί να τα καταφέρει και να εκτεθεί σωστά/αληθινά στο κοινό και να γίνεις η ασπίδα σε κάθε αρνητική κριτική που μπορεί να ακούσει.

Υ.Γ.2: Γιατί όταν εκτίθεσαι πρέπει να είσαι διαθέσιμος να ακούσεις και την αρνητική κριτική. Και ειδικά όταν χορεύεις, εδώ σε μια χώρα που μπερδεύει το σύγχρονο με το συγχρονισμένο και θεωρεί χορό μόνο το στύλο ή τα μπαλέτα στις μουσικές σκηνές είναι πολύ εύκολο να κατακριθεί οτιδήποτε προχώ που αποκλίνει από τις συνήθειες μας.

Υ.Γ.3: Αλλά να! Όταν βλέπεις το κοινό να σε παρακολουθεί τόσο σιωπηλό, συγκεντρωμένο σε αυτά που κάνεις και χειροκροτεί με όλη του τη δύναμη στο τέλος είναι κάτι που δεν μπορείς παρά να το εκτιμήσεις. Και ακόμη κι αν ένα θεατή να έχεις απέναντι σου εσύ πρέπει γι’ αυτόν τον έναν να χορέψεις, να πάρεις μαζί του το είναι του και να τον βάλεις σε όλο το κλίμα της παράστασης. Κι αυτός να είσαι σίγουρη ότι αν «μπει» μαζί σου να δεις που θα εκτιμήσεις το οτιδήποτε κι αν κάνεις, ακόμη κι αν διαφέρει από τα δικά του στάνταρ και συνηθισμένα.

Υ.Γ.4: Όλο αυτό ήταν απλά η αρχή. Δυνατή ή όχι, θα φανεί στο τελευταίο χειροκρότημα.

Φιλιά, Αντριάνα!