Μήνας: Ιουλίου 2012

Είσαι εδώ;

Ξέρεις..εδώ και καιρό ήθελα να γράψω για κάτι. Ίσως γιατί έπρεπε να αποφορτίσω το μυαλό μου από αυτή την κατάχρηση σκέψεων πάνω σε αυτό.

Η αφορμή ήρθε από ένα link. Link ενός ραδιοφωνικού σταθμού που εδώ και μέρες περίμενα να ξεκινήσει. Εκεί που το ταξίδι ξεκινάει με προορισμό το ίδιο το ταξίδι, με ραντεβού στην ίδια την «Ιθάκη» του καθενός μας και μια ευχή για ένα καλό ταξίδι.

Ήταν χειμώνας πριν πεντέμισι χρόνια ακριβώς, Παρασκευή, κι εγώ χαμένη μέσα σε βιβλία ξένων γλωσσών χωρίς να βγάζω άκρη για το τι πρέπει να διαβάσω τώρα και τι μετά. Μπροστά σε έναν υπολογιστή, με το λεξικό ανοιχτό μπροστά μου, με το ρολόι να φτάνει στις 23:30. Εκεί που η ραδιοφωνική εκπομπή ήταν στη μέση ακριβώς, πριν τα περίεργα μεσάνυχτα. Μιάμιση ώρα ακριβώς, πριν χαιρετήσει την Αθήνα, τον Πειραιά κι εσένα, όπου κι αν βρίσκεσαι.

Καθόμουν στο σπίτι με παρέα και πιάνει ξαφνικά το αυτί μου μια αφιέρωση στο ραδιόφωνο που προοριζόταν για μένα. Πάγωσα, τα έχασα και έκανα κανένα δίλεπτο να βγάλω μιλιά. Εμένα; Έκαναν τέτοια αφιέρωση σε μένα; Σε αυτό το ραδιόφωνο, σε αυτήν την εκπομπή; Όχι κάποιο λάθος γίνεται..Δεν άκουσα καλά. Μα εσύ; Μου έκανες αφιέρωση εσύ, εκεί;

Ναι..μου είχε κάνει αφιέρωση Εκείνος, εκεί. Εκεί που την ίδια ακριβώς στιγμή άκουγε με παρέα ο (λίγο πριν τον γνωρίσω) καλύτερος μου Φίλος αυτήν την εκπομπή. Που συμπτωματικά ο ένας από την παρέα του γνώριζε Εκείνον, από χρόνια πριν.

Και μετά από 4 μήνες ακριβώς, συνομιλώ τυχαία μαζί του σε ένα chatroom και γνωρίζω τον Φίλο μου. Κάνοντας εκείνος την εξής ερώτηση-κεραμίδα «Είσαι η Αντριάνα που της έκανε αφιέρωση πριν μερικούς μήνες στο loveradio κάποιος;». Ναι, ήμουν η Αντριάνα. Αυτή που τότε για λίγα λεπτά ένιωσε σαν βασίλισσα. Για δύο λόγους: που μου έκαναν τέτοια αφιέρωση σε αυτόν σταθμό και που με τον Φίλο γνωριστήκαμε ταυτόχρονα τυχαία, γνωρίζοντας ήδη εκείνος εμένα μέσα από την αφιέρωση.

Όλα αυτά που έγραψα παρά πάνω είναι αναμνήσεις και σκέψεις. Σκέψεις που τις σκέφτομαι σχεδόν καθημερινά, ίσως γιατί τελικά υπεραγαπώ κάποιους ανθρώπους.

Όσοι φίλοι κι αν έρθουν, όσες σχέσεις κι αν δημιουργηθούν αργότερα, κανένας άνθρωπος δεν αντικαθιστά κανέναν. Κάθε ένας είναι ξεχωριστός και αυτή η αρχή πονάει. Πολύ. Γιατί όσο πιο ξεχωριστούς τους βλέπεις, τόσο πιο κοντά σου τους θέλεις.

Και είναι η στιγμή που τρέχεις να βουτήξεις στην αγκαλιά του για να πεις ένα απλό ευχαριστώ για τα τόσο όμορφα λόγια αφιέρωσης, ή απλά βάζεις με το ζόρι το Φίλο σου στο τραπέζι για να σου πει εξονυχιστικά τα νέα για την καινούργια του κοπέλα -κι εσύ ακούς με πλήρη αφοσίωση-.

Ναι, όπως κατάλαβες πιστεύω ότι υπάρχει φιλία μεταξύ των δύο φίλων, αρκεί ο ένας να μη θέλει να βγάλει τα μάτια του άλλου. Αλλά δεν ξέρω αν κατάλαβες όλο το σκηνικό που περίγραψα, γιατί τώρα που το ξαναδιαβάζω το βλέπω κάπως μπερδεμένο.

Το σημείο G…της μουσικής. Αυτό. Και μόνο αυτό.

Είναι.από.αυτά.τα κείμενα που μόλις τα γράψεις ακολουθούν λιγά λεπτά σιωπής και μετά πατάς ευλαβικά «αποθήκευση προσχεδίου». Και μένει εκεί, στα στοκ. Και γιατί το δημοσίευσα; Δεν ξέρω. Ίσως γιατί ήταν ο τελευταίος τρόπος να αγαπήσω τις σκέψεις μου για να δω θετικά το σκηνικό. Αλλά όχι..ούτε τις θέλω, ούτε μου άρεσει το σκηνικό της απώλειας. Απλά δεν μου αρέσει.

Φιλιά, Αντριάνα!