Σκηνή ΠρώτΟι.

Η σκηνή είναι αυτή! Κι εσύ πρέπει να μπεις για να την κατακτήσεις. Πρέπει να πας, για να αφήσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου. Δεν υπάρχει τίποτα το στημένο, καμία φόρμα και κανένα προκαθορισμένο μοτίβο κίνησης. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Ο εαυτός σου και η ομάδα. Μέσα στο σύνολο η ταυτότητα σου. Το σύνολο που αγωνίζεσαι μαζί του για το καλύτερο δυνατό. Και αγχώνεσαι. Και νευριάζεις. Και σε μαλώνει. Και σε προσβάλει. Και σε μειώνει. Αυτή που πιστεύει σε σένα. Αυτή που σας φωνάζει για μάθημα στις 5:00 στην αίθουσα χορού και είναι εκεί από τις 3:30, και φεύγεις στις 9:00 κι εκείνη στις 10:00. Και δεν βλέπεις πάνω της κανένα ίχνος από υπεροψία και καθηγητιλίκι. Και το στήνει όλο αυτό γιατί ξεχειλίζει από μεράκι, και έχει ενέργεια και θέληση, και δεν λογαριάζει καν αν όλο αυτό φέρει οικονομικές απολαβές. Και είναι εκεί μαζί σου να κάθεται δίπλα σου στο πάτωμα, και σε τσιμπάει νευρικά γιατί ξεφεύγεις και σε αγκαλιάζει παθιασμένα γιατί τα καταφέρνεις.

Σε σφίγγει να σε συγχαρεί για την επιτυχία της παράστασης και της λες ένα σιγανό και ταυτόχρονα δυνατό Μπράβο, με εκείνη να περνάει κατευθείαν στην ομάδα όλη την επιτυχία. Γιατί όλη αυτή η επιτυχία της παράστασης πιστεύει ότι οφείλεται σε σένα που μπαίνεις μέσα να χορέψεις και να εκτεθείς. Δεν το πιστεύω όμως…πιστεύω πως η πορεία μιας ομάδας οφείλεται στον καθηγητή και μόνο σε αυτόν. Είναι αυτός που μπορεί να σου δώσει κίνητρο, να σου δείξει τρόπο, να σε τραβάει και να σε σπρώχνει όταν εσύ πας να τα χαλάσεις. Και να σου δείξει με τρόπο ότι το ΚΑΘΕ σώμα μπορεί κι έχει την ικανότητα να χορέψει. Σε κάθε ηλικία, με κάθε αδυναμία. Και είναι μαγικό να βγαίνεις στη σκηνή, και να είσαι διαθέσιμη από την αρχή για να τη σπάσεις! Να κατακτήσεις το χώρο και να μηδενίσεις το χρόνο. Να τραβήξεις το βλέμμα μέσα στην ομάδα και να κρατήσεις ενεργό το θεατή με όλο του το ενδιαφέρον. Και είναι ωραίο να χορεύεις ξυπόλυτη πάνω σε πέτρες και χώμα ανάμεσα απ’ τα δέντρα. Και είναι σκληρό να ανταγωνίζεσαι με στοιχεία της φύσης γιατί ούτως η άλλως είσαι αδύναμος μπροστά της. Και είναι άκρος απελευθερωτικό να πετάς τις pointes, τα λευκά καλσόν, τα κορμάκια και τους κότσους με τα σφιχτά μαλλιά για να χορεύεις με γυμνά πόδια, μαύρες φόρμες & t-shirts, χυτά μαλλιά και φυσική άβαφη ομορφιά. Δεν έχω κάτι περισσότερο για να σου πω ούτε μπορώ να σου περιγράψω το κάθε τι γιατί δεν ήμουν θεατής. Το τελευταίο με το οποίο θέλω να κλείσω είναι ότι ο χορός θέλει πειθαρχία. Κι όχι απλά «θέλει» αλλά την απαιτεί. Θέλει να είσαι στο μάθημα αυτήν -την όποια- ώρα και να γίνεσαι η σωστή πράξη πριν τη σκέψη. Να μην ακολουθείς στρατιωτικούς κανόνες ή να παίρνεις τη μορφή τους, αλλά να είσαι ατίθασος απέναντι στο κοινό πάνω στη σκηνή. Να είσαι διαθέσιμος να τα κάψεις όλα, να τα θυσιάσεις όλα, να τα δώσεις όλα, να διώξεις τα ταμπού σου, να αφήσεις ελεύθερο τον εαυτό σου, να ψάξεις καλά τη υπάρχει μέσα σου για να το βγάλεις τώρα και να τα κάνεις όλα αυτά τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο. Ακόμη και για 1,5 λεπτό σόλο μετά από 12 χρόνια πρόβας. Ο τροχός αλλάζει. Αλλάζει πάντα. Θυμάσαι που λέγαμε μαζί ότι όλα είναι ένας κύκλος; Ισχύει! Όλα τα πράγματα αλλάζουν και δεν χρειάζεται να είσαι αθεράπευτα αισιόδοξη για να το δεις, απλά να παρατηρήσεις. Για δες εμένα, από κεί που ήμουν πάνω στο σανίδι με τους γονείς μου από κάτω να λένε «τώρα θα σπάσουν τα δάχτυλα, σε λίγο σπάνε, πάει το πόδι!»…τώρα; Μπροστά σε 60 αγνώστους, με γυμνά πόδια απάνω σε αγκάθια και κουκουνάρια. Και κάπου εκεί μέσα στη σκηνή καθώς χορεύεις, βγαίνεις λίγο πιο μπροστά..κοιτάς το κοινό..και βλέπεις μια γνώριμη φιγούρα να σε κοιτάει καρφωμένα. Εστιάζεις πάνω της, την παρατηρείς και αναγνωρίζεις ένα γνώριμο χαμόγελο, από αυτά που θέλεις να χαμογελάσεις μαζί του. Κι έτσι παίρνεις τη δύναμη για να τελειώσεις δυναμικά τα τελευταία 5 λεπτά που έχει το τραγούδι, έτοιμη για μια ακόμη φορά να κάψεις τη σκηνή. Γιατί αν υπήρχε το σανίδι θα είχε σπάσει ήδη!

Υ.Γ.1: Η δύναμη της ομάδας είναι κάτι που μόνο αν δουλέψεις ομαδικά μπορείς να το καταλάβεις. Νιώθεις την αύρα της διπλανής σου την ώρα που πιάνεστε χέρι χέρι και όταν εκείνη χορεύει σόλο στη σκηνή, εσύ από κάτω θέλεις να γίνεις η ενέργεια της για να χορέψει όσο γίνεται καλύτερα. Θέλεις να της πάρεις όλο το άγχος γιατί ξέρεις ότι μπορεί να τα καταφέρει και να εκτεθεί σωστά/αληθινά στο κοινό και να γίνεις η ασπίδα σε κάθε αρνητική κριτική που μπορεί να ακούσει.

Υ.Γ.2: Γιατί όταν εκτίθεσαι πρέπει να είσαι διαθέσιμος να ακούσεις και την αρνητική κριτική. Και ειδικά όταν χορεύεις, εδώ σε μια χώρα που μπερδεύει το σύγχρονο με το συγχρονισμένο και θεωρεί χορό μόνο το στύλο ή τα μπαλέτα στις μουσικές σκηνές είναι πολύ εύκολο να κατακριθεί οτιδήποτε προχώ που αποκλίνει από τις συνήθειες μας.

Υ.Γ.3: Αλλά να! Όταν βλέπεις το κοινό να σε παρακολουθεί τόσο σιωπηλό, συγκεντρωμένο σε αυτά που κάνεις και χειροκροτεί με όλη του τη δύναμη στο τέλος είναι κάτι που δεν μπορείς παρά να το εκτιμήσεις. Και ακόμη κι αν ένα θεατή να έχεις απέναντι σου εσύ πρέπει γι’ αυτόν τον έναν να χορέψεις, να πάρεις μαζί του το είναι του και να τον βάλεις σε όλο το κλίμα της παράστασης. Κι αυτός να είσαι σίγουρη ότι αν «μπει» μαζί σου να δεις που θα εκτιμήσεις το οτιδήποτε κι αν κάνεις, ακόμη κι αν διαφέρει από τα δικά του στάνταρ και συνηθισμένα.

Υ.Γ.4: Όλο αυτό ήταν απλά η αρχή. Δυνατή ή όχι, θα φανεί στο τελευταίο χειροκρότημα.

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

4 thoughts on “Σκηνή ΠρώτΟι.

  1. Εύχομαι πάνω στην σκηνή της ζωής σου η κάθε στιγμή να χορεύει μοναδικά πατώντας πάνω σε νότες ευτυχίας και με κινήσεις απόλυτης ηρεμίας και αρμονίας να σου χαρίζει μονάχα χαμόγελα!
    Καλή εβδομάδα Αντριάνα μου! 🙂

  2. ομάδα συλλογικότητα αγωνία αποτέλεσμα μοίρασμα χαμόγελο, ευτυχία ευχαρίστηση δάκρυα χαράς,
    Αυτές της λέξεις θέλω να κάνω μια πρόταση για όλο αυτό που διάβασα ..

    Και γράφεις
    Να είσαι διαθέσιμος να τα κάψεις όλα, να τα θυσιάσεις όλα, να τα δώσεις όλα, να διώξεις τα ταμπού σου, να αφήσεις ελεύθερο τον εαυτό σου, να ψάξεις καλά τη υπάρχει μέσα σου για να το βγάλεις τώρα και να τα κάνεις όλα αυτά τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο. Ακόμη και για 1,5 λεπτό σόλο μετά από 12 χρόνια πρόβας. Ο τροχός αλλάζει. Αλλάζει πάντα. Θυμάσαι που λέγαμε μαζί ότι όλα είναι ένας κύκλος; Ισχύει! Όλα τα πράγματα αλλάζουν και δεν χρειάζεται να είσαι αθεράπευτα αισιόδοξη για να το δεις, απλά να παρατηρήσεις………

    Και θα συμφωνήσω με αυτό που λες

    Πρέπει να πας, για να αφήσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου.
    Κάθε μέρα δίνουμε μια άλλη παράσταση όλοι μας ναι έτσι να το βλέπεις και το αποτέλεσμα θα είναι το καλύτερο ναι .
    καλησπέρα Αντριανα..

    1. Καλησπέρα Δημήτρη… Σωστά. Κάθε μέρα δίνουμε άλλα μία παράσταση. Άλλες φορές πετυχαίνει κι άλλες αποτυχαίνει. Είναι στο χέρι μας το αποτέλεσμα; Δεν ξέρω..θα δείξει ο χρόνος. Καλο βράδυυυ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s