Καρμανιόλα

Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής και συζητάμε μέχρι να έρθει η στιγμή για να μας πει ο γιατρός τα αποτελέσματα. Τα λεπτά περνούσαν εφιαλτικά αργά κι ας λέγαμε μεταξύ μας ότι βλακεία μας κατέβαινε στο κεφάλι γελώντας δυνατά ενοχλώντας τους υπόλοιπους. Έστω και για δευτερόλεπτα ξεχάσαμε ότι περιμέναμε τα αποτελέσματα για το αν οι όγκοι ήταν καλοί ή κακοί, κάτι το οποίο όλοι οι οιωνοί προμήνυαν για το πρώτο. Έξι χρόνια μετά, ξανά στο ίδιο σκηνικό, να κάθεσαι με άλλο άτομο στο σαλόνι του σπιτιού του και να περιμένετε αγωνιωδώς την κλήση που από στιγμή σε στιγμή θα φτάσει στο κινητό του.

Το θέμα από εκείνη την μέρα και μετά ήταν ένα: πως η φίλη μου θα καταφέρει να παλέψει τον καρκίνο. Και κατ’ επέκταση, πως εγώ θα μπορέσω να σταθώ δίπλα της με κάθε δράση και αντίδραση (κράτα αυτό). Θα μπορούσα άνετα να είχα φύγει από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα χείλια της να προφέρουν αυτή τη λέξη, τη στιγμή που ήταν βράδυ και ήμασταν οι δυo μας στο κρεβάτι της με το θερμόμετρο του καιρού να αγγίζει τους 39 βαθμούς κελσίου κι αυτό γιατί σχεδόν όλοι μας αυτή τη λέξη την έχουμε συνδέσει με θάνατο. Δεν ξέρω αν δίκαια η άδικα γίνεται αυτό γιατί τα παραδείγματα ανθρώπων που πάσχουν από καρκίνο και δεν τα καταφέρουν είναι εκτεθειμένα τελείως μπροστά μας. Από τη στιγμή που μπαίνεις στη φάση του καρκίνου ακόμη και έμμεσα, τα αφτιά σου λειτουργούν σαν ραντάρ σε κάθε πρόταση που μέσα περιέχει τη λέξη «καρκίνος». Και εξοικειώνεσαι τρομερά γρήγορα με τη λέξη, αποκτώντας τέτοια οικειότητα μαζί του που ούτε καν τη φανταζόσουν. Μαθαίνεις λεπτομερώς τη διαδικασία της χημειοθεραπείας και προσπαθείς με την κάθε ευκαιρία να νιώσεις λίγο πιο κοντά με τη φίλη σου, γιατί ίδια ακριβώς δεν μπορείς ΠΟΤΕ να νιώσεις. Από τη στιγμή που δεν έχεις την ίδια ασθένεια, δεν παλεύεται για τα ίδια πράγματα, δεν έχετε τον ίδιο αγώνα για τη ζωή, δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς πως είναι κι ας ξέρεις τα πάντα για την μέχρι στιγμής πορεία της. Κι ας ξέρεις ότι υπάρχουν στιγμές που θέλει απλά σε όλα αυτά να πατήσει το delete σαν να είναι εικονικά, κι ας ξέρεις ότι υπάρχουν μέρες που τα νεύρα της σπάνε γιατί δεν αντέχει άλλο να παλεύει μ’ αυτόν μια και δυο και τρις φορές. Και τότε είναι που της δίνει μια μεγάάάάλη αγκαλιά χωρίς να βγάζεις άχνα γιατί αφήνεις να τα λένε όλα τα δύο σώματα που νιώθουν απόλυτα την ενέργεια του άλλου. Φορές που ξέρεις ότι χτυπάει το τηλέφωνο στις 12 το βράδυ γιατί απλά θέλει την παρέα σου κι εσύ είσαι διατεθειμένη να πας στο σπίτι της ακόμη και με τις πιτζάμες φορώντας στα πόδια σαγιονάρες. Εκείνα τα βράδια που σου φαίνεται ότι όλα κρέμονται από μια τεντωμένη κλωστή, κι εσύ θέλεις να τα βάλεις με την τύχη/την μοίρα/το θεό/τους δαίμονες/το πεπρωμένο που ενώ έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου και θα ‘πρεπε να συζητάς για του κόσμου τις βλακείες, συζητάς για πιθανότητες πετυχημένης εγχείρησης/διαθέσιμα χρόνια ζωής/παρενέργειες χημειοθεραπείας κτλ.

Και εσύ ως φίλη να φερθείς πως σε όλο αυτό; Να κάνεις τι; Μέχρι που μπορείς να επέμβεις και ποιό είναι το σημείο που χωρίζει το ενδιαφέρον από την αδιακρισία; Στην αρχή όταν μαθαίνεις ένα τέτοιο γεγονός παθαίνεις σοκ, μεγάλο σοκ. Όπου φυσικά το πιο γελοίο που μπορείς να κάνεις είναι να ρωτήσεις «κι εσύ όταν το έμαθες πως το πήρες». Γιατί εδώ κι εσύ που κάνεις αυτή τη γελοία ερώτηση αν ήσουν στη θέση του ατόμου με καρκίνο το λιγότερο που μπορούσες να απαντήσεις είναι «Τέλεια, μια χαρά, την επόμενη μέρα πήγα στα μπουζούκια από τη χαρά μου». Και τι λες όταν ακούς κάτι τέτοιο; Τίποτα! Αυτό θεωρώ καλύτερο κι αυτό κατάλαβα ότι είναι το πιο σωστό που μπορεί κάποιος να πει. Απλά τίποτα, ούτε λόγια της παρηγοριάς, ούτε λόγια συμβουλευτικά, ούτε λόγια-μοιρολόγια. Τα άτομα (οι οικογένειες) που παλεύουν με τον καρκίνο, ο καρκίνος αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας τους. Ζούνε μαζί με αυτόν. Επιβιώνουν μαζί του. Όπως εμείς οι υπόλοιποι θα πάμε μια ή/και δύο φορές την εβδομάδα στο super market για ψώνια, έτσι κι εκείνοι θα μπουν μια φορά τη βδομάδα για χημειοθεραπεία. Δεν έχεις τρόφιμα; Πεινάς. Δεν κάνεις χημειοθεραπεία; Πεθαίνεις. Για την ακρίβεια μειώνεις τις πιθανότητες παράτασης της ζωής σου. Και όλα αυτά χωρίς ακόμη να έχεις «βγάλει κεφάλι» στη ζωή αλλά αυτό δεν σε σταματάει από το να ονειρεύεσαι με τη φίλη σου πως θα είστε σε δέκα χρόνια όταν εσύ θα την παίρνεις τηλέφωνο από το γραφείο κι εκείνη θα στο κλείνει στα μούτρα γιατί θα τρέχει να τελειώσει το πρότζεκτ που της ενέθεσε ο προϊστάμενος της, ή θα παλεύεται με παιδιά κι εγγόνια, ή θα συζητάτε ώρες ατελείωτες για το τι θα μαγειρέψει η μια και η άλλη στο τραπέζι των Χριστουγέννων παρέα με τις δύο οικογένειες. Χωρίς να αμφιταλαντεύεστε πλέον για το αν θα ζείτε μέχρι τότε και χωρίς ταυτόχρονα να παίρνεται τη ζωή σαν δεδομένο.

Υ.Γ.1: Το σημείο στο οποίο έρχεσαι για πρώτη φορά αντιμέτωπος με μια ανίατη ασθένεια, είναι το σημείο που ξεκινάς να αναθεωρείς τις απόψεις της ζωής σου. Αλλάζει ριζικά ο τρόπος που σκέφτεσαι, ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα, διαχωρίζεις τα σημαντικά απ’ τα ασήμαντα και επιλέγεις δυναμικά ποιά είναι αυτά που θα σε επηρεάζουν από εδώ και πέρα και ποια απλά θα τα αντιμετωπίζεις παθητικά χωρίς ίχνος τύψης ή περίσσιου ενδιαφέροντος.

Υ.Γ2: Οποιαδήποτε ασθένεια κι αν έχεις να αντιμετωπίζεις η κοσμοθεωρία σου αλλάζει, μετά από αυτήν την περιπέτεια δεν βγαίνεις ίδιος. Το θέμα είναι κατά πόσο αντιμετωπίζεις το θέμα ή απλά του βάζεις ένα παραβάν κρύβοντας τις αδυναμίες σου όπως π.χ. να συζητήσεις ανοιχτά το θέμα υγείας που σε ταλαιπωρεί.

Υ.Γ3: Τώρα αν η φίλη σου, θέλει να κρατήσει όλη την περιπέτεια της υγείας της μόνο για τον εαυτό της, είναι ένα άλλο θέμα. Μεγάλο θέμα. Τόσο μεγάλο που θέλει καινούργιο ποστ. Γιατί είναι η μόνη που μπορεί να σου δείξει το κλειδί για να μπεις στα ενδότερα της, αρκεί να μην αλλάζει συχνά την κλειδαριά.

Και όπως σου είπα και πριν, κάθε δράση έχει και την αντίδραση. Καμία συμπεριφορά σου επειδή πιάνει στη μια φίλη, πρέπει υπογεγραμμένα να πιάσει και στην επόμενη. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του κουμπιά, στον κάθε έναν πρέπει να φερθείς διαφορετικά, όπως εκείνος θέλει. Γιατί μπορεί εσύ ως φίλη να έχεις όλη την καλή θέληση να την στηρίξει, αλλά εκείνη θα σου δείξει τον τρόπο. Είναι μια διαδικασία αμφίδρομη. Θα έρθει η στιγμή που θα σου δείξει πως πρέπει να την προσεγγίσεις, τι να πεις και πως να το πεις, αρκεί εσύ να παρατηρείς γιατί σε όλο αυτό είσαι απλά θεατής. Κι αν δεν στο δείξει ποτέ, απλά δεν θέλει να το περάσει μαζί σου. Το σέβεσαι και είσαι εκεί μέχρι να έρθει η στιγμή/η πιθανότητα να σε χρειαστεί, ακόμη και στην προσαρμογή της ξανά στα πράγματα που κάνατε πριν την ασθένεια της. Γιατί μέσα από τη δική της ασθένεια κατάλαβα ότι αν έχεις θέληση και καλή ψυχολογία αντιμετωπίζονται όλα. Πραγματικά-όλα!

Φιλιά, Αντριάνα!

photos: extremelybeautiful.me

Advertisements

9 thoughts on “Καρμανιόλα

  1. διαβασα περιπου μεχρι τη μεση, δυσκολη αναρτηση και η ωρα περασμενη.. αυτο που θελω να πω ειναι πως σχεδον επιβαλλεται να μην φυγεις οταν καποιος σου μιλαει για μια δυσκολια, αρρωστεια, που αντιμετωπιζει..

    ευχομαι να εισαι δυνατη και να της σταθεις οσο αντεχεις..

    και ευχομαι απο την παλη αυτη να βγειτε κερδισμενες και οι δυο

    καληνυχτα

    1. Ναι…τελικά το πως βγαίνει ο καθένας από μια περιπέτεια ίσως είναι το μόνο που μένει και έχει αξία. Στην πορεία ώσπου να βγεις θα δεις πολλά, ποια είναι όμως αυτά που αξίζουν να μείνουν για πάντα μαζί σου; Διαλέγεις αυτά που αξίζουν και απλά προχωράς…

  2. Τόσο έντονη ανάρτηση και τόσο ανθρώπινη.
    Εύχομαι όλα να πάνε καλά και να τελειώσει αυτός ο αγώνας με αποτέλεσμα που θα δικαιώσει και τους δύο. Τα έχω περάσει και εγώ αυτά, σε καταλαβαίνω είναι δύσκολα μα ακόμα πιο δύσκολο είναι να αφήσεις αυτόν που αγαπάς να παλέψει μόνος.
    Όμορφη Κυριακή να έχεις Αντριάνα!

    1. Οι λέξεις που χρησιμοποίησες ήταν τόσο καλά ταιριασμένες στο σχόλιο σου!! Φάνηκε μέσα από τα λόγια σου ότι έχεις περάσει παρόμοια φάση με αυτήν που περιγράφω.. Ελπίζω και η δική σου εμπειρία να έληξε όσο πιο θετικά και ανώδυνα μπορούσε. Καλό απόγευμα:)

    1. Καλησπέρα Zet, ή το nickname αυτό είναι τελικά πολύ κοινό ή έχεις ξανασχολιάσει στο blog μου με διαφορετικά στοιχεία:). Συγγνώμη που άργησα να σου απαντήσω αλλά παρόλο που ήταν Κυριακή οι δουλειές μου έτρεχαν και γι’ αυτό άργησα. Απλά να ξέρεις ότι δημοσιεύω από κάθε άτομο 1 σχόλιο και όχι παραπάνω, γι’ αυτό δεν βλέπεις και το δεύτερο που έκανες. Δεν νομίζω πως έχουν σημασία οι λεπτομέρειες γιατί έτσι μπαίνουμε σε μονοπάτια που αφορούν το ιατρικό απόρρητο. Στη θέση του καρκίνου μπορεί να είναι οποιαδήποτε δύσκολη ασθένεια. Καλή σου νύχτα και καλή εβδομάδα.

  3. Καλήμερα με χαμόγελο και δύναμη για να αντέχουμε εε.. έχασα αδελφή στα 27 της και πατέρα στα 52 απο καρκίνο ξέρω καλα το θέμα απλά ολοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν δίπλα τους άλλους ανθρώπους στην μάχη που δίνουν γιατί ?
    Όχι δεν έχει γιατί…
    Και γράφεις
    Εκείνα τα βράδια που σου φαίνεται ότι όλα κρέμονται από μια τεντωμένη κλωστή, κι εσύ θέλεις να τα βάλεις με την τύχη/την μοίρα/το θεό/τους δαίμονες/το πεπρωμένο που ενώ έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου και θα ‘πρεπε να συζητάς για του κόσμου τις βλακείες, συζητάς για πιθανότητες πετυχημένης εγχείρησης/διαθέσιμα χρόνια ζωής/παρενέργειες χημειοθεραπείας κτλ.
    Υ.Γ
    Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό ναι…

    1. Έτσι ακριβώς, δεν έχει γιατί. Απλά η παρουσία και μόνο προσφέρει τόσα πολλά που πολλές φορές τα λόγια δεν φτάνουν για να εξηγήσουν τι ακριβώς προσφέρουν. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό και μπορω (δυστυχώς;) να το επιβεβαιώσω κι εγώ, όπως επίσης και ότι σε (παρα)ωριμάζει. Καλο βράδυ:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s