Εκτόνωση Καλοκαιριού..

Έχει κι αυτό το βραδινό αεράκι που περιτριγυρίζει τα πόδια σου όπως κι αν τα βολέψεις. Άσε κιόλας που προχθές πήγα βόλτα στο βουνό να μαζέψω όσα μούρα απέμειναν και είδα στα δέντρα να πορτοκαλίζουν τα φύλλα τους. Και στο βάρβαρο σημερινό πρωινό που αναγκάστηκα με γιγάντιες υπερπροσπάθειες να ξυπνήσω στην ώρα μου με έφαγε το αγιάζει! Μα από πότε έχει και το καλοκαίρι τόσο κρύα χαράματα;! Θα πω κι εγώ με τη σειρά μου ότι τελειώνει το καλοκαίρι. Και ΤΙ καλοκαίρι…όπως ακριβώς το λέει και ο τίτλος: Εκτόνωση Καλοκαιριού! Αλλά πες μου τώρα…νομίζεις ότι θα βρεθούν πολλοί να θέλουν να γίνουν χειμερινοί κολυμβητές; Ή θα γεμίζουν οι δήμοι με την ίδια άνεση νερό στις αθλητικές πισίνες; Άσε και το άλλο, ποιος θα ‘ρθει μαζί σου για σερφ μέσα στο φθινόπωρο; Θα μπορείς να ξαπλώνεις χωρίς κουβέρτα στο μπαλκόνι; Να βρέχεις τα πόδια σου με το λάστιχο και αυτά να μη παγώνουν; Να φοράς χρωματιστά και λίγα ρούχα; Να μυρίζεις αλμύρα;

ΌΧΙ…ΟΧΙ… μη το σκέφτεσαι, δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα από όλα αυτά! Μα γι΄ αυτό κιόλας από τον Απρίλιο σε έχω βάλει σε mood καλοκαιριού για να κρατήσεις απόθεμα. Για να πεις με άλλη ευκολία το Σεπτέμβρη ότι τελείωσε το καλοκαίρι.

Τότε που μιλούσαμε για τα καταγάλανα νερά και τα μακροβούτια χαμηλά στην άμμο. Που παίρνεις δυνατή ανάσα για να φύγεις μακριά και χαίρεσαι που τα πνευμόνια σου δεν έχουν ίχνος νικοτίνης για να σκορπίσεις στα πρώτα δευτερόλεπτα. Να σηκώνεσαι αθόρυβα έξω απ’ το νερό και τα μαλλιά σου να έχουν μια πίσω φόρα. Να ξεγλιστράς απο την αγκαλιά του μέσα στο νερό ή να βάζεις το χέρι σου δίπλα απ’ το δικό του για δεις ποιός έγινε πιο μαύρος. Να φουσκώνουν τα μάγουλα από γρανίτα φράουλα και μετά να τρέχεις στο φιλέ του volley.

Εντάξει όμως, πρέπει να σταματήσω τώρα με όλα αυτά τα ανέμελα ξεμυαλίσματα και να προσγειώσω το μυαλό μου σε mood Φθινοπώρου. Εδώ κάποια βοήθεια από την πλευρά σου παίζει;

Δεν τα πάω όμως καλά με το Φθινόπωρο γι’ αυτό θέλω τα δικά σου λόγια να με πείσουν ότι υπάρχουν θετικά στην όψη του. Να μου δώσεις έμπνευση! Αλλιώς κι αλλιώτικη!!

ΥΓ.1: Και τι κάνεις όταν για τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι τα εξαρχής σχέδια σου ναυαγούν; Πέφτει η αισιοδοξία σου. Ή προσπαθείς αστραπιαία να καλύψεις τα κενά. Ή πέφτει η αισιοδοξία σου και προσπαθείς αστραπιαία να καλύψεις τα κενά!

ΥΓ.2: Πριν μερικά μέρες σου ζήτησα να θυμηθείς και να μου πεις, τη δική σου αγαπημένη στιγμή του φετινού καλοκαιριού για να την κουβεντιάσουμε εδώ, μαζί παρέα. Γιατί δεν γίνεται…κάτι ωραίο θα υπήρχε μέσα σε όλες αυτές τις ζεστές μέρες. Έστω και μια βανίλια υποβρύχιο κάτω από μια συκιά.

ΥΓ.3: Να σου πω τη δική μου αγαπημένη με μεγάλη δόση συγκίνησης; Τη στιγμή που βλέπεις τη χαρά αποτυπωμένη στο πρόσωπο κάποιου που περνάει στο πανεπιστήμιο, σε σχολή όνειρο ζωής.

ΥΓ.4: Α!!! Να τι καλό έχει στα τέλη ο μήνα που θα έρθει.! Γενέθλια το blog μου φυσικά! (ναι αυτό τώρα ήταν απειλή. Τελεία. Και παύλα. Και κλείνει και η παρένθεση.)

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

Is that true…? *

Να κάθομαι με γυμνές πατούσες στον πάγκο της κουζίνας

κι εσύ να μαγειρεύεις χωρίς να με αφήνεις να αγγίξω κάτι.

Να πίνω από το ποτήρι μου και να βλέπω τα μάτια σου

πάνω από τον κύκλο του ποτηριού.

Να με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ με την τηλεόραση ανοιχτή

γιατί περίμενα εσένα που άργησες να γυρίσεις.

Να έρχεσαι από τη δουλειά και να κάνεις ένα τελευταίο τσιγάρο

καθισμένος στην πολυθρόνα λίγο πριν κοιμηθείς δίπλα μου.

Να με πηγαίνεις αγκαλιά στο κρεβάτι και να μυρίζω τον καπνό

από το στόμα σου καθώς πας να με φιλήσεις.

Να ξυπνάω το πρωί από τον ήχο της πόρτα καθώς κλείνει

φεύγοντας ξανά για την δουλειά σου.

Να αγγίζω το χέρι σου και να βλέπω τις άκρες των δαχτύλων σου

να σκεπάζουν τις δικές μου.

Να ακουμπάω με τα χέρια μου τα κοντά μαλλιά σου και το στόμα σου

να φιλάει απαλά κι αθόρυβα τη χωρίστρα των μαλλιών μου.

Να με αγκαλιάζεις σφιχτά όταν ο ύπνος μου γίνεται ανήσυχος.

Να με ρωτάς απλά αν περνάω καλά και εγώ να σου απαντάω ψιθυριστά

«μαζί σου περνάω παντού καλά».

Να κοιμάσαι βαριανασαίνοντας και απλά να κάθομαι δίπλα σου

για να βλέπω την ηρεμία της μορφής σου.

Να χάνομαι μέσα στο μεγάλο σου ύψος κουλουριασμένη σε

μια τεράστια για μένα αγκαλιά.

Να ξεσπάω νευριασμένα πάνω σου κι εσύ με μία κίνηση

να με σταματάς αμέσως.

Να παρατηρώ το κάθε τι που θέλεις να μου δείξεις και να έχεις

την υπομονή για πολλές επαναλήψεις.

Να νευριάζεις μαζί μου λέγοντας ξεκάθαρα αυτό που θέλεις να γίνει.

Να με κοιτάς και να βλέπεις Εμένα.

Να σε κοιτώ….και να βλέπω Εσένα.

 

*…is that true?

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Photo by: pinterest_efi anesti

 

 

Γράμμα τελικό…

Ξέρω ξέρω φίλη μου..θα αναρωτιέσαι γιατί είμαι τέτοια μέρα εδώ στα διαδικτυακά εδάφη και δεν βρίσκομαι χαμένη σε κάποια αχανής όαση του Αιγαίου δαμάζοντας τα κύματα με κάποια σανίδα του σερφ ή κάνοντας πεζοπορία σε κάποιο τιμημένο μυστικό πέρασμα της ραχοκοκαλιάς του τόπου των Δώδεκα Θεών. Όχι ότι αυτό το καλοκαίρι δεν έχει στεφτεί με επιτυχία «Εκτόνωση Καλοκαιριού», ούτε το ότι δεν κατάλαβα πως πέρασαν κιόλας οι μέρες και φτάσαμε ήδη Δεκαπενταύγουστο αλλά φίλη μου δεύτερη ψύξη στο ίδιο καλοκαίρι δεν παλεύεται.!.! Δεν παλεύεται με τίποτα σου λέω… Σε ένα beach party πήγα κι εγώ να πιάσω το βράδυ του καλοκαιριού και γύρισα πίσω σαν σίγμα τελικό. Τώρα βέβαια θα αναρωτιέσαι πάλι πως κατάφερα εκεί να πιαστώ αφού όλα είναι ανοιχτά χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ρεύμα αλλά πραγματικά δεν ξέρω να σου απαντήσω. Δεν έχω ιδέα… Και όχι φίλη μου δεν αντέχω πάλι θερμοφόρες, ούτε να ψήνομαι στα σαραντάρια του καιρού και να μη μπορώ να ανοίξω καν το aircodition. Είναι από αυτές τις στιγμές που το κεφάλι σου κοντεύει να σπάσει και κρατάς με το ζόρι τα μάτια σου ανοιχτά ίσα ίσα για να βλέπεις.. κι αυτή η ησυχία του σπιτιού καθώς κάθεσαι μόνη στο μπαλκόνι αφήνει ελεύθερο το ηχητικό πεδίο για τα τζιτζίκια και τα τριζόνια να φτιάξουν το κονσέρτο του ενώ εσύ μπαίνεις ανάμεσα τους με τις δικές σου μελωδίες ή ακόμη και με το τίποτα. Και εδώ θέλω να μου δώσεις τη δική σου μελωδία, τα δικά σου λόγια που φτιάχνουν το τραγούδι. Κι αν δεν κατάλαβες τι εννοώ, θέλω να μου αφήσει από κάτω στα σχόλια το δικό σου αγαπημένο τραγούδι που ταιριάζει στην όψη του καλοκαιριού. Αυτό που το ακούς και σε πηγαίνει σε όλα αυτά που αποτελούν το καλοκαίρι και το’ χεις μάθει πλέον. Βάζεις το όνομα σου, το email σου και αφήνεις το τραγούδι σου. Έστω και γενικά το αγαπημένο σου..

ΥΓ.1: Έχω πιάσει ημερολόγιο φίλη. Και τί σημαίνει αυτό; Πολλά και διάφορα. Ο μικρός πρίγκιπας στο εξώφυλλο χαμογελάει πονηρά κλείνοντας μου το μάτι του κι αφήνει όλο και περισσότερες μέρες να φανούν κάτω από την μπέρτα του δείχνοντας μου όλα τις υποχρεώσεις που θα αρχίσουν να τρέχουν πριν καν πιάσουμε επίσημα φθινόπωρο.

 

ΥΓ.2: Στο λέω συχνά αλλά ισχύει…μου αρέσει το καλοκαίρι. Ο χειμώνας για να βγει θέλει παρέα, θέλει εργασία, θέλει να έχεις διάθεση για δράση και αντίδραση και ο χειμώνας αυτός θα είναι βαρύς και δύσκολος και θέλω την παρέα σου. Όπως λέει και μια φίλη_συνάδελφος, γεμίζω μπαταρίες και απόθεμα γιατί ξέρω ότι ακόμη και η καβάτζα γρήγορα θα τελειώσει. Γι’ αυτό φίλη μου τρέξε στη θάλασσα όσο καιρός σου μένει. Βγες να περπατήσεις, πάρε το ποδήλατο να κάνεις διαδρομές, φτιάξε σπιτικά κοκτέιλ με μυρωδικά από τις γλάστρες σου, φάε ένα παγωτό παραπάνω, πήγαινε στο γήπεδο να τρέξεις και να σε χτυπήσει το βαδυνό μελτέμι. Κάνει κάτι τέλος πάντων!!! Κάτι που όσο περνάει ο καιρός και μικραίνει η μέρα τόσο θα το σκέφτεσαι για να το κάνεις.

 

ΥΓ.3:Κι έτσι πως έμεινα σήμερα μέσα με τον πονοκέφαλο να χτυπάει καμπάνες, διάβασα ένα άλλο «μαγικό» βιβλίο της συγγραφέας που εμπνεύστηκε τη lalaland αλλά όχι αυτό. Βιβλίο με όμορφο χρωματιστό εξώφυλλο, ρίγες και παλιό παραδοσιακό καθρέφτη με τίτλο «Η πιο παράξενη ιστορία του κόσμου» ή αλλιώς «πως μια πριγκίπισσα και ένα αγόρι γύρισαν τη γη σε μία νύχτα» της Αλεξάνδρας Κ*, εκδόσεις Πατάκη.

 

ΥΓ.4: Θα επανέλθω κάποια στιγμή με κείμενο που θα μιλάμε για αυτήν την «Εκτόνωση Καλοκαιριού» αλλά μέχρι τότε θέλω να θυμηθείς τη δική σου αγαπημένη στιγμή του φετινού καλοκαιρού για να κουβεντιάσουμε εκείνα, τότε, μαζί παρέα. Ενώ τώρα θέλω το τραγούδι σου, όποιο κι αν είναι αυτό..έτσι για να σπάσεις τη μονοτονία μου και να κάνουμε ένα μικρό σαμποτάζ στα τζιτζίκια που μόνο παρτιτούρες δεν κρατούν.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

50 αποχρώσεις του γκρι *

Διαβάζω αργά. Και γράφω γρήγορα. Γι’ αυτό κιόλας τελείωσα το βιβλίο μέσα σε δύο μέρες ενώ οι ελπίδες μου ήταν για μια. Μόλις το έκλεισα και το άφησα στο τραπεζάκι μπροστά μου, δίπλα από το laptop

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Εκείνος 30.

Εκείνη 21.

Χωρίς τελικά να έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνον αυτό. Εκείνη βασανίζεται εξαιτίας του, γιατί είναι αυτός που της χάνει την αθώα/ανέμελη ζωή που είχε μέχρι και να αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Προσπαθεί να μπει στο παιχνίδι των δικών του ρόλων, με την επιθυμία να κυριαρχήσουν μαζί στο ερωτικό παιχνίδι της σχέσης, αλλά την κερδίζει εκείνος λόγω εμπειρίας. Καίγεται να μάθει ποιό είναι το παρελθόν του, ενώ εκείνος είναι η προσωποποίηση του άντρα-στρείδι! Οδηγάει ένα Audi R8 Spyder, έχει αποκλειστικά δική του εταιρεία, σπίτι με θέα στο seattle και πολλά λεφτά. Εκείνη έναν γαλάζιο σκαραβαίο, απόφοιτη από το τμήμα Αγγλικής λογοτεχνίας.

Μερικές κριτικές το χαρακτήρισαν ως: πορνό πολυτελείας και διαφωνώ. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι χρειάζεσαι λεξικό για να το καταλάβεις, που επίσης διαφωνώ. Είναι απλά ένα ερωτικό μυθιστόρημα, που ναι..σε κάποια σημεία οι προτιμήσεις του αντρικού φύλου γίνονται ακραίες ως προς το ζητούμενο και την πίεση που ασκεί στην παρτενέρ του. Σχέση δεν έχουν, ενώ πάει να δημιουργηθεί όλο και κάποια ακραία σεξουαλική προτίμηση του θα την αναγκάσει να κάνει πίσω. Εκείνη είναι απλά αφημένη τελείως στα χέρια του, με την προϋπόθεση να μάθει τα πάντα για αυτόν, αλλά υπάρχουν πολλοι φραγκάτοι άντρες που να μιλάνε άνετα για τη ζωή τους;! Και εκεί αρχίζει το παιχνίδι, παιχνίδι που εκείνος την πιάνει απροετοίμαστη στα πάντα και μοιάζει με τον παίχτη του χρηματιστηρίου που κερδίζει συνεχώς χάρη στην καλή του γνώση και διαίσθηση πάνω στο αντικείμενο. Αλλά εκείνη βρίσκει την ευκαιρία και του τραβάει το χάλι κάτω από τα πόδια και κάνει να λυγίζει το βελούδινο ατσάλι. Όμορφος, σέξυ, γυμνασμένος και με άπταιστα ισορροπημένη διατροφή, όπως ακριβώς παρουσιάζουν τα σύγχρονα πρότυπα αντρών ενώ εκείνη απλή, με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Δεν χαρακτηρίζω ένα τέτοιο βιβλίο ως πορνό γιατί θα πρέπει να είσαι πολύ βλάκας για να μην κατάλαβεις ότι όλες αυτές οι υπερβολές που διαβάζεις στις 702 σελίδες είναι απλά οι παρενέργειες ενός νέο ανθρώπου με ακρωτηριασμένο παρελθόν (παιδική και εφηβική ηλικία), με την όλη του μανία για έλεγχο να πηγάζει από το ότι δεν βρέθηκε ποτέ κανένας να τον ελέγξει και να του βάλει όρια. Θέλει περισσότερο να εστιάσει στη σχέση ψυχολογίας-ερωτικής ζωής, παρά στο τι είδους σεξουαλική ζωή έχει ο καθένας όταν πίσω του κλείνει την πόρτα. Εκτός κι αν γράφονται κριτικές από editors που δεν μπήκαν καν στο κόπο να διαβάζουν το βιβλίο μέχρι τέλος.  Γιατί ακόμη και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί, είναι απλή ελληνική γλώσσα, «Αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις».

ΥΓ.1: «Νο1 bestseller των New York Times, του Amazon, των Sunday Times. Το βιβλίο που που έσπασε το ρεκόρ πωλήσεων του Κώδικα Ντα Βίντσι και συνεχίζει σπάζοντας νέα ρεκόρ κάθε εβδομάδα. Ρομαντικό, λυτρωτικό και απόλυτο εθιστικό, το μυθιστόρημα αυτό θα σας απορροφήσει εντελώς και θα μείνει για πολύ καιρό χαραγμένο στη μνήμα σας.»*

ΥΓ.2: Γνώμη μου είναι να το διαβάσεις. Ξεφεύγει από τα κλασσικά ρομαντικά και δίνει μια νότα πρωτότυπου αισθησιασμού μαζί με αρκετή δόση παιχνιδιού. Άρα, και για τα δύο φύλα.

*<<Πενήντα αποχρώσεις του γκρι>> της E L James (εκδόσεις Πατάκη).

** Τα στοιχεία που με τράβηξαν σε αυτό το βιβλίο ήταν πολλά περισσότερα από τα παραπάνω. Ίσως η μεγαλύτερη αιτία είναι γιατί το μεγαλύτερο μέρος του είναι αφιερωμένο στις σκέψεις τους. Αυτές που τελικά κάνουν τα απλά να φαίνονται τρελά και παγιδευόμαστε μέσα αυτές χωρίς να μπορούμε να πατήσουμε το forward στο χρόνο.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos source by: pinterest.com & extremelybeautiful.me

Monemvasia weekend.

Πάνω εκεί που χαιρόμουν για το πόσο καλά είχα εκπαιδεύσει τα πόδια μου στα άθλια πεζοδρόμια της Αθήνας και του Πειραιά…φτάνω που λες φίλη στη Μονεμβασιά και κοντεύουν να μου βγουν 7 νύχια ποδιών και να σχιστούν τα δυο μου γόνατα! Ε μα πια…πέτρα και κακό. Και οΚ, το να περπατάς το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα στα καλντερίμια της λογικό να περπατάς σωστά, όταν όμως είναι 01:00 τη νύχτα και κουβαλάς βαλίτσα πλαστική με τέσσερα ροδάκια σε στενά με λιγοστό το φως, που να δεις λακκούβες, εξογκωμένες πέτρες και γλιστερές επιφάνειες.

ooooh well, παίρνεις το μετρό για Πειραιά, φτάνεις στην Πύλη Ε3, κάνεις μια ευχή για ήρεμο ταξίδι, μπαίνεις μέσα και πιάνεις κατευθείαν θέση στα εξωτερικά καθίσματα του πλοίου. Σε μεσημεριανά δρομολόγια είναι ωραίο να κάθεσαι έξω γιατί βλέπεις ωραία τοπία (ηλιοβασίλεμα, ανατολή φεγγαριού, κανένα δελφίνι αν είσαι τυχερός, γλάρους). Τη νύχτα είναι λίγο ερημικά, χωρίς πολύ κόσμο τριγύρω. Εντωμεταξύ αυτό το καράβι που πάει Μονεμβασιά, τερματίζει Κίσσαμο Χανίων οπότε αναμενόμενο να έχει μέσα και Κρητούς. Μπαίνω κι εγώ που λες μέσα στο κατάστρωμα να πάρω ένα νερό και βλέπω ένα κάρο άτομα να έχουν αφήσει μουστάκι! Ανεξαρτήτου ηλικίας κιόλας!! Γιατί έτσι; Είναι κομμάτι τοπικής ενδυμασίας τους; Περιττό να σου πω ότι δεν καταλάβαινα τίιιιιιιποτα απ’ ότι έλεγαν, όλα ακουγόταν σαν μια συνεχόμενη γραμμή. Και το να έχουν γένια οΚ, το να είσαι 25, 30 χρονών και να έχεις αφήσει μουστάκι γιατί;;; Τόσο νέα επιδερμίδα είχαν..τόση νεότητα έβλεπες στην έκφραση τους!

Η Μονεμβασιά αξίζει. Έχει ενδιαφέρον κάστρο, καλντερίμια με μυστήριο, όμορφη αρχιτεκτονική σπιτιών και φυσικά θέα. Θέα μαγική από την κορυφή του κάστρου. Εκεί που το μάτι σου συναντάει τους γειτονικούς κόλπους της Πελοποννήσου και ενώνονται τα νερά τους με το Μυρτώο.

Και ανεβαίνεις στην τελευταία πάνω πέτρα, να ανοίξεις τα χέρια σου, να στηριχτείς στο ένα πόδι και να νιώσεις τη μυρωδιά της θάλασσας, να αφεθείς για λίγο στους χρωματισμούς της, και να νιώσεις την ελευθερία που αβίαστα θέλει να σου προσφέρει ταυτόχρονα με την ηρεμία.

Άνθρωποι ευγενικοί, κυρίες φιλικές και κύριοι απόμακροι. Λόγια λακωνικά. Πρόσχαροι και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν. Κουζίνα ελαφριά. Φέτα διακριτική, λάδι απαλό, ντόπιο κρασί ροζέ, ολόφρεσκα τυροπιτάκια, παξιμάδι με φέτα_ντομάτα_και θυμάρι, και η κυρία Μαριάνθη η ταβερνιάρισσα ορεξάτη να σου αναλύσει όλο τον κατάλογο.

Από τριγύρω θάλασσες δεν ξέρω. Για την ακρίβεια δεν ξέρω σχεδόν καθόλου από Πελοπόννησο. Πρώτη φορά εκεί κάτω… Και είναι πολύ κρίμα να κάνεις ταξίδι 700 χιλιομέτρων για να βρεις την κορυφή του κάστρου και το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου κλειστό. Γιατί οΚ, μπορεί για τους ξένους που έρχονται στα μέρη μας να μην έχουν αυτά τα δύο μεγάλη σημασία, για μας όμως είναι η ιστορία μας. Κι όταν ταξιδεύεις, δεν πηγαίνεις μόνο ως τουρίστας των ΚΑΠΗ, αλλά πηγαίνεις να δεις και πέντε πράγματα, να μάθεις. Γιατί ο Γιάννης Ρίτσος είναι κληρονομιά Ελλάδας και μπορεί κάποιος να μη δίνει σημασία στις Βυζαντινές εκκλησίες αλλά όταν κάνεις μισή ώρα για να ανεβείς στην κορυφή να δεις το τέρμα, Απαιτείς να είναι ανοιχτή. Είναι σαν να πηγαίνεις στην Αθήνα διακοπές και να σου λένε «Η Ακρόπολη είναι κλειστή φιλαράκι…». :/

Εντωμεταξύ από κόσμο, Του Ζευγαριού Το Πανηγύρι! Όπου κι αν έστριβες, όπου κι αν καθόσουν ήσουν περιτριγυρισμένος από ζευγάρια. Ένα ζευγάρι μόνο του, δύο μαζί παρέα, τρία… έβλεπες κι από καμία οικογένεια αλλά μόνο αν τα παιδιά τους δεν χρειαζόντουσαν καρότσι γιατί το καρότσι δεν περπατάει εκεί μέσα. Από ταξιδιώτες, είχε πααρα πολλούς Έλληνες, πολλούς Έλληνες που ήρθαν διακοπές από την Αμερική (γι’ αυτό και τόσο αγγλικό εκεί), Γερμανούς, Άγγλους και Γάλλους.

Και πώς καταλαβαίνεις τον «ατόφιο» Αμερικάνο από τον Έλληνα που μετανάστευσε στην Αμερική; Ο δεύτερος θα φοράει στάνταρ μοκασίνια κρατώντας το καλό γκάτζετ στο χέρι ενώ ο πρώτο κατάλληλα πέδιλα πεζοπορίας, με καπέλο, ορθάνοιχτο το χάρτη μπροστά του και τα παιδιά του να ακολουθούν με πλήρη ησυχία. Ενώ του Έλληνα να επικοινωνούν βροντοφωνάζοντας!

ΥΓ.1: Αν με ρωτάς για το αν είναι καλή επιλογή να πας τριήμερο στο κάστρο της Μονεμβασιά, θα σου πω ναι. Αρκεί να μη πέσεις στις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού -όπως εγώ- γιατί οι πέτρες βράζουν και έχει ζέστη μαζί με υγρασία θάλασσας. Θεωρώ ότι καλύτερη εποχή είναι Σεπτέμβρη ή λίγο μετά το Πάσχα.

ΥΓ.2: Τοπικά προϊόντα: Μελόκρασο ή βανίλια υποβρύχιο μαζί με γλυκό του κουταλιού στην ίδια κουταλιά. Κρασιά που τα πουλάνε μόνο εκεί αλλά και αμυγδαλωτά.

ΥΓ.3: Ωχχ βρε φίλη…και στις διακοπές τρως τόσο πολύ που άνετα βάζεις 5, 6, 7, 8 κιλά. Αλλά δεν πειράζει, από το Σεπτέμβρη που θα ξαναμπώ σε αυστηρό πρόγραμμα διατροφής με το βραστό στήθος κοτόπουλου και τα ωμά λαχανικά μαζί με ασπράδι αβγού, θα είσαι εδώ μαζί μου να μου κάνεις παρέα. Δεν κόβονται εύκολα τα παγωτά κι οι γύροι.

ΥΓ.4: Και να, τώρα με έπιασε η γνωστή μελαγχολία επιστροφής των διακοπών γιατί όταν αποθηκεύω τη βαλίτσα μου στο μέρος της, έχω την ψευδαίσθηση ότι τελειώνει και το καλοκαίρι.

Φιλιά, Αντριάνα!