Monemvasia weekend.

Πάνω εκεί που χαιρόμουν για το πόσο καλά είχα εκπαιδεύσει τα πόδια μου στα άθλια πεζοδρόμια της Αθήνας και του Πειραιά…φτάνω που λες φίλη στη Μονεμβασιά και κοντεύουν να μου βγουν 7 νύχια ποδιών και να σχιστούν τα δυο μου γόνατα! Ε μα πια…πέτρα και κακό. Και οΚ, το να περπατάς το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα στα καλντερίμια της λογικό να περπατάς σωστά, όταν όμως είναι 01:00 τη νύχτα και κουβαλάς βαλίτσα πλαστική με τέσσερα ροδάκια σε στενά με λιγοστό το φως, που να δεις λακκούβες, εξογκωμένες πέτρες και γλιστερές επιφάνειες.

ooooh well, παίρνεις το μετρό για Πειραιά, φτάνεις στην Πύλη Ε3, κάνεις μια ευχή για ήρεμο ταξίδι, μπαίνεις μέσα και πιάνεις κατευθείαν θέση στα εξωτερικά καθίσματα του πλοίου. Σε μεσημεριανά δρομολόγια είναι ωραίο να κάθεσαι έξω γιατί βλέπεις ωραία τοπία (ηλιοβασίλεμα, ανατολή φεγγαριού, κανένα δελφίνι αν είσαι τυχερός, γλάρους). Τη νύχτα είναι λίγο ερημικά, χωρίς πολύ κόσμο τριγύρω. Εντωμεταξύ αυτό το καράβι που πάει Μονεμβασιά, τερματίζει Κίσσαμο Χανίων οπότε αναμενόμενο να έχει μέσα και Κρητούς. Μπαίνω κι εγώ που λες μέσα στο κατάστρωμα να πάρω ένα νερό και βλέπω ένα κάρο άτομα να έχουν αφήσει μουστάκι! Ανεξαρτήτου ηλικίας κιόλας!! Γιατί έτσι; Είναι κομμάτι τοπικής ενδυμασίας τους; Περιττό να σου πω ότι δεν καταλάβαινα τίιιιιιιποτα απ’ ότι έλεγαν, όλα ακουγόταν σαν μια συνεχόμενη γραμμή. Και το να έχουν γένια οΚ, το να είσαι 25, 30 χρονών και να έχεις αφήσει μουστάκι γιατί;;; Τόσο νέα επιδερμίδα είχαν..τόση νεότητα έβλεπες στην έκφραση τους!

Η Μονεμβασιά αξίζει. Έχει ενδιαφέρον κάστρο, καλντερίμια με μυστήριο, όμορφη αρχιτεκτονική σπιτιών και φυσικά θέα. Θέα μαγική από την κορυφή του κάστρου. Εκεί που το μάτι σου συναντάει τους γειτονικούς κόλπους της Πελοποννήσου και ενώνονται τα νερά τους με το Μυρτώο.

Και ανεβαίνεις στην τελευταία πάνω πέτρα, να ανοίξεις τα χέρια σου, να στηριχτείς στο ένα πόδι και να νιώσεις τη μυρωδιά της θάλασσας, να αφεθείς για λίγο στους χρωματισμούς της, και να νιώσεις την ελευθερία που αβίαστα θέλει να σου προσφέρει ταυτόχρονα με την ηρεμία.

Άνθρωποι ευγενικοί, κυρίες φιλικές και κύριοι απόμακροι. Λόγια λακωνικά. Πρόσχαροι και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν. Κουζίνα ελαφριά. Φέτα διακριτική, λάδι απαλό, ντόπιο κρασί ροζέ, ολόφρεσκα τυροπιτάκια, παξιμάδι με φέτα_ντομάτα_και θυμάρι, και η κυρία Μαριάνθη η ταβερνιάρισσα ορεξάτη να σου αναλύσει όλο τον κατάλογο.

Από τριγύρω θάλασσες δεν ξέρω. Για την ακρίβεια δεν ξέρω σχεδόν καθόλου από Πελοπόννησο. Πρώτη φορά εκεί κάτω… Και είναι πολύ κρίμα να κάνεις ταξίδι 700 χιλιομέτρων για να βρεις την κορυφή του κάστρου και το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου κλειστό. Γιατί οΚ, μπορεί για τους ξένους που έρχονται στα μέρη μας να μην έχουν αυτά τα δύο μεγάλη σημασία, για μας όμως είναι η ιστορία μας. Κι όταν ταξιδεύεις, δεν πηγαίνεις μόνο ως τουρίστας των ΚΑΠΗ, αλλά πηγαίνεις να δεις και πέντε πράγματα, να μάθεις. Γιατί ο Γιάννης Ρίτσος είναι κληρονομιά Ελλάδας και μπορεί κάποιος να μη δίνει σημασία στις Βυζαντινές εκκλησίες αλλά όταν κάνεις μισή ώρα για να ανεβείς στην κορυφή να δεις το τέρμα, Απαιτείς να είναι ανοιχτή. Είναι σαν να πηγαίνεις στην Αθήνα διακοπές και να σου λένε «Η Ακρόπολη είναι κλειστή φιλαράκι…». :/

Εντωμεταξύ από κόσμο, Του Ζευγαριού Το Πανηγύρι! Όπου κι αν έστριβες, όπου κι αν καθόσουν ήσουν περιτριγυρισμένος από ζευγάρια. Ένα ζευγάρι μόνο του, δύο μαζί παρέα, τρία… έβλεπες κι από καμία οικογένεια αλλά μόνο αν τα παιδιά τους δεν χρειαζόντουσαν καρότσι γιατί το καρότσι δεν περπατάει εκεί μέσα. Από ταξιδιώτες, είχε πααρα πολλούς Έλληνες, πολλούς Έλληνες που ήρθαν διακοπές από την Αμερική (γι’ αυτό και τόσο αγγλικό εκεί), Γερμανούς, Άγγλους και Γάλλους.

Και πώς καταλαβαίνεις τον «ατόφιο» Αμερικάνο από τον Έλληνα που μετανάστευσε στην Αμερική; Ο δεύτερος θα φοράει στάνταρ μοκασίνια κρατώντας το καλό γκάτζετ στο χέρι ενώ ο πρώτο κατάλληλα πέδιλα πεζοπορίας, με καπέλο, ορθάνοιχτο το χάρτη μπροστά του και τα παιδιά του να ακολουθούν με πλήρη ησυχία. Ενώ του Έλληνα να επικοινωνούν βροντοφωνάζοντας!

ΥΓ.1: Αν με ρωτάς για το αν είναι καλή επιλογή να πας τριήμερο στο κάστρο της Μονεμβασιά, θα σου πω ναι. Αρκεί να μη πέσεις στις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού -όπως εγώ- γιατί οι πέτρες βράζουν και έχει ζέστη μαζί με υγρασία θάλασσας. Θεωρώ ότι καλύτερη εποχή είναι Σεπτέμβρη ή λίγο μετά το Πάσχα.

ΥΓ.2: Τοπικά προϊόντα: Μελόκρασο ή βανίλια υποβρύχιο μαζί με γλυκό του κουταλιού στην ίδια κουταλιά. Κρασιά που τα πουλάνε μόνο εκεί αλλά και αμυγδαλωτά.

ΥΓ.3: Ωχχ βρε φίλη…και στις διακοπές τρως τόσο πολύ που άνετα βάζεις 5, 6, 7, 8 κιλά. Αλλά δεν πειράζει, από το Σεπτέμβρη που θα ξαναμπώ σε αυστηρό πρόγραμμα διατροφής με το βραστό στήθος κοτόπουλου και τα ωμά λαχανικά μαζί με ασπράδι αβγού, θα είσαι εδώ μαζί μου να μου κάνεις παρέα. Δεν κόβονται εύκολα τα παγωτά κι οι γύροι.

ΥΓ.4: Και να, τώρα με έπιασε η γνωστή μελαγχολία επιστροφής των διακοπών γιατί όταν αποθηκεύω τη βαλίτσα μου στο μέρος της, έχω την ψευδαίσθηση ότι τελειώνει και το καλοκαίρι.

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

6 comments

  1. Επειδή έχω ένα φίλο από εκεί,μπορώ να σου πώ με σιγουριά πως οι ντόπιοι την λένε Μονεμβάσια.
    Btw με το Κορνάρος έχω ταξιδέψει…πρίν κάτι αιώνες.Ακόμα ταξιδεύει αυτος ο σκυλοπνίχτης;

    Ε,επίσης γιατί τόσο μένος με το μουστάκι;Το μουστάκι τα σπάει.
    http://www.philintheblanks.com/comics/manenough.html

    1. εεελααα…όχι και τα σπάει. Το να είσαι 50, 60, 70 χρονών οΚ, το να είσαι όμως 24, 30 δεν λέει:/. Ναι, Μονεμβάσια το έλεγαν. Όσο για τον Κορνάρο, oh yes, ίδιος κι απαράλλακτος.

      1. ο σωστός χιπστεράς δεν καταλαβαίνει από τέτοια….
        πολύ μου άρεσε η περιγραφή και το ταξιδάκι σου 🙂
        καλή συνέχεια!

      2. Σ’ ευχαριστώ Νέστορα:) Όσο για το ταξιδάκι, ήταν πολύ πολύ καλό, άνετα θα ξαναπήγαινα(χειμώνα). Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού…

  2. Καλησπέρα Αντριάνα μου.
    Είναι όμορφη η Μονεμβάσια και είναι πολύ κρίμα που δεν βρήκες το κάστρο ανοιχτό, έχει μέσα όμορφα (αν και πανάκριβα) μαγαζάκια.
    Υπέροχες οι φωτογραφίες που έβγαλες, πραγματικά υπέροχες.
    Σε αυτό με τα ζευγαράκια δυστυχώς έχεις δίκιο, ήμουν το Σάββατο εκεί για καφέ και (ξανά δυστυχώς) το διαπίστωσα. Αφού από ένα σημείο και μετά νόμιζα πως με περιπαίζει το σύμπαν.
    Όσο για την μελαγχολία όλοι την παθαίνουμε αλλά κράτα μία ελπίδα μήπως κάνεις καμιά χειμωνιάτικη απόδραση!!
    Καλό απογευματάκι να έχεις, μάκια!

    1. Το καστρο γενικά ήταν ανοιχτό, δεν ήταν ανοιχτή η τέρμα πάνω εκκλησία. Κι εγώ αυτό το Σάββατο εκει ήμουν και έπινα καφέ. Όσο για τα ζευγαράκια, λες γι’ αυτό από μια ώρα και μετά (σχετικά νωρίς) εξαφανιζόταν όλοι οι τουρίστες; Επειδή ήταν μόνο ζευγάρια;;; Για δες….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s