Κατάσταση: «φερμουάρ».

Δεν φανταζόμουν με τίποτα ότι το θέμα που με έκαιγε πριν μερικά χρόνια για αρκετά χρόνια, θα γινόταν τώρα τόσο μαστ σε γυναικεία και αντρικά περιοδικά. Ώσπου πρώτα τσουρουφλίστηκα και μετά τα διάβασα.

Ένα από τα πράγματα που διαφωνώ ρητά με φίλες είναι να τις βλέπω να παίρνουν τηλέφωνα τους φίλους τους ανα μία ώρα ρωτώντας εκνευριστικά τι κάνουν, που βρίσκονται και με ποιους είναι, ακόμα κι όταν εκείνοι βλέπουν ποδόσφαιρο με καμιά δεκαριά ομοίους καταναλώνοντας απανωτά κιβώτια μπύρας. Πάμε τώρα στην άλλη εκδοχή. Έχεις να τον πάρεις τηλέφωνο κοντά στις δεκαπέντε ώρες, ξέχασες να στείλεις και μήνυμα, ή έστω να απαντήσεις σε κάποιο από τα πολλά emails του, ενώ εκείνος για μια ακόμη φορά πέταξε μπηχτή για το πόσο χώρο πιάνει στη θύμησή σου. Ελάχιστο.

Και τα δύο σκηνικά έχουν να κάνουν με την επικοινωνία, αυτή που πλέον βροντοφωνάζουμε όλες (πέρα από το που εξαφανίστηκαν όλα τα αρσενικά) ότι στο αντίθετο φίλο έπεσε κρίση εσωστρέφειας. Κι έρχομαι να σου πω εγώ (ναι, αυτή που κάνει τον ξερόλα με άποψη στα πάντα) ότι δεν είναι τόσο πρόσφατο γεγονός αλλά υπήρχε από πάντα, απλά εμείς τώρα ξεκινήσαμε να απαιτούμε παραπάνω.

Υπάρχουμε πολλές που σε κάποια στιγμή της σχέσης είπαμε «μα γιατί ποτέ δεν λέει τι τον απασχολεί;» ή «βέβαια, στους φίλους του όλα τα λέει, σ ‘ εμένα τίποτα».

Και τώρα σου δίνω αυτό του Γιώργου Μελισσινού:

Oι περισσότεροι, πάντως, έχουν δει καμιά ταινία με τον Κλιντ Ίστγουντ, έχουν διαβάσει κανένα βιβλίο κλασικής νουάρ λογοτεχνίας και ξέρουν ότι «στις γυναίκες αρέσει ο δυνατός, σιωπηλός τύπος». Έτσι λέει το κλισέ. Oι γυναίκες δεν συμφωνούν, αλλά τα κλισέ τη δουλειά τους την κάνουν. Υπάρχουν γιατί κάποιοι τα πιστεύουν. Έτσι, κατά κανόνα, αν οι άντρες πιεστούν να ανοιχτούν, γίνονται αμυντικοί και κλείνονται σαν στρείδια. Είναι ικανοί να ανοίξουν καβγά ή, στη χειρότερη περίπτωση, να σου πουν ακόμη και ψέματα για να σε ξεφορτωθούν, φτάνει να μη μιλήσουν. Γιατί;

 

Αυτήν την απορία είχα κι εγώ. Γιατί είναι τόσο δύσκολο γι’ αυτούς να πουν ότι κάτι δεν πάει καλά; Γιατί είναι τόσο ακατόρθωτο να σου πουν τι ακριβώς βασανίζει το μυαλό τους γυρνώντας σπίτι μετά τη δουλειά (ή έστω το Σαββατοκύριακο), να σου πουν ξεκάθαρα σε κάποια στιγμή του μήνα ότι ξέμειναν από λεφτά, ότι είχαν μια αναποδιά στη δουλειά και έφταιγαν, ότι έκαναν λάθος επιλογή, ότι τέλος πάντων δεν τα κατάφεραν όπως περίμεναν. Από πότε βγήκε νόμος ότι αν κάποιος εκφράσει μια αδυναμία του μπαίνει κατευθείαν στη black list των κοριτσιών; Και εννοείται πως όσο ζητάς να σου μιλούν τόσο εκείνοι επιδιώκουν το αντίθετο.

Στη δική μου περίπτωση λύθηκαν οι απορίες μου με τρόπο που ούτε καν είχα φανταστεί ότι θα λειτουργούσε. Αφού είχα εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια για να βρούμε ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας, ενάμισι χρόνο μετά βράδυ Κυριακής, ξεκινάει να μου μιλάει στα αγγλικά (ναι αυτό που διάβασες). Μου έλεγε σαν χείμαρρος όλα αυτά που είχε στο μυαλό του, όλα για τα οποία ρωτούσα, ξαναρωτούσα, και έπεφτα με τα μούτρα σε «τοίχο». Όταν ρωτούσα, δεν υπήρχε τίποτα που να επιτρεπόταν να μάθω, ποιος είπε όμως ότι μετά από τόσα χρόνια θα εξακολουθούσε το ενδιαφέρον μου να διατηρείται στα ύψη; Τα είχα παρατήσει ενάμιση χρόνο πριν. Γιατί όταν κάτι ζητάς, το ζητάς για τώρα, όχι για όταν μπορέσει εκείνος, αν μπορέσει, υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Αν είναι να μαλλιάζει η γλώσσα σου για πράγματα που δεν έχουν προσπαθήσει καν να υλοποιηθούν παράτησέ τα, γιατί αν ήταν να γίνουν θα είχαν γίνει από τις πρώτες φορές που τα ζητούσες. Απλά σκέψου για πόσο καιρό εκείνη θα μπορεί να ανέχεται αυτή την εσωστρέφεια σου κι εσύ που είσαι εκείνη, για πόσο καιρό μπορείς να παίζεις με αυτή του την ιδιοτροπία.

ΥΓ1: Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του κουμπιά, κάθε σχέση τους δικούς της κώδικες. Αν δεν προσπαθούν και οι δύο για μια συνισταμένη, μήπως είναι λίγο μάταιο να προσπαθείς μόνη σου και για τους δύο;

ΥΓ2: Για εμάς τα κορίτσια, είναι πιο εύκολο να μιλάμε για την αποτυχία μας…εξάλλου από την εποχή της γιαγιάς μου αν κάποιες κοπέλες δεν έπαιρναν τα γράμματα ήταν προγεγραμμένο ότι θα γινόταν μοδίστρες ή κομμώτριες. Ενώ στο αντρικό φύλο, πόσο εύκολα μπορείς να πεις, γίνε μόδιστρος ή κομμωτής; Άρα, ακόμη κι από αυτό, βλέπεις ότι είναι μεγαλωμένοι με προσανατολισμό να επιτύχουν στη ζωή τους.

ΥΓ3: Στο βιβλίο «50 αποχρώσεις του γκρί», υπάρχει στο τέλος μια σκηνή με τον πρωταγωνιστή να αποκαλύπτει τα αληθινά του άγχη και φοβίες στην συμπρωταγωνίστρια του. Εκείνη φεύγει τρέχοντας χωρίς να εξηγεί τους λόγους που την ανάγκασαν να φύγει. Όμως, στο δεύτερο τεύχος γυρνάει και μένει μαζί του. Με τη μόνη διαφορά ότι σ’ εκείνα τα γεγονότα ο πρωταγωνιστής εκμεταλλεύτηκε σωστά το χρόνο και πρόλαβε να σώσει άσχημες καταστάσεις εσωστρέφειας, πριν εκείνες γκρεμίσουν ότι μέχρι στιγμής οι δυό τους είχαν φτιάξει.

ΥΓ4: Είχα έναν καθηγητή που μας έλεγε συνεχώς ότι το γρήγορο ψάρι τρώει  το αργό. Και για μια ακόμη φορά θα συμφωνήσω. Και κλείνω λέγοντας, ότι έχει κάθε δικαίωμα κάποιος να επιλέξει τι θα μοιραστεί και τι όχι με τη σύντροφό του αρκεί να μη την κάνει να νιώθει «ο ομιλητικός μ…κας της σχέσης», γιατί μπορεί πάντα η εσωστρέφεια να βγάζει ένα ενδιαφέρον μυστήριο αλλά κανένας δεν σου υπογράφει ότι εκείνη θα είναι για πάντα δίπλα σου.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

 

Photos by: extremelybeautiful.me

Advertisements

…κι αρχή χρονιά.

Σήμερα που λες, έβλεπες παντού καινούργια φοιτητάκια… γέμισαν οι αίθουσες, ουρές στις γραμματείες, τα ανσασερΣ να ανεβοκατεβαίνουν πανικόβλητα, να ρωτούν αεράτα πού είναι εκείνη η αίθουσα που η άλλη, χαρτούρα να ξεγλιστρά από τα χέρια,  φρέσκες επιδερμίδες με το lip_gloss να μην απέχει ούτε εκατοστό από το περίγραμμα χειλιών, συστήνονται σε οποιονδήποτε κάνοντας με τη μία χειραψία, συζητάνε για σπίτια, για οδούς, για τα κλασσικά ρακόμελα, τινάζουν με αέρα τα μαλλιά τους προσπαθώντας να βρουν καμιά καλή αντρική φιγούρα να αχνοφαίνεται στο βάθος. Τις χαίρομαι φίλη μου! Ξέρω ότι είναι στην αφετηρία των ανέμελων στιγμών τους…θα βγουν, θα πιουν, θα ξενυχτίσουν, θα φλερτάρουν, θα τις φλερτάρουν, θα κλάψουν, θα βγουν στις 2:00 τη νύχτα,  θα φοβηθούν να γυρίσουν πίσω μόνες, θα ενθουσιαστούν με καινούργια place-to-be, θα τσακωθούν, θα φτιάξουν φίλες που (ίσως) θα κρατήσουν για πάντα. Βέβαια σήμερα, όλα ήταν συνεπέστατα αλλά κάτι μου λέει ότι κάπου στη μέση του εξαμήνου θα αλλάξουν. Τους καλωσόρισα πρώτη από τις μεγάλες φοιτήτριες γιατί πήγα τυχαία να βρω την καθηγήτρια της πτυχιακής μου και με «πέταξε» στην έδρα να κάνω παρουσίαση των μαθημάτων και της φιλοσοφίας της. Είχαν όλα ένα βλέμμα μέσα στην ενέργεια με ταυτόχρονη κούραση πανελληνίων, ρουφούσαν το κάθε τι που άκουγαν και ο τόνος της φωνής τους ήταν ήπιος και διστακτικός. Ξέρω όμως ότι εκεί κοντά στα Χριστούγεννα, θα σέρνονται από αίθουσα σε αίθουσα, θα μισήσουν όσο τίποτα εκείνα τα βάρβαρα πρωινά ξυπνήματα που ποτέ δεν συνηθίζονται, θα βγάλουν φούσκες στις πατούσες από τα ψηλά τακούνια και απτόητες θα τα ξαναφορούν για το επόμενο πάρτι. Αλλά τότε θα τις χαίρομαι ακόμη περισσότερο γιατί θα είναι επιτέλους Αληθινές Φοιτήτριες.

ΥΓ: Κι αυτά τα χρόνια φίλη μου περνούν γρήγορα…μα πολύ γρήγορα. Τέτοια εποχή ήταν που πήραμε με τη μαμά μου το αεροπλάνο και πήγαμε Ρόδο. Ήμουν συνεπής από την πρώτη μέρα αλλά γρήγορα έπιασα το νόημα…

Φιλιά, Αντριάνα!

HapPy BirThdaY bLog….!!!

Είμαι η Αντριάνα. Eδώ κι ένα χρόνο ακριβώς αυτό είναι το blog μου. Σπουδάζω νηπιαγωγός και περνάω αρκετές ώρες με τις τέχνες. Φτιάχνω συνεχώς γλυκά ενώ τα φαγητά μου για να τα φας θα πρέπει να πεινάς πολύ… Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί η γιαγιά μου με φωνάζει ψυθιριστά «σκυλί μαύρο» και οι ξαδέρφες μου αναρωτιούνται αν υπήρξε φορά που κάτι να φοβήθηκα. Έχω μικρά αδερφάκια που για μένα είναι σαν παιδιά μου χωρίς το άγχος της επιβίωσης. Πιστεύω ότι η ζωή, σε τρία πράγματα στηρίζεται. Στο να ταξιδεύεις, να προσφέρεις και να παίρνεις ρίσκο. Ακόμη κι αν γίνεις φίλη μου, διαβάσεις όλα αυτά που γράφω ή συζητάς μαζί μου, δεν θα μάθεις ποτέ ποιό ακριβώς είναι το παρελθόν μου. Οπότε φαντάσου τι ιστορία μπορεί να κουβαλάω…

Βρίσκομαι στο χώρο του διαδικτύου εδώ και 15 χρόνια ακριβώς! Από τη θρυλική εποχή του winmx, του napster και του yahoo. Πριν μερικά χρόνια όταν έδινα πανελλήνιες, αρίστευσα στο μάθημα «αναπτυξη εφαρμογων σε προγραμματιστικο περιβαλλον» και για ένα χρόνο αργότερα έγραφα συνεχώς αλγόριθμους. Ακόμα απορώ γιατί οι προγραμματιστές τα κοιτούσαν λες και διάβαζαν κινέζικα. Όταν λοιπόν έγραφα, προσπαθούσα συνεχώς να βελτιωθώ, με αποτέλεσμα να μπαίνω σε sites, blogs and forums για πληροφορίες. Άρχισα να διαβάζω ότι πιο περίεργο υπήρχε, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν είχα άλλες αντοχές για να το συνεχίσω. Εκείνο το διάστημα συνειδητοποίησα ότι το μυαλό μου σκέφτεται διαρκώς σε βαθμό κατάχρησης και περιτριγυριζόμουν συνέχεια από έντονες στιγμές. Έτσι, φώλιασα εδώ. Σε αυτό το κατακόκκινο blog, που φυσικά είναι και το αγαπημένο μου χρώμα. Δεν είχα ποτέ καμία σχέση με τη γραφή, ούτε το μυαλό μου έπαιρνε «θεωρητικές στροφές», ενώ στα λόγια μια ζωή ήμουν φειδολή. Τώρα το πως βρέθηκα να γράφω και να κλείνω ένα χρόνο blogging είναι απορίας άξιο…

Ήθελα να φτιάξω ένα blog που να μπαίνεις μέσα και να ξεφεύγεις. Να μη μπορείς ποτέ να μαντέψεις για το τι πρόκειται να διαβάσεις στο κείμενο που μόλις δημοσιεύτηκε. Να κρατάς μια κούπα ζεστού καφέ και να το διαβάζεις στον ελεύθερο σου χρόνο. Χωρίς απαραίτητα μαθησιακό περιεχόμενο…απλά διαφορετικές οπτικές. Απαλαγμένο από πολιτική, οικονομία και μιζέρια για κακές συνθήκες εργασίες. Εύχομαι να το κατάφερα! Ελπίζω να σε κέρδισα!!

Το Love Your Thoughts σήμερα κλείνει ένα χρόνο και έχω να σου πω πολλά γι’ αυτό! Κείμενα που λειτούργησαν λυτρωτικά, κείμενα που τα διαβάζω μετά από καιρό και πλέον κοκκινίζω, κείμενα που μου θυμίζουν τρελές στιγμές αγαπημένες, κείμενα που τα έγραψα με νεύρα, και κείμενα που άρχισα να αναρωτιέμαι τι ηλικίες με διαβάζουν 😛 . Κείμενα που ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και κείμενα που απλά είναι κομμάτια μου.

Υπήρχαν σχόλια που με έβαλαν σε σκέψεις, άλλα που χαμογέλασα πλατιά με το πάθος σου να σχολιάσεις μπερδεύοντας το «σύγχρονο» με το «συγχρονισμένο», τα πολλά διαφορετικά nicknames που έβλεπα με την ίδια ip. Και ναι…παραδέχομαι ότι με τα σχόλια στο blog ήμουν λίγο παρα πάνω απ’ όσο θα ‘πρεπε προστατευτική, αλλά…ήταν το σπιτικό μου.

Είσαι η έμπνευσή μου. Κάθε λέξη που μου λες…κάθε σχόλιο που μου γράφεις, κάθε συναίσθημα που μου προκαλείς, λειτουργεί σε μένα δημιουργικά. Δεν θα μπορούσα να γράφω τώρα όλα αυτά, αν έσυ δεν συμμετείχες με την παρουσία σου σε όλο αυτό που γράφω. Μοιράστηκες μαζί μου σκέψεις σου, μου εμπιστεύτηκες το όνομα σου, μου έδωσες τις φωτογραφίες σου, ανταλλάσσαμε μηνύματα όταν δεν μας έπιανε ο ύπνος και μου έλεγες κάθε φορά τόσα πολλά…

Ξέρεις…όταν έφτιαξα αυτό το blog, ήθελα εξαρχής να έχει την ταυτότητα μου! Να ξέρεις ποιά σου λέει όλα αυτά, ποια είναι και τι κάνει. Είμαι λοιπόν η Αντριάνα, που σε ευχαριστώ πραγματικά για ότι μου έχεις δώσει μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες blogging. Και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τη σελίδα με τους φίλους σου. Και τις φίλες σου. Με τους συναδέλφους σου. Με τους συμφοιτητές σου. Με την αδερφή σου. Στο διαδίκτυο φίλη μου όλα κάποια στιγμή μαθαίνονται. Και γνωρίζω ότι αυτό το blog το μοιράστηκες.  Σ’ ευχαριστώ για όλα, και μου έδωσες πολλά περισσότερα απ’ όσα περίμενα. Ακόμη και από τους πρώτους μήνες που τo κρατούσα σχεδόν κρυφό…

Κάπου εδώ πέφτουν τα μπαλόνια, εκσφενδονίζονται χαοτικά Χρόνια Πολλά και ίσως ακούγονται μερικά βεγγαλικά. Κι αν με ρωτάς για το αν θ’ ακολουθήσει κάτι ανάλογο της μέρας…όλο και κάτι έχω στο μυαλό μου αρκεί να μείνεις συντονισμένη εδώ και εδώ και θα μάθεις σύντομα.

Ένας χρόνος φίλη μου… μα πότε πέρασε;!

ΥΓ. Κι έλα τώρα να μου πεις τις δικές σου τις ευχές! Βάλε το email σου, όνομα με το οποίο υπογράφεις και μοιράσου μαζί μας τις ευχές σου ν’ ακουστούν..θα δημοσιευτούν όλες, όσες φορές και να τις πεις. Σ’ ευχαριστώ ακόμη και για τη σιωπή σου, στο αθόρυβο σου πέρασμα!

Χρόνια πολλά!!!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos 2-5 by: pinterest.com

gLide

Δεν ξέρω αν καταφέρω σε αυτό το κείμενο να σου δώσω την ατμόσφαιρα που θέλω. Ούτε ξέρω αν θα καταλάβεις καλά τι θέλω να σου πω. Θέλω όντως να πω..;

Είναι η μέρα που ξεκίνησε περίεργα. Ξύπνησα με τα χίλια ζόρια μετά από κάποια αλλόκοτα όνειρα..πολύ αλλόκοτα. Είδα μετά από χρόνια τη μαμά μου στον ύπνο μου. Ήμασταν σε μία Αθήνα σκοτεινή, νωρίς το απόγευμα και πετούσαμε πιασμένες από το χέρι. Κρυβόμασταν μέσα σε πλατφόρμες τρένων, τρέχαμε για να αποφύγουμε κάτι χωρίς να καταλαβαίνω τι. Έβλεπα συνεχώς δύο μαύρα χέρια και άκουγα κάποιον να γελάει.

Είναι που σήμερα χόρεψα μετά από μήνες αυτοσχεδιαστικά στο studio work. Είναι και το τραγούδι αυτό που ξαφνικά άκουσα να παίζει από τα ηχεία με αποτέλεσμα το experiencing του σώματος να γίνει εντονότερο.

Είναι η τελευταία μέρα της εξεταστικής, που μου θυμίζει από τα χειρότερα μέχρι τα χάλια. Δεν έχει σημασία το τι…ούτε το πότε…

Κοιτάω τα αναμμένα κεριά και παρατηρώ ότι αυτό που έφτιαξα εγώ δεν μπορεί να πάρει φλόγα. Τα πινέλα που θυμήθηκα μετά από μήνες στεγνώνουν τώρα πάνω στον πάγκο της κουζίνας και τα χρωματιστά χαρτάκια με μπογιές μπήκαν στη θέση τους για απόψε.

Αφαιρούμαι με τους περαστικούς που περνάνε χαλαρά κάτω από παράθυρο και σφίγγουν περισσότερο τη ζακέτα πάνω τους. Ή έχουν κάποιον να τις αγκαλιάζουν για να κόβουν τον αέρα.

Το μυαλό μου τελευταία τρέχει σε πολλά κι ας το κάνει με αργούς ρυθμούς. Ίσως είναι καλύτερα από την αδράνεια. Οι ώρες που ακολουθούν για πρόβες θα είναι ακόμα περισσότερες…και κάπου εδώ λύνω τα μαλλιά μου για να μη λειτουργούν τουλάχιστον εκείνα σε απόλυτα σφιχτά «δεσίματα».

Τέτοια εποχή πέρυσι, στο μεταίχμιο της εξεταστικής και της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς κοντά στα περίεργα μεσάνυχτα, γύρισα το κεφάλι και είπα ξαφνικά με νεύρο «θέλω να έχω ένα δικό μου διαδικτυακό χώρο που να μπορώ να μιλάω ελεύθερα!».

Φρενάρισε.

Με κοίταξε απότομα.

«Τι δεν κατάλαβες; Υπάρχουν τόσα πράγματα που προσπαθώ να πω και δεν μπορώ να συντάξω τις σκέψεις μου σε μια σειρά… Είναι τόσα για τα οποία θέλω να εκφραστώ και δεν μπορώ. Δεν μπορώ να σου πω όλα αυτά που τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να βάλω καμία σκέψη σε μία τάξη. Είχα δύο Φίλους απόλυτα κοντά μου και έχασα τον έναν.»

Κι κάπως έτσι ξεκίνησε η όλη ιδέα του blogging. Την Κυριακή που έρχεται είναι τα γενέθλια ενός έτους και λίγο πριν ρίξεις τις ευχές σου, θέλω να σε συγκρατήσω και να σου πω ότι το Σάββατο τα μεσάνυχτα θα επιστρέψω με νέο πόστ για τα χρόνια του πολλά που θ’ ακουστούν. Και θα ακουστούν όλα, όσες φορές και να τα πεις…τα θέλω!

 

 Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

Photos by: pinterest_home

Μου κάνεις κλικ!

Είμαι χαμένη σε λέξεις, σκηνικά και φωτογραφίσεις. Και λίγο πριν αφήσουν τα χέρια μου μόνιμο tattoo στο typing του υπολογιστή, είπα να κάνω ένα διάλειμμα για να σου δώσω μια αλλιώς κι αλλιώτικη ιδέα της καθημερινότητας μου. Το άκουσες το «κλικ»; Ένιωσες τα φλας να πανιάζουν τη ματιά σου; Το σώμα σου να σπάει με ευλυγισία; Και εργασίες, και μακροπρόθεσμα προγράμματα για παραστάσεις Νοεμβρίου, και καταγραφή πρακτικών των παραστάσεων, και φωτογραφήσεις μέσα σε κτήρια υπό κατάληψη με μία essence εγκαταλελειμμένου. Θυμάσαι που τα λέγαμε εδώ; Πες μου ναι!

Δεν θα σου πω κάτι για το χορό, ούτε για τις απανωτές σελίδες του word που γεμίζω τη μία μετά την άλλη με αφιερώματα, σημειώσεις και ποιός ξέρει άλλο τι. Θα σου πω απλά για τη φωτογραφία. Ναι..ναι..φωτογραφίες διαφημίσεων, φωτογραφίες πορτραίτα, φωτογραφίες για αφίσες, φωτογραφίες να ανεβαίνουν με τάχιστους ρυθμούς στο facebook, pinterest, instagram. Φωτογραφίες να ανεβαίνουν στο photostream, να τις φορτώνεις στο icloud, να φτιάχνεις άλμπουμ στο photobucket και-γενικά-να-κατακλύζεσαι-από-εικόνες.

Αν ζητάς τη γνώμη μου για το που βρίσκεται το αποκορύφωμα των φωτογραφιών, θα σου πω στο facebook. Θεωρώ πλέον, ότι αν ρίξεις μια ματιά σε οποιοδήποτε (άγνωστο) προφίλ, θα καταλάβεις κατευθείαν από τη χρήση των φωτογραφιών του σε ποιό ηλικιακό φάσμα ανήκει ο χρήστης. Κάθε ηλικία έχει το δικό της χειρισμό εικόνων. Ή αν το θες κι αλλιώς, τη δική της μόδα. Αλλιώς είναι η μόδα αν ανήκεις στα 15, 20, 25 και τελείως αλλιώς 30. Και οι τέσσερις ηλικίες χρησιμοποιούν το ίδιο μέσω αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο η κάθε μια. Εντάξει τώρα, δεν σου λέω και κάτι το καινούργιο, το ξέρεις κι από μόνη σου καλά. Όταν όμως η φωτογραφία που βγάζεις, γίνεται με στόχο και σκοπό να αναδείξεις και δημοσιεύσεις τον εαυτό σου, εκεί αρχίζει και στροφάρει αλλιώς πράγμα! Στάνταρ όμως θα βγάλεις και τον εαυτό σου! Όχι απαραίτητα αυτές που κρατάς το χέρι τεντωμένο με μαζεμένα χείλη τύπου ψαράκι, αλλά ακόμη κι αυτές που σε τραβούν οι άλλοι. Στήνεσαι στο φακό για να δείξεις πόσο τέλειο βάψιμο έχεις κάνει, πόσο αδυνάτισες ή πόσο ακριβή τσάντα κρατάει το χέρι σου, εκεί σίγουρα πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι για το πόση αξία δίνεις στην αποτύπωση της στιγμής ή έχεις βάλει τον εαυτό σου σε κατάσταση: αξιοθέατου. Γιατί ο ουσιαστικός λόγο που πρέπει να τραβάμε τις φωτογραφίες είναι για memories.

Τα μοντέλα είναι λίγα, γι΄αυτό κιόλας τα κοιτάμε αποσβολωμένοι όταν βρισκόμαστε τυχαία μπροστά τους. Οι φωτογραφίες τους που δημοσιεύονται είναι δουλεμένες από 375629 ανθρώπους με τη βοήθεια του photoshop, κι αν νομίζεις ότι αυτές που βγάζεις εσύ και ανεβάζεις σωρηδόν στο facebook έχουν κάτι από εξώφυλλο της Jessica Simpson αλά Demi Moore, ή Merilyn Monroe με φουσκωτό φουστάνι, συγγνώμη που θα σε απογοητεύσω αλλα κάπου κάνεις λάθος. Εκείνες γνώριζαν ότι ήταν διάσημες και ότι οι φωτογραφίες τους θα έφταναν σχεδόν σε κάθε σπίτι. Εσύ πόσο σίγουρη είσαι ότι δεν θα σε πειράξει αν μια μέρα ξαφνικά δεις τη φωτογραφία σου να περιφέρεται σε διάφορες ομάδες του facebook ή σε να ταξιδεύουν από mail σε mail;

Κάποια στιγμή δημοσιεύθηκε ένα στάτους στο facebook το οποίο έλεγε ότι όταν κοινοποιείς μια φωτογραφία και αυτή η φωτογραφία περιέχει κάτι το ΚΑΛΟ, τότε αυτή θα φτάσει σε χρόνο ντε τε μέχρι τη Νότια Κορέα. Μπορεί να δεις το λινκ της να το δίνουν ελεύθερα σε άσχετα φόρουμς, να στολίζει κείμενα μέσα σε blogs..να ξέρεις όμως ότι σίγουρα κάπου αλλού θα φτάσει.

Ωραία με όλα αυτά τα θεωρητικά αλλά να σου πω τι κάνω εγώ. Οι φωτογραφίες που έχω είναι άπειρες…πραγματικά δεν ξέρω πόσες. Ως πρώτο παιδί, οι γονείς μου φρόντισαν να αποτυπώσουν και εκτυπώσουν όλα τα σημαντικά (αλλά και μη) στιγμιότυπα της ζωής μου. Αργότερα, όσο μεγάλωνα ξεκίνησα να βγάζω κι εγώ φωτογραφίες που από εκεί και πέρα άρχισε το τρελό το χάος!! Όσο περισσότερες φωτογραφίες έβγαζα, τόσο μάθαινα να στήνομαι μπροστά σε ένα φακό που δεν με τρόμαζε, τόσο έβγαινα αλλιώς κι αλλιώτικα, κι όσο βρισκόμουν πίσω απ’ το φακό, τόσο μάθαινα και το μπροστά(και τούμπαλιν). Είχα και έχω μια άνεση μαζί της, αυτό όμως δεν παύει να αναιρεί το γεγονός ότι αν δω κάπου κάποια φωτογραφία μου να τριγυρνάει ελεύθερα δεν θα νευριάσω. Κι ας λένε κάποιοι ότι όταν κάποια φωτογραφία πουλάει, φεύγει. Όσο κι αν μαγνητίζει ένα περιεχόμενο, οι φωτογραφίες μου είναι δικές μου και μόνο. Για να μη χάσω λοιπόν τη μπάλα με όλα αυτά τα «κλικ» που πετάγονται μπροστά μου, ακολούθησα την εξής τακτική. Όρισα κάποιες φωτογραφίες αποκλειστικά για το άλμπουμ (ναι ακόμη εκτυπώνω, όνειρό μου να εκτυπώσω σε καμβά), κάποιες για το facebook, κάποιες άλλες για το blog και μένουν μερικές για πάντα στον σκληρό. Έτσι αν κάποια στιγμή διαρρεύσει μια φωτογραφία μου (γκουχ γκουχ), θα ξέρω τουλάχιστον από που την πήραν. Επιπλέον, το facebook σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις ποιοί φίλοι σου θέλεις να βλέπουν τι. Άρα, να ένα ακόμη μονοπατάκι που θα σε οδηγήσει να μάθεις από που πήραν τη φωτογραφία σου. Γιατί το να την δίνεις εσύ σε κάποιον είναι οΚ, το να στην παίρνουν χωρίς καν να σε ρωτήσουν είναι ένα trouble. Μεγάλο trouble.

ΥΓ1: Δεν θα σου πω να μην ανεβάζεις φωτογραφίες, γιατί θα ήταν καθαρά «δάσκαλε που δίδασκες». Εξάλλου είναι μια νέα μόδα κι όταν έστω και για λίγο ακολουθείς τη μόδα, νιώθεις μια μικρή ασφάλεια, μια επαλήθευση ότι δεν αποκλίνεις από τις σύγχρονες τάσεις. Σκέψου όμως αν προσπαθείς να ζεις γεγονότα, με σκοπό να τα βγάλεις όσο καλύτερα μπορείς σε μία φωτογραφία για να τα δείξεις ένα βράδυ στους διαδικτυακούς σου φίλους.

 

ΥΓ2: Αν τις βγάζεις για να το δείξεις, η ζωή σου αρχίζει ν’ αποκτά άλλο νόημα, που δεν ξέρω αν είναι από τα καλά αλλιώς κι αλλιώτικα.

 

ΥΓ3: Και είναι πολύ πιο όμορφο να κοιτάς τις φωτογραφίες σου και να αναπολείς εκείνες τις ανέμελες στιγμές που σου πέταξαν την τούρτα καταπρόσωπο, παρά να λες, κοίτα πως ετοιμαστήκαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες με το τότε καινούργιο iPhone. Ίσως και πιο ιντριγκαδόρικο. Και πιο περιπετειώδες.

 

ΥΓ4: Αυτό που συνηθίζω να φωτογραφίζω είναι πρόσωπα. Πρόσωπα κλαμένα, νευριασμένα, αγχωμένα, σέξι, παθιασμένα, αδιάφορα, αφηρημένα… και έχω να σου πω ότι το κάθε πρόσωπο έχει τη δική του ομορφιά! Και ναι, μπορώ να κάθομαι με τις ώρες στην Ικτίνου της Θεσσαλονίκης κοιτώντας όλα αυτά τα εκθέματα. Γιατί φυσικά το στυλ που μαγνητίζει εμένα είναι ασπρόμαυρο, μαζί με λίγες πινελιές κόκκινου που και που, με κάτι από ρεαλιστικό τοπίο. Να σε τι χρώματα δεν μπορώ να με βλέπω να πρωταγωνιστώ.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

*Και κάνε ένα «κλικ» απόψε τη βροχή.

 

Photos by: Pinterest_Home, εκτός τελευταίας

 

Η Αλήθεια, Ψέμα Για Κάθε Στιγμή

Κοιτάω το παράθυρο και σκέφτομαι. Ή μήπως σκέφτομαι και κοιτάω το παράθυρο; Δεν ξέρω…πολλά μοιάζουν σαν ένα χάος βουτηγμένο σε σκέψεις του μυαλού που δεν θέλουν να ξεφύγουν.  Σαν ένας κύκλος, αδυνατώντας να βρεις την αρχή του και το τέλος. Θέλω τόσα πολλά να γράψω, άλλα τόσα να σκεφτώ και ακόμα περισσότερα να σου πω. Και να φτιάξουμε μαζί ένα παζλ λέξεων, χρωμάτων και μυρωδιών. Ίσως και μερικών επιλογών. Τόσο μπερδεμένες σκέψεις, τόσο μπερδεμένη μέρα, τόσο μπερδεμένα όλα. Στοιχεία μπροστά σου που μαρτυρούν πολλά κι εσύ συμμετέχεις με αδράνεια που δεν αρμόζει πάντα. Κάπου εδώ σταματάω να γράφω. Ίσως και να σκέφτομαι. Και διαβάζω στα μηνύματα μου αυτό που σου δίνω ατόφιο:

 

Η Αλήθεια, Ψέμα Για Κάθε Στιγμή
Γυρνάς σπίτι το βράδυ από μια χαλαρή έξοδο με την παρέα σου.

Νοιώθεις όμως μια περίεργη μοναξιά που δεν σε αφήνει να ξαπλώσεις για ύπνο…

”Στους άδειους κύκλους του καπνού τυλίξου” λέει η φωνή από τα ηχεία και εσύ στρίβεις ήδη το δεύτερο τσιγάρο σου.

Το ούισκι που έβαλες για συντροφιά καίει τον λαιμό σου και εσύ από μέσα σου σκέφτεσαι: ”Είναι δυνατόν εγώ να κάνω αυτά που κοροϊδεύω;”…

Όμως Εκείνη είναι σαν δηλητήριο που καταστρέφει κάθε στοιχείο λογικής στο μυαλό σου…

Μπερδεύτηκε το αύριο με το χθες…

”Αφού δεν υπάρχει ο αληθινός έρωτας, δεν αξίζει το ρίσκο.”…

Όμως εσύ πρέπει να φαίνεσαι δυνατός στους άλλους, πετυχημένος.

Τέτοιες σκέψεις δεν είναι για σένα… Ανόητοι έρωτες για εφήβους…

Η σταδιοδρομία σου πρέπει να είναι ο στόχος σου, η καριέρα σου… 

Γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τα ατίθασα…-

El Greco

 

Υπάρχουν αυτά τα μερικά λεπτά σιγής… και μετά συμφωνείς για το πόσο δίκιο έχει, μπερδεύεται το αύριο με το χθες και με τις σκέψεις σου να παίρνουν ανάποδες στροφές. Ίσως για άλλους, ίσιες.  Ξέρεις φίλη μου, οι σκέψεις είναι το απαραίτητο ξεκίνημα για όλα. Μια αφετηρία. Τώρα αν εκείνες δεν πειθαρχούνται μέσα στα θέλω τα δικά μας…είναι ίσως γιατί βλέπουν κάτι περισσότερο από αυτά που μπορούμε να δούμε εμείς.

ΥΓ: Μου δίνεις έμπνευση και το’ χεις μάθει πλέον. Βλέπεις να χρησιμοποιώ λέξεις σου στις λέξεις μου, να βγάζω θέματα από σχόλια που δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ, αλλά εσύ ξέρεις τι μου λες κι εγώ ξέρω τι μου γράφεις. Από μηνύματα που μου στέλνεις -όπως τα παραπάνω λόγια-, μέχρι ατάκες που μου πετάς.  Και σου γίνομαι έμπνευση κι εγώ, για το ό,τι, ακόμη και να γράψεις πέντε λέξεις στο χαρτί πετώντας το τσαλακωμένα στο καλάθι των αχρήστων. Αυτό.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Εκείνος, εκείνη και η peep toe…

Τρώμε την τελευταία κουταλιά παγωτού όταν χτυπάει το τηλέφωνο της. Στα επόμενα 10 λεπτά μας βρίσκει ο χρόνος εμένα να κάθομαι ατάραχη στον καναπέ κι εκείνη να περπατάει αλαφιασμένη πάνω κάτω μπροστά μου επαναλαμβάνοντας συνέχεια την πρόταση «Τώρα τι θα κάνω; Θέλω ή δεν θέλω;».

Όταν είσαι παντρεμένη με τον άνθρωπο σου, ξέρεις από την αρχή ότι όποιος φίλος από δω και πέρα παντρευτεί, θα γράψει από έξω «αξιότιμη οικογένεια _(επίθετο αντρός)». Κάτι παρόμοιο σε πιο ελαφριά μορφή ισχύει όταν είστε αρραβωνιασμένη (ή λογοδοσμένοι, ή ό,τι τέλος πάντων). Τί γίνεται όμως όταν έχεται κανονική -και όχι ελεύθερη- σχέση και ο φίλος σου σού κάνει για πρώτη φορά πρόταση να τον συνοδεύσεις;

Η Μαρία είναι άτομο που δύσκολα δεσμεύεται, πόσο μάλλον να είναι παρόν μαζί του σε σημαντικές κοινωνικές εκδηλώσεις. Τα έβλεπε όλα πιο χαλαρά απ’ ότι τα έβλεπαν οι σύντροφοί της στα 25 της χρόνια. Τους γνώριζε, έβρισκαν ένα κοινό τρόπο επικοινωνίας, αλλά από κει και πέρα εκείνη προσπαθούσε πάντα να κρατάει εκείνον μέχρι ένα όριο. Έβγαινε με την παρέα του, έβγαινε με τη δική της, όταν όμως ερχόταν η στιγμή για μια σημαντική κοινωνική εκδήλωση, εκείνη έβρισκε την κάθε δικαιολογία για να μην παρουσιαστούν μαζί.

Όταν έχεις μια σχέση και δεν θέλεις να παρουσιάζεσαι μαζί της κρατώντας την σε low profile, θα μπορούσε άνετα να υποστηρίξει κάποιος από την απ’έξω ότι την έχεις μόνο για να περνάς καλά (if you know what I mean). Αυτό όμως θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί και ως Ελεύθερη Σχέση. Θα ήταν ελεύθερη σχέση αν οι κοινές τους εμφανίσεις περιοριζόταν μόνο στα 65 τετραγωνικά του σπιτιού ενός από τους δύο και μετά χώριζαν οι δρόμοι τους τελείως μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο που θα βρισκόντουσαν. Χωρίς περιττές ερωτήσεις για το που ήσουν, πως πέρασες, ή γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο να δεις τι κάνω. Μόνο εσύ, αυτός κι ένα μήνυμα για να βρεθείτε.

Όταν όμως πέρα από αυτά τα τρία που πριν λίγο διάβασες στην τελευταία πρόταση υπάρχει και το δέσιμο, με μια ταμπέλα «Σε σχέση», τις μερικές κοινές εμφανίσεις και την αγκαλιά που λίγοι σου προσφέρουν, ξέρεις ότι μια τέτοια σχέση δεν μπορεί να ενταχθεί στην ελεύθερη. Ίσως και να μην θέλει.

Η Μαρία δέθηκε μαζί του, χωρίς απαραίτητα να περιμένει να κάνει το ίδιο κι εκείνος. Εκείνος όμως το έκανε, κι έτσι την κάλεσε να έρθει μαζί του στο γάμο της κόρης του αφεντικού του. Ναι, βαριά δεξίωση, ίσως και υπεύθυνη. Γι’ αυτό «τα έχασε» κιόλας όταν της το είπε, γιατί εκείνη κατάλαβε ότι ήταν απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό που της ζήτησε. Κοινός, την εμπιστεύτηκε σε αυτό που ήταν το τελευταίο που περίμενε.

Στα επόμενα 30 λεπτά ήταν όλα τα ρούχα μου έξω από την ντουλάπα, πεταμένα, τσαλακωμένα και δοκιμασμένα για το ποιό της ταιριάζει καλύτερα και κατάλληλα στην περίπτωση. Σκεφτόταν φωναχτά για το πως πρέπει να μιλάει, τι να λέει, πως να κάθεται στο τραπέζι, αν πρέπει να λέει τη γνώμη της σε κάποιο θέμα, ή αν θα χρειαστεί να πιάσει κουβέντα με κάποιους σημαντικούς συνεργάτες του φίλου της, χωρίς να δίνει κι απαντήσεις. Μετά από δύο μέρες το απόγευμα, την βρίσκει ο χρόνος να προσπαθεί να στερεώσει την peep toe της πάνω στα πατάκια του συνοδηγού, κάνοντας από το άγχος της το πρώτο λάθος, φόρεσε black little dress πάνω στην μηχανή.

ΥΓ1: Σου πρότεινε να πας μαζί του στο γάμο αλλά και στη δεξίωση που είναι καλεσμένος. Όταν είναι φίλος ή γνωστός του, είναι απλά τα πράγματα γιατί θα υπάρχουν κι άλλοι στο ίδιο ύφος μαζί σας. Όταν όμως είναι κάποιος σημαντικός από τη δουλειά εκεί ίσως θέλει περισσότερο σκέψη το όλο σκηνικό. Όταν είναι κολλητός; Θα πρέπει να είσαι οΚ μόνο που σε σκέφτηκε για να στο πει, γιατί ξέρεις ότι σε ποδόσφαιρο και κολλητούς απλά δεν επεμβαίνεις. (Πλάκα κάνω…)

 

ΥΓ2: Κι αν θες τη γνώμη μου, όταν δεν ξέρεις τι να φορέσει ένα black little dress είναι η πιο σίγουρη επιλογή, όπως είπε και η Coco.

 

ΥΓ3: Η Μαρία τελικά πήγε στο γάμο μαζί του. Όχι γιατί δεν μπόρεσε να αρνηθεί την πρότασή του, ούτε γιατί ένιωθε υποχρέωση σαν κοπέλα του. Πήγε μαζί του για να δει μήπως το παραπάνω βήμα που θα έκανε, τη βοηθούσε να δεθεί περισσότερο μαζί του γιατί καταβάθος κι εκείνη αυτό ήθελε, απλά φοβόταν να το παραδεχτεί. Όσο για το πως φέρθηκε σε όλο το event, θα τα πούμε σε άλλο ποστ.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: pinterest_home