Μου κάνεις κλικ!

Είμαι χαμένη σε λέξεις, σκηνικά και φωτογραφίσεις. Και λίγο πριν αφήσουν τα χέρια μου μόνιμο tattoo στο typing του υπολογιστή, είπα να κάνω ένα διάλειμμα για να σου δώσω μια αλλιώς κι αλλιώτικη ιδέα της καθημερινότητας μου. Το άκουσες το «κλικ»; Ένιωσες τα φλας να πανιάζουν τη ματιά σου; Το σώμα σου να σπάει με ευλυγισία; Και εργασίες, και μακροπρόθεσμα προγράμματα για παραστάσεις Νοεμβρίου, και καταγραφή πρακτικών των παραστάσεων, και φωτογραφήσεις μέσα σε κτήρια υπό κατάληψη με μία essence εγκαταλελειμμένου. Θυμάσαι που τα λέγαμε εδώ; Πες μου ναι!

Δεν θα σου πω κάτι για το χορό, ούτε για τις απανωτές σελίδες του word που γεμίζω τη μία μετά την άλλη με αφιερώματα, σημειώσεις και ποιός ξέρει άλλο τι. Θα σου πω απλά για τη φωτογραφία. Ναι..ναι..φωτογραφίες διαφημίσεων, φωτογραφίες πορτραίτα, φωτογραφίες για αφίσες, φωτογραφίες να ανεβαίνουν με τάχιστους ρυθμούς στο facebook, pinterest, instagram. Φωτογραφίες να ανεβαίνουν στο photostream, να τις φορτώνεις στο icloud, να φτιάχνεις άλμπουμ στο photobucket και-γενικά-να-κατακλύζεσαι-από-εικόνες.

Αν ζητάς τη γνώμη μου για το που βρίσκεται το αποκορύφωμα των φωτογραφιών, θα σου πω στο facebook. Θεωρώ πλέον, ότι αν ρίξεις μια ματιά σε οποιοδήποτε (άγνωστο) προφίλ, θα καταλάβεις κατευθείαν από τη χρήση των φωτογραφιών του σε ποιό ηλικιακό φάσμα ανήκει ο χρήστης. Κάθε ηλικία έχει το δικό της χειρισμό εικόνων. Ή αν το θες κι αλλιώς, τη δική της μόδα. Αλλιώς είναι η μόδα αν ανήκεις στα 15, 20, 25 και τελείως αλλιώς 30. Και οι τέσσερις ηλικίες χρησιμοποιούν το ίδιο μέσω αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο η κάθε μια. Εντάξει τώρα, δεν σου λέω και κάτι το καινούργιο, το ξέρεις κι από μόνη σου καλά. Όταν όμως η φωτογραφία που βγάζεις, γίνεται με στόχο και σκοπό να αναδείξεις και δημοσιεύσεις τον εαυτό σου, εκεί αρχίζει και στροφάρει αλλιώς πράγμα! Στάνταρ όμως θα βγάλεις και τον εαυτό σου! Όχι απαραίτητα αυτές που κρατάς το χέρι τεντωμένο με μαζεμένα χείλη τύπου ψαράκι, αλλά ακόμη κι αυτές που σε τραβούν οι άλλοι. Στήνεσαι στο φακό για να δείξεις πόσο τέλειο βάψιμο έχεις κάνει, πόσο αδυνάτισες ή πόσο ακριβή τσάντα κρατάει το χέρι σου, εκεί σίγουρα πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι για το πόση αξία δίνεις στην αποτύπωση της στιγμής ή έχεις βάλει τον εαυτό σου σε κατάσταση: αξιοθέατου. Γιατί ο ουσιαστικός λόγο που πρέπει να τραβάμε τις φωτογραφίες είναι για memories.

Τα μοντέλα είναι λίγα, γι΄αυτό κιόλας τα κοιτάμε αποσβολωμένοι όταν βρισκόμαστε τυχαία μπροστά τους. Οι φωτογραφίες τους που δημοσιεύονται είναι δουλεμένες από 375629 ανθρώπους με τη βοήθεια του photoshop, κι αν νομίζεις ότι αυτές που βγάζεις εσύ και ανεβάζεις σωρηδόν στο facebook έχουν κάτι από εξώφυλλο της Jessica Simpson αλά Demi Moore, ή Merilyn Monroe με φουσκωτό φουστάνι, συγγνώμη που θα σε απογοητεύσω αλλα κάπου κάνεις λάθος. Εκείνες γνώριζαν ότι ήταν διάσημες και ότι οι φωτογραφίες τους θα έφταναν σχεδόν σε κάθε σπίτι. Εσύ πόσο σίγουρη είσαι ότι δεν θα σε πειράξει αν μια μέρα ξαφνικά δεις τη φωτογραφία σου να περιφέρεται σε διάφορες ομάδες του facebook ή σε να ταξιδεύουν από mail σε mail;

Κάποια στιγμή δημοσιεύθηκε ένα στάτους στο facebook το οποίο έλεγε ότι όταν κοινοποιείς μια φωτογραφία και αυτή η φωτογραφία περιέχει κάτι το ΚΑΛΟ, τότε αυτή θα φτάσει σε χρόνο ντε τε μέχρι τη Νότια Κορέα. Μπορεί να δεις το λινκ της να το δίνουν ελεύθερα σε άσχετα φόρουμς, να στολίζει κείμενα μέσα σε blogs..να ξέρεις όμως ότι σίγουρα κάπου αλλού θα φτάσει.

Ωραία με όλα αυτά τα θεωρητικά αλλά να σου πω τι κάνω εγώ. Οι φωτογραφίες που έχω είναι άπειρες…πραγματικά δεν ξέρω πόσες. Ως πρώτο παιδί, οι γονείς μου φρόντισαν να αποτυπώσουν και εκτυπώσουν όλα τα σημαντικά (αλλά και μη) στιγμιότυπα της ζωής μου. Αργότερα, όσο μεγάλωνα ξεκίνησα να βγάζω κι εγώ φωτογραφίες που από εκεί και πέρα άρχισε το τρελό το χάος!! Όσο περισσότερες φωτογραφίες έβγαζα, τόσο μάθαινα να στήνομαι μπροστά σε ένα φακό που δεν με τρόμαζε, τόσο έβγαινα αλλιώς κι αλλιώτικα, κι όσο βρισκόμουν πίσω απ’ το φακό, τόσο μάθαινα και το μπροστά(και τούμπαλιν). Είχα και έχω μια άνεση μαζί της, αυτό όμως δεν παύει να αναιρεί το γεγονός ότι αν δω κάπου κάποια φωτογραφία μου να τριγυρνάει ελεύθερα δεν θα νευριάσω. Κι ας λένε κάποιοι ότι όταν κάποια φωτογραφία πουλάει, φεύγει. Όσο κι αν μαγνητίζει ένα περιεχόμενο, οι φωτογραφίες μου είναι δικές μου και μόνο. Για να μη χάσω λοιπόν τη μπάλα με όλα αυτά τα «κλικ» που πετάγονται μπροστά μου, ακολούθησα την εξής τακτική. Όρισα κάποιες φωτογραφίες αποκλειστικά για το άλμπουμ (ναι ακόμη εκτυπώνω, όνειρό μου να εκτυπώσω σε καμβά), κάποιες για το facebook, κάποιες άλλες για το blog και μένουν μερικές για πάντα στον σκληρό. Έτσι αν κάποια στιγμή διαρρεύσει μια φωτογραφία μου (γκουχ γκουχ), θα ξέρω τουλάχιστον από που την πήραν. Επιπλέον, το facebook σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις ποιοί φίλοι σου θέλεις να βλέπουν τι. Άρα, να ένα ακόμη μονοπατάκι που θα σε οδηγήσει να μάθεις από που πήραν τη φωτογραφία σου. Γιατί το να την δίνεις εσύ σε κάποιον είναι οΚ, το να στην παίρνουν χωρίς καν να σε ρωτήσουν είναι ένα trouble. Μεγάλο trouble.

ΥΓ1: Δεν θα σου πω να μην ανεβάζεις φωτογραφίες, γιατί θα ήταν καθαρά «δάσκαλε που δίδασκες». Εξάλλου είναι μια νέα μόδα κι όταν έστω και για λίγο ακολουθείς τη μόδα, νιώθεις μια μικρή ασφάλεια, μια επαλήθευση ότι δεν αποκλίνεις από τις σύγχρονες τάσεις. Σκέψου όμως αν προσπαθείς να ζεις γεγονότα, με σκοπό να τα βγάλεις όσο καλύτερα μπορείς σε μία φωτογραφία για να τα δείξεις ένα βράδυ στους διαδικτυακούς σου φίλους.

 

ΥΓ2: Αν τις βγάζεις για να το δείξεις, η ζωή σου αρχίζει ν’ αποκτά άλλο νόημα, που δεν ξέρω αν είναι από τα καλά αλλιώς κι αλλιώτικα.

 

ΥΓ3: Και είναι πολύ πιο όμορφο να κοιτάς τις φωτογραφίες σου και να αναπολείς εκείνες τις ανέμελες στιγμές που σου πέταξαν την τούρτα καταπρόσωπο, παρά να λες, κοίτα πως ετοιμαστήκαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες με το τότε καινούργιο iPhone. Ίσως και πιο ιντριγκαδόρικο. Και πιο περιπετειώδες.

 

ΥΓ4: Αυτό που συνηθίζω να φωτογραφίζω είναι πρόσωπα. Πρόσωπα κλαμένα, νευριασμένα, αγχωμένα, σέξι, παθιασμένα, αδιάφορα, αφηρημένα… και έχω να σου πω ότι το κάθε πρόσωπο έχει τη δική του ομορφιά! Και ναι, μπορώ να κάθομαι με τις ώρες στην Ικτίνου της Θεσσαλονίκης κοιτώντας όλα αυτά τα εκθέματα. Γιατί φυσικά το στυλ που μαγνητίζει εμένα είναι ασπρόμαυρο, μαζί με λίγες πινελιές κόκκινου που και που, με κάτι από ρεαλιστικό τοπίο. Να σε τι χρώματα δεν μπορώ να με βλέπω να πρωταγωνιστώ.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

*Και κάνε ένα «κλικ» απόψε τη βροχή.

 

Photos by: Pinterest_Home, εκτός τελευταίας

 

Advertisements

12 comments

  1. Μου εκανε κλικ οτι έγραψες ναι …καλό ξημέρωμα καλη μου Ανδριανα εδω βρεχει αρκετά…ναι στην θεσσαλονικη…πολυ όμορφος ο τρόπος της αναλύσεις σου…

    1. Καλημεραααααα. Ναι βρέχει Θεσσαλονίκη…Ξεκίνησαν τα πρωτοβροχια…:):) ζακετα, ζεστά παπούτσια κ ομπρέλες… Ίσως κ λίγη μελαγχολία

  2. Και η ζωή τραβά φωτογραφίες τις στιγμές σου. Είναι οι αναμνήσεις σου!! Και τις κρατά καλά κλεισμένες στο μυαλό σου ώστε όταν έχεις ανάγκη να τις θυμηθείς να μπορείς εύκολα να τις βρεις.
    Να σου πω τι μου αρέσει εμένα στις φωτογραφίες; Ότι δεν ξέρεις κάποιους ανθρώπους και ίσως να έχεις βρεθεί στις φωτογραφίες τους, ξέρεις κάπου στο background. Είναι μαγικό αν το σκεφτείς, πως μπορεί να βρίσκεσαι και να συνοδεύεις μια πολύ σημαντική στιγμή στην ζωή κάποιου ανθρώπου και εσύ ούτε που το γνωρίζεις…
    Όμορφο απογευματάκι να έχεις Αντριάνα, γεμάτο χρώματα και όμορφες στιγμές!!

    1. Τι ωραία αυτά που λες… Όλοι κάποια στιγμή μπορει να τύχει να στολιζουμε το background μιας φωτογραφίας κ να μη το μάθουμε ποτέ. Καλή νύχτα drama queen, φιλια πολλα χχχ!!

      1. Αχ αυτό που λέτε κορίτσια μου έχει συμβεί και μάλιστα έχω γίνει και έκθεμα χαχαχαχαχ. Ναι ναι όπως τα ακούτε. Τι εννοώ;
        Υπήρχε μια κοινωνική εκδήλωση στην οποία παραβρέθηκα και για να μην σας τα πολυλογώ με είδα ,τυχαία ομολογώ, σε έκθεση που είχε κάνει ο εν λόγω κύριος φωτογράφος.
        Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα. Σε φιλώ.

        PS1. Νομίζω ότι λάτρεψα το συγκεκριμένο κείμενο σου .

        1. Καλησπέρα melita…πρέπει να είναι πολύ ωραίο να σε αποτυπώνουν πάνω σε έναν καμβά. Να σε βλέπουν οι άλλοι από την οπτική της τέχνης…Μαγεία… Και συνήθως οι φωτογράφοι λατρεύουν τα πρόσωπα (αλλά και γενικά τους ανθρώπους) που έχουν κάτι ξεχωριστώ πάνω τους. Ένας θεατής βλέπει μια φωτογραφία όπως του την παρουσιάζουν. Και σε μία έκθεση, παίρνει σίγουρα άλλη αξία. Καλό σου βράδυ:) Φιλια.

  3. Μου αρέσει να ανεβάζω δικές μου φωτογραφίες με τις αναρτήσεις μου, όπως μου αρέσει να ψάχνω και για περίεργες φωτό στο google!
    Εδώ στο βουνό της ΒΑ Αττικής δεν έχει ρίξει σταγόνα και η γη διψάει για βροχή!
    ‘Όμορφη και τρυφερή ανάρτηση! 🙂

    Καλό μας βραδάκι! 🙂

    1. Αν το google είχε στόμα και έπαιρνε πρωτοβουλίες δεν ξέρω αν θα με άφηνε να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ… Ψάχνω ότι πιο περίεργο υπάρχει με την πιο τρελή λέξη για αναζητηση. Πλέον όμως μόνο τα βλέπω ενώ παλιά τα αποθήκευση κιόλας. Καληνύχτα, φιλιααα:)))

  4. Φωτογραφίες..στιγμές που κρατάς για πάντα ζωντανές!
    Τι ωραίο συναίσθημα να μην αφήνεις στιγμές να χαθούν..
    όμορφο post Αντριάνα μου..καλό βράδυ να έχουμε 😉

    1. Οι στιγμές δεν φεύγουν αρκεί να τις ζούμε εντονα… Με τη φωτογραφία ανακαλουμε το παρελθόν μπροστά μας προσπαθώντας μερικές φορές να το ξαναζησουμε έστω κ με τη μνήμη. Φιλια πολλα!!!:)

    1. Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο μου evagkarag.. και καλωσόρισες στο σπιτικό μου και καλή ανάγνωση. Θα επισκεφτώ σε λίγο κι εσένα. Φιλιά πολλά και καλό μεσημέρι:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s