Hallomee

Νύχτα άπλωσε τα μαύρα της πέπλα..και στις 31 Οκτωβρίου του 19 αιώνα ξεχύθηκαν στους δρόμους της Σκωτίας και της Ιρλανδίας άνθρωποι φτωχοί. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, χτυπούσαν κουδούνια και σε κάθε ανοιγμένη πόρτα έδιναν ευχές για την Ημέρα των Ψυχών παραμονές Αγίων Πάντων με αντάλλαγμα κάποιο φαγητό.  Χρόνια αργότερα, οι μετανάστες εκείνων των περιοχών μετέφεραν το έθιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής που ονομάστηκε Halloween, και φτάσαμε ως το παρόν με τη γνωστή μεταμφίεση σε μάγους, μάγισσες, φαντάσματα και δρακουλάκια. Ήρωες εμπνευσμένοι από ταινίες θρίλερ. Στην πλειοψηφία τους πλέον οι μεταμφιεσμένοι είναι παιδάκια που περιφέρονται και εκείνα από σπίτι σε σπίτι ρωτώντας «trick or treat». Οι σπιτονοικοκύρηδες τρέχουν να ανοίξουν την πόρτα αγκαλιά με μια γαβάθα sweets και τα γλυκά που πρωταγωνιστούν στη μέρα είναι καραμελωμένα μήλα, κολοκυθόπιτες, κολοκυθόψωμα, pop_corn με γεύσεις και άλλα κεικ των ψυχών. Έξαλλου αυτό το διάστημα είναι και η εποχή της κολοκύθας.

Άλλες φήμες θέλουν το έθιμο αυτό να συνδέεται με την αρχαία Κέλτικη γιορτή Σάουιν που σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του Χειμώνα. Η λέξη Halloween, προέρχεται από το all hallow even που δείχνει την παραμονή των Αγίων Πάντων. Θεωρείται μακάβρια και παγανιστική γιορτή, είναι μέρα που μπορούν οι ζωντανοί να έρθουν σε επαφή με τις ψυχές των νεκρών. Αναμιγνύονται. Σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, χρόνια πίσω, γιόρταζαν την πρωτοχρονιά στη 1 Νοεμβρίου και πίστευαν ότι στο τέλος του χρόνου έρχονται στη γη φαντάσματα, ψυχές νεκρών κ.α. και οι Κέλτες  φορούσαν κατάλληλη ενδυμασία από δέρματα ζώων.

Αυτό το διάστημα τα σπίτια και οι βιτρίνες μαγαζιών του Δυτικού κόσμου είναι στολισμένα με κολοκύθες_φαναράκια, ιστούς αράχνης, ανθρώπινους σκελετούς και κρεμαστές μαγισσούλες. Χρώματα του μοβ, του πορτοκαλί, του κίτρινου και του μαύρου. Ίσως και λίγο κόκκινο για αίμα.

Και όλα αυτά φίλη μου (και φίλε μου) για μένα. Ναι, ναι! Τα έφτιαξαν για μένα. Ήξεραν από τα έγκατα του παρελθόντος ότι στις 31 Οκτωβρίου θα γεννιόταν ένα καστανό κορίτσι όλο μάτια, με όνομα ξενόφερτο, στα μεσογειακά τα μέρη. Ήξεραν ότι θα της αρέσουν πολύ οι γιορτές των γενεθλίων και έστησαν ολόκληρο «patchwork πάπλωμα γιορτής» από διάφορα μέρη του κόσμου. Σαν να την καλούν να τα επισκεφτεί ένα πράγμα. Από την Ιρλανδία και τη Σκωτία, μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό. Ναι, ναι, το Μεξικό που αν ποτέ καταφέρει αυτό το κορίτσι να πάει εκεί, θα έχει κατακτήσει ένα από τα όνειρα ζωής. Είδες φίλη μου; Άλλα όπως λέει και η μαμά μου «αργά αργά εσύ…ως και στην κοιλιά δέκα μήνες κάθισες». Μη γελάς…seriously! Επιπλέον, στις 31 Οκτωβρίου είναι και η Παγκόσμια μέρα αποταμίευσης πράγμα το οποίο δεν ξέρω αν το αντιπροσωπεύω επάξια, οπότε προτιμώ να μείνω μόνο στο halloween…στο hallomee…

Το κείμενο το γράφω πάνω στην αλλαγή 30 με 31 και δεν ξέρω πως θα βγει αυτή η μέρα… άλλοτε με βρίσκει σε προορισμούς με άρωμα πρωτεύουσας και γαλάζιο κουτί σοκολατάκια, άλλοτε σε ορεινά χωριά και άλλοτε στις βάσεις μου όπως φέτος. Θα επιστρέψω με σχόλιο κάτω από αυτό το κείμενο (όπως κάνω συχνά-πυκνά τελευταία) για να μοιραστώ μαζί σου πως κύλισε η μέρα μου.

 

Προς το παρόν, φιλιά πολλά!!

Αντριάνα!:)

Advertisements

Ο εαυτός μου κι εκείνος.

Δεν είμαι η Αντριάνα. Ούτε και θα μπορούσα να είμαι εκείνη. Έχουμε βρεθεί ξανά μαζί, σε προηγούμενο κείμενό μου εδώ μέσα. Κάπου εκεί, μεταξύ Αλήθειας και Ψέματος, Μοναξιάς και Παρέας. Κάποια στιγμή πρέπει και να σου συστηθώ ε; Προς το παρόν κάθισα, έγραψα αυθόρμητα και μου βγήκε αυτό:

Δύο Σκηνές
…Ισπανικό τάνγκο , κόκκινο κρασί και τα μακριά, σπαστά , σκούρα μαλλιά της…
…Ουίσκι, τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα και το μεγάλο λευκό ταβάνι…
…Έρωτας μαζί της , ζεστά χάδια, σ’ αγαπώ…
…Σεξ, πώς τη λένε…;;; ,θα τα πούμε κάποια στιγμή…
…Πρωινό ξύπνημα, γλυκό φιλί, χαμόγελο…
…Πρωινό ξύπνημα, κόκκινα μάτια, τέλος ο καπνός και τα χαρτάκια…
Χωροχρονικά παιχνίδια μιας ανώτερης φυσικής. Από την Εδέμ στο Χάος και από το Χάος στην Εδέμ………..
……..Και εκεί έρχεται ο καλύτερος μου φίλος και μου λέει καλημέρα! Με σηκώνει,
με πλένει, με ξυρίζει μου φοράει ένα από τα ακριβά πουκάμισα μου, μου τονίζει πόσο έξυπνος είμαι
και μου εύχεται καλή τύχη για μία ακόμη δύσκολη αλλά πετυχημένη μέρα… Και εγώ του αποκρίνομαι “Καλημέρα εαυτέ μου».

photos by: pinterest.com

SAIL

Υπάρχουν μερικές Δευτέρες που είναι πραγματικά καλές. Ναι οκ, αν είσαι θύμα του βάρβαρου πρωινού Δευτέρας αυτή τη στιγμή με μισείς που γράφω αυτό αλλά όντως μου αρέσουν:). Δεν ξέρω πως έτυχε αυτό το διάστημα αλλά στο πρόγραμμα αυτής της μέρας έβαλα όλη τη θεωρία μαζεμένη. Και να τελικά που ξεκινάει αλλιώς η εβδομάδα από το να ντύνεσαι να στολίζεσαι και με τον καφέ στο χέρι να τρέχεις Δευτεριάτικα να είσαι στην ώρα σου μετά από Σαββατοκύριακο.  Και τι Σαββατοκύριακο…

Γιατί σαν κλασσική φοιτήτρια που ανήκει στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, φρόντισαν και μου άφησαν ελεύθερη Δευτέρα. Πες μου τώρα, δεν είναι αυτό καλός λόγος για να παίρνεις σβάρνα τα τριήμερα; Αν δεν είναι αυτός, τότε ποιος είναι;

Πήρα συντροφιά τη Lalaland και ξεκινήσαμε για μια ακόμη φορά να αλωνίσουμε Ελλάδα. Έγραψα και ένα κείμενο κατά τη διαδρομή αλλά είπα να μη στο δώσω γιατί είναι κατά πολύ ακαταλαβίστικο. Αλήθεια τη Lalaland την ξέρεις; Τώρα θα με ρωτήσεις, πως κατάφερες και πέρασες από Μπωντλαίρ, σε ιστορία ενηλικίωσης…αλλά σου λέω ότι συνεχίζω με Νευρομάντη και δεν θα με ρωτήσεις καν!:):)

ΥΓ1: Κι έτσι ήρθαν οι τύψεις να στρογγυλοκαθίσουνν πάνω απ’ το κεφάλι μου κάνοντας πικ-νικ, τρώγοντας εμένα για κυρίως πιάτο. Διότι ο τίτλος αυτού του κειμένου θα μπορούσε να ήταν «Σταφύλια με κάστανα (+guinness, +ημίγλυκο, +Havana Cola…)» που ακόμα και λίγο καιρό να έχεις που με διαβάζεις, ξέρεις ότι σε λίγο καιρό έχω παράσταση και με όλη αυτή τη χημεία σου έρχεται να μου φωνάξεις «που πααας βρε καημένο να χορέψεις που το παίζεις και λιγόφαγη; «…. και πόσο δίκιο θα’ χεις!!

ΥΓ2: Ουφφ…το έγραψα και έφυγε μερικό βάρος τύψεων από πάνω μου.

ΥΓ3: Τώρα αν αύριο πρωί φτάσω στην αίθουσα χορού και καταλάβει ότι δεν έκανα καμία προετοιμασία θα την έχω λίγο άσχημα. Αν καταφέρω και τα μπαλώσω …

ΥΓ4: Εντωμεταξύ, μπήκα πρώτη φορά σε μάθημα Ιατρική πρώτου έτους. Μα πόσο πολύ μπορεί να μοιάζουν οι φοιτητές μεταξύ τους…

ΥΓ5: Σε αυτό το τριήμερο φίλη μου πήρα σβάρνα τα πανεπιστήμια. Μαθηματικό, Κτηνιατρικό,  Νομικής, Χημικό κ.α.

ΥΓ6: Θα ήθελα πολύ να σου δώσω ένα κομμάτι της πτυχιακής μου, αλλά έχω την υποψία ότι θα βαρύνει το κείμενο όποτε το αφήνω ως έχει.

ΥΓ7: Τα υστερόγραφα πηγαίνουν κι έρχονται και θα κλείσω με ένα τελευταίο. Τι λες καθώς κάθεσαι με τις ώρες στον υπολογιστή να στριφογυρίζεις τους αστραγάλους σου; Γυμνάζεις ένα σορό μυς μαζί και με τους προσαγωγούς. Μετέφερε το βάρος του σώματος σου στο ένα κόκκαλο του ισχιακού οστού και μετά στο άλλο. Στηρίξουν για λίγα δευτερόλεπτα στις παλάμες σου καθώς τις έχεις τοποθετήσει στο κάθισμα της καρέκλας. Πάρε πολύ βαθιά ανάσα και άφησε την να βγει σιγά σιγά έχοντας τα χέρια σου πάνω στο στομάχι σου. Καθώς κάθεσαι με τον υπολογιστή μπροστά σου στρίψε προς τα πίσω μια από τα δεξιά και μια από τα αριστερά και αγκάλιασε την καρέκλα. Δεν είναι απαραίτητο να τρέχεις στα γυμναστήρια τέτοιες δύσκολες εποχές, ούτε για να χορέψει θα πρέπει να ανεβαίνεις πουέντ από τα 12. Υπάρχουν τόσα πολλά μη κουραστικά πράγματα που μπορείς να κάνεις. Μη κοιτάς που εγώ είμαι μια γαϊδούρα και δεν πήγα στη θάλασσα να χορέψω με την άμμο όπως έπρεπε. . . Από αύριο όμως(για σενα σήμερα) ξέρω, ότι θα σηκωθώ αναμαλλιασμένη και πρησμένη από τον ύπνο. Θα τρέχω να βρω σιδερωμένη φόρμα. Θα βουτήξω σημειώσεις-τσάντα-στυλό-τετράδια και θα οικτίρω την ώρα και τη στιγμή που δεν έκλεινα τον υπολογιστή νωρίτερα για να κοιμηθώ επιτέλους στην ώρα μου. Και μόλις πιω την δεύτερη μεταξύ τρίτης γουλιάς καφέ, θα αρχίσει να λειτουργεί του μυαλό μου και να ξυπνά η γνωστή γκρίνια του ΔενΕχωΧρονο.

Καλή σου μέρα.

Φιλιά, Αντριάνα!

*»2,5 ώρες μετά βρίσκομαι στον προορισμό μου και για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι τα δαιμόνια της τύχης με περιπαίζουν. Ούτε καν για το αν θα κοιμηθώ το βράδυ στο κρεβάτι μου. Τη λέξη ΑΠΕΡΓΙΑ φόρεσε για φωτοστέφανο η ταμπέλα του λεωφορείου και η μπαταρία μου στο 10%!! Όταν λέω ότι αυτά τα μηχανήματα έχουν ψυχή και είναι του διαβόλου, κάτι τέτοια βλέπω και «αυτοεπαληθεύομαι»…μισό να πάρω ένα Cappuccino με άφθονη κανέλα γιατί βλέπω τα γαμψά νύχια της νύστας να απειλούν τα ματόκλαδα μου και δεν μπορώ να συμμετέχω σε (σχεσική) κουβέντα…»Το σπίτι μας χορεύει, πάνε τα πράγματά σου πιο εκεί ρε συ Κ.!»…Γελάω διαβάζοντας τη Lalaland και γελάει αντανακλαστικά κι εκείνη μαζί μου…Βάζει στα ηχεία το Fuck You από Archive αντικαθιστώντας τη γοητεία του Φωτιά στα Σαββατόβραδα, λίγο πριν ανεβούμε στα παπούτσια μας και πάρουμε ανάσα κέντρου πόλης…»κορίτσια;»  «έλα»  «μπορείτε να κοιμηθείτε ή τραγουδάτε από μέσα σας;»  α)»φωτιά με φωτιάά…»   β)»βρήκα το κλειδί…»  γ)»τραγουδάω» … Μου μυρίζει θάλασσα, ο ήλιος καίει και μου μοιάζει το σκηνικό με κυκλαδίτικη ανεμελιά, δεν έχουν αποθηκευτεί καν ακόμα τα T-Shirts…ήρθε το βράδυ και πάγωσα…». Και γιατί Sail; Τίποτα μωρέ…απλά όλο το Σαββατοκύριακο το έβαζα να παίζει ανά μισή ώρα με τέρμα τα ηχεία. Ψιλοπράγματα.

Το βρήκα σου λέωωωωω!

Ε.μα.πια!! Το.έψαχνα.τόσο.καιρό!! Αλήθεια σου λέω. Πατούσα πιθανά ονόματα στο internet, ρωτούσα κορίτσια στην ομάδα μου, άκουγα άλλα που μπορεί να μοιάζουν για να παραπέμψουν. Ούτε κι εγώ θυμάμαι τι μπορεί να έκανα για να το βρω. Αλλά είδες; Αρχίζει κάποια θεία δύναμη να δείχνει λύπηση και σήμερα μου μοίρασε απλόχερα τη γνώση της. Κάτι σαν απομηχανηςθεος ας πούμε.

Όσες σβούρες κι αν έφερα το κομμάτι όλο κατέληγα στο Murcof Rostro χωρίς να είναι αυτό που θέλω. Και ναι, ναι, ιδού αυτό που ήθελα: http://www.youtube.com/watch?v=iJl-yvWxJx4&feature=fvwrel*

Και όχι. Αυτό δεν αποτελεί γεγονός για να του αφιερώσω ολόκληρο κείμενο τη στιγμή που από τον ελεύθερο χρόνο που έχω σε διάσταση ωκεανού, τρέφομαι με σταφύλια και κάστανα και πατάω το decline σε κλήσεις μαμάς γιατί απλά δεν-έχω-χρόνο-να-αναλύσω-όλη-τη-μέρα-του-πρωτότοκου-παιδιού-της-που-ξενιτεύτηκε-σταξένα-και-να-παίξω-πειστικά-τορόλο-ότι-πήρα-πίσω-ταεξαφανισμένα-κιλάμου-που-όλο-πέφτουν-και-πέφτουν.

ΘΕΛΩ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΟΥ! Και τι σημαίνει αυτό. Αυτή που σου γράφει όλα αυτά τώρα (αυτή που κάνει τον ξερόλα στα πάντα; Ναι, αυτή) δεν έχει ιδέα από ταινίες. Δεν πρόλαβα να ασχοληθώ και με αυτό σ’ αυτή τη ζωή. Το τραγούδι λοιπόν που σου έδωσα παραπάνω, είναι soundtrack κάποιας ταινίας με όνομα «BABEL». Δεν την έχω δει. Δεν ήξερα καν ποιοι παίζουν. Διάβασα την υπόθεση και μερικές κριτικές. Αλλά θέλω κι άλλες γνώμες.

Αν λοιπόν, εσύ που μου μιλάς και σου μιλώ έχεις δει την ταινία, θέλω να μου πεις την άποψη σου. Να μου πεις πως σου φάνηκε, αν σε ενθουσίασε, αν σε μαγνήτισε, αν τη στιγμή που έπαιξε η μελωδία συνέβαινε κάτι το σημαντικό, κάτι που αν το ακούσεις ξανά θα σε ταξιδέψει εκεί. Τι ακριβώς διαπραγματεύεται κατά τη γνώμη σου; Τι γεύση σου άφησε στο τέλος;

Ακούγοντας τη μελωδία, φαντάζομαι ότι κάπου υπάρχει ένας πόνος…μία θλίψη…μια ματαίωση…άρα και μία αυτογνωσία. Ίσως πάλι, να είμαι επηρεασμένη από τη χορογραφία, γιατί ίσως να είναι το κομμάτι μου:/. Και επειδή αυτή τη μελωδία την έχουν μάθει απ’ έξω και οι τοίχοι του σπιτιού μου, θέλω να τη γνωρίσω καλύτερα.

Κι αν δεν γνωρίζεις την ταινία ούτε σαν τίτλο, δεν πειράζει. Θα τη δούμε μαζί την Κυριακή, αν δεν κοιμηθούμε μέχρι το τέλος.

ΥΓ: «Το Παρίσι αλλάζει! Όμως τίποτα μες στη μελαγχολία μου δεν μετακινήθηκε! Μέγαρα καινούργια, σκαλωσιές, όγκοι, παλιά προάστια, όλα για μένα μετατρέπονται σε αλληγορία και οι πολύτιμες αναμνήσεις μου είναι κι απ’ τους βράχους πιο βαριές»   Charles Baudelaire, Τα άνθη του κακού.*

 

*ε, αυτά τα δύο πρέπει κάπως να συνδεθούν. Πρέπει…

 

 

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: Νατάσα Καρακατσάνη

Το σώμα που ζητάς..

Γιατί όταν κοιτάμε ένα ανθρώπινο σώμα, ο καθένας εστιάζει σε διαφορετικά σημεία; Τι είναι αυτό που κάνει μια παρουσία να λάμψει στο χώρο; Μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλωθεί χωρίς λόγια; Θεωρείς ότι η τέχνη είναι μέσω επικοινωνίας όταν τα λόγια δεν βρίσκουν τη σωστή σειρά; Πιστεύεις ότι υπάρχει ομορφότερο πράγμα στη φύση από το ανθρώπινο σώμα;

Η ομορφότερη στιγμή του ανθρώπου είναι όταν η σκέψη του βρίσκεται σε απόλυτη σύνδεση με το σώμα του. Όταν δείχνει με το σώμα του αυτό που τριγυρνάει στο μυαλό του. Όταν σωματοποιεί τη σκέψη του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν το σώμα τους. Αν τους προκαλέσεις να στο περιγράψουν θα δεις αμέσως με πόσες λίγες λέξεις θα αρκεστούν, ενώ είναι τόσο πλούσιο.

Αν σου πω ότι πονάνε τα ισχιακά οστά μου, τι θα πλάσει η φαντασία σου; Ξέρεις ποια είναι; Αυτά πάνω στα οποία καθόμαστε.

Γιατί μερικά κορίτσια όταν βγαίνουν βράδυ έξω και τις ακουμπάνε βία με υπονοούμενα, νιώθουν μια αποκρουστική αηδία;

Γιατί μερικά αγόρια όταν βλέπουν γυμνό σώμα τρέχει η φαντασία τους με τάχιστους ρυθμούς;

Κι όχι, δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα θα αρχίσω το μονόλογο για το ανθρώπινο σώμα. Απλά ήθελα την αφορμή που ήρθε. Πριν χρόνια. Όταν κάποιος με πλησίασε πολύ κοντά στο δρόμο χωρίς να τον δω και αντανακλαστικά σήκωσα το χέρι μου ασπίδα. Ήταν η αρχή για να μάθω(-καταλάβω) τι είναι αυτό που υπάρχει μέσα στη σκέψη, που κάνει το σώμα να αντιδρά αντανακλαστικά σε κάθε βίαιο χειρισμό που ανυποψίαστα του επιβάλουν. Τι είναι αυτό που φοβίζει όταν κάποιος πάει να σε αγγίζει χωρίς να το θέλεις. Ξέρεις…όσο «ανοιχτός» λαός κι αν θέλουμε να είμαστε, με το σώμα μας ήμασταν και είμαστε συντηρητικοί και καιρός είναι να το παραδεχτούμε.  Μας έχουν κάνει να νιώθουμε ενοχές γι’ αυτό, να ντρεπόμαστε και να πλημμυριζόμαστε από τύψεις κάθε φορά που βάζουμε ή βγάζουμε κιλά, ή ότι άλλο τύχει. Αν πιάσεις το ισχιακό οστό μπροστά σε κόσμο θα ακούσεις ένα «ιιι…σε βλέπουν, μη πιάνεσαι εκεί!» ενώ στην ουσία είναι ένα κόκκαλο όπως όλα τα άλλα. Η σκέψη μας τρέχει και σε πολύ γρήγορους ρυθμούς προσαρμόζει «αθώες» εικόνες του ανθρώπινου σώματος σε αντικείμενα σεξουαλικού υπαινιγμού. Έχεις παρατηρήσει από πόσο νωρίς πονηρεύουμε τους ανθρώπους λέγοντας εκφράσεις: σήκωσε το παντελόνι σου, φαίνεται το εσώρουχό σου, κατέβασε το φόρεμα…μη βάζεις τα χέρια εκεί…μη…μη… κι ενώ ξεκινάμε τη ζωή με μεγάλη επιθυμία για να μάθουμε το σώμα μας, στην πάροδο των χρόνων κάπου το χάνουμε. Και είναι κρίμα.

Πέρα από θεωρητικό όμως, υπάρχει και το πρακτικό. Αν σου πω, ότι χορεύω αυτό το τραγούδι στο πάτωμα, το φανταστείς, και τελικά η πραγματικότητα είναι αυτή,  πόσο συνδέονται αυτά τα δύο μεταξύ τους.

ΥΓ1: Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από ένα ανθρώπινο σώμα, όπως κι αν είναι αυτό. Είναι πραγματικά πανέμορφο όταν η σκέψη σου περνάει στο σώμα σου. Ακόμα και στη στιγμή της γέννησης φαίνεται αυτό. Τη στιγμή που θρηνείς για τον άνθρωπο που μόλις έχασες. Τη στιγμή που κλαις στα πατώματα. Τη στιγμή που πετάς στα ουράνια.

ΥΓ2: Και να που σήμερα μου είπαν ότι παραλίγο να μπω στην αφίσα της παράσταση αλλά δεν έγινε. Όμως, είναι κάτι που θα μου φαινόταν άδικο αν συνέβαινε. Δεν είναι μόνο το δικό μου σώμα που συμμετείχε όλους αυτούς τους  μήνες, ούτε μόνο η δική μου παρουσία καθοριστική για την εξέλιξη της έρευνάς μας.

ΥΓ3: Μεταξύ των σωμάτων υπάρχει αλληλεπίδραση ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε. Σε έναν εργασιακό χώρο, σε μία διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, σε μια σεξουαλική επαφή(μη με κοιτάς στραβά κι αυτό μέσα στη ζωή είναι).

ΥΓ4: Απλά είναι λίγο κάπως να κάνεις σύγχρονο και αυτοσχεδιαστικό χορό και να μετράς κινήσεις μη τυχόν ξεφεύγουν και αγγίζουν τα όρια του αισθησιακού. Και είναι επίσης κάπως, να προσέχεις μέχρι τελευταία στιγμή τα κοστούμια για να μη πέφτει το μάτι του θεατή αλλού από εκεί που θέλεις. Αλλά για μια στιγμή, κι όταν κυκλοφορούμε χαλαρά στους δρόμους δεν ισχύει κάτι τέτοιο;! Ή μήπως εκεί δεν ισχύει σε τόσο μεγάλο βαθμό γιατί δεν χορεύεις αλλά περπατάς; Μήπως η εικόνα του ανθρώπινου σώματος μεταβάλλεται σύμφωνα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται; Μάλλον ναι…

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

photos by: pinterest.com

Forthandback

Έχουν μαζευτεί καμια δεκαπέντε emails που δεν πρόλαβαν να ανοιχτούν. Βιβλία έμειναν απείραχτα εδώ και μέρες ενώ έπρεπε να διαβαστούν. Η λίστα του super market έμεινε για μέρες κολλημένη στο ψυγείο ενώ έπρεπε ήδη να σχηματίζεται η επόμενη. Και φίλες γκρινιάζουν γιατί δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις ούτε στο τηλέφωνο ενώ θα έπρεπε ήδη να έχετε κλείσει ένα οχτάωρο με freddo. Άτιμος μήνας ο Οκτώβριος, μου πάει κόντρα! Προσπαθώ να πέσω πάνω του μήπως καταλάβει τι μου κάνει. Να του φωνάξω ότι δεν μπορεί να παίζει εκείνος με το πρόγραμμα μου, αλλά εγώ με το δικό του.  Κι αυτός ο μήνας έχει ένταση. Και νεύρο. Ίσως και λίγα νεύρα. Με πίεση μεγάλη. Με χρόνους που μου αρκούν για λίγα ενώ εγώ θέλω τα πολλά. Το τίποτα που το αναπολώ και το όλα που παιδεύομαι. Δεν είναι ωραίο να χάνεσαι με τις ώρες πάνω σε ένα πλάνο αλλά έχει ενδιαφέρον να κυνηγάς τα λεπτά για να συναγωνιστείς μαζί τους. Και σκοντάφτω σε εμπόδια. Και λάθη. Και ο χρόνος τρέχει εναντίον μου. Γυρνώ σπίτι έτοιμη να φλερτάρω με τον υπολογιστή που με κοιτά κατάματα αλλά ξαφνικά αρνούμαι να ανταποδώσω. Οι δυνάμεις αθόρυβα εγκαταλείπουν και φαντάζει το κάθε τι αδύνατο να υλοποιηθεί. Αυτός ο Οκτώβρης με ελέγχει και αποσυντονίζομαι, κι ας λένε ότι είναι σέξι να σε ελέγχει κάποιος.

Θέλω να σου πω πολλά, αλλά δεν μπορούν οι λέξεις να μπουν σε λογική σειρά. Είναι βλέπεις και η νύχτα που ρουφά μέρος της ενέργειάς μου. Κάθε Πριν και κάθε Μετά μιας χορευτικής παράστασης που δίνω, υπάρχει μια παράλογη ένταση. Τα 4 λεπτά απόλυτης σιγής που χρειάζομαι σε κάθε Πριν και οι φορτισμένες ώρες που ακολουθούν σε κάθε Μετά. Και θέλεις απλά να κατακτήσεις τη σκηνή. Την ώρα της παράστασης δίνεις όλο σου το είναι. Συσσωρεύεται όλη σου η ενέργεια. Συγκεντρώνεσαι καλά στο στόχο. Γίνεσαι ένα με την ομάδα σου και λειτουργείς αλληλεπιδραστικά. Γίνονται λάθη και υπάρχουν στιγμές αμηχανίας. Νιώθεις.εσωτερικά.αυτό.που.προσπαθείς.με.το.σώμα.σου.να.μεταδώσεις!  Ξέρεις…η σκηνή δεν συνηθίζεται ποτέ. Γιατί δεν μπορεί ποτέ να είναι η ίδια. Δεν έχεις ποτέ το ίδιο κοινό μπροστά σου. Δεν έχεις ποτέ το ίδιο θέμα να διαπραγματευτείς. Δεν έχεις ποτέ την ίδια αφετηρία έμπνευσης. Δεν είναι ποτέ ίδια η κριτική που εισπράττεις, οι αντιδράσεις, η αύρα του αλλουνού. Όσες φορές κι αν εκτεθείς σε κοινό δίνοντας παράσταση, αυτό το σκηνικό δεν συνηθίζεται ποτέ. «Είναι σαν να κάνεις σεξ, με κάθε φορά διαφορετική γυναίκα» όπως είπε κι ένας ηθοποιός.

Και κάπου εδώ κλείνω τα μάτια. Μήπως μπορέσω να φανταστώ το μέλλον του Οκτώβρη αλλά το χάνω. Με κερδίζει συνεχώς χωρίς καν να δω τα όπλα του. Την καλημέρα μου.

Φιλιά, Αντριάνα!

photo by: pinterest.com

Bitter Chocolate Cake…?

Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναπεί, αλλά αγαπημένη μου μέρα είναι η Παρασκευή. Έχεις ενέργεια από το πρωί που σηκώθηκες νωρίς, ξέρεις ότι είναι η τελευταία(;) εργάσιμη, αύριο είναι Σάββατο και το βάρβαρο πρωινό Δευτέρας φαντάζει ακόμα μακριά. Η διάθεση στα μαγαζιά είναι αλλιώτικη τα βράδια και έρχεται το Σαββατοκύριακο που μπορείς να φας 485760 θερμίδες παραπάνω. Στις παλιές εποχές, ετοίμαζες και κανένα σάκο για τριήμερο ή έβγαινες με άλλο αέρα για shopping στα μαγαζιά. Τριήμερο δεν είχε, έξω επίσης δεν είχε…κι έτσι είπα να κάνω μια κουβέντα με τη ζάχαρη την Παρασκευή που πέρασε. Τα έφτιαξα, τα έψησα και τα στόλισα. Bitter Chocolate Cake? Yes, I do!

Υλικά:

  • 1 κούπα νερό
  • 2 κούπες ζάχαρη
  • 1 κούπα ηλιέλαιο
  • 5 κουταλιές σούπας κακάο

αυτά θα χτυπηθούν μαζί στο μίξερ

  • 6 αβγά
  • 2 κούπες αλεύρι
  • 1 φακελάκι baking powder

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε μισή κούπα από τα πρώτα 4 υλικά που χτυπήσαμε μαζί στο μίξερ για να το περιχύσουμε στο κέικ που ήδη έχει ψηθεί. Στο υπόλοιπο μείγμα προσθέτουμε τα αβγά που θα τα χτυπήσουμε προηγουμένως χώρια, μετά το baking και το αλεύρι.

*Αν το βάλεις όλο σε μία φόρμα (με τρύπα στη μέση) πρώτα τη βουτυρώνεις και μετά την αλευρώνεις.

**Ενώ αν θέλεις cupcakes, με αυτή τη δόση βγαίνουν περίπου 22 κομμάτια, γεμίζοντας τα 2/3 της θήκης του κάθε cupcake.

***Μπορείς και να το ρίξεις όλο σε ένα ταψί. Τι λες;

Έχουμε και γλάσο!!!

  • 1 κούπα νερό
  • 10 κουταλιές ζάχαρη
  • 5 κουταλιές κακάο
  • 2 κουταλιές corn flour

Τώρα για το στολισμό, όπως θέλεις ότι θέλεις… απλά εγώ θα σου δώσω τις παρακάτω ιδέες:)

 

1) Τα ματωμένα..

2) Με κακάο σκόνη…

3) Τα χρωματιστά…(με λίγο μέλι)

4) Με τριμμένο gelo…

5) Το αγαπημένο μου…

 

ΥΓ1. Και για να λύσω την απορία για το τι ακριβώς είναι αυτό το άσπρο, μείνε μαζί μου εδώ! Εδώ, που μπορεί να μη σου λέω πολλά (κάθε αρχή κι αθόρυβη), αλλά ακόμη και με τα λίγα γίνεσαι η έμπνευση μου. Δείξε μου την παρουσία σου και θα σου πω ακόμα περισσότερα. (θυμάσαι τι λέγαμε κι εδώ στο τέλος; Το μπαλόνια δεν έφυγαν ακόμα…)

 

ΥΓ2: Έφτιαξα και μία τούρτα με θέμα «Τα Στρουμφάκια» αλλά ακόμα δεν μπορώ να σου τη δείξω…δεσμεύομαι όμως ότι κάποια στιγμή θα το κάνω.

 

ΥΓ3: Καλό μήνα είπα; Οπωσδήποτε καλό μήνα!!

 

Φιλιά, Αντριάνα!