Ο εαυτός μου κι εκείνος.

Δεν είμαι η Αντριάνα. Ούτε και θα μπορούσα να είμαι εκείνη. Έχουμε βρεθεί ξανά μαζί, σε προηγούμενο κείμενό μου εδώ μέσα. Κάπου εκεί, μεταξύ Αλήθειας και Ψέματος, Μοναξιάς και Παρέας. Κάποια στιγμή πρέπει και να σου συστηθώ ε; Προς το παρόν κάθισα, έγραψα αυθόρμητα και μου βγήκε αυτό:

Δύο Σκηνές
…Ισπανικό τάνγκο , κόκκινο κρασί και τα μακριά, σπαστά , σκούρα μαλλιά της…
…Ουίσκι, τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα και το μεγάλο λευκό ταβάνι…
…Έρωτας μαζί της , ζεστά χάδια, σ’ αγαπώ…
…Σεξ, πώς τη λένε…;;; ,θα τα πούμε κάποια στιγμή…
…Πρωινό ξύπνημα, γλυκό φιλί, χαμόγελο…
…Πρωινό ξύπνημα, κόκκινα μάτια, τέλος ο καπνός και τα χαρτάκια…
Χωροχρονικά παιχνίδια μιας ανώτερης φυσικής. Από την Εδέμ στο Χάος και από το Χάος στην Εδέμ………..
……..Και εκεί έρχεται ο καλύτερος μου φίλος και μου λέει καλημέρα! Με σηκώνει,
με πλένει, με ξυρίζει μου φοράει ένα από τα ακριβά πουκάμισα μου, μου τονίζει πόσο έξυπνος είμαι
και μου εύχεται καλή τύχη για μία ακόμη δύσκολη αλλά πετυχημένη μέρα… Και εγώ του αποκρίνομαι “Καλημέρα εαυτέ μου».

photos by: pinterest.com

Advertisements

10 comments

  1. Υπαρχουν στιγμες που ο καθε ανθρωπος ερχεται στην θεση για διαλεξει αναμεσα στον εαυτο του και την πραγματικοτητα που ειναι παρεα η φιλοι η καποια σχεση.Το παν στην ζωη και γεινικοτερα στην καθημερινοτητα δεν ειναι η εργασια αλλα και αλλα πραγματα τα οποια καταλαβαινω απο το κειμενο σου οτι τα εχεις κανει στην ακρη σε σημειο να τα εξαφανισεις οριστικα απο το λεξιλογιο σου.Μαλλον θα πρεπει να αναθεωρισεις μερικα πραγματα να παρεις μια αδεια και να δεις την ζωη απο μια αλλη οπτικη γωνια η οποια δεν θα ειναι τοσο γκριζα..

    Think about!

    1. Έχω την εντύπωση ότι η κάθε οπτική πραγμάτων, παίρνει την απόχρωση που της δίνουμε. Αν εμείς τα βλέπουμε όλα μαύρα, θα είναι μαύρα. Αν τα βλέπουμε συννεφάκι ροζ, θα είναι συννεφάκι ροζ. Για κάποιους το παν είναι η εργασία(επαγγελματική πορεία), για άλλους η οικογένεια, για άλλους οι φίλοι. Απλά αναρωτιέμαι μερικές φορές, αν το να εστιάζεις πάντα σε ένα θέμα στη ζωή σου, πετυχαίνεις την ισορροπία μέσα σου. Γιατί όπως έλεγαν από παλιά, όλα στη ζωή κάποια στιγμή έρχονται σε ισορροπία. Εξάλλου η ισορροπία είναι η Αρχή της φύσης.

      Καλό βράδυ Thanos. χχχ

  2. Ο Στανταλ είχε πει ότι : «Το μόνο εμπόδιο που υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και την ευτυχία είναι ο εαυτός μας». Γι αυτό είτε πρέπει να τον αγκαλιάσουμε και να τον αποδεχτούμε είτε να μείνουμε στάσιμοι χωρίς να μπορούμε να την διεκδικήσουμε. Γι αυτό πρόσεξε κοριτσάκι και να τα έχεις καλά με εκείνον.
    Σε φιλώ.

    1. Μεγάλη κουβέντα η αποδοχή του εαυτού… άλλοι τα καταφέρνουν εύκολα και γρήγορα, άλλοι καθυστερούν. Άλλοι πάλι, δεν τα καταφέρνουν ποτέ.
      *το κείμενο το έγραψε άλλος που εύχομαι κι εγώ να τα έχει καλά με εκείνον.

      Φιλιά πολλάααααα :):)
      Καληνύχτες..

  3. Τώρα εγώ γιατί βλέπω μια Antriana φυσιολογική που αναγνωρίζει πως μέσα της υπάρχουν μικροί δαίμονες (σκέψεις) που την αποπροσανατολίζουν και που ώρες ώρες ίσως λόγο σωματικής κούρασης, την φτάνουν στα όρια της…πολλές φορές αυτό στις γυναίκες μπορεί να είναι ορμονικό… και περνάει γρήγορα!
    ΑΦιλάκια και να σε προσέχεις λίγο παραπάνω! 🙂

    1. Το κείμενο δεν το έγραψα εγώ… 😛 😛 😛
      Το έγραψε ένα φίλος και απλά το δημοσίευσα:). Παρόλα αυτά όμως, η αλήθεια είναι ότι μικροί δαίμονες το τελευταίο διάστημα υπάρχουν, οι οποίοι με ελέγχουν και αποπροσανατολίζομαι. Φάση είναι θα περάσει. Όρια είναι θα χαλαρώσουν.

      Φιλιαααααααααααααααααααα
      και καλό βράδυ:)

  4. Λοιπόν , εγώ που κατάλαβα ποιός έγραψε το κείμενο, θα σου απαντήσω με δικά σου λόγια….:

    Η πραγματικότητα είναι : «Κάπου εκεί, μεταξύ Αλήθειας και Ψέματος, Μοναξιάς και Παρέας »

    Καληνύχτα κορίτσι…

  5. Αν βλέπω καλά το ρολόι είναι 0:37. Ενα ζευγάρι που περνούσε κάτω απο το σπιτι μου έριξε ο άντρας(;) στην κοπέλα του μια τόσο δυνατή σφαλιάρα που εφτασε μέχρι μέσα στο σπιτι μου. Πόσο άσχημο είναι να τη βλέπεις να τρέμει σε σημείο που να μη μπορεί να σηκώσει την τσάντα της απο την άσφαλτο…πόσο άσχημο είναι να την τραβάει και να την πετάει μπροστά…πόσο άσχημο είναι να γίνεται σκηνικό στο δρόμο και να μην υπάρχει κανένας να σε βοηθήσει…πόσο άσχημο είναι να πονας στο σώμα σου με το ξύλο ή/και τη βία…πόσο άσχημο είναι να βλέπεις τον άλλον να ξεσπαει τις ορμες του πάνω σου…

    Χτυπά το χέρι σου στο τοίχο, σπαστο, φώναξε, τίναξε τα πόδια σου! Να τη χτυπησεις γιατί;;; Πως μπορούν και σου σηκώνονται τα χέρια; Πως μπορείς το άτομο που σε ελκύει ερωτικά και είναι η σχέση σου να το πληγωνεις έτσι;

    Και μετά απο μια τέτοια συμπεριφορά τι περιμένεις απο εκείνη;
    Κατανόηση; Κατανοήσει σε πράξεις ενός θηριου;

    Γιατί όταν ακούμε τη λέξη ξυλοδαρμός δεν αντιδρούμε το ίδιο όπως με τη λέξη βιασμος;

    Και γιατί να υπάρχουν αυτά τα δυο φαινόμενα; Ε; :/ 😦 😦

  6. Η βία, λεκτική ή σωματική είναι ότι πιο άθλιο και εξευτελιστικό γι αυτόν που την εκδηλώνει, όσο για το θύμα αφήνει βαθιές πληγές. (δυστυχώς υπάρχουν άτομα που παρόλα αυτά εξακολουθούν και την «υφίστανται» με χίλιες δυο δικαιολογίες)… και εμείς όταν είμαστε θεατές θλιβόμαστε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι…απλά μόνο συμπονούμε…Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί μέχρι που μπορεί να φτάσει η βοήθεια…

    Καλημέρα Antriana! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s