Η κυρία Perfect..

Είσαι έξω με την παρέα σου, που καθώς πίνετε το ένα Daiquiri μετά το άλλο, στροβιλίζουν σκέψεις στο μυαλό σου ότι εσύ είσαι η πιο έξυπνη, η πιο μορφωμένη, η πιο υψηλόμισθη και φυσικά η πιο όμορφη. Δηλαδή, ότι εσύ τα έχεις όλα τέλεια με εκείνες «κάτω» από εσένα, και όλα αυτά -δυστυχώς- τα ξεστομίζεις. Μήπως κάπου κάτι σου ξεφεύγει; Κι όχι, δεν εννοώ ότι παρέλειψες να αναφέρεις ένα ακόμα κατόρθωμα σου! 

Πριν καιρό, καθώς περίμενα με τον Κ. να βγει και η υπόλοιπη παρέα έξω από το μαγαζί, κάνει την εξής ερώτηση «τελικά εσύ τι χορό έκανες και είναι έτσι τα πόδια σου»; Ερώτηση που ναι μεν ήταν αιφνιδιαστική, γιατί κανένας μέχρι στιγμής δεν μου είχε μιλήσει με τέτοιο τρόπο για τα πόδια μου, αλλά από την άλλη υπήρξε αφετηρία για να παρατηρήσω τα παρακάτω που γράφω από αλλιώς κι αλλιώτικη οπτική. «Για τις γάμπες μου που είναι τουμπανιασμένες αναφέρεσαι; Έχω κάνει πολλά χρόνια μπαλέτο και λίγα σύγχρονο-αυτοσχεδιαστικό. Αλλά είναι έτσι γυμνασμένες από την κολύμβηση, που κάνω εδώ και 17 χρόνια με λίγα on-off». Μετά την απάντηση μου, δεν είπε κάτι άλλο, ίσως γιατί ο δικός μου τρόπος ήταν αφύσικα ειλικρινής και απότομος, επειδή δεν είχα μάθει/συνηθίσει το γεγονός να μιλάω τόσο εύκολα για τον εαυτό μου σε κάποιον, που μόλις γνώρισα από κοινή παρέα.

Βδομάδες μετά από εκείνο το διάλογο, κάθομαι ξανά σε μια αναπαυτική καρέκλα καφετέριας παρέα με φίλη που είχα να δω καιρό. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις και καθώς άκουγα τα νέα της, μου λέει με αγανάκτηση, ότι μια καινούργια φίλη που μπήκε στην παρέα τους, της έχουν βγάλει το ψευδώνυμο η Mrs Perfect. Ναι, άργησα να καταλάβω γιατί την αποκαλούσαν οι υπόλοιπες έτσι και μου πήρε λίγα ακόμα λεπτά να φέρω στο μυαλό μου το παραπάνω σκηνικό με τον Κ. Η καινούργια φίλη λοιπόν, ας την πούμε Μ., δεν έχανε ευκαιρία να τονίζει τα δικά της σημαντικά κατορθώματα. Μέσα σε λίγους μήνες οι άλλες γνώριζαν τα πάντα για εκείνη. Πόσα πτυχία έχει, πόσες ξένες γλώσσες μιλάει, τις «εκπαιδευτικές» της βλέψεις για το μέλλον, πόσους επαίνους έχει, πόσες φορές τη βράβευσαν και τι διάσταση έπιανε η λίστα της με τους εραστές της στο κρεβάτι. Μέσα στην τόση αυτοπροβολή πετούσε και λόγια-κοτρόνες, τα οποία μέσα σε λίγες ώρες, είχαν πάρει διάσταση ατάκας κινητής τηλεφωνίας. Στην περίπτωση της Μ., δεν υπήρχε αμφιβολία ότι είχε όλα τα καλά που ανέφερε διαρκώς, εκεί που το πράγμα άρχισε να χαλάει,  ήταν όταν ανά τρία λεπτά έβρισκε αλλιώς κι αλλιώτικους τρόπους για να τα τονίσει. Όταν για μια ακόμα φορά, η κουβέντα πήγε στο φλερτ που δέχεται από το αντίθετο φύλο, καθότι όντως όμορφη, έγινε το (αναμενόμενο) ξέσπασμα από την υπόλοιπη παρέα. Στράφηκαν απότομα εναντίον της κι αυτό γιατί εκείνες ένιωσαν «παρακατιανές», με το γεγονός ότι όποιον απέρριπτε εκείνη, προσπαθούσε να τον φορτώσει σε κάποια ελεύθερη (δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ τη λέξη «μόνη») της παρέας.

Ωραία με τα νέα της φίλης μου αλλάς ας επιστρέψουμε σε μένα. Με εκείνη την πραγματικά καλοπροαίρετη κι αθώα ερώτηση που έκανε ο Κ. τα ξημερώματα, άρχισα να σκέφτομαι πόσο εύκολα μιλάω για μένα μέσα σε μια παρέα. Όχι το πόσο αυτοπροβάλομαι, όσο για το πόσο αφήνω κομμάτια μου μέσα σε έναν διάλογο. Πόσο ανοίγομαι ή/και μοιράζομαι με τους υπόλοιπους δικές μου εμπειρίες. Πόσο αφήνω τους άλλους να με γνωρίσουν και από πόσα κόσκινα τους περνάω πριν αφεθώ τελείως στη σχέση μας, είτε φιλική..είτε ερωτική. Το αποτέλεσμα ήταν ένα. Ελάχιστα! Τότε θυμήθηκα και το παράπονο από μία φίλη-ζωής, όταν σε μία νυχτερινή μάζωξη σε σπίτι με ρώτησε με νεύρα «γιατί ρε μαλάκα δεν λες τίποτα για σένα;! Καθόμαστε τόση ώρα και μόνο ακούς! Δεν έχεις να πεις κάτι;»! Μπράβο, μόλις κατάλαβα ότι είχα μάθει να παίζω τέλεια το ρόλο του θεατή, μόνο που ο παίκτης πληρώνεται ενώ ο θεατής πληρώνει.

Σαφώς, η Μ. με την Ε.(από το Εγώ) ήταν δύο αντίθετες περιπτώσεις φίλης. Η μία ήταν η κυρία Perfect και η άλλη η κυρία Loser(πόνεσε αυτό). Δεν είμαι αντικειμενικός κριτής για να κρίνω αν δίκαια ή άδικα πήραν αυτά τα ονόματα, γι’ αυτό δεν θα τα αξιολογήσω καν. Μπορώ να σου πω όμως, ότι την επόμενη φορά που η κυρία Loser βρέθηκε σε ανάλογη κουβέντα, αναφέρθηκε με μεγαλύτερη ευκολία στα πτυχία της στις ξένες γλώσσες και την αλαβάστρινη επιδερμίδα της, κι ας την κοίταξε η φίλη της με βλέμμα Τι.στο.διάλο.θα.μάθω.άλλο.για.σένα.;

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: pinterest.com

Advertisements

Ανώμαλη προσγείωση.

Έχω φόρα. Για την ακρίβεια ήρθα με φόρα. Μόλις διάβαζα εκείνες τις σελίδες του αρχείου που με κοιτούσαν απειλητικά από την επιφάνεια εργασίας κάθε φορά που άνοιγα τον υπολογιστή. Σαν να ήθελαν να θολώσουν τις δώδεκα υπέροχες μέρες που εκτελώ δρομολόγια Καναπές-Σαλόνι (σαν να λες Θεσσαλονίκη-Αθήνα που έξω από τον Παλαιοφάρσαλο δίνουν από τα παράθυρα κρέμες και ρυζόγαλα στην εποχή του μπαμπά μου όπου στην προκειμένη περίπτωση αντί για ρυζόγαλα και κρέμες έχει μακαρόνια με σάλτσα, πατάτες τηγανιτές κι άλλα πολλά διάφορα παχυντικά φαγητά).

Και τι έλεγα; Α, ναι! Ήρθα με φόρα. Και προσγειώθηκα ανώμαλα. Ξέρεις τι είναι να νιώθεις χαμαιλέοντας ξαπλωμένη στον ιδιοχρωμαμεταρουχασου καναπέ, να γελάς με τη διαφήμιση στην τηλεόραση και να βλέπεις να σκάει -μη αναμενόμενο- email στο inbox σου;  Πας κι εσύ η δόλια να ανοίξεις το μήνυμα, το διαβάζεις και ξυπνάνε σαν ντόμινο όλες οι αισθήσεις. Ακριβώς όμως!! Σαν να παίρνεις το αυτοκίνητο κι από εκεί που το είχες παρκαρισμένο για μέρες κάτω από το σπίτι σου(που τέτοια τύχη), ξαφνικά να βρίσκεσαι με 170 στην εθνική για να προλάβεις κάτι χωρίς να ξέρεις τι. Ξύπνησα από όμορφη χειμερία νάρκη. Μπήκε η τηλεόραση στο mute(που τις τελευταίες μέρες λειτούργησε όσο δεν είχε λειτουργήσει όλα αυτά τα χρόνια). Φόρεσα τα γυαλιά και αφοσιώθηκα σε ερευνητικές εργασίες.

Ανοίγεις βιβλία, ανατρέχεις σε παλαιότερες σημειώσεις για να διασταυρώσεις δεδομένα, κρατούν τα χέρια σου ξανά στυλό και γεμίζεις με χιλιογραμμένα postIt. Και σαν Κυριακή απόγευμα, όλο και κάποιο e-date θα σκάσει μύτη, που εσύ φυσικά θα θέλεις διακαώς να μάθεις τα νέα φίλης που νυχτοπερπάτησε χθες βράδυ αλλά εκειειειει….σε εργασίες και υποχρεώσεις. Που θα δει ότι δεν απαντάς και για να γελάσει μαζί σου -επειδή εκείνη αυτή τη στιγμή έχει χρόνο- σου στέλνει μηνύματα «ρε συ Άντι…βλέπεις το dancing with the star; Έτσι σαν αγριοκάτσικο χόρευες κι εσύ; χαχαχα…» και προσπαθείς να καταλάβεις που είναι το αστείο. Που λες να κάνεις ένα διάλειμμα, βγάζεις το mute και ακούς λόγια-βλέπεις κινήσεις, τις οποίες πριν λίγο τις μελετούσες σε αλλιώς κι αλλιώτικο επιστημονικό υπόβαθρο και νομίζεις για δευτερόλεπτα ότι βρίσκεσαι σε φάση dejavu.

Και τώρα πες μου. Είναι αυτός τρόπος να προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα; Όμως αλήθεια λέω, είχα σκοπό να βάλω ξυπνητήρι αύριο το πρωί-σήμερα για σένα. Έπρεπε από Κυριακή απόγευμα; Ναι, παράπονο ήταν αυτό.

Εντωμεταξύ, πριν ριχτώ στην εργασία, διάβαζα ένα άρθρο με τίτλο «Η πόλη που νόμιζε πως είναι πρωτεύουσα»(ψάξτο, είναι όμορφο) και ξέφυγα μαζί του στον κόσμο μου. Σ’ αυτά τα ταξίδια που τα πραγματοποιείς με μεταφορικό μέσω τη μνήμη ή τη φαντασία. Βούτηξα στον κόσμο της τέχνης μου και νόμιζα ότι θα έμενα εκεί. Δεν συνεχίζω όμως τον παραλογισμό της τέχνης γιατί πολύ πιθανό την ώρα που με διαβάζεις να βρίσκομαι σε φάση Συμμαζεύω.τη.βιβλιοθήκη.μου.γιατί.μαζεύτηκε.αρκετή.άχρηστη.χαρτούρα.εκεί.μέσα.και.έρχεται.καινούργια.

Καλημέρα:)

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: pinterest.com

 

 

*

Η άρνηση.

Η άρνηση. Η άρνηση… Κάπου εδώ φέρνω μια τούφα των μαλλιών μου στο ύψος του ματιού γιατί αρνούμαι να συνεχίσω το κείμενο.

Χτυπάει το τηλέφωνο.

Έλα, τι κάνεις;

Καλά είμαι.

θα βγεις με τους υπόλοιπους;

εε..οο..μμ..όχι.

Ούτε κι εγώ.

Ουφφ, κάπου εκεί νιώθεις μια ανακούφιση που δεν είσαι η μόνη απούσα από μια ακόμη μάζωξη σε σπίτι(;)/έξω(;)/σπίτι+έξω(;)/έξω+σπίτι(;). Κι αφού κλείνουμε το τηλέφωνο πηγαίνω από τον καναπέ στο κρεβάτι. Διαδρομή που πριν λίγες ώρες την έκανα ανάποδα. Ναι το διαπίστωσα, περνώ φάση άρνησης. Από τότε που το πρόγραμμα μου βρέθηκε σχεδόν κενό και μεσολάβησαν μερικές μέρες με μυρωδιά μαμάς, δεν κάνω τίποτα. Πραγματικά τίποτα. Καναπές-κουζίνα-κρεβάτι. Κρεβάτι-κουζίνα-καναπές.  Α, κι αυτά τα ελάχιστα μαθήματα στη σχολή που έχω. Σχολή είπα, ε; Πρέπει κάποια στιγμή να στείλω κι αυτά τα αρχεία. Και κάτι κείμενα να γράψω…και κάτι κείμενα να μεταφράσω…και κάτι φωτοτυπίες να διαβάσω… ΑρΝοΥμΑι.

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ περνάω φάση άρνησης και κοιτάω με μεγάλη προσήλωση το ταβάνι ακούγοντας αυτό:

…και λειτουργώ μετά από χρόνο Δt.

…και τρώω. Τρώω πολύ.

Ανοίγω την εφημερίδα στο ένθετο και με βλέπω μέσα. Ωωχχ…πρέπει κάποια στιγμή να το συνηθίσω αυτό με τις φωτογραφίες. Οοπς! Με βάλανε δύο φορές!! Μα γιατί δύο; Τόσα κορίτσια ήμασταν στην ομάδα, ας με έβαζαν μια. Βασικά καμία δεν ήθελα, παρά μόνο τα λόγια μου στη κοπέλα που έπαιρνε συνέντευξη αλλά τέλος πάντων.

Για την επόμενη Τρίτη πρέπει να διαβάσω σερί κάτι σελίδες για να πάω προετοιμασμένη στη συνάντηση. Πάλι θα με πιάσει η κρίση πολυλογίας από την ένταση της μέρας. Θέλεις να τα διαβάσεις εσύ για μένα και να μου πεις τα sos;

Λες όλη αυτή η άρνηση να είναι παρενέργεια του Τίλιου; Είναι η καινούργια ιδέα στη προσπάθεια μου να ελαττώσω τον καφέ και να εξαφανίσω τον βήχα που έχει πάρει πλέον μορφή γαλοπούλας. Εντάξει, οΚ…μου έλειψε λίγο εκείνο το καταπιεστικό πρόγραμμα…και να τρέχεις αλαφιασμένη με φόρμες από το πρωί να τα προλάβεις όλα…και να γυρνάς σπίτι πτώμα…και τα σταφύλια ακτινίδια με κάστανα….αλλά ΤΩΡΑ επιδιώκω προτιμώ την υφή της μοβ κουβέρτας μου.

Στην ουσία κάνω αυτό το τίποτα για το οποίο σου μιλώ άλλοτε εδώ μέσα. Γι’ αυτό το τίποτα που πρέπει κι εσύ κι εγώ να εκτιμήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε. Εξάλλου το είχε πει και ο Σεφέρης, από ένα τίποτα γίνεται ο παράδεισος. Τα λέγαμε κι εδώ. Αλλά έχω την εντύπωση ότι για να φτιάξεις τον παράδεισο, απαιτείται δημιουργικότητα και φαντασια…που η δική μου έχει κρασάρει. Αλήθεια η δική σου πως τα πάει;

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

photos by: ΑρΝοΥμΑι

50 πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι*

Το διάβασα…εδώ και μέρες τώρα. Αλλά να σου πω την αλήθεια περίμενα πρώτα να γράψουν άλλα blogs και ύστερα να σου πω τα δικά μου. Τώρα να το πω; Να το πω σίγουρα; Οκ, θα το πω!

Δεν μου άρεσε σαν βιβλίο. Είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας με πρώτο βιβλίο το «50 αποχρώσεις του γκρι», δεύτερο το «50 πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι» και το τρίτο αναμένεται. Όσο το διάβαζα στα αγγλικά σε ηλεκτρονική μορφή κυλούσε καλά. Δεν αναλωνόταν σε αράδες λεπτομερειών και κυλούσε σχετικά εύκολα. Όταν όμως το κράτησα στα χέρια μου μεταφρασμένο, πραγματικά είπα «πότε να τελειώσει». Στο οπισθόφυλλο γράφει ότι διαβάζεται απνευστί και αναρωτιέμαι σε τι το στηρίζει. Είναι ένα βιβλίο που περιγράφει τις πρώτες δύο βδομάδες μιας σχέσης ενός ζευγαριού. Δεν σου δημιουργεί το ίδιο κλίμα σαν συνέχεια του πρώτου και δεν σου δίνει κάτι το καινούργιο. Κάνει απλά μια ξερή περιγραφή της σχέσης. Πως πήγαν έξω να φάνε, πως γνώρισε εκείνος στους γονείς του την κοπέλα του, πως κάνουν πράγματα μαζί το Σαββατοκύριακο, πως περνάν τις καθημερινές στο διαφορετικό χώρο εργασίας τους, πως κάνουν σεξ και πως μαλώνουν. Μετά από ένα τόσο εκκεντρικό πρώτο μέρος ιστορίας, σου φαίνεται πολύ φάουλ μια τόσο ήρεμη, γλυκιά και ρομαντική συνέχεια. Αν ασχοληθείς μόνο το δεύτερο μέρος, γνωρίζοντας από την περίληψη πάνω-κάτω το τι θα ακολουθήσει, μπορείς να πεις ότι είναι μια κλασσική ρομαντική ιστορία με ελάχιστες ακραίες σεξουαλικές προτιμήσεις. Αλλά αν τα έχεις ξεκινήσει από την αρχή, sorry αλλά μου φάνηκαν ασύνδετα μεταξύ τους.

Μου φάνηκε ότι για άλλους πρωταγωνιστές έγραφε στο πρώτο μέρος και για άλλους στο δεύτερο, εκτός κι αν μεταλλάχτηκαν τόσο πολύ στη συνέχεια. Μιλάει για μια σχέση που μεταξύ τους έχουν σχετικά μεγάλη διαφορά ηλικίας-περίπου 9 χρόνια. Έχω την εντύπωση, ότι είναι λογικό σε σχέσεις με διαφορά ηλικίας να υπάρχει η σχετική ανασφάλεια μεταξύ τους, οπότε πολλά από αυτά που έγραφε μου ηχούσαν αναμενόμενα και έφευγε το ενδιαφέρον μου.  Επιπλέον, ο τόσος δεν μπορεί να γίνει όσο η τόση και η τόση δεν μπορεί αν γίνει όσο ο τόσος. Δηλαδή, υπήρχαν στιγμές που εκείνος(ο Γκρευ) προσπαθούσε να κάνει εκείνη(την Άνα) μια μικροκυρία, τονίζοντας παράλληλα το αθώο της ηλικίας της. Ίσως γιατί στο πρώτο βιβλίο η κοπέλα παρουσιάζεται με φόρμα εργασίας, jean, tshirt, all star…ενώ στο δεύτερο με ψηλά παπούτσια, ψηλόμεση πένσιλ φούστα, πουκάμισο με ανοιχτά τα πρώτα κουμπιά, ψηλές κάλτσες, ισιωμένα μαλλιά και να δουλεύει πλέον σε εκδοτικό οίκο που (ωω..τι σύμπτωση) ξαφνικά εκείνος τον αγόρασε σε μια νύχτα. Ε! Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;! Με το αποκορύφωμα, να μπαίνουν οι δυο τους σε διαδικασία γάμου, με εκείνον φυσικά να της το προτείνει. Γι’ αυτό σου λέω…όταν κάποιος είναι 30 και κάποια 21, δεν μπορεί ο 30 να γίνει 21 και η 21 να γίνει 30! Η έχεις τη διαφορά και την αποδέχεσαι ή δεν μπορείς να την αποδεχθείς και ικανοποιήσε με κάτι άλλο. Υποχωρήσεις και βήματα πιο κοντά στον άλλον, πάντα θα υπάρχουν και από τους δύο.  Παρόλα αυτά όμως, το βιβλίο είχε και κάποιες καλές στιγμές, με την έννοια ότι προσπαθούσε να συνδέσει το πρώτο με το δεύτερο μέρος δίνοντας σου στοιχεία για την όλο και καλύτερη κατανόηση του πρώτου. Έβλεπες κάποια σημεία που για την κατανόηση τους χρειαζόταν η ανάκληση γεγονότων του πρώτου βιβλίου, συναντούσες που και που κάτι που να σε ιντριγκάρει, κρατούσε λίγο το ενδιαφέρον για τη συνέχεια μέχρι να τερματίσει μια σκηνή. Αλλά γενικά…not!!!

Θα διαβάσω και το τρίτο και θα σου πω τις εντυπώσεις μου και σε εκείνο…αλλά έχω την υποψία, ότι στο τρίτο μέρος θα το γυρίσει όπως στο πρώτο. Με πολλά καινούργια στοιχεία, με πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στα πρέπει και τα μη, με πολλές καινούργιες λέξεις  που πάάλι κάποια blogs θα ωρύονται ότι θέλεις λεξικό για να τα καταλάβεις, και τελειώνοντας το τρίτο βιβλίο θα μείνεις με ανοιχτό το στόμα όπως στο πρώτο. Όλα αυτά υποθέσεις όμως που θα τις ξαναδούμε όταν μεταφραστεί και το τελευταίο.

ΥΓ: Α…και παρεμπιπτόντως. Λένε, ότι αν τη δεις να διαβάζει «5ο αποχρώσεις του γκρι» και να επιμένει ότι της αρέσει, δείχνει έλλειψη κλάσης και είναι καλός λόγος να τη χωρίσεις. Εντάξει τώρα, ξεκόλλα!:)

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

* «πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι» της E L James (εκδόσεις Πατάκη)

 

 

photos by: pinterest.com

Τέλος καλό, όλα καλά…

Αυτό ήταν….τελείωσε. Τελείωσε μετά από 9 μήνες. Και τώρα; Τι θα γίνει τώρα; Βρέθηκα ξαφνικά στην αγκαλιά μου με χρόνο απεριόριστο που δεν ξέρω πώς να τον γεμίσω. Αλλά δεν θέλω ακόμα να γεμίσει. Ήταν τα κορίτσια μου. Τα δικά μου τα κορίτσια. Αυτά που ξεκινήσαμε σιγά σιγά με την καθηγήτρια μου να τις πλησιάζουμε μια μια. Την έρευνα που ξεκινήσαμε όλες μαζί να κάνουμε με το σώμα μας, την μνήμη μας και την πόλη. Τι σημασία έχει που ήμουν «πάνω» της από το Δεκέμβρη ενώ ξεκίνησε να «τρέχει» από τέλος Φλεβάρη; Όλες μαζί την κάναμε.

Χορεύαμε; Τελικά μάλλον όχι… Κινούμασταν είναι η κατάλληλη λέξη. Κινούμασταν στο χώρο με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους. Άλλοτε περπατούσαμε, άλλοτε τρέχαμε, άλλοτε πέφταμε, χίλια δυο άλλοτε.

Πήγαμε όλες αφράτες φουσκίτσες με διαφορετική αφετηρία η κάθε μια και γίναμε …

Ήταν η ομάδα μου. Αυτή για την οποία αρχικά ξόδευα 6 ώρες τη μέρα, μετά οι 6 έγιναν 9 και οι 9 13. Και μετά με περίμενε η χαρτούρα σπίτι. Σημειώσεις της μέρας σε τετράδια, σε τσαλακωμένα χαρτιά, σε note του κινητού, στη μνήμη μου, σε κείμενα από τα κορίτσια μου. Κι όσο οι ώρες αυξάνονταν και πληθύνονταν μέσα σε μια ξύλινη αίθουσα χορού, τόσο οι τύψεις μου με έτρωγαν. Τύψεις για τις κλήσεις που δεν άκουγα ποτέ, για φίλες που έκανα μέρες να δω, για το σπίτι μου που αναρωτιόμουν συχνά-πυκνά αν εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση του, για το στομάχι μου που είχε γίνει κόμπος από άγχος και καφέδες. Γυρίσαμε την πόλη, κινηθήκαμε, φωτογραφηθήκαμε, ρισκάραμε να μπούμε σε κτίρια γκέτο, γνωρίσαμε οικισμό Ρομά, μας επιτέθηκαν άστεγοι μετανάστες μέσα σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια και μέσα σε όλα αυτά που πήγαμε, κάποια μου έπιασε απότομα το χέρι λέγοντας «Αντριάνα κοίτα πως μας κοιτάνε. Δεν έχουν ξαναδεί κορίτσια;».

Ένιωθες ότι ανήκεις κάπου. Ότι κάποιες σε περιμένουν για να ξεκινήσετε όλες μαζί την πρόβα. Είναι εκεί για να ασχοληθούν μαζί σου, να σε παρατηρήσουν, να κινηθείτε σε παρόμοιους ρυθμούς. Να γίνει η μία έμπνευση της άλλης, να δείξετε το ίδιο πράγμα από αλλιώς κι αλλιώτικες εκδοχές. Να βιώσουμε απλά την κίνηση. Κίνηση που πηγάζει εσωτερικά και δεν μένει στην «επιφάνεια του δέρματος». Για την κάθε μία μπορώ να σου γράψω ολόκληρο δοκίμιο και όταν δουλεύεις καλά με μια ομάδα, το σωστό είναι να μη ξεχωρίσει καμία περισσότερο από την άλλη. Είναι τα κορίτσια  μου, που η παρουσία τους και το υλικό που μου έδωσαν για μελέτη, θα το κρατώ για πάντα σε ότι κι αν κάνω, όπου κι αν στραφώ στο μέλλον. Είναι η πρώτη μου συμμετοχή σε έρευνα, η πρώτη μου σοβαρή ασχολία συνδυάζοντας σχολή + ενδιαφέροντα και θεωρώ ότι σαν ομάδα έχουμε να δείξουμε τόσα πολλά που μια παράσταση, μια ομιλία, ένα ντοκιμαντέρ(το οποίο φεύγει σε διαγωνισμό), ένα ανερχόμενο βιβλίο και κάποιες δράσεις έξω από το studio work, δεν φτάνουν για να δείξουν όλα αυτά που προσπαθούσε να επιδιώξει και κατάφερε η ομάδα μου.

 

ΥΓ1: «Αντριάνα δεν θα βγει. Δεν προλαβαίνουμε να βγάλουμε τέτοια παράσταση! Πλησίασε ο καιρός και δεν τα καταφέρνουμε».

θα βγει!!! Μα πρέπει να βγει!!! Δεν γίνεται να μη βγει!!! Μπήκαμε σ’ αυτή τη διαδικασία και πρέπει να την τερματίσουμε σωστά!!! Έχουμε ξοδέψει τόσες ώρες σε πρόβες, πρέπει να βγει!!!

«Εγώ πάλι είμαι σίγουρη ότι θα βγει.»

«Το εννοείς;»

«Ναι.»

Οι στιγμές που πραγματικά ούρλιαζε στο γραφείο της»πότε επιτέλους θα υπερασπιστείς το δίκιο και το θέλω σου;» και της απαντούσα τραγουδιστά «neverrr».

 

ΥΓ2: Σου μιλάω συνέχεια για φωτογραφίες και δεν σου έχω δείξει τίποτα ακόμα ε; Εάν ανέβουν youtube να ξέρεις ότι θα το κάνω αμέσως!

ΥΓ3: Κι όλη αυτή η περιβόητη παράσταση που σου μιλώ τόσο καιρό, δόθηκε τη στιγμή που μέσα στη βουλή επικρατούσε χάβρα Ιουδαίων. Ωω..τι σύμπτωση;! Τυχαίο; Τυχαίο το ότι χορεύαμε μέσα σε ένα πανεπιστήμιο και απ’ έξω γινόταν σαματάς από διαδηλώσεις και πορείες; Κάποιοι επιλέγουν να διαμαρτυρηθούν στους δρόμους, κάποιοι μέσα από την τέχνη, κάποιοι έχουν έναν εντελώς δικό τους τρόπο. Και ήταν τυχαίο που όσο κουβεντιάζαμε για την αλλαγή της πόλης(ως προς τα κτίρια της) συγκρίνοντας το παρελθόν με το παρόν(αν πιστεύεις ότι υπάρχει παρόν), οι βουλευτές ψήφιζαν όλα αυτά; Μπορεί ναι, να ήταν τυχαίο. Άλλα πόσο όμορφο είναι όταν μια έρευνα με κοινωνικό, πολιτισμικό και πολιτικό χαρακτήρα, γνωστοποιεί τα αποτελέσματα της μια τέτοια μέρα σαν την προχθεσινή;

ΥΓ4: Οι καιροί είναι δύσκολοι. Οκ, τώρα δεν σου έγραψα κάτι καινούργιο. Αλλά αναρωτιέμαι πλέον τι κάνεις εσύ; Τι κάνω εγώ; Τι κάνει εκείνος; Τι κάνει ο άλλος; Όχι τόσο ως προς το να αλλάξεις αυτήν την χώρα(ξέρεις ότι δεν μ’ αρέσει στα κείμενα μου να το ρίχνω στην πολιτική), όσο ως προς το τι κάνεις για να νιώσεις εσύ καλύτερα. Χόμπι έχεις; Ή τα ξέχασες κι αυτά μέσα στη μαυρίλα; Ενδιαφέροντα που αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους; Η μόνο κάθεσαι σε μια καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή χαζεύοντας;

 

Και τώρα; Τώρα τι;

Τώρα τελείωσε… και έμειναν απλά οι αναμνήσεις με τα προσωπικά συμπεράσματα του καθενός. Με τη δική του εξέλιξη στο χώρο και το χρόνο.

 

Φιλιά, Αντριάνα!