Είμαστε σε γύρισμα’ χρόνου.

Ήρθα να κάνω θόρυβο στη νυχτερινή σιωπή σου. Να φάμε παρέα δυο μελομακάρονα, να λερωθούμε από κουραμπιέδες και να κουβεντιάσουμε. Σαν δύο φίλοι που έχουν να τα πουν καιρό και τώρα η μία ακούει τα νέα της άλλης, ρίχνοντας ματιές πάνω από μία κούπα ζεστού καφέ, καθώς πίνουν μία μία τις γουλιές τους. Κι αν δεν θέλεις τον καφέ, αντικατέστησε τον με μια σοκολάτα και ένα ξυλάκι κανέλας. Κάτω από το δέντρο. Κοντά στη φάτνη. Με τα φωτάκια να μένουν σταθερά αναμμένα. Να μου δώσεις μέρος της λάμψης σου και να σου δώσω τη δική μου.

και προσθέτεις ζάχαρη...

Και σε παίρνω μαζί μου, για να πετάξουμε και να προσγειωθούμε παρέα σε εκείνες τις στιγμές που το σπίτι κατακλύζεται από νυχτερινή απόλυτη ησυχία, που όλα της μέρας έχουν τελειώσει και έχουν πέσει όλοι για ύπνο. Και φεύγεις βουρ για τη νέα χρονιά, κάνοντας σκέψεις για τα πριν που πέρασαν και τα μετά που θα ‘ρθουν. Αλλά πριν φύγω σ’ αυτές τις σκέψεις, εστιάζω για λίγο στο σημερινό τραπέζι στο οποίο δεν ανακατεύτηκα καθόλου στο μαγείρεμα, αλλά έπιασα τον εαυτό μου στο τέλος, να καταπιάνεται με συμμάζεμα κουζίνας.

και πετάμε σαν αυτά τα αερόστατα...

Κάπου εκεί, κουνάω το κεφάλι για το πόσα σου μαθαίνει η ζωή μακριά από μυρωδιά μαμάς και φροντίδα γιαγιάς. Αρκετά χρόνια, βλέπεις, που έφυγα απ’ το σπίτι μου κι αυτές οι οικογενειακές στιγμές αντί να με γεμίζουν ένταση, φαίνονται ωραίες. Καλά εντάξει, ψέμματα είπα. Την παραμονή των Χριστουγέννων που ήμασταν όλες «πατημένες» στην κουζίνα για τα φαγητά της επόμενης, επικρατούσε μια συνεχόμενη ένταση φωνής, τύπου: ανέβασε παιδί μου το φούρνο, όχι εγώ σιγοψήνω, το κρέας θέλει κόψιμο, το βράδυ θα βγω, κάνε χώρο να αφήσω το μπολ με τα κρεμμύδια, πού είναι το κρασί που αγόρασες, μη μαζέψεις το σίδερο η μπλούζα μου θέλει σιδέρωμα, βρήκα τη συνταγή για τη γέμιση, μα σιγά παιδί μου δεν βλέπεις ότι χρειάζομαι τον πάγκο και μη γεμίζεις με νερά θα φύγουν οι κόλλες, ωραία κι εγώ πού να ακουμπήσω το ταψί, θέλω γαλά, Αντιιιι ο Χ. με χτύπησε στο καφάλιιιιι, μαμά βγάλε το παντεσπάνι από το φούρνο καίγεται, χτύπησε το κουδούνι, άνοιξε…..Είμαστε και πολλές οι άτιμες!

ας μη διευκρινίσω πόσα ποτήρια καφέ χρησιμοποιούνται τη μέρα, τέτοιες μέρες...:)

Και μέσα σε αυτές τις δεκαπέντε μέρες διακοπών, προσπαθείς να τα χωρέσεις όλα. Να φάτε στο τραπέζι όλοι μαζί, να δεις την παρέα σου που μαζευτήκατε επιτέλους όλοι την ίδια στιγμή στην ίδια πόλη, να ακούσεις νέα για στρατούς…για άλλη φοιτητούπολη…για καινούργιους αγαπημένους…για νέους χωρισμούς…για δουλειές…για αρραβώνες…για συγκατοικήσεις…να τους μαζέψεις από τύφλα καταστάσεις και να μαζέψουν εκείνοι εσένα…να πας σ’ ένα σαλέ…να παίξετε κάποιο παιχνίδι…να δείτε μια ταινία…να τελειώσεις τις 4756 εργασίες που σε περιμένουν… Και το αστείο φίλη μου σε όλα αυτά, είναι ότι ΝΟΜΙΖΕΙΣ μέχρι τελευταία στιγμή ότι ΤΑΧΑ θα τα καταφέρεις, άλλα αυτός ο άτιμος ο χρόνος πάλι σε ξεγελάει και δεν προλαβαίνεις ούτε τα μισά. Κι αν αναρωτιέσαι τι δουλειά έχω στις 3 τα ξημερώματα να σου μιλάω, αντί να κάνω κάποιο από τα παραπάνω, να σου πω λοιπόν, ότι σήμερα η παρέα μου δεν με ήθελε! Ναι, ναι αυτό που διάβασες!! Δεν με ήθελε γιατί εγώ το καημένο, το χρυσό και μελιστάλαχτο κορίτσι, κοιμήθηκα πάνω στην καρέκλα καθώς ήμουν μαζί της. Μα ο ύπνος είναι υγεία…τι πειράζει αν σε πιάσει λίγο στη γωνίτσα;! Να κλείσεις λίγο τα ματάκια σου βρε αδερφέ. Ίσα ίσα, νιώθεις οικεία μαζί τους. Νιώθεις ασφάλεια. Εντάξει…δεν το σώζω με τίποτα, σταματάω.

ειδικά αν δεν έχεις πιει καφέ... αλλά είπαμε, στις διακοπές κάνεις διακοπές και από τον καφέ. Ε; Ναι!

ΥΓ1: Τέτοιες μέρες στέλνει μήνυμα το wordpress, που μαζί με τις ευχές του τονίζει τα 5 καλύτερα κείμενα της χρονιάς. Δεν θα σου πω όμως αυτά. Για μένα, κάθε κείμενο έχει τη δική του αξία και κάθε σχόλιο είναι μοναδικό. Όμως, θα μοιραστώ μαζί σου, μερικές στιγμές που με έκαναν να (χαμο)γελάσω όταν από διάφορες αναζητήσεις στο google, έφτανες τυχαία στο μπλογκ μου:

  1. μαγειρικές καταστροφές(βρήκες ταίρι)
  2. μπαράκια για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας(oops, μήπως έχω πει αρκετά για το θέμα ηλικίας;)
  3. φίλος φάντασμα(δεν νομίζω να τιμάει κάποιον να έχει φίλους-φάντασμα)
  4. baby shower party, τι κάνουμε;(στείλε μου ένα mail, να σου δώσω κι άλλες info)
  5. Μα γιατι να μη μπορει να γινει ουτε αυτο? δεν ζηταω κατι παραλογο(γιατί μερικές φορές όταν κάτι θέλουμε τοοοοοσο πολυ το σύμπαν κάνει τη πάπια και φοράει ωτοασπίδες)
  6. otan tin ftinis kolaei? (όχι, καλύτερα διεκδίκησε την!)
  7. se ti hlikia mporei kapoios na arravwniastei? (θέλεις πραγματικά να συμβουλευτείς εμένα σ’ αυτό;)
  8. ποτε σφαζουν τα αρνια του πασχα(τη σαρακοστή;)
  9. οι απεναντι εχουν παρτυ και δεν μπορω να κοιμηθω τι κανω(περιμένεις στωικά τη λήξη του και δείχνεις κατανόηση στα νιάτα, κάποτε ήσουν κι εσύ νέος)
  10. ειχαμε ελευθερη σχεση μετα αυτος εκανε κανονικη σχεση με αλλη αλλα δεν μπορει να αφησει και μενα(αυτό θέλει καινούργιο ποστ)

ΥΓ2: Και κάπως έτσι περνούν οι μέρες των γιορτών. Με τα τραπέζια να διαδέχονται το ένα το άλλο και εσύ να έχει φάει απλώς σαν Ναβουχοδονόσορας.  Δεν έχω να σου πω τίποτα σ’ αυτό το ποστ, ούτε θα διαπραγματευτώ κάποιο συγκεκριμένο θέμα σαν την ξερόλα που κάνω πάντα, απλά θέλω να σου πω ότι μου έλειψες. Αλήθεια μου έλειψες. Το διαδίκτυο αυτές τις μέρες γέμισε με τυχαίους περαστικούς, οι bloggers όλο και πιο σπάνια εμφανίζονται στο blog τους, οι τακτικοί αναγνώστες των blogs θα βρίσκονται χαμένοι σε ανάλογα με τα παραπάνω σκηνικά και εγώ έχω να σου μιλήσω μέρες.

ΥΓ3: Να σου πω όμως ότι κυκλοφορώ καθημερινά στο facebook(μαζί με όμορφη παρέα), θα με βρεις να τιτιβίζω τα παράλογά μου στο twitter(απ’ αυτά τα γνωστά αλλιώς κι αλλιώτικα), ξεχνιέμαι με τις ώρες στο instagram(φωτογραφίζοντας το ό,τι) και συχνάζω που και που στο pinterest(συλλέγοντας εικόνες). Α, και μη ξεχνάς να βάλεις το email σου για να ενημερώνεσαι για νέα άρθρα. Ναι;

μα πότε ήρθε και το '13;;;

 

ΥΓ4: Α,α! Κι αν μένεις Αθήνα, να σου πω ότι εκεί τα blogs οργανώνουν το ένα event μετά το άλλο. Μείνε συντονισμένη με το Beauty Diaries(δες δεξιά στήλη) και μάθε έξτρα πληροφορίες από την Έφη.

ΥΓ5: Αυτά φίλη μου(και φίλε μου). Να περάσεις το υπόλοιπο των γιορτών όσο πιο αλλιώς κι αλλιώτικα γίνεται, να φας αρκετά και να δώσεις πολλές σφιχτές αγκαλιές. Θα επιστρέψω με νέο κείμενο και πολλές καινούργιες ιδέες απ’ το νέο έτος. Προς το παρόν, σε αφήνω.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: pinterest.com

Advertisements

Cheese Cake Strawberry…

Αναγνωρίζω το γεγονός ότι έχουμε Χριστούγεννα. Καταλαβαίνω επίσης την επιθυμία σου, να φας μελομακάρονα, κουραμπιέδες, κορμό σοκολάτας, μπισκοτάκια με βανίλια, να φτιάξεις gingerbread και να φρεσκομυρίσει το σπίτι σπιτικά γλυκά με μπόλικη δόση κανέλας, αλλά αν σου πω ότι παιδεύομαι με ένα παγωμένο cheese cake strawberry από χθες το πρωί, θα σου ακουστεί Και Πολύ Ιερόσυλο λόγω ημερών; Και επειδή κάτι, ό,τι’ έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν το μοιράζεσαι, θέλω να σου πω τη συνταγή του. Σε κάθε cheese cake, ανεξάρτητα από τη γεύση μαρμελάδας που περιχύνουμε από πάνω, έχει σαν βάση το μπισκότο, οπότε:

αλέθεις στο μπλέντερ 2 πακέτα Μιράντα Παπαδοπούλου και ρίχνεις μέσα στο τρίμμα 65γρ μαργαρίνη λιωμένη (περίπου μισό καλούπι), το πλάθεις ώστε να πάει παντού η μαργαρίνη και το απλώνεις σε μια ταρτιέρα.

*Σηκώνεις λίγο το μπισκότο προς τα τοιχώματα του σκεύους και το ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο για 5′.

τριμμένο μπισκότο χωρίς βούτυρο

Για την κρέμα:

Χτυπάς στο μίξερ 1 αβγό, 300γρ philadelphia , 1 βανίλια και 1/2 κούπα ζάχαρη. Και το τέλος ρίχνεις 1 κεσεδάκι γιαούρτι στραγγιστό.

*Την ρίχνεις πάνω στο ψημένο μπισκότο και το ψήνεις ξανά για 30′.

η κρέμα μαζί με το γιαούρτι

ΥΓ1: Πάνω από την κρέμα, ρίχνεις όποια μαρμελάδα θέλεις ή έχεις. Πριν την ρίξεις, πέρασέ την από το μπλέντερ ώστε να πάρει μια πιο ρευστή και εύπλαστη μορφή. Άφησε λίγο την κρέμα να κρυώσει και καθώς είναι χλιαρή ρίξε την μαρμελάδα.

ΥΓ2: Αν θέλεις έξτρα στόλισμα γλυκού, βάλε μέσα στο κορνέ μαρμελάδα διαφορετικού χρώματος και φτιάξε ένα σχέδιο πάνω στην βασική μαρμελάδα. Καλό θα ήταν, να είναι κι αυτή αλεσμένη ώστε να βγει πιο εύκολα απ’ το στόμιο.

ΥΓ3: Μια ακόμα παραλλαγή είναι, αντί για μαρμελάδα, να ρίξεις γλυκό του κουταλιού κεράσι ή κυδώνι (δηλαδή σε μικρά κομμάτια ώστε να καθίσει καλά πάνω στο κομμάτι καθώς το σερβίρεις).

Δεν είναι ακριβώς κορνέ, αλλά με το κορνέ μια χαρά θα τα καταφέρεις...

θα προλάβεις να πάρεις κομμάτι;

Φιλιά, Αντριάνα!

Σημάδια χρόνου

Τα βάζω πάλι με το χρόνο, που με κοιτά με το απείθαρχό του βλέμμα απ’ τη γωνιά, και μου χαμογελάει πονηρά για όλα αυτά που μου επιφυλάσσει. Προσπαθώ να τον πιάσω! Να τον κρατήσω σφιχτά μέσα στα χέρια μου, να τον φέρω στα δικά μου μέτρα και σταθμά. Και να τον ράψω εκεί.

Να του μιλήσω για τη χρονιά που πέρασε, να του πω τα παράπονα μου και να τον αγκαλιάσω για όλα αυτά που μου ‘δωσε. Να μου μιλήσει για τα επόμενα και να τα συγκρίνω με τα προηγούμενα. Να μου δώσει κομμάτι του, για να σκεφτώ επιτέλους τι να ευχηθώ. Μου έδωσες πολλά χρόνε..μου έδωσες πάρα πολλά που ακόμα και τώρα στο τέλος σου, δεν ξέρω αν ήταν όλα αυτά για μένα. Με προβληματίζεις συνεχώς.

Μου πήγαινες κόντρα. Χώθηκες στον ύπνο μου. Μου έδωσες ευθύνες. Με πέταξες μπροστά σε άγνωστο κοινό και μίλησα επίσημα πρίμα βίστα, κατέρρευσες το σώμα μου και το γέμισες με μελανιές, μου έδωσε 25 νέα γυναικεία σώματα και μου είπες νευρικά «βγάλτα πέρα μόνη σου για το τι θα κάνεις». Με προστάτευσες κοντά σου και με έριξες με φόρα σε παγίδες, μεταμορφώνοντας αστραπιαία τη μορφή σου.

Εσύ, που από εκεί που μου χάριζες ασταμάτητα λεπτά ξεγνοιασιάς με φίλες, με έβαλες να τις βλέπω με αυστηρό χρονικό περιθώριο λούζοντάς με συνεχώς με το φόβο μη με αποκληρώσουν και τις χάσω. Δεν ξέφευγες λεπτό απ’ τη μανία σου να με ελέγχεις. Κουράζομαι όταν με ελέγχουν, αποσυντονίζομαι, τα χάνω. Κι όταν τα χάνω σού παραδίνομαι τελείως χωρίς να θέλω. Κι όταν κάνω πράγματα χωρίς να θέλω, νευριάζω.

243757398553135639_4EyqH8Tg_c

Σου προτείνω να παίξουμε μαζί και με κάνεις να γελάω. Δεν έχασες στιγμή το πείσμα σου για να βγάλεις με γεώτρηση τη φαντασία από μέσα μου. Μια χαρά δεν την είχα θάψει; Σου φώναξα να με αφήσεις ήσυχη και παρόλο που μου τσίριζες συνέχεια δυνατά ότι με μια έρευνα δεν αλλάζει ο κόσμος Αντριάνα, γκντουπ άλλους 5 τόμους βιβλιογραφίας about bodies, contact improvisation, dancing narratives, sex-gender, etc.

Η αγαπημένη μου με διαφορά...

Είναι πανέμορφο να βλέπεις να περνάνε τα λεπτά κι εσύ να χάνεσαι στους δρόμους. Είναι μαγικό να κυνηγάς εκείνα, ώστε να μη σου ξεφύγει η μέρα. Και στο τέλος να την ευχαριστείς που δεν σε αφήνει κουλουριασμένη κάτω από μια μοβ κουβέρτα. Ξύλινες αίθουσες χορού, φωτογράφοι, κεραμίστες, οργανοπαίκτες, ντοκιμαντερίστες, καποερίστες, ανάπηρα παιδιά, κακοποιημένα παιδιά-μελλοντικοί επαγγελματίες χορευτές, καμμένα κτήρια κατάληψης, χορούς με παιδιά Ρομά, διεθνής συνέδρια, ταξίδια, αντικείμενο φωτογράφισης, ποτά, σπίτια, parties, σπασμένα νεύρα, δικαίωση, απογοήτευση, βαφτίσεις, γεννητούρια, νέες φίλες, παλιοί που χάθηκαν…Και ναι, μόλις βρήκα τι θα σου ζητήσω! Θα σου ζητήσω φτερά!!!

Αυτό ακριβώς θέλω. Θέλω να μου δώσεις φτερά για τον ερχόμενο χρόνο ώστε να εκμηδενίζω αποστάσεις. Να σε κερδίζω συνεχώς όλο και περισσότερο αλλιώς κι αλλιώτικα γιατί αρχίζω να κολλάω άγρια μαζί σου. Ως και στοκ έχουμε φτιάξει σε περίπτωση που ξεμείνουμε από ιδέες! Να με τραβάς στο 5 και να σκαρφαλώνουμε μαζί στο 10. Από το τίποτα να φτιάχνουμε παράδεισους. Να αρπάζω όλα αυτά τα ερεθίσματα που μου χαρίζεις με την πρώτη ευκαιρία, γιατί όση γκρίνια κι αν σου βγάζω, δεν θέλω να σε αλλάξω.

Για τους υπόλοιπους δεν ξέρω τι να ευχηθώ, γιατί στον καθένα άλλα έχουν αξία. Αλλά επειδή μιλάμε μέσω αυτού του μπλογκ, ας ευχηθώ λοιπόν να αγαπήσουν τις σκέψεις τους, όποιες κι αν είναι και να σου υπενθυμίσω απλά, ότι η σκέψη αφορά κάθε σημείο, κάθε κύτταρο, κάθε περιοχή, του ανθρώπινου οργανισμού, που ενώ πηγάζει απ’ το μυαλό και δημιουργείται με τη βοήθεια της λογικής, στην πορεία παίρνει αλλιώτικες διαστάσεις.

νομίζω πως ναι...ε;

Σαν ένα τρελό αγόρι που με την καλημέρα του μοιράζεται και τον καφέ του. Μαζί σου...

ΥΓ: Σε μια εποχή παραλογισμού, που συνεχώς δοκιμάζονται οι αντοχές με την υπομονή, έρχεται το βράδυ..και πιο χαλαρή από οποιαδήποτε στιγμή της μέρας, βάζεις τραγούδι για ν’αφεθείς στον δικό του κόσμο. Συμφιλιώνεσαι με ό,τι προηγήθηκε και αφήνεσαι σιγά σιγά στην αγκαλιά του κρεβατιού σου, παρέα με την μοβ κουβέρτα ή Εκείνον. Και το πρωί τι; Δοκιμάζεις να παίξεις με μια καινούργια μέρα όπως απολαμβάνεις τον καυτό καφέ σου.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: pinterest

Αν…αστοχασμός.

Αν μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα μ’ ένα βλέμμα…μ’ ένα φιλί… Αν μια λέξη αρκεί, απ’ τα δυο σου χείλια το φως να ντυθεί… Μοναξιά μου, καρδιά μου, εσύ…συντροφιά μου και νύχτα μου, εσύ… Σ’ αγαπούσα, πριν μας δω μαζί.

Ε; Ναι! Έτσι τελειώνει. Μ’ αυτά τα λόγια φεύγεις απ’ την αίθουσα και μ’ αυτά προκαλείσαι να μπεις. Πρέπει να αφηγηθείς σε 100 λεπτά την ιστορία. Περιεκτικά. Κάτι το οποίο όλους αυτούς τους μήνες έμαθα καλά. Αφήγηση του σώματος. Θυμάσαι; Μόνο που εδώ ήταν ταινία. Και φυσικά η ερωτική σκηνή στα πρώτα λεπτά της ταινίας ήταν μια καλά σκηνοθετημένη χορογραφία. Μια πολύ καλά σκηνοθετημένη χορογραφία. Άρα, βλέπεις…; Όλοι είμαστε εν δυνάμει -ή περιστασιακά- χορευτές. Όλοι κάποια στιγμή έχουμε πάρει αυτόν το ρόλο. Κίνηση με ρυθμό, με συγχρονισμό. Κι όταν πραγματικά χορεύεις, δεν βλέπεις τίποτα τι γίνεται κάτω απ’ τη σκηνή, σε ενδιαφέρει απλώς να εκτελέσεις καλά τη χορογραφία σου, το κομμάτι σου. Έτσι ακριβώς δεν είναι και σε μια ερωτική σκηνή; Είσαι εκεί και αφήνεις τα τριγύρω. Μόνο που στις ταινίες μπορεί η πραγματικότητα να μην είναι τόσο γοητευτική όσο δείχνουν τα πλάνα και τα πλάνα στην ταινία «Αν» ήταν καταπληκτικά. Σε όλα τα κοντινά πρόσωπα, ήθελες να μπεις μέσα στο πανί και με τη φωτογραφική μηχανή να απεικονίσεις το κάθε συναίσθημα που εκείνη τη στιγμή έβγαζε ο ηθοποιός. Στιγμές θλίψης, ματαίωσης, οργής, χαράς, έρωτα, πάθους… Τα είχε όλα. Έτσι δεν είναι η ζωή; Γνωρίζεις καμιά ζωή μονότονη; Ζωή χωρίς έντονες στιγμές δεν υπάρχει. Όπως και φυσικά happy end. Νομίζω κιόλας, ότι το happy end είναι κάτι που επινόησαν οι άνθρωποι στην προσπάθεια επιβίωσής τους. Όλα είναι ένας κύκλος και τίποτα δε μένει σταθερό. Τα πάνω έρχονται με τη μία κάτω και τα κάτω ανεβαίνουν αστραπιαία ξανά στην κορυφή. Μήπως τελικά το end ανήκει μόνο στη στιγμή που κλείνουμε αιώνια τα μάτια μας; Αλλά και εκεί υπάρχουν τόσες θεωρίες. Όλα είναι θέμα οπτικής. Κάποιος βλέπει εμπόδια στη σχέση, κι άλλος αφετηρίες επαναπροσδιορισμού πραγμάτων. Άλλοι πιστεύουν στον έρωτα, κι άλλοι τον βρίσκουν σαχλό παιχνίδι για εφήβους. Κάποιοι μπορεί και να τον ξεχνούν ή να μη του δίνουν την προτεραιότητα που του αξίζει. Ξέρεις…υπάρχουν πολλοί λόγοι που μου αρέσουν τα έργα του Π., με τον κυριότερο ότι τα θέματα που διαπραγματεύεται είναι ακριβώς αυτά που απασχολούν και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Όπως στην τελευταία του ταινία, με τις σχέσεις. Απιστία. Φλερτ. Η γκόμενα μου. Η γυναίκα μου. Η εμπιστοσύνη. Η ανισορροπία με τον ερχομό ενός παιδιού. Η ερωμένη. Η συνειδητοποίηση της απιστίας. Το χρήματα. Οι ώρες δουλειάς. Το ποιος φέρνει τα περισσότερα χρήματα στο σπίτι. Οι συνάδελφοι της φίλης σου. Οι συναδέλφισσες του φίλου σου. Ξέρεις κάποια σχέση που να μην έχει διαπραγματευτεί τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω; Και είναι αυτά κι άλλα τόσα που καλείσαι να αντιμετωπίσεις. Και τα αντιμετωπίζεις ξέρεις…στο τέλος ότι είναι να γίνει θα γίνει, αυτό που είναι να έρθει θα έρθει. Κι ας αναρωτιόμαστε συχνά «αν δεν έκανα εκείνο, και επέλεγα το άλλο,τι θα γινόταν τώρα»; 

*Ξέρεις…όταν δημιουργείς κάτι, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Απορροφάς από τον κόσμος όλα αυτά που έχει να σου δώσει, αλλά από εκεί και πέρα, το τι θα φτιάξεις με τα δεδομένα σου εξαρτάται μόνο από τα χέρια σου. Είτε είναι μια ταινία, είτε ένας πίνακας ζωγραφικής, είτε μια χορευτική παράσταση, είτε το θέατρο, είτε. Ο κόσμος σε εμπνέει, ο εαυτό σου σε προβληματίζει και μαζί τους φτιάχνεις τα δημιουργήματά σου. Όποια κι αν είναι αυτά. Ακόμα και η εξέλιξη σου μέσα στο χώρο και το χρόνο. Στην δημιουργία δεν υπάρχει λογική. Εξαφανίζεται το κάθε πρέπει και η κάθε αναστολή. Ακόμα και τώρα που σου γράφω όλα αυτά, αύριο το πρωί όταν το διαβάσω, ίσως δεν καταλάβω κι εγώ η ίδια τι γράφω. Εξάλλου, αυτό δεν είναι η μαγεία της δημιουργίας; Τη σχέση που φτιάχνεις με το φίλο σου εσείς οι δύο δεν την καταλαβαίνεται καλύτερα; Εσείς οι δύο δεν παίζεται με τα δεδομένα σας; Εσείς δεν ξέρετε ποιου και πως θα παιχτούν οι ρόλοι σας στη «χορογραφίας» σας; Εσείς οι δύο δεν νιώθεται αυτά που νιώθεται; 

**Και τώρα θα μου πεις η κριτική μιας ταινίας που κολλάει με το παραπάνω αστεράκι. Απλά πήρα αφορμή από μια συνέντευξη του, που έλεγε παρόμοια με τα παραπάνω και ένιωσα να ταυτίζομαι απόλυτα. 

***Και ξέρεις σε τι συμφώνησα περισσότερο απ’ όλα με την ταινία; Ότι ο άνθρωπος σε οποιαδήποτε φάση της ζωής του κι αν βρίσκεται, πάντα υπάρχει ένα θέμα που τον απασχολεί. Πάντα κάτι που να τον προβληματίζει. Ποτέ δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένος μ’αυτά που έχει. Όταν είναι μόνος του, μπορεί να τα βρίσκει και να περνάει καλά με την πάρτη του, αλλά, υπάρχουν στιγμές μέσα σε αυτήν την καθημερινότητα παλεύει με τηνμοναξιά του όσο κι αν τη βρίσκει με την «ελευθερία» του. Από την άλλη όμως…όταν είσαι ερωτευμένος, σε τρελαίνει η καψούρα, θέλεις να είστε μαζί ότι κι αν συμβαίνει στον κόσμο, όπως κι αν εκείνος είναι, να τον νιώθεις και να σε νιώθει, κι όταν δεν τον έχεις ή τον χάνεις…τρελαίνεσαι, σε πιάνει η παράνοια της καψούρας και αρχίζεις τα ασυνάρτητα. Το βλέπεις; 

****

Μου λείπει η νυχτερινή βόλτα στο κέντρο

(Αγκαλιά)

Η γκρίνια σου στην επιθυμία μου για περπάτημα

(ναι, πάλι θέλω να περπατήσουμε)

Οι 5746 ώρες πάνω απ’ τον κατάλογο της Pizza Hut μέχρι να αποφασίσουμε

(που στο τέλος παίρνουμε αυτό που προτείνω εγώ)

Το τράβηγμα του χεριού μου όταν μπέρδευα τις εξόδους του Μετρό.

(στην αρχή…)

Η θέα της Ακρόπολης απ’ το θησείο

(θα έρθει η στιγμή που το σπίτι μου θα έχει θέα την Αθήνα, σου έλεγα)

Τα Mc Donalds που κάθε φορά χαιρετούσα γνωστό

(και με κοιτούσες με απορία)

Το να πηγαίνω μέσα σε μία μέρα από Κηφισιά, Εξάρχεια και από Γλυφάδα, Γκάζι

(και λίγο πριν κοιμηθώ να σου λέω πόσο όμορφο είναι το κέντρο της)

Να τρώω σοκολατάκια, να πίνεις coca-cola, καθισμένοι σε παγκάκι της πλατείας 

(και να γελάμε από τα ξεχαρβαλωμένα μάρμαρα)

Να σε παρακαλάω να ανεβούμε στο βράχο και να βαριέσαι μόνο που τ’ ακούς

(ναι, πάλι θέλω να την δω από ψηλά)

Να ξεχνιέμαι διαβάζοντας γκράφιτι

(και να εξαφανίζομαι αφηρημένη απ’ τα μάτια σου)

Να γελάς με το σοκ μου, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου να βάζουν χειροπέδες σε νεαρή κοπέλα

(και να μιλάω ακατάπαυστα γι’ αυτό ακόμα και στον ύπνο μου)

Η αναπαράσταση που έκανα στα σκαλιά της πλάκας από το «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»

(κι εσύ να ξαφνιάζεσαι ολόκληρος)

Μα πιο πολύ μου λείπω εγώ στην Αθήνα. Η δική μου έμπνευση από αλλιώς κι αλλιώτικους ανθρώπους. Οι δικές μου σκηνές και εικόνες. Η δική μου παρουσία εκεί στο χώρο. Ίσως σε άλλο χρόνο… Η δική μου ανάγκη για ζωή εκεί. Το δικό μου όνειρο για ζωή εκεί. Το δικό μου όνειρο που μια έρχεται…μια φεύγει…έρχεται και φεύγει. Είδες…τίποτα δεν είναι σταθερό. Ίσως, τελικά, να είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που κάνουν τις καταστάσεις σταθερές. Διαφωνείς; 

ΥΓ: «…ο έρωτας είναι βασικό ανθρώπινο ένστικτο, που δεν απειλήθηκε ποτέ με εξαφάνιση, ό,τι τραγικό κι αν συνέβαινε εκεί εξώ» Αλεξάνδρα Κ.

Αυτά. 

Φιλιά, Αντριάνα!

δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει η συγκεκριμένη κοπέλα από ομορφιά...έχει όμως κάτι το ανεπιτήδευτο. Μια φυσική κίνηση χωρίς πολλά πολλά. Μια ένταση μέσα στην ηρεμία. Μια αλήθεια μέσα στο ψεύτικο. Ε;

photo by: pinterest.com

Βουδαπέστη trip…

Κάποιοι την χαρακτηρίζουν ως «Το Παρίσι της Ανατολής», αλλά άλλοι εστιάζουν στη δική της γοητεία. Θα υποστηρίξω το δεύτερο.

Εκκλησία; Μάλλον!

«Έλα, μαμά; Μεθαύριο φεύγω.»

«Ναι; έρχεσαι; Ωραία!»

«Όχι, Βουδαπέστη πάω.»

«Που πας; Μα γιατί παιδί μου το λες τελευταία στιγμή; Ποιο μπουφάν θα πάρεις; Σκουφί, γάντια, κασκόλ, δύο μπλούζες να φοράς, η Ευρώπη έχει κρύο!»

«Μαμά!»

«Τι μαμά παιδί μου….;!»

«Να σου θυμίσω πόσο χρονών πήρα μόνη μου για πρώτη φορά τα αεροπλάνα;»

«τον μπαμπά σου να πάρεις.»

«Γεια σου μαμά!»

«Να δοκιμάσεις συκωτάκια Χήνας και να πάρεις ένα κρασί Τοκάι»

«Δεν τρώω συκώτι. Να κλείσουμε τώρα;»

 

Κρατάω το εισιτήριο στα χέρια μου και μετά από πολύ καιρό, ξανά πάνω στα αεροπλάνα. Ένα ισχυρό, γνώριμο, ανατρίχιασμα με διαπερνά, καθώς περνώ την πόρτα του αεροδρομίου. Διαδρομή προς το αεροδρόμιο, που αν δεν ήξερα να χειρίζομαι καλά τα υπόλοιπα μεταφορικά μέσα της πόλης, μάλλον θα έφευγε χωρίς εμένα πάνω απ’ τον Θερμαϊκό. Σίγουρα χωρίς εμένα. Ευτυχώς που δεν απάντησα σ’ εκείνη την κυρία που με έβρισε καθώς χτύπησα με δύναμη τη βαλίτσα πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν έδωσα σημασία στον κύριο που με φώναξε από μακρυά «Αθηναία είσαι;». Έτσι λοιπόν, μετά από πρωτόγνωρη καθυστέρηση -για τα δικά μου δεδομένα- βρέθηκα στο γνώριμο μέρος. Αλήθεια, στο έχω πει καμιά φορά; Θα μου άρεσε να ήμουν αεροσυνοδός. Η ουρά στο check in ατέλειωτη, αυτή για Βουδαπέστη και αυτή για Ρωσία οι πιο μεγάλες. Να έβλεπες φίλη μου τους επιβάτες για Ρωσία…είχαν ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ όλοι τους, ειδικά τα ρούχα τους!! Ήθελα να μπω σε όλες τις πτύσεις ταυτόχρονα και να πάω όπου!

και να θυμάσαι φίλη! Δεν ταξιδεύουμε σαν τον ταλαίπωρο φαντάρο, που προσπαθεί απ' το Σουφλί να φτάσει Αθήνα! Έχεις μια βαλίτσα, και τα ρίχνεις όλα μέσα dear!! Η χειραποσκευή μερικές φορές είναι σπατάλη

Περάσαμε το Q, μπήκαμε στο αεροπλάνο και ξεκινήσαμε ακριβώς στην ώρα μας! Λιακάδα, με πεντακάθαρη θέα απ’ το παράθυρο, αλλά από ένα σημείο και μετά τα μάτια μου κλείνουν. Κάπου εκεί ακούγεται η φωνή της μαμάς να λέει «τόσα ταξίδια έκανα μια φορά δεν με πήρε ο ύπνος! Εσύ πως καταφέρνεις και κοιμάσαι, δεν έχω καταλάβει ακόμα» και πετάγομαι από τον λήθαργο. Άτιμο υποσυνείδητο.

εννοείται παράθυρο!!! Εννοείται!!

Κατεβαίνουμε από το αεροπλάνο και ο παγωμένος αέρας μπαίνει για τα καλά μέσα σου, παγώνοντας κάθε κύτταρο του αναπνευστικού σου συστήματος.

«Πάει η Ελλάδα μας (και τα φορέματα μου,σκέφτομαι)….»

«Καλύτερα!!» ακούγεται μια φωνή από πίσω μου, συνειδητοποιώντας τελικά, ότι δεν το είπα τόσο ψιθυριστά όσο πίστευα.

Γι' αυτό το παζάρι θα διαβάσεις παρακάτω!

Μπαίνεις μέσα στο αεροδρόμιο τους και δέχεσαι μια όμορφη μυρωδιά μεταξύ πούδρας και κόκκινου τριαντάφυλλου. Η αίσθηση καθαριότητας παραμονεύει παντού. Άνθρωποι ευγενικοί, με περιορισμένα αγγλικά, διαθέσιμοι να επικοινωνήσουν μαζί σου ακόμα και με κινήσεις. Οι δρόμοι της μοιάζουν σαν να βγήκαν από ταινία άλλης εποχής και το όνομά της ταιριάζει απίστευτα στην όψη των κτηρίων της. Κτήρια βαριά, με επιβλητική μορφή. Άλλα κατοικούνται, που αντί για κλειδί εισάγεις στην πόρτα κωδικό, άλλα εγκαταλείφθηκαν. Στην άσφαλτο, πολλά αποτσίγαρα σβησμένα, τα περισσότερα από πακέτο με κίτρινο φιλτράκι. Σαν να ξεπήδησε μια πόλη, από εποχή με άλλο στυλ και αλλιώτικη αρχιτεκτονική. Πάρκα πεντακάθαρα. Αγάλματα γοτθικού ρυθμού, επιβλητικά και ογκώδης. Λιοντάρια αγριεμένα στη γέφυρα του Δούναβη, που καθώς την διασχίζεις με τα πόδια, νιώθεις ένα απίστευτο κρύο να παγώνει τα χείλη σου, καθιστώντας αδύνατο να πεις την παραμικρή λέξη. Ανεβαίνεις στο πάλατι της Βούδας, περπατώντας σε πλακόστρωτα μονοπάτια και από την κορυφή, απλώνεται ολόκληρη η Πέστη μπροστά σου. Σαν να θέλεις να τσιμπήσεις με τα παγωμένα δάχτυλά σου, το ομορφότερο κτήριο της πόλης, να το φέρεις κοντά στα μάτια σου και να το περιεργαστείς  Να δεις χρώματα, παράθυρα, τη στέγη και τις κορυφές του. Να το τοποθετήσεις ξανά πίσω και να βρεθείς κι εσύ μαζί του, εκεί. Να περπατήσεις ξανά στο κέντρο της Βουδαπέστης και να θυμηθείς κάτι από Ιταλία. Ξέρεις, έμοιαζε λίγο με Φλωρεντία, αν εξαιρέσεις τα καταστήματά της.

Ξέρεις τι δεν έχω δει από κοντά; Τον Σηκουάνα... Αυτός όμως είναι ο Δούναβης!!!

Πολλοί τη συγκρίνουν με το Παρίσι, κάτι που θεωρώ άδικο. Η κάθε χώρα έχει τη δική της ομορφιά, γιατί αν πέσουμε στην παγίδα της σύγκρισης, θα πρέπει να συγκρίνουμε τη Vaci Utca με την GoetheStrasse, την Εθνική Πινακοθήκη τους με τη δική μας, το Δούναβη με τον Σηκουάνα, και πάει λέγοντας. Η Βουδαπέστη, είναι η Βουδαπέστη. Έχει μια δική της ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Βγάζει ένα μυστήριο. Εκεί που βρίσκεσαι στα σκοτεινά μονοπάτια της, κάνεις μια στροφή και βγαίνεις μπροστά στο πιο καλοστημένο χριστουγεννιάτικο πανηγύρι. Αν εξαιρέσεις το πανηγύρι, που μου πήρε το μυαλό και έμεινα εκεί 3.5 ώρες τρώγοντας λουκάνικα, πατάτες με βρασμένο κόκκινο κρασί, δεν ξέρω να σου πω τι μου άρεσε πιο πολύ. Δεν έμοιαζε με Ιταλία, ούτε με Γερμανία και δεν μένεις άφωνη όπως με τη φινέτσα της Γαλλίας. Στο σύνολο της όμως μου άρεσε. Μου δημιουργούσε μια συνεχής τάση για εξερεύνηση, για όλο περισσότερο περπάτημα, για μια ασταμάτητη μελέτη της αρχιτεκτονικής της. Να παρατηρήσω τους ανθρώπους της και να βρω το λόγο που δεν χαμογελούν. Ούτε καν γελάνε. Να κάνω βόλτα με το καραβάκι στο ποτάμι και να λέω στην παρέα μου «αα..δες κι αυτό! κι αυτό! μα τι υπέροχο! καλα, το είδες εκείνο;» με περίσσιο ενθουσιασμό και να χαμογελάει εκείνη με τον ενθουσιασμό μου.

καστανάκια; Γιατί όχι; Νόστιμα είναι!

ΥΓ1: Τυπικά 3 μέρες, ουσιαστικά 2. Όχι, δεν φτάνουν για να γυρίσεις μια ξένη χώρα, αλλά είναι καλές για να δεις αυτά που πρέπει να δεις, με προϋπόθεση το ξενοδοχείο να βρίσκεται (κοντά) στο κέντρο.

ΥΓ2: Και τι βάζεις στη (μικρή!) βαλίτσα; Πηγαίνεις με τζιν και παίρνεις μαζί σου ένα φόρεμα (από χοντρό ύφασμα) και μια φόρμα για τον γυρισμό. Εσώρουχα και κάλτσες όσες είναι οι μέρες(+ν/2) και 2 μπλούζες. Κασκόλ, γάντια και σκουφί(οι ντόπιοι κυκλοφορούν μόνο με μπουφάν αλλά εσύ φίλη μου είσαι μεσογειακός άνθρωπος και θα κρυώσεις,στο υπογράφω). Παπούτσια ζεστά που δεν παίρνουν νερό (απέφυγε τις απομιμήσεις των Αγκς γιατί έχουν χαλαρό καβάλο και θα πάρουν νερό αν βρέξει). Τώρα αν είσαι άντρας, σόρρυ..δεν μπορώ να βοηθήσω στην βαλίτσα σου:/

Σοκολατάκια φίλη!! Τώρα πες μου, δεν θέλεις να δοκιμάσουμε ένα απ' όλα; Δυο; Τρία;

ΥΓ3: Συμβουλή μαμάς: να έχεις μαζί σου και λίγο tide. Άποψη Αντριάνας: αχρείαστο.

ΥΓ4: Συμβουλή Αντριάνας: αντικατέστησε το άρωμα σου με κάποιο δειγματάκι(που σίγουρα θα έχεις κάποιο ξεχασμένο). Τώρα για αγόρια, πάλι δεν έχω κάτι να πω:/

ΥΓ5: Χώρες όπως η Βουδαπέστη ή παρόμοιες του ανατολικού μπλοκ, θέλουν ιδιαίτερη προσοχή στα χρήματα. Exchange φίλη! Και τι σημαίνει αυτό; Μπελάς στους υπολογισμούς. Αν είναι η πρώτη σου φορά στο εξωτερικό, τι θα έλεγες να επέλεγες μια άλλη χώρα;

η βουλή τους φίλη μου! Καμία σχέση με τη δική μας ε;

*Και για να επιστρέψω στη Βουδαπέστη, θέλω να σου πω ότι γύρισα με το μυαλό να χορεύει κοροϊδευτικά πάνω απ’ τα  μαλλιά μου. Είναι ωραία τα ταξίδια φίλη μου, πραγματικά αξίζουν. Δένεσαι περισσότερο με τις/τους φίλες/φίλους σου, γνωρίζεις τον φίλο σου καλύτερα, γίνεσαι κι εσύ πιο ελεύθερη και δεκτική. Γιατί είσαι εσύ κι εκείνος, εσύ και η παρέα σου. Πάντα υπάρχουν προορισμοί, για όλα τα πορτοφόλια και συγκεκριμένα η Βουδαπέστη είναι μια αρκετά καλή επιλογή για value for money trip. Κι αν θέλεις να με ρωτήσεις κάτι, τον έχεις μάθει τον τρόπο πλέον, email, facebook, comments…ότι θέλεις.

**Και ξέρεις τι βοηθάει στην ομαλή επιστροφή; Να σκέφτεσαι το επόμενο μέρος που θα ήθελες να επισκεφτείς, ακόμα κι αν αυτό, είναι μακρινό σαν ιδέα. Δεν.θα ‘θελες.να.μάθεις.τι.τριγυρνάει.στο.μυαλό.μου.δεν.θα’θελες.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Ε,ψιτ! Τα ταξίδια είναι ωραία και χωρίς smartphone!