Βουδαπέστη trip…

Κάποιοι την χαρακτηρίζουν ως «Το Παρίσι της Ανατολής», αλλά άλλοι εστιάζουν στη δική της γοητεία. Θα υποστηρίξω το δεύτερο.

Εκκλησία; Μάλλον!

«Έλα, μαμά; Μεθαύριο φεύγω.»

«Ναι; έρχεσαι; Ωραία!»

«Όχι, Βουδαπέστη πάω.»

«Που πας; Μα γιατί παιδί μου το λες τελευταία στιγμή; Ποιο μπουφάν θα πάρεις; Σκουφί, γάντια, κασκόλ, δύο μπλούζες να φοράς, η Ευρώπη έχει κρύο!»

«Μαμά!»

«Τι μαμά παιδί μου….;!»

«Να σου θυμίσω πόσο χρονών πήρα μόνη μου για πρώτη φορά τα αεροπλάνα;»

«τον μπαμπά σου να πάρεις.»

«Γεια σου μαμά!»

«Να δοκιμάσεις συκωτάκια Χήνας και να πάρεις ένα κρασί Τοκάι»

«Δεν τρώω συκώτι. Να κλείσουμε τώρα;»

 

Κρατάω το εισιτήριο στα χέρια μου και μετά από πολύ καιρό, ξανά πάνω στα αεροπλάνα. Ένα ισχυρό, γνώριμο, ανατρίχιασμα με διαπερνά, καθώς περνώ την πόρτα του αεροδρομίου. Διαδρομή προς το αεροδρόμιο, που αν δεν ήξερα να χειρίζομαι καλά τα υπόλοιπα μεταφορικά μέσα της πόλης, μάλλον θα έφευγε χωρίς εμένα πάνω απ’ τον Θερμαϊκό. Σίγουρα χωρίς εμένα. Ευτυχώς που δεν απάντησα σ’ εκείνη την κυρία που με έβρισε καθώς χτύπησα με δύναμη τη βαλίτσα πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν έδωσα σημασία στον κύριο που με φώναξε από μακρυά «Αθηναία είσαι;». Έτσι λοιπόν, μετά από πρωτόγνωρη καθυστέρηση -για τα δικά μου δεδομένα- βρέθηκα στο γνώριμο μέρος. Αλήθεια, στο έχω πει καμιά φορά; Θα μου άρεσε να ήμουν αεροσυνοδός. Η ουρά στο check in ατέλειωτη, αυτή για Βουδαπέστη και αυτή για Ρωσία οι πιο μεγάλες. Να έβλεπες φίλη μου τους επιβάτες για Ρωσία…είχαν ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ όλοι τους, ειδικά τα ρούχα τους!! Ήθελα να μπω σε όλες τις πτύσεις ταυτόχρονα και να πάω όπου!

και να θυμάσαι φίλη! Δεν ταξιδεύουμε σαν τον ταλαίπωρο φαντάρο, που προσπαθεί απ' το Σουφλί να φτάσει Αθήνα! Έχεις μια βαλίτσα, και τα ρίχνεις όλα μέσα dear!! Η χειραποσκευή μερικές φορές είναι σπατάλη

Περάσαμε το Q, μπήκαμε στο αεροπλάνο και ξεκινήσαμε ακριβώς στην ώρα μας! Λιακάδα, με πεντακάθαρη θέα απ’ το παράθυρο, αλλά από ένα σημείο και μετά τα μάτια μου κλείνουν. Κάπου εκεί ακούγεται η φωνή της μαμάς να λέει «τόσα ταξίδια έκανα μια φορά δεν με πήρε ο ύπνος! Εσύ πως καταφέρνεις και κοιμάσαι, δεν έχω καταλάβει ακόμα» και πετάγομαι από τον λήθαργο. Άτιμο υποσυνείδητο.

εννοείται παράθυρο!!! Εννοείται!!

Κατεβαίνουμε από το αεροπλάνο και ο παγωμένος αέρας μπαίνει για τα καλά μέσα σου, παγώνοντας κάθε κύτταρο του αναπνευστικού σου συστήματος.

«Πάει η Ελλάδα μας (και τα φορέματα μου,σκέφτομαι)….»

«Καλύτερα!!» ακούγεται μια φωνή από πίσω μου, συνειδητοποιώντας τελικά, ότι δεν το είπα τόσο ψιθυριστά όσο πίστευα.

Γι' αυτό το παζάρι θα διαβάσεις παρακάτω!

Μπαίνεις μέσα στο αεροδρόμιο τους και δέχεσαι μια όμορφη μυρωδιά μεταξύ πούδρας και κόκκινου τριαντάφυλλου. Η αίσθηση καθαριότητας παραμονεύει παντού. Άνθρωποι ευγενικοί, με περιορισμένα αγγλικά, διαθέσιμοι να επικοινωνήσουν μαζί σου ακόμα και με κινήσεις. Οι δρόμοι της μοιάζουν σαν να βγήκαν από ταινία άλλης εποχής και το όνομά της ταιριάζει απίστευτα στην όψη των κτηρίων της. Κτήρια βαριά, με επιβλητική μορφή. Άλλα κατοικούνται, που αντί για κλειδί εισάγεις στην πόρτα κωδικό, άλλα εγκαταλείφθηκαν. Στην άσφαλτο, πολλά αποτσίγαρα σβησμένα, τα περισσότερα από πακέτο με κίτρινο φιλτράκι. Σαν να ξεπήδησε μια πόλη, από εποχή με άλλο στυλ και αλλιώτικη αρχιτεκτονική. Πάρκα πεντακάθαρα. Αγάλματα γοτθικού ρυθμού, επιβλητικά και ογκώδης. Λιοντάρια αγριεμένα στη γέφυρα του Δούναβη, που καθώς την διασχίζεις με τα πόδια, νιώθεις ένα απίστευτο κρύο να παγώνει τα χείλη σου, καθιστώντας αδύνατο να πεις την παραμικρή λέξη. Ανεβαίνεις στο πάλατι της Βούδας, περπατώντας σε πλακόστρωτα μονοπάτια και από την κορυφή, απλώνεται ολόκληρη η Πέστη μπροστά σου. Σαν να θέλεις να τσιμπήσεις με τα παγωμένα δάχτυλά σου, το ομορφότερο κτήριο της πόλης, να το φέρεις κοντά στα μάτια σου και να το περιεργαστείς  Να δεις χρώματα, παράθυρα, τη στέγη και τις κορυφές του. Να το τοποθετήσεις ξανά πίσω και να βρεθείς κι εσύ μαζί του, εκεί. Να περπατήσεις ξανά στο κέντρο της Βουδαπέστης και να θυμηθείς κάτι από Ιταλία. Ξέρεις, έμοιαζε λίγο με Φλωρεντία, αν εξαιρέσεις τα καταστήματά της.

Ξέρεις τι δεν έχω δει από κοντά; Τον Σηκουάνα... Αυτός όμως είναι ο Δούναβης!!!

Πολλοί τη συγκρίνουν με το Παρίσι, κάτι που θεωρώ άδικο. Η κάθε χώρα έχει τη δική της ομορφιά, γιατί αν πέσουμε στην παγίδα της σύγκρισης, θα πρέπει να συγκρίνουμε τη Vaci Utca με την GoetheStrasse, την Εθνική Πινακοθήκη τους με τη δική μας, το Δούναβη με τον Σηκουάνα, και πάει λέγοντας. Η Βουδαπέστη, είναι η Βουδαπέστη. Έχει μια δική της ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Βγάζει ένα μυστήριο. Εκεί που βρίσκεσαι στα σκοτεινά μονοπάτια της, κάνεις μια στροφή και βγαίνεις μπροστά στο πιο καλοστημένο χριστουγεννιάτικο πανηγύρι. Αν εξαιρέσεις το πανηγύρι, που μου πήρε το μυαλό και έμεινα εκεί 3.5 ώρες τρώγοντας λουκάνικα, πατάτες με βρασμένο κόκκινο κρασί, δεν ξέρω να σου πω τι μου άρεσε πιο πολύ. Δεν έμοιαζε με Ιταλία, ούτε με Γερμανία και δεν μένεις άφωνη όπως με τη φινέτσα της Γαλλίας. Στο σύνολο της όμως μου άρεσε. Μου δημιουργούσε μια συνεχής τάση για εξερεύνηση, για όλο περισσότερο περπάτημα, για μια ασταμάτητη μελέτη της αρχιτεκτονικής της. Να παρατηρήσω τους ανθρώπους της και να βρω το λόγο που δεν χαμογελούν. Ούτε καν γελάνε. Να κάνω βόλτα με το καραβάκι στο ποτάμι και να λέω στην παρέα μου «αα..δες κι αυτό! κι αυτό! μα τι υπέροχο! καλα, το είδες εκείνο;» με περίσσιο ενθουσιασμό και να χαμογελάει εκείνη με τον ενθουσιασμό μου.

καστανάκια; Γιατί όχι; Νόστιμα είναι!

ΥΓ1: Τυπικά 3 μέρες, ουσιαστικά 2. Όχι, δεν φτάνουν για να γυρίσεις μια ξένη χώρα, αλλά είναι καλές για να δεις αυτά που πρέπει να δεις, με προϋπόθεση το ξενοδοχείο να βρίσκεται (κοντά) στο κέντρο.

ΥΓ2: Και τι βάζεις στη (μικρή!) βαλίτσα; Πηγαίνεις με τζιν και παίρνεις μαζί σου ένα φόρεμα (από χοντρό ύφασμα) και μια φόρμα για τον γυρισμό. Εσώρουχα και κάλτσες όσες είναι οι μέρες(+ν/2) και 2 μπλούζες. Κασκόλ, γάντια και σκουφί(οι ντόπιοι κυκλοφορούν μόνο με μπουφάν αλλά εσύ φίλη μου είσαι μεσογειακός άνθρωπος και θα κρυώσεις,στο υπογράφω). Παπούτσια ζεστά που δεν παίρνουν νερό (απέφυγε τις απομιμήσεις των Αγκς γιατί έχουν χαλαρό καβάλο και θα πάρουν νερό αν βρέξει). Τώρα αν είσαι άντρας, σόρρυ..δεν μπορώ να βοηθήσω στην βαλίτσα σου:/

Σοκολατάκια φίλη!! Τώρα πες μου, δεν θέλεις να δοκιμάσουμε ένα απ' όλα; Δυο; Τρία;

ΥΓ3: Συμβουλή μαμάς: να έχεις μαζί σου και λίγο tide. Άποψη Αντριάνας: αχρείαστο.

ΥΓ4: Συμβουλή Αντριάνας: αντικατέστησε το άρωμα σου με κάποιο δειγματάκι(που σίγουρα θα έχεις κάποιο ξεχασμένο). Τώρα για αγόρια, πάλι δεν έχω κάτι να πω:/

ΥΓ5: Χώρες όπως η Βουδαπέστη ή παρόμοιες του ανατολικού μπλοκ, θέλουν ιδιαίτερη προσοχή στα χρήματα. Exchange φίλη! Και τι σημαίνει αυτό; Μπελάς στους υπολογισμούς. Αν είναι η πρώτη σου φορά στο εξωτερικό, τι θα έλεγες να επέλεγες μια άλλη χώρα;

η βουλή τους φίλη μου! Καμία σχέση με τη δική μας ε;

*Και για να επιστρέψω στη Βουδαπέστη, θέλω να σου πω ότι γύρισα με το μυαλό να χορεύει κοροϊδευτικά πάνω απ’ τα  μαλλιά μου. Είναι ωραία τα ταξίδια φίλη μου, πραγματικά αξίζουν. Δένεσαι περισσότερο με τις/τους φίλες/φίλους σου, γνωρίζεις τον φίλο σου καλύτερα, γίνεσαι κι εσύ πιο ελεύθερη και δεκτική. Γιατί είσαι εσύ κι εκείνος, εσύ και η παρέα σου. Πάντα υπάρχουν προορισμοί, για όλα τα πορτοφόλια και συγκεκριμένα η Βουδαπέστη είναι μια αρκετά καλή επιλογή για value for money trip. Κι αν θέλεις να με ρωτήσεις κάτι, τον έχεις μάθει τον τρόπο πλέον, email, facebook, comments…ότι θέλεις.

**Και ξέρεις τι βοηθάει στην ομαλή επιστροφή; Να σκέφτεσαι το επόμενο μέρος που θα ήθελες να επισκεφτείς, ακόμα κι αν αυτό, είναι μακρινό σαν ιδέα. Δεν.θα ‘θελες.να.μάθεις.τι.τριγυρνάει.στο.μυαλό.μου.δεν.θα’θελες.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Ε,ψιτ! Τα ταξίδια είναι ωραία και χωρίς smartphone!

Advertisements

18 thoughts on “Βουδαπέστη trip…

  1. Όχι εγώ θέλω να μάθω. Να μας πεις, γι αυτό είμαστε εδώ εμείς οι αναγνώστες σου για να μας τα λες όλα!!
    Λοιπόν εγώ με την Μελίτα λέμε για του χρόνου να πάμε Ιταλία. Βασικά εκείνη, εγώ λέω για Πράγα. Τελικά μας βλέπω στην Disneyland να βγάζουμε φωτογραφίες με τον Donald Duck αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
    Χαίρομαι που πέρασες όμορφα, ίσως οι μέρες να μην ήταν πολλές αλλά με την κατάλληλη παρέα όλα φαίνονται μαγικά όσο και αν διαρκέσουν. Τα ξαδέρφια μου έχουν πάει Βουδαπέστη και μου είχαν πει τα καλύτερα. Βέβαια δεν τους άρεσε πολύ το φαγητό. Εσύ όμως θα την πέτυχες και στο γιορτινό της κλίμα οπότε πρέπει να ήταν ακόμα πιο όμορφη. Εύχομαι το επόμενο ταξιδάκι να γίνει σύντομα. Μάκια πολλά όμορφη!!

    1. Ιταλίααα…αχ Ιταλία!! Λιώνω… Και να ξαναπήγαινα, πάλι το πλοίο θα διάλεγα. Έχω κάνει μεγάλο ταξίδι Ιταλία από Ηγουμενίτσα και μεγάλη παρέα. Αγαπημένη Ρώμη και λατρεμένη Φλωρεντία. Βενετία δεν πήγα με boyfriend για να νιώσω ρομαντζάδα. Πράγα ήταν να πάω με boyfriend αλλά χάλασε η ιδέα και την έκανα μόνη μου σε φίλη στη Γερμανία. Γαλλία δεν έχω πάει γιατί νομίζω ότι αυτή η χώρα θέλει πολύ χρήμα και βαριέμαι να μαζέψω τόσα. Στη Βουδαπέστη το φαγητό,ε; Ναι, τουλάχιστον εμένα μου φάνηκε πολύ λιπαρό και βαρύ. Το πιο ακραίο όμως ήταν το μπουκαλάκι με νερό, 1.5 ευρώ το άτιμο!!!

      *Τι υπάρχει στο μυαλό μου; οΚ, αφού θέλεις θα σου πω! Γλυκά, καθισμένη σε παγκάκι στις 3 τη νύχτα, με θέα χριστουγεννιάτικες βιτρίνες του Μανχάταν.

      Φιλιααααααααααααααααααααααααααααααααααααα

      1. Όχι κοριτσάκι, εσύ δεν θέλεις να ξέρεις τι σκέφτομαι πίστεψε με!( ακούς Βουδαπέστη !!) Όχι όχι δεν ζηλεύω καθόλου μα καθόλου που πέρασες τέλεια σε μια μαγευτική πόλη ντυμένη Χριστουγεννιάτικα, και φυσικά δεν έλεγα κάθε φορά που έβλεπα φωτό που ανέβαζες στο facebook ιιιιι, ααα, οοο! Καλησπέρα!

        PS. Μαρίνα ξέρεις πολύ καλά ότι αν όλα πάνε καλά και έχουμε την οικονομική δυνατότητα, θα αποφασίσουμε δημοκρατικά σεβόμενες ή μία την άποψη της άλλης , και θα πάμε Ιταλία 🙂 .

        1. Πόσο χαίρομαι με σχόλια που με κάνουν να γελάω…:) Μου δίνουν ενέργεια και διάθεση για παρακάτω. Καλησπέρα:)!!

          ΥΓ: κορίτσια ναι, να πάτε!!! Πραγματικά σας το εύχομαι κι αν τα χρήματα δεν φτάσουν για Ιταλία υπάρχουν κι άλλοι προορισμοί. Εγώ βέβαια είχα πάει εποχή π.κ.(προ κρίσης) που και τότε με το ζόρι μου έφτασαν αλλά και πάλι καλά πέρασα. Θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους πρέπει να βγουν εξωτερικό…βλέπουν τα πράγματα αλλιώς μετά, πιο ανοιχτά.

          Φιλια πολλάααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα 🙂

  2. Καλό Μήνα,Καλές γιορτές.Ευχαριστούμε για το όμορφο ταξίδι φωτογραφικό και ιστορικό, όλο το κείμενο πολύ όμορφο. Μας ξενάγησες όμορφα.

  3. Όσο έχεις αυτό το ηλίθιο javascript εφέ με τις νιφάδες (snowstorm.js) δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω.
    Κουράζει τον επεξεργαστή μου χωρίς λόγο. Ουτε αυτό το πόστ το διάβασα,μισώ τα ταξίδια.
    Και τα χριστούγεννα.
    Τα ξαναλέμε μετά τις γιορτές.

    1. Χαλάρωσε!!! Μην ακονίζεις τα νύχια σου για να με φας κάθε φορά που δεν σου αρέσει κάτι -αν και τώρα που το σκέφτομαι όλα δεν σου αρέσουν και είναι πραγματικά πολύ άσχημο να βρίσκεις όλα του άλλου χάλια και να τον ακυρώνεις συνεχώς:/!! Δεν πειράζει μίστερ Ανάποδε, εσύ να’ σαι καλά! Τα χιόνια μόνο του τα ρίχνει κι αυτό μόνο στο πάνω μέρος της σελίδας. Ευαίσθητος είναι ο επεξεργαστής σου, κρίμα, δεν θα άντεχα να είχα ένα τέτοιο πραγματάκι που με δυσκολεύει αντί να μου κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.
      *Μισείς τα Χριστούγεννα; χμμ…μάλιστα! Ενδιαφέρον και μυστήρια η περίπτωση σου.
      **Καλές γιορτές να έχεις.

      Καληνύχτα:*)

  4. Τι μου Θυμησες τωρα..ειναι πολυ ωραια εκει, αν και όταν είχα παει είχε κρύο καιρο.
    Μου αρεσε που μου το θυμησες!!
    Να εισαι καλα!
    Καληνύχτα Αντριανα:)

    1. Όχι απλά κρύο….κρυοπαγήματα κόντεψα να πάθω με τους ανέμους της στη γέφυρα!! Τα ταξίδια δημιουργούν πάντα μια νοσταλγία… μια μικρή επιθυμία έστω και στιγμιαία, να γυρνούσες πίσω το διακόπτη του χρόνου. Και όσο κουραστικά κι αν είναι, σχεδόν πάντα, αξίζουν…για να μην πω πάντα….

      Καληνύχτα σου και φιλιά πολλά:):)

    1. Κι εγώ χαίρομαι που χαίρεστε 🙂 🙂 🙂

      Εφοδιάζεσαι με καινούργιες εικόνες, αλλιώτικες εμπειρίες, βλέπεις κουλτούρα άλλου λαού…είναι ωραία:)

      Καληνύχτα σας:)

  5. τι ωραία που μας ταξίδεψες! κάπου θα την πετύχω και τη βουδαπέστη, πανέμορφη φαίνεται…

    1. Να την πετύχεις, στο εύχομαι:) Εξάλλου, γνωρίζεις…η κάθε χώρα έχει τη δική της γοητεία:)

      Καληνύχτα Νέστορα:)

  6. http://www.youtube.com/watch?v=IVYlwDrovgU ενώ είναι τραγούδι με τρελή μελαγχολία…πάντα, μα πάντα, ταυτόχρονα με τη μελαγχολία, σου βγάζει την επιθυμία για ένα τρελό χαμόγελο. Ένα αληθινό και αφηρημένο χαμόγελο. Σαν αυτά που χαζεύεις στις ταινίες, αλλά υπάρχουν άφθονα και στη ζωή. Που ενώ είναι τόσα πολλά τριγύρω σου, εσένα σε ενδιαφέρει μόνο το ένα. Εκείνης. Ή αλλιώς να κλείσεις τα μάτια. .και να πέσεις στα πατώματα. .ή να αφεθείς στη φαντασίωση σου. Όποια κι αν είναι αυτή, όσο ρομαντισμό κι αν κουβαλάει. Κι αν δε κουβαλάει, την αποδέχεσαι όπως κι αν είναι. Ψυχρή; Απόμακρη; Δοτική; Υπαρκτή; Σουρεαλιστική; Ή μήπως ανήκει στο φάσμα του ιμπεριαλισμού; Αλλά αν άνηκε δεν θα ήταν φαντασίωση. Θα ήταν απλά μια αναπαράσταση του βατού-ενίοτε συνηθισμένου- υπαρκτού. Με το ανύπαρκτο τι παίζει να κάνουμε; Εδώ σε θέλω!

    Καληνύχτα :*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s