Αν…αστοχασμός.

Αν μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα μ’ ένα βλέμμα…μ’ ένα φιλί… Αν μια λέξη αρκεί, απ’ τα δυο σου χείλια το φως να ντυθεί… Μοναξιά μου, καρδιά μου, εσύ…συντροφιά μου και νύχτα μου, εσύ… Σ’ αγαπούσα, πριν μας δω μαζί.

Ε; Ναι! Έτσι τελειώνει. Μ’ αυτά τα λόγια φεύγεις απ’ την αίθουσα και μ’ αυτά προκαλείσαι να μπεις. Πρέπει να αφηγηθείς σε 100 λεπτά την ιστορία. Περιεκτικά. Κάτι το οποίο όλους αυτούς τους μήνες έμαθα καλά. Αφήγηση του σώματος. Θυμάσαι; Μόνο που εδώ ήταν ταινία. Και φυσικά η ερωτική σκηνή στα πρώτα λεπτά της ταινίας ήταν μια καλά σκηνοθετημένη χορογραφία. Μια πολύ καλά σκηνοθετημένη χορογραφία. Άρα, βλέπεις…; Όλοι είμαστε εν δυνάμει -ή περιστασιακά- χορευτές. Όλοι κάποια στιγμή έχουμε πάρει αυτόν το ρόλο. Κίνηση με ρυθμό, με συγχρονισμό. Κι όταν πραγματικά χορεύεις, δεν βλέπεις τίποτα τι γίνεται κάτω απ’ τη σκηνή, σε ενδιαφέρει απλώς να εκτελέσεις καλά τη χορογραφία σου, το κομμάτι σου. Έτσι ακριβώς δεν είναι και σε μια ερωτική σκηνή; Είσαι εκεί και αφήνεις τα τριγύρω. Μόνο που στις ταινίες μπορεί η πραγματικότητα να μην είναι τόσο γοητευτική όσο δείχνουν τα πλάνα και τα πλάνα στην ταινία «Αν» ήταν καταπληκτικά. Σε όλα τα κοντινά πρόσωπα, ήθελες να μπεις μέσα στο πανί και με τη φωτογραφική μηχανή να απεικονίσεις το κάθε συναίσθημα που εκείνη τη στιγμή έβγαζε ο ηθοποιός. Στιγμές θλίψης, ματαίωσης, οργής, χαράς, έρωτα, πάθους… Τα είχε όλα. Έτσι δεν είναι η ζωή; Γνωρίζεις καμιά ζωή μονότονη; Ζωή χωρίς έντονες στιγμές δεν υπάρχει. Όπως και φυσικά happy end. Νομίζω κιόλας, ότι το happy end είναι κάτι που επινόησαν οι άνθρωποι στην προσπάθεια επιβίωσής τους. Όλα είναι ένας κύκλος και τίποτα δε μένει σταθερό. Τα πάνω έρχονται με τη μία κάτω και τα κάτω ανεβαίνουν αστραπιαία ξανά στην κορυφή. Μήπως τελικά το end ανήκει μόνο στη στιγμή που κλείνουμε αιώνια τα μάτια μας; Αλλά και εκεί υπάρχουν τόσες θεωρίες. Όλα είναι θέμα οπτικής. Κάποιος βλέπει εμπόδια στη σχέση, κι άλλος αφετηρίες επαναπροσδιορισμού πραγμάτων. Άλλοι πιστεύουν στον έρωτα, κι άλλοι τον βρίσκουν σαχλό παιχνίδι για εφήβους. Κάποιοι μπορεί και να τον ξεχνούν ή να μη του δίνουν την προτεραιότητα που του αξίζει. Ξέρεις…υπάρχουν πολλοί λόγοι που μου αρέσουν τα έργα του Π., με τον κυριότερο ότι τα θέματα που διαπραγματεύεται είναι ακριβώς αυτά που απασχολούν και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Όπως στην τελευταία του ταινία, με τις σχέσεις. Απιστία. Φλερτ. Η γκόμενα μου. Η γυναίκα μου. Η εμπιστοσύνη. Η ανισορροπία με τον ερχομό ενός παιδιού. Η ερωμένη. Η συνειδητοποίηση της απιστίας. Το χρήματα. Οι ώρες δουλειάς. Το ποιος φέρνει τα περισσότερα χρήματα στο σπίτι. Οι συνάδελφοι της φίλης σου. Οι συναδέλφισσες του φίλου σου. Ξέρεις κάποια σχέση που να μην έχει διαπραγματευτεί τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω; Και είναι αυτά κι άλλα τόσα που καλείσαι να αντιμετωπίσεις. Και τα αντιμετωπίζεις ξέρεις…στο τέλος ότι είναι να γίνει θα γίνει, αυτό που είναι να έρθει θα έρθει. Κι ας αναρωτιόμαστε συχνά «αν δεν έκανα εκείνο, και επέλεγα το άλλο,τι θα γινόταν τώρα»; 

*Ξέρεις…όταν δημιουργείς κάτι, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Απορροφάς από τον κόσμος όλα αυτά που έχει να σου δώσει, αλλά από εκεί και πέρα, το τι θα φτιάξεις με τα δεδομένα σου εξαρτάται μόνο από τα χέρια σου. Είτε είναι μια ταινία, είτε ένας πίνακας ζωγραφικής, είτε μια χορευτική παράσταση, είτε το θέατρο, είτε. Ο κόσμος σε εμπνέει, ο εαυτό σου σε προβληματίζει και μαζί τους φτιάχνεις τα δημιουργήματά σου. Όποια κι αν είναι αυτά. Ακόμα και η εξέλιξη σου μέσα στο χώρο και το χρόνο. Στην δημιουργία δεν υπάρχει λογική. Εξαφανίζεται το κάθε πρέπει και η κάθε αναστολή. Ακόμα και τώρα που σου γράφω όλα αυτά, αύριο το πρωί όταν το διαβάσω, ίσως δεν καταλάβω κι εγώ η ίδια τι γράφω. Εξάλλου, αυτό δεν είναι η μαγεία της δημιουργίας; Τη σχέση που φτιάχνεις με το φίλο σου εσείς οι δύο δεν την καταλαβαίνεται καλύτερα; Εσείς οι δύο δεν παίζεται με τα δεδομένα σας; Εσείς δεν ξέρετε ποιου και πως θα παιχτούν οι ρόλοι σας στη «χορογραφίας» σας; Εσείς οι δύο δεν νιώθεται αυτά που νιώθεται; 

**Και τώρα θα μου πεις η κριτική μιας ταινίας που κολλάει με το παραπάνω αστεράκι. Απλά πήρα αφορμή από μια συνέντευξη του, που έλεγε παρόμοια με τα παραπάνω και ένιωσα να ταυτίζομαι απόλυτα. 

***Και ξέρεις σε τι συμφώνησα περισσότερο απ’ όλα με την ταινία; Ότι ο άνθρωπος σε οποιαδήποτε φάση της ζωής του κι αν βρίσκεται, πάντα υπάρχει ένα θέμα που τον απασχολεί. Πάντα κάτι που να τον προβληματίζει. Ποτέ δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένος μ’αυτά που έχει. Όταν είναι μόνος του, μπορεί να τα βρίσκει και να περνάει καλά με την πάρτη του, αλλά, υπάρχουν στιγμές μέσα σε αυτήν την καθημερινότητα παλεύει με τηνμοναξιά του όσο κι αν τη βρίσκει με την «ελευθερία» του. Από την άλλη όμως…όταν είσαι ερωτευμένος, σε τρελαίνει η καψούρα, θέλεις να είστε μαζί ότι κι αν συμβαίνει στον κόσμο, όπως κι αν εκείνος είναι, να τον νιώθεις και να σε νιώθει, κι όταν δεν τον έχεις ή τον χάνεις…τρελαίνεσαι, σε πιάνει η παράνοια της καψούρας και αρχίζεις τα ασυνάρτητα. Το βλέπεις; 

****

Μου λείπει η νυχτερινή βόλτα στο κέντρο

(Αγκαλιά)

Η γκρίνια σου στην επιθυμία μου για περπάτημα

(ναι, πάλι θέλω να περπατήσουμε)

Οι 5746 ώρες πάνω απ’ τον κατάλογο της Pizza Hut μέχρι να αποφασίσουμε

(που στο τέλος παίρνουμε αυτό που προτείνω εγώ)

Το τράβηγμα του χεριού μου όταν μπέρδευα τις εξόδους του Μετρό.

(στην αρχή…)

Η θέα της Ακρόπολης απ’ το θησείο

(θα έρθει η στιγμή που το σπίτι μου θα έχει θέα την Αθήνα, σου έλεγα)

Τα Mc Donalds που κάθε φορά χαιρετούσα γνωστό

(και με κοιτούσες με απορία)

Το να πηγαίνω μέσα σε μία μέρα από Κηφισιά, Εξάρχεια και από Γλυφάδα, Γκάζι

(και λίγο πριν κοιμηθώ να σου λέω πόσο όμορφο είναι το κέντρο της)

Να τρώω σοκολατάκια, να πίνεις coca-cola, καθισμένοι σε παγκάκι της πλατείας 

(και να γελάμε από τα ξεχαρβαλωμένα μάρμαρα)

Να σε παρακαλάω να ανεβούμε στο βράχο και να βαριέσαι μόνο που τ’ ακούς

(ναι, πάλι θέλω να την δω από ψηλά)

Να ξεχνιέμαι διαβάζοντας γκράφιτι

(και να εξαφανίζομαι αφηρημένη απ’ τα μάτια σου)

Να γελάς με το σοκ μου, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου να βάζουν χειροπέδες σε νεαρή κοπέλα

(και να μιλάω ακατάπαυστα γι’ αυτό ακόμα και στον ύπνο μου)

Η αναπαράσταση που έκανα στα σκαλιά της πλάκας από το «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»

(κι εσύ να ξαφνιάζεσαι ολόκληρος)

Μα πιο πολύ μου λείπω εγώ στην Αθήνα. Η δική μου έμπνευση από αλλιώς κι αλλιώτικους ανθρώπους. Οι δικές μου σκηνές και εικόνες. Η δική μου παρουσία εκεί στο χώρο. Ίσως σε άλλο χρόνο… Η δική μου ανάγκη για ζωή εκεί. Το δικό μου όνειρο για ζωή εκεί. Το δικό μου όνειρο που μια έρχεται…μια φεύγει…έρχεται και φεύγει. Είδες…τίποτα δεν είναι σταθερό. Ίσως, τελικά, να είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που κάνουν τις καταστάσεις σταθερές. Διαφωνείς; 

ΥΓ: «…ο έρωτας είναι βασικό ανθρώπινο ένστικτο, που δεν απειλήθηκε ποτέ με εξαφάνιση, ό,τι τραγικό κι αν συνέβαινε εκεί εξώ» Αλεξάνδρα Κ.

Αυτά. 

Φιλιά, Αντριάνα!

δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει η συγκεκριμένη κοπέλα από ομορφιά...έχει όμως κάτι το ανεπιτήδευτο. Μια φυσική κίνηση χωρίς πολλά πολλά. Μια ένταση μέσα στην ηρεμία. Μια αλήθεια μέσα στο ψεύτικο. Ε;

photo by: pinterest.com

Advertisements

13 thoughts on “Αν…αστοχασμός.

  1. Είναι πολύ καλό Antriana μου, μια ταινία ή μια παράσταση να σε βάζει σε τόσο δημιουργικές σκέψεις ή μάλλον να σε βάζει σε διάλογο με τον εαυτό σου…
    ΤΙΠΟΤΑ στη ζωή δεν είναι σταθερό, ούτε καν η αναπνοή μας αυτό είναι συμπαντικός νόμος…
    Τα προβλήματα τα δημιουργούν οι άνθρωποι γιατί είμαστε ανασφαλείς, γιατί δεν αντέχουμε τις αλλαγές ακόμα και αν οι προσωπικές μας σχέσεις μας ταλαιπωρούν… βασικά, δεν αντέχουμε γιατί φοβόμαστε να φοβηθούμε!
    Η ζωή, μου έμαθε πως ότι μας συμβαίνει είτε το έχουμε επιτρέψει είτε το έχουμε προκαλέσει και όσοι ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους δεν πρόκειται να βρουν ποτέ τους ηρεμία…
    Και τη πιο ισορροπημένη σχέση και αν έχουμε, είμαστε μόνοι απέναντι στη ζωή, είμαστε υπεύθυνοι του εαυτού μας (ως ενήλικες φυσικά)!

    ΑΦιλάκια καρδιάς! Α=Αληθινά 🙂

    1. Διάλογος με τον εαυτό! Αυτό ακριβώς. Συμπαντικός νόμος, ε;:) Υπεύθυνοι του εαυτού μας μάγισσα…πολύ σημαντικό και αληθινό αυτό. Μόνοι ερχόμαστε και μόνοι φεύγουμε, όπως έλεγε και μια φίλη…απλά στην πορεία, κάλο είναι να βρούμε και λίγη συντροφιά:)

      Φιλιά πολλάαα
      Καληνύχτα:)

    1. Ο χρόνος του έρωτα…η διάρκεια του…η λάμψη του…
      Να δίνεις χωρίς να ζητάς. Να ζεις χωρίς να λογαριάζεις.
      Σ’ ευχαριστώ πολύ:)
      Καλό βράδυ να έχεις;):)
      Φιλιά

  2. Νομίζω πως αν αυτή η ταινία σε βάζει σε τόσες σκέψεις και σε εμπνέει με τόση δημιουργία, όση αυτή που αποπνέουν τα λόγια σου, πρέπει να να πάω οπωσδήποτε να την δω και να μην καθυστερώ.
    Τίποτα δεν είναι σταθερό αλλά αυτή είναι η μαγεία του κόσμου. Κι ίσως ναι, να μην ικανοποιούμαστε με τίποτα, να μας διακατέχει μια ακόρεστη επιθυμία να αποκτούμε συνεχώς κάτι, μα στο τέλος της ημέρας είμαστε απλά άνθρωποι που παρασυρθήκαμε απ’ τα πάθη μας, κάναμε τα λάθη μας και συνεχίζουμε να ζούμε διεκδικώντας το πιο τρελό μας όνειρο.
    Εκπληκτική ανάρτηση, λάτρεψα το τραγούδι.
    Να έχεις μια όμορφη ημέρα Αντριανάκι. Φιλιά πολλά.

    1. Πάθη, λάθη, στιγμές αδυναμίας…διεκδικούμε όνειρα, επιθυμίες, στόχους. Κυνηγάμε τον άλλον όταν ο έρωτας δεν μας αφήνει να αναπνεύσουμε και ο καθένας μας έχει αλλιώτικες αντιδράσεις όταν ερωτεύεται. Άλλος γίνεται γλυκός, άλλος νευρικός, άλλος υπερπροστατευτικός, άλλος βίαιος…κοινό συναίσθημα με διαφορετική εξωτερίκευση.
      Χαίρομαι που σου άρεσε:):)
      Καλό βράδυ DQ:)
      xxx

  3. Καλημέρα Αντριάνα μου, να σου πω την αλήθεια δεν είμαι και πολύ φαν του Παπακαλιάτη αλλά την συγκεκριμένη ταινία θέλω να την δω γιατί έχω ακούσει από όλους καλά λόγια . Όμορφες και γεμάτες συναίσθημα οι σκέψεις σου ….
    Καλό υπόλοιπο ημέρας να έχεις.Σε φιλώ.

    1. Καλησπέρα Μελίτα:)
      εγώ πάλι τα βλέπω άνετα τα έργα του και πολλές φορές προσπαθώ να μαντέψω τη συνέχεια:p :p :p… Είναι ελληνική, κι αφού έχουμε άλλες κι άλλες στο σινεμά, είπα να δω και μια δικιά μας. Συναίσθημα οι σκέψεις μου ε;:) Ναι…παρόλο που η σκέψη ξεκινά από τον εγκέφαλο εκεί που στεγάζεται και το μυαλό, παίρνουν τελικά συναισθηματική μορφή όταν χρειάζεται..

      Καλό μεσημέρι και φιλιά πολλά
      χχχ
      🙂

  4. […]συμμετείχε στο ερευνητικό-εκπαιδευτικό πρόγραμμα «χορός και εκπαίδευση», το οποίο υλοποιήθηκε από 1/10/2011 έως 30/9/2012, με επισκέψεις και κινητικά δρώμενα σε επιλεγμένα κτήρια και σημεία της πόλης[…] και παρουσιάστηκε στο χώρο του πανεπιστημίου, στις 7 Νοεμβρίου 2012.

    *Μάλιστα. Και σαν τον καπετάνιο που αφήνει τελευταίος το καράβι…έτσι κι εγώ πήρα τελευταία το χαρτί μου. Έχει αξία άραγε ένα απλό χαρτί; Ή μήπως είναι ένα «ξερό» αποτέλεσμα της δράσης, αφήνοντας στο περιθώριο την πορεία όλης αυτής της έρευνας.

    **Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
    Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
    που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
    θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·

    Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
    Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
    Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
    Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
    και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
    πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
    μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

    Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
    Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
    Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

    Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
    Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
    ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
    Κ.Π.Καβάφης (Ίκαρος, 1984)

    ***συγκίνηση; λίγο ναι… :΄-)

  5. Εμείς καλέ, μετά τον μακρύ το δρόμο …θα δούμε καμιά φωτό της Αντριάνας «εν δράση»;

    ΑΦιλάκια από την σχολιάστρια του τέλους…χιχι! 😉

    ΥΓ: Ο Καβάφης πάντα μιλάει στη καρδιά μας! 🙂

    1. Σχολιάστρια του τέλους μου, χθες πήγα να δω τι γίνεται με αυτές γιατί πρέπει να κάνω μια μικρή μελέτη πάνω τους αλλά εξακολουθεί να υπάρχει η χαοτική κατάσταση με ατέλειωτες δουλειές και δεν είναι έτοιμες.

      Όσο για τον Καβάφη, να σου πω την αλήθεια, δεν έχω διαβάσει όλα του τα ποιήματα -όπως κι από κανέναν ποιητή- αλλά υπάρχουν μερικοί στίχοι που μου έχουν κάνει κλικ και τους θυμάμαι απ’ έξω.

      Φιλιά μάγισσα :*:*:*:*)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s