Μήνας: Ιανουαρίου 2013

Αχρονου χρόνου μνήμη…

Μου χτυπάει το κουδούνι και βλέπω πάλι την Ανυπομονησία απ’ το ματάκι της πόρτας να στέκεται καμαρωτή, καμαρωτή, έτοιμη να μου πει τα νέα της. Σήμερα κουβάλησε μαζί της και παρέα, τη Μοιρασιά της Έφης. Χρόνια φίλες τώρα.. Περιμένουν να τις ανοίξω και μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκονται καθισμένες αντικριστά, να σχολιάζει η μια στην άλλη τον κατακόκκινο καναπέ μου, που μετά από χρόνια ακόμα να τον συνηθίσει το μάτι τους. Η Μοιρασιά είναι αυτή ακριβώς: «Είναι όμορφη η μοιρασιά. Είναι γυναίκα. Κι έχει ωραία κίνηση. Κι έχει μια φυσική θηλυκότητα που γοητεύει τους άντρες. Κάθεται πάντα σταυροπόδι και αλλάζει διαρκώς θέση από το κάθισμά της όταν μιλά. Είναι εκφραστική επίσης. Κι ενώ περιμένεις ότι της αρέσει να είναι κυρίαρχη, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα αισθήσεων όταν μοιράζεται έτσι απλά αγάπη και δίνει στις αισθήσεις νόημα. Φοράει αυτά τ’ ανάλαφρα, φρέσκα και σχεδόν πάντα καλοκαιρινά αρώματα και δημιουργεί εικόνες μέσα στο χειμώνα. Είναι αυτά τα αρώματα που εκμυστηρεύονται ωραίες στιγμές πάνω σε μια παραλία, εκεί που η ίδια σου δίνει την ευκαιρία να μοιραστείς μια φέτα καρπούζι, ένα φρεσκοχυμμένο χυμό ή απλώς μια ξαπλώστρα ή ένα ποδήλατο. Κάπου εδώ, πρέπει να σου προτείνω να την κάνεις φίλη σου.» ενώ η Ανυπομονησία είναι αυτή: «Είναι ψηλή η Ανυπομονησία. Κι είναι επίσης γυναίκα. Σγουρομάλλα, με έντονα καμπυλωτές βλεφαρίδες στο εκφραστικό της βλέμμα. Της αρέσει να κάνει φούσκες με ροζ τσίχλες και πίνει τον καφέ της με μισή κουταλιά ζάχαρη. Έχει ακατάπαυστη ενέργεια και δεν κουράζεται ποτέ να συζητάει. Δεν θέλει ποτέ να περιμένει, γι’ αυτό στήνει όλους τους άντρες απ’ το πρώτο ραντεβού. Κι ενώ περιμένεις τα λόγια της να σου δημιουργήσουν πονοκέφαλο, εκείνη σε μαγεύει με το πάθος της να ζήσει όλα όσα μέχρι στιγμής δεν έζησε». Τώρα βρίσκονται μπροστά μου και συζητάνε μεταξύ τους, χωρίς να μου δίνουν σημασία. Η Ανυπομονησία θέλει γρήγορα να δείξει όλες τις φωτογραφίες που κρατά ενώ η Μοιρασιά επιμένει ότι πρέπει να βρουν έναν αλλιώς κι αλλιώτικο τρόπο να τις δείξουν. Προσπαθώ να μπω κι εγώ στο meeting τους αλλά εκείνες με αποκρούουν με περίτεχνο ταλέντο. Αποφασίζουν να τις δημοσιεύσουν με ένα επεξηγηματικό υστερόγραφο και μ’ αφήνουν σιγά σιγά να πάρω λόγο. Εκείνες τις βάζουν στη σειρά. Κι εγώ διώχνω τις θολές, απομακρύνω αυτές που προωθούνται για δημοσιεύσεις/διαγωνισμούς/αφίσες/επίσημες εκθέσεις/στολισμό βιβλίου και σου τις παραθέτω παρακάτω:

μάθημα στην αίθουσα χορού

στη διαδρομή για το πρώτο μας δρώμενο

ΥΓ1: Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από στιγμές πρόβας στο μέρος που δόθηκε η πρώτη παράσταση.

σκηνή πρωινές πρόβες και οι πρόβες συνεχίζονται... διάλειμμα (..omg, επιτέλους!) αντικείμενα που εντάχθηκαν μέσα σε σόλο της παράστασης πρόβα στάση 1 και οι πρόβες συνεχίζονται... ζεσταμα ζεσταμα (2) :)

ΥΓ2: Οι δύο επόμενες φωτογραφίες είναι από τη στιγμή της παράστασης. Η επίσημη φωτογράφηση κάθε θεατρικής/φωτογραφικής/μουσικής παράστασης γίνεται στην τελευταία πρόβα, γι’ αυτό το λόγo υπάρχει και ελάχιστο φωτογραφικό αρχείο από εκείνη τη στιγμή.

και η παράσταση "τρέχει" για τα καλά στο κοινό προβες...

ΥΓ3: ομαδική φωτογραφία…

κι εδώ κάποιες από την ομάδα...

ΥΓ4: Οι τρεις επόμενες φωτογραφίες είναι από επισκέψεις που έγιναν σε επιλεγμένα σημεία της πόλης. Στην πρώτη φωτογραφία βρισκόμαστε σε έναν οικισμό Ρομά. Αφού πρώτα χορέψαμε όλοι μαζί τους (σύγχρονους και αυτοσχεδιαστικούς) χορούς μας, στη συνέχεια χορέψαμε και τους δικούς τους. Η δεύτερη και η τρίτη βρίσκονται σε ένα κτίριο ιστορικής (και πολιτικής θα έλεγα) σημασίας.

Ρομά

:) :)

IMG_8625

ΥΓ.5: Η επόμενη φωτογραφία είναι από την τελευταία πρόβα, μία μέρα πριν την επίσημη παράσταση.

ψιθυρίζουμε

ΥΓ6: Κι εδώ(βαθιά.ανάσα.)….είναιηστιγμήτηςεπίσημηςπαράστασης(ουφ το είπα). Κι αν ψάχνεις να με βρεις είμαι ακριβώς αριστερά από τον σκύλο. Ο δε σκύλος, όταν μας είδε να χορεύουμε σε υψηλό ενεργειακό επίπεδο(τι.σου.γράφω.τώρα) και σε συνδυασμό με τα κρουστά του live συγκροτήματος, ήρθε κι αυτό ωραία και καλά να παίξει μαζί μας. Και τώρα πες μου εσύ…Πόσο Περισσότερο Περήφανη Να Νιώσω Που Καμία Από Την Ομάδα Μου Δεν Παράτησε Τη Σκηνή Για Να Φύγει Λόγω Φόβου Από Την Έντονη Ορμή Των Σκυλιών Σε Κάθε Άτομο Ξεχωριστά;! Που όσο ορμάει ένα σκυλί τα πόδια σου για να παίξει μαζί σου, εσύ αντί να φοβηθείς το καινούργιο και απρόβλεπτο, το βουτάς και το εντάσεις μέσα στη χορογραφία σου, αυτοσχεδιάζοντας με βάση όλα αυτά που έμαθες μέσα απο το χορό.  Επιπλέον, το κοινό στέκεται μπροστά από τους χορευτές, πίσω από τους χορευτές, ημιώροφος, πρώτος όροφος και μερικοί έξω στην είσοδο, το οποίο κοινό δεν εντάχθηκε μέσα στην παράσταση όπως γίνεται σε μερικές αντίστοιχες παραστάσεις του εξωτερικού, για παράδειγμα στη Γαλλία.

τελική παράσταση

πτωματα

σπειρα σολο

σολο μου

σολο

σολο

ΥΓ7: Η έρευνα αυτή σε πολύ πολύ γενικές γραμμές μελετούσε τη σχέση σου σώματος με το χώρο και τη μνήμη. Το χορό με το χώρο. Την επίδραση του χώρου και του χρόνου στις ανθρώπινες σχέσεις, την επαφή που έχουν τα σώματα μεταξύ τους αλλά και τα σώματα με τον ίδιο το χώρο, την ενέργεια που εισπράττει ο κάθε άνθρωπος σύμφωνα με το σημείο που βρίσκεται, γι’ αυτό εξάλλου έγιναν και πολλές οργανωμένες επισκέψεις σε επιλεγμένα σημεία της πόλης με ιστορικής και πολιτισμικής σημασίας. Η αφετηρία της  έρευνας, η πορεία της (η εξέλιξης της δηλαδή), οι δυσκολίες και οι σχέσεις οι οποίες αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες θα δημοσιευθούν.  Κι αν με ρωτάς τι έχω να πω μετά από όλα αυτά που έγιναν, έχω να σου πω λοιπόν ότι αυτές οι 80 με 100 σελίδες που σου λένε οι κανονισμοί του πανεπιστημίου να γράψεις για την επίσημη εργασία σου ΔενΦτανουνΦιλεΜου,ΔενΦτανουν. Ήμουν εγώ, ήταν το σώμα μου και το σώμα μου μέσα από 22 άλλα σώματα. Ήταν η δική μου ζωή και ζωή μου μέσω των υπολοίπων. Η ομάδα και ο ένας.

ΥΓ8: Συνεχίζω λέγοντας ότι η μέρα που δόθηκε η παράσταση, ήταν στις 7 Νοεμβρίου 2012. Οι δρόμοι έσφυζαν από πορείες. Έξω από τη βουλή ένας πανικός. Μέσα στη βουλή μια χάβρα. Η τηλεόραση να συζητάει για πολιτικά από το πρωί μέχρι το βράδυ με έκτακτα δελτία ειδήσεων και τα λευκά πουκάμισα που είδες στην τελευταία φωτογραφία είναι συμβολική εικόνα για όλους αυτούς που αυτοκτόνησαν εν καιρώ κρίσης, οπότε, το επιπλέον που μαθαίνεις τώρα, είναι ότι όλο αυτό που κάναμε είχε μεν επιρροές από Pina Bausch, Boris & Anna Teresa αλλά ήταν βασισμένο πάνω στη δική μας παρούσα κατάσταση της χώρας. Και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να κλείσω αυτό το κείμενο, δεν το αναλύω παραπάνω.

ΥΓ9: Το τραγούδι που χορέψα με το ταίρι μου και ανοίξαμε την παράσταση ήταν αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=iJl-yvWxJx4 , ένα τυχαίο τραγούδι που ακούστηκε κάποια στιγμή: http://www.youtube.com/watch?v=Q_k-9wztWc0 ενώ υπήρχαν σκηνές που έμοιαζαν με αυτή https://www.youtube.com/watch?v=NE4balF47eg 

ΥΓ11: Μέσα σε αυτό το χρόνο αναφέρθηκα πολλές φορές για στο χορό και την ομάδα μου. Εδώ και εδώ είναι δυο αγαπημένα μου κείμενα που έγραψα για αυτόν.


Αυτά από εμένα..ίσως επιστρέψω με μερικά update κάτω από το κείμενο στα σχόλια.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Φωτογράφος: Νατάσα Καρακατσάνη

*έχω την εντύπωση ότι σε αυτό το κείμενο σοβάρεψα απότομα…μη στεναχωριέσαι φίλη μου, θα επανορθώσω!