Αχρονου χρόνου μνήμη…

Μου χτυπάει το κουδούνι και βλέπω πάλι την Ανυπομονησία απ’ το ματάκι της πόρτας να στέκεται καμαρωτή, καμαρωτή, έτοιμη να μου πει τα νέα της. Σήμερα κουβάλησε μαζί της και παρέα, τη Μοιρασιά της Έφης. Χρόνια φίλες τώρα.. Περιμένουν να τις ανοίξω και μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκονται καθισμένες αντικριστά, να σχολιάζει η μια στην άλλη τον κατακόκκινο καναπέ μου, που μετά από χρόνια ακόμα να τον συνηθίσει το μάτι τους. Η Μοιρασιά είναι αυτή ακριβώς: «Είναι όμορφη η μοιρασιά. Είναι γυναίκα. Κι έχει ωραία κίνηση. Κι έχει μια φυσική θηλυκότητα που γοητεύει τους άντρες. Κάθεται πάντα σταυροπόδι και αλλάζει διαρκώς θέση από το κάθισμά της όταν μιλά. Είναι εκφραστική επίσης. Κι ενώ περιμένεις ότι της αρέσει να είναι κυρίαρχη, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα αισθήσεων όταν μοιράζεται έτσι απλά αγάπη και δίνει στις αισθήσεις νόημα. Φοράει αυτά τ’ ανάλαφρα, φρέσκα και σχεδόν πάντα καλοκαιρινά αρώματα και δημιουργεί εικόνες μέσα στο χειμώνα. Είναι αυτά τα αρώματα που εκμυστηρεύονται ωραίες στιγμές πάνω σε μια παραλία, εκεί που η ίδια σου δίνει την ευκαιρία να μοιραστείς μια φέτα καρπούζι, ένα φρεσκοχυμμένο χυμό ή απλώς μια ξαπλώστρα ή ένα ποδήλατο. Κάπου εδώ, πρέπει να σου προτείνω να την κάνεις φίλη σου.» ενώ η Ανυπομονησία είναι αυτή: «Είναι ψηλή η Ανυπομονησία. Κι είναι επίσης γυναίκα. Σγουρομάλλα, με έντονα καμπυλωτές βλεφαρίδες στο εκφραστικό της βλέμμα. Της αρέσει να κάνει φούσκες με ροζ τσίχλες και πίνει τον καφέ της με μισή κουταλιά ζάχαρη. Έχει ακατάπαυστη ενέργεια και δεν κουράζεται ποτέ να συζητάει. Δεν θέλει ποτέ να περιμένει, γι’ αυτό στήνει όλους τους άντρες απ’ το πρώτο ραντεβού. Κι ενώ περιμένεις τα λόγια της να σου δημιουργήσουν πονοκέφαλο, εκείνη σε μαγεύει με το πάθος της να ζήσει όλα όσα μέχρι στιγμής δεν έζησε». Τώρα βρίσκονται μπροστά μου και συζητάνε μεταξύ τους, χωρίς να μου δίνουν σημασία. Η Ανυπομονησία θέλει γρήγορα να δείξει όλες τις φωτογραφίες που κρατά ενώ η Μοιρασιά επιμένει ότι πρέπει να βρουν έναν αλλιώς κι αλλιώτικο τρόπο να τις δείξουν. Προσπαθώ να μπω κι εγώ στο meeting τους αλλά εκείνες με αποκρούουν με περίτεχνο ταλέντο. Αποφασίζουν να τις δημοσιεύσουν με ένα επεξηγηματικό υστερόγραφο και μ’ αφήνουν σιγά σιγά να πάρω λόγο. Εκείνες τις βάζουν στη σειρά. Κι εγώ διώχνω τις θολές, απομακρύνω αυτές που προωθούνται για δημοσιεύσεις/διαγωνισμούς/αφίσες/επίσημες εκθέσεις/στολισμό βιβλίου και σου τις παραθέτω παρακάτω:

μάθημα στην αίθουσα χορού

στη διαδρομή για το πρώτο μας δρώμενο

ΥΓ1: Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από στιγμές πρόβας στο μέρος που δόθηκε η πρώτη παράσταση.

σκηνή

πρωινές πρόβες

και οι πρόβες συνεχίζονται...

διάλειμμα (..omg, επιτέλους!)

αντικείμενα που εντάχθηκαν μέσα σε σόλο της παράστασης

πρόβα

στάση 1

και οι πρόβες συνεχίζονται...

ζεσταμα

ζεσταμα (2)

:)

ΥΓ2: Οι δύο επόμενες φωτογραφίες είναι από τη στιγμή της παράστασης. Η επίσημη φωτογράφηση κάθε θεατρικής/φωτογραφικής/μουσικής παράστασης γίνεται στην τελευταία πρόβα, γι’ αυτό το λόγo υπάρχει και ελάχιστο φωτογραφικό αρχείο από εκείνη τη στιγμή.

και η παράσταση "τρέχει" για τα καλά στο κοινό

προβες...

ΥΓ3: ομαδική φωτογραφία…

κι εδώ κάποιες από την ομάδα...

ΥΓ4: Οι τρεις επόμενες φωτογραφίες είναι από επισκέψεις που έγιναν σε επιλεγμένα σημεία της πόλης. Στην πρώτη φωτογραφία βρισκόμαστε σε έναν οικισμό Ρομά. Αφού πρώτα χορέψαμε όλοι μαζί τους (σύγχρονους και αυτοσχεδιαστικούς) χορούς μας, στη συνέχεια χορέψαμε και τους δικούς τους. Η δεύτερη και η τρίτη βρίσκονται σε ένα κτίριο ιστορικής (και πολιτικής θα έλεγα) σημασίας.

Ρομά

:) :)

IMG_8625

ΥΓ.5: Η επόμενη φωτογραφία είναι από την τελευταία πρόβα, μία μέρα πριν την επίσημη παράσταση.

ψιθυρίζουμε

ΥΓ6: Κι εδώ(βαθιά.ανάσα.)….είναιηστιγμήτηςεπίσημηςπαράστασης(ουφ το είπα). Κι αν ψάχνεις να με βρεις είμαι ακριβώς αριστερά από τον σκύλο. Ο δε σκύλος, όταν μας είδε να χορεύουμε σε υψηλό ενεργειακό επίπεδο(τι.σου.γράφω.τώρα) και σε συνδυασμό με τα κρουστά του live συγκροτήματος, ήρθε κι αυτό ωραία και καλά να παίξει μαζί μας. Και τώρα πες μου εσύ…Πόσο Περισσότερο Περήφανη Να Νιώσω Που Καμία Από Την Ομάδα Μου Δεν Παράτησε Τη Σκηνή Για Να Φύγει Λόγω Φόβου Από Την Έντονη Ορμή Των Σκυλιών Σε Κάθε Άτομο Ξεχωριστά;! Που όσο ορμάει ένα σκυλί τα πόδια σου για να παίξει μαζί σου, εσύ αντί να φοβηθείς το καινούργιο και απρόβλεπτο, το βουτάς και το εντάσεις μέσα στη χορογραφία σου, αυτοσχεδιάζοντας με βάση όλα αυτά που έμαθες μέσα απο το χορό.  Επιπλέον, το κοινό στέκεται μπροστά από τους χορευτές, πίσω από τους χορευτές, ημιώροφος, πρώτος όροφος και μερικοί έξω στην είσοδο, το οποίο κοινό δεν εντάχθηκε μέσα στην παράσταση όπως γίνεται σε μερικές αντίστοιχες παραστάσεις του εξωτερικού, για παράδειγμα στη Γαλλία.

τελική παράσταση

πτωματα

σπειρα σολο

σολο μου

σολο

σολο

ΥΓ7: Η έρευνα αυτή σε πολύ πολύ γενικές γραμμές μελετούσε τη σχέση σου σώματος με το χώρο και τη μνήμη. Το χορό με το χώρο. Την επίδραση του χώρου και του χρόνου στις ανθρώπινες σχέσεις, την επαφή που έχουν τα σώματα μεταξύ τους αλλά και τα σώματα με τον ίδιο το χώρο, την ενέργεια που εισπράττει ο κάθε άνθρωπος σύμφωνα με το σημείο που βρίσκεται, γι’ αυτό εξάλλου έγιναν και πολλές οργανωμένες επισκέψεις σε επιλεγμένα σημεία της πόλης με ιστορικής και πολιτισμικής σημασίας. Η αφετηρία της  έρευνας, η πορεία της (η εξέλιξης της δηλαδή), οι δυσκολίες και οι σχέσεις οι οποίες αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες θα δημοσιευθούν.  Κι αν με ρωτάς τι έχω να πω μετά από όλα αυτά που έγιναν, έχω να σου πω λοιπόν ότι αυτές οι 80 με 100 σελίδες που σου λένε οι κανονισμοί του πανεπιστημίου να γράψεις για την επίσημη εργασία σου ΔενΦτανουνΦιλεΜου,ΔενΦτανουν. Ήμουν εγώ, ήταν το σώμα μου και το σώμα μου μέσα από 22 άλλα σώματα. Ήταν η δική μου ζωή και ζωή μου μέσω των υπολοίπων. Η ομάδα και ο ένας.

ΥΓ8: Συνεχίζω λέγοντας ότι η μέρα που δόθηκε η παράσταση, ήταν στις 7 Νοεμβρίου 2012. Οι δρόμοι έσφυζαν από πορείες. Έξω από τη βουλή ένας πανικός. Μέσα στη βουλή μια χάβρα. Η τηλεόραση να συζητάει για πολιτικά από το πρωί μέχρι το βράδυ με έκτακτα δελτία ειδήσεων και τα λευκά πουκάμισα που είδες στην τελευταία φωτογραφία είναι συμβολική εικόνα για όλους αυτούς που αυτοκτόνησαν εν καιρώ κρίσης, οπότε, το επιπλέον που μαθαίνεις τώρα, είναι ότι όλο αυτό που κάναμε είχε μεν επιρροές από Pina Bausch, Boris & Anna Teresa αλλά ήταν βασισμένο πάνω στη δική μας παρούσα κατάσταση της χώρας. Και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να κλείσω αυτό το κείμενο, δεν το αναλύω παραπάνω.

ΥΓ9: Το τραγούδι που χορέψα με το ταίρι μου και ανοίξαμε την παράσταση ήταν αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=iJl-yvWxJx4 , ένα τυχαίο τραγούδι που ακούστηκε κάποια στιγμή: http://www.youtube.com/watch?v=Q_k-9wztWc0 ενώ υπήρχαν σκηνές που έμοιαζαν με αυτή https://www.youtube.com/watch?v=NE4balF47eg 

ΥΓ11: Μέσα σε αυτό το χρόνο αναφέρθηκα πολλές φορές για στο χορό και την ομάδα μου. Εδώ και εδώ είναι δυο αγαπημένα μου κείμενα που έγραψα για αυτόν.


Αυτά από εμένα..ίσως επιστρέψω με μερικά update κάτω από το κείμενο στα σχόλια.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Φωτογράφος: Νατάσα Καρακατσάνη

*έχω την εντύπωση ότι σε αυτό το κείμενο σοβάρεψα απότομα…μη στεναχωριέσαι φίλη μου, θα επανορθώσω!

Advertisements

Φώτα. Μουσική. Βγαίνεις!

Το βγάζω από την τσάντα μου, μου κλείνει το μάτι και του χαμογελώ. Του χαμογελώ πλατιά. Ξέρει ότι μου έχει πάρει το μυαλό και θα δυσκολευτώ πολύ να με προσγειώσω ανώδυνα. Το βάζω στη θύρα του υπολογιστή και ακούω τον γνώριμο ήχο, τώρα γίνομαι και ανυπόμονη. Η Ανυπομονησία, που ακόμα προσπαθώ να την κάνω φίλη, κουνάει τα δάχτυλα της σαν να μου κάνει  «ζήλειαα, ζήλειαα» και εγώ να έχω σκάσει που κρατάει στα χέρια της τις φωτογραφίες μου και ξέρει ακριβώς πώς εκείνες είναι. Τα χέρια μου χτυπούν νευρικά το πληκτρολόγιο, οι πατούσες μου κάνουν bounce με το πάτωμα, τα μάτια μου στην οθόνη κολλημένα και το κουδούνισμα του κινητού ηχεί θολά μέσα στο μυαλό μου, αδιαφορώ πολύ, ειδικά για το τελευταίο, αφού η Ανυπομονησία γελάει τόσο δυνατά που καλύπτει ό,τι υπάρχει γύρω μου.

ΥΓ1: Και ανοίγω μια-μια τις φωτογραφίες. Και με βλέπω μέσα. Με τα μαύρα μου ρούχα. Να στέκομαι, να χορεύω, να περπατάω, να γελάω, να γράφω και κάπου εκεί σκαλώνω.

ΥΓ2: Και κάπου εδώ θυμάμαι ότι δίνω μάθημα και προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την Ανυπομονησία μήπως μού τη χαρίσει και ξαναπιάσω τα βιβλία μου.

ΥΓ3: Και αυτή τη στιγμή διαλέγω μία, από τις 42 επιλεγμένες. Αυτή:

Στιγμιότυπο από την επίσημη παράσταση. Το μουσικό συγκρότημα μπαίνει σιγά σιγά προς το κέντρο της σκηνής και οι χορευτές("πτώματα" πια), εξαφανίζονται ένας ένας.
Στιγμιότυπο από την επίσημη παράσταση. Το μουσικό συγκρότημα μπαίνει σιγά σιγά προς το κέντρο της σκηνής και οι χορευτές(«πτώματα» πια), εξαφανίζονται ένας ένας.

 

ΥΓ4: Θα σου δείξω κι άλλες, στο ακριβώς επόμενο ποστ, που θα ενημερωθείς στο email σου(που έχεις βάλει δεξιά στη στήλη για να ενημερώνεσαι για νέα) ακριβώς μόλις δημοσιευτεί, διότι τώρα οι σημειώσεις ψυχολογίας αρχίζουν να πιάνουν τον δικό τους χορό πάνω απ’ το κεφάλι μου, με στόχο να με επαναφέρουν στις δουλειές μου.

ΥΓ5: Α, και στο επόμενο κείμενο θα μιλάω πιο αργά και θα θυμηθώ να βάλω και τελείες, γιατί τότε (μάλλον) θα μου έχει φύγει η υπερένταση της ακατάπαυστης χαράς και θα κάνω την αγαπημένη μου βόλτα στις μπλογκογειτονιές που όλο αναβάλω, seriously, αλλά τώρα please πρέπει να διαβάσω. NOT!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

Φωτογράφος: Νατάσα Καρακατσάνη

Ενα.τόσο.δα.μικρό.φωτάκι.

Είσαι 20 χιλιόμετρα έξω από την πόλη για την οποία προορίζεσαι, για το σπίτι σου και έχεις όλη την πόλη «φέτα» μπροστά σου. Η μουσική to the point, με το γκάζι να αρχίζει να χαλαρώνει και το αυτοκίνητο να ασφυκτιά από πράγματα που έχεις πατικώσει. Λίγο πριν φτάσεις στην «πηγή», ανάβει ένα φωτάκι στο ταμπλό, ένα.τόσο.δα.μικρό.φωτάκι.

Το υποσυνείδητό σου αρχίζει να κάνει τούμπες στον αέρα και ουρλιάζει με επιβλητική φωνή να σταματήσεις άμεσα στην άκρη. Σταματάς. Τώρα σου βγάζει γλώσσα για το πως θα τα βγάλεις πέρα μόνη σου έξω από μια βι.πε., με τα φορτηγά να τρέχουν πανικόβλητα κι εσύ να νιώθεις σαν την καλαμιά. Και εκεί ξεσπάς. Βαλαντώνεις. Έχεις τα χέρια τοποθετημένα στην κορυφή του τιμονιού, το κεφάλι σου πεσμένο μπροστά και κλαις. Με λυγμούς. Βουβά. Χωρίς να ξέρεις το γιατί, απλά κλαις. Τα μάτια σου καίγονται και οι μύξες σου τρέχουν αψηφώντας την κομψότητα. Βλέπεις ότι απλά δεν μπορείς να προχωρήσεις, δεν μπορείς να περπατήσεις, να οδηγήσεις, να μιλήσεις. Εκείνο πάει, εσύ δεν πας. Δεν πας γενικά και μόλις το κατάλαβες. Έπιασες επιτέλους το μήνυμα που σου έδινε για τόσο καιρό ο εαυτός/μυαλό/οργανισμός σου που τον έχεις φτάσει σημείο άγνωστο και το ήξερες αυτό. Το ήξερες καλύτερα απτον καθένα. Το έβλεπες. Οι ρυθμοί σου εξαντλητικοί, να πνίγεσαι στις δουλειές, να έχεις μπλέξει με ένα κάρο υποχρεώσεις, να έχεις δώσει το λόγο σου σε άλλους 4534 που πρέπει να κάνετε πράγματα μαζί, να παρακολουθείς αμίλητα σκάρτες συμπεριφορές…κι εσύ απλά να καταρρέεις. Που ο τελευταίος τρόπος, ο οποίος είχε μείνει στον οργανισμό σου για να σου μιλήσει, ήταν το κλάμα. Κλάμα; Τι είναι αυτό; Δεν το ξέρεις..δεν το ξέρεις καθόλου μάλιστα, τώρα γιατί σε επισκέφτηκε; Που πας να μπλέξεις με τέτοιες καταστάσεις; Γιατί σε θυμήθηκε; Από που ήρθε;; Γιατί ήρθε;;; Και γιατί τόση ποσότητα;;;; Ξέρεις.

Και μετά από ώρες, περπατάς στο κέντρο. Σε βλέπει από μακριά, σταματάει και ανοίγει τα χέρια διάπλατα. Επιταχύνεις το βήμα και πέφτεις με δύναμη στην αγκαλιά. Που να προσπαθεί να σε παρηγορήσει για το τόσο.δα.μικρό.φωτάκι, ενώ εσένα να μη σου καίγεται καρφί για αυτό το.απαίσιο.μικρό.φωτάκια.

Φιλιά Αντριάνα!

 

photo by: welzenis.tumblr.com

 

άσχετη...
άσχετη…

Λούπα

Κλείνεις τα μάτια. Ακούς. Τα χτυπήματα στο πιάνο μία συνεχόμενη γραμμή. Η φωνή της να τρέχει πατώντας πάνω στις νότες. Και κάπου εκεί, κοντά στην αρχή, δίνει ανατολίτικη γεύση με ραπ λεπτομέρεια και ρομποτική κίνηση στις εκφράσεις του προσώπου αλα Incarna. Στακάτο! Έχεις απορροφηθεί με το πως στακατάρει τις λέξεις(short, care, well, fight, ego, hood) και παρατηρείς ότι την ίδια έκφραση τη λέει με δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους «Oh no, never come back to me». Είναι από τα τραγούδια που δεν καταλαβαίνεις πότε τελειώνουν και το βάζεις ξανά και ξανά και ξανά ….

Δεν ακούς μελαγχολικά χτυπήματα πιάνου, ούτε μονότονα γρατσουνίσματα κιθάρας και ούτε πονοκέφαλος κλασσικής-προκλασσικής μουσικής. Συνδυασμός. Συνδυασμός τέχνης. Συνδυασμός οργάνων. Πληκτροφόρα, έγχορδα, πνευστά, κρουστά…έχεις την εντύπωση ότι σε κάποια στιγμή πιάνει το αφτί σου τριγώνου(μπορεί και μεταλλόφωνο, δεν ξέρω). Πολλά διαφορετικά ρεύματα μαζί. Και δεν βλέπεις το βίντεο κλιπ. Όχι, όχι, δεν το βλέπεις. Το φαντάζεσαι. Αυτό χορεύεται αυτοσχεδιαστικά. Βλακεία είπα. Όλα χορεύονται αυτοσχεδιαστικά. Άνοιγμα χεριών, χτύπημα γονάτων στο πάτωμα, πατούσες στο αέρα, τα χέρια σου ψηλά ανοιχτά σε ανάποδο άλφα, με το κορμό να στέκεται καλά στα πόδια του και να δίνεις προς τα έξω δυνατή ενέργεια. Να ξεγλιστράς χορεύονται ανάμεσα σε άλλες παρουσίες. Μελαχρινή ομορφιά, αέρινα κοστούμια που βοηθούν την κίνηση δείχνοντας τις ευθείες του κορμιού. Θέλεις μαντήλια, ανατολίτικη κίνηση από τη μέση και κάτω. Ακινησίες με αυστηρά κοψίματα της τέχνης του 20ου αιώνα.

Το βλέπεις το βίντεο. Σχεδόν καμία σχέση με αυτό που φαντάστηκες. Ξανθιά ομορφιά. Μόνο γυναικεία σώματα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Όχι αυτοσχεδιαστικό αλλά μπαλέτο και σύγχρονο. Αγαπημένες πουέντ, δύσκολα ανοίγματα και ξέρεις πολύ καλά ότι η συγκεκριμένη κίνηση στα 0:40 δευτερόλεπτο είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο δείχνει, διότι θέλει σωστά και κυκλικά γυμνασμένη κοιλιακή χώρα. Γκόθικ ύφος. Ροζ βάσεις. Αντίθεση. Συγχρονισμός. Ένταση. Επίθεση. Απότομα κοψίματα. Γραμμικά σχήματα. Αρκετός αισθησιασμός. Αυστηρά στοιχισμένα σώματα. Συμμετρία ως προς φωτεινό άξονα. Τίναγμα. ΠΑΥΣΗ. Και μετά το ενάμιση λεπτό έχεις φύγει για τα καλά μαζί του. Δεν βλέπεις ούτε κίνηση, δεν εστιάζεις ούτε σε μουσικές αρχές και δεν καταλαβαίνεις αν αυτό που ζεις είναι η αληθινή πραγματικότητα ή αυτή μιας ανώτερης στιβάδας. Και…repeat.

https://www.youtube.com/watch?v=PQDK6x1i8jY

Καλημέρα και καλή εβδομάδα:)

Φιλιά, Αντριάνα!

Έχει μάτια και βλέπει..

Αφήνω τη στέκα στην άκρη, ρωτάω που είναι η τουαλέτα και κατευθύνομαι προς τα εκεί. Επιστρέφω. Τον βλέπω με τα χέρια σταυρωμένα και την ατμόσφαιρα να μυρίζει μπαρούτι. Με αρπάζει από το χέρι και φεύγουμε (σ.σ.χωρίς δεύτερη σκέψη).

Θυμάμαι από πολύ μικρή τη μαμά μου να με παρακαλάει να παίξουμε scrabble στην ύστατη προσπάθειά της να καταφέρω να μάθω ορθογραφία κι εγώ να επιμένω πως το μόνο παιχνίδι που δέχομαι να παίξω με λέξεις είναι η κρεμάλα κι αυτό γιατί ζωγραφίζεις πραγματάκια. Με τα χρόνια, βλέπεις, μεγάλωσα και κάνοντας ένα σύντομο πέρασμα από ηλεκτρονικά παιχνίδια, έφτασα σε σημείο να παίζω μπιλιάρδο, με εκείνον απέναντι μου. Από το σχολείο θυμάμαι τα αγόρια της τάξης να παίξουν με το game_boy και να προσπαθούν με μανία και ψυχή να υπολογίσουν καλά τα κουτάκια και τον εχθρό, ώστε ο σούπερ να σώσει εντέλει την πριγκίπισσα του και η πριγκίπισσα να του ρίχνει ένα αθώο, χαζοαφηρημένο, βλέμμα τελειώνοντας εκεί την παρτίδα. Με εκείνη να μη του κάνει κανένα παράπονο, για το πως μίλησε, πως φέρθηκε…αν όντως μίλησε, αν όντως φέρθηκε. Δηλαδή, δεν άρχιζε τη μουρμούρα και το πρήξιμο για τη μέχρι στιγμής πορεία του. Εκείνα τα αγόρια, τώρα ίσως τα βρεις να βλέπουν Games of Thrones ή/και να παίζουν αυτά τα παιχνίδια με τα άπειρα πυρομαχικά, που έστω και τυχαία να βρεθείς μαζί τους στον ίδιο χώρο καθώς παίζουν, θα εφοδιαστείς για τα καλά με ένα πλούσιο λεξιλόγιο βρισίματος για τον επόμενο χρόνο. Κι όπως παρατηρείς, οι συνήθειες για το gaming μένουν, με τη μόνη διαφορά πλέον, ότι οι πριγκίπισσες πέρασαν στην πραγματικότητα και απέκτησαν άποψη.

Εκείνος γνωρίζει για τα καλά, ότι από τότε που «άφησε» το κυνήγι πριγκιπισσών μέσω του nintendo και πέρασε στην πραγματικότητα, υπάρχουν ταυτόχρονα άλλοι τόσοι και περισσότεροι απ’ αυτόν, που κυνηγούν το ίδιο πράγμα και η επιλογή restart που του χάριζε το τότε αγαπημένο του παιχνίδι, στην τύπισσα τώρα δεν υπάρχει. Κι αυτό τον αγχώνει, κι ας μη το παραδέχεται, γιατί όπως λέγαμε κι εδώ, είναι φύλο προσανατολισμένο προς την επιτυχία κι αυτό εξηγεί πολλά. Όπως εσύ δεν τού πέρασες απαρατήρητη, σε κυνήγησε και στο τέλος σε κατέκτησε, θεωρεί πολύ πιθανό να συμβεί και στον επόμενο και στον μεθεπόμενο που θα περάσεις απλά από μπροστά του και μόλις δει κάτι τέτοιο να εξελίσσεται ενώ εκείνος είναι παρόν, ετοιμάσου να δεχθείς την αντίδρασή του, όποια κι αν είναι αυτή, ακόμα και της απάθειας. Περπατάς κατά μήκος της καφετέρια/μπαρ/κλαμπ/πεζόδρομου φεύγοντας από κοντά του -για να φτάσεις για παράδειγμα στην τουαλέτα- και πιάνει με το μάτι_ραντάρ του όλους εκείνους που στρίβουν το κεφάλι καθώς είσαι σε κίνηση. Το πιο πιθανό είναι να τους ρίξει ένα ψυχρό, αισθητό, βλέμμα οριοθετώντας έτσι το χώρο του, με την προϋπόθεση βέβαια, ότι εσύ δεν κουνιέσαι σαν έχεις πάνω σου μαζεμένα τα οχτώ μπορφόρ του Αιγαίου. Είναι στιγμή που ξέρει καλά ότι δεν μετράει το αν έχει αποφοιτήσει από το Πάντειο με άριστα και διάβασε τον όρκο, αλλά αν το ύψος του ξεπερνάει το δικό σου φορώντας εσύ τα πιο ψηλά παπούτσια σου ή αν υπάρχει περιεχόμενο για να φορεθεί το τζελ, δηλαδή, η εμφάνιση!    

tumblr_m0p41zLzT31qcxieko1_500
Όμως, όσο κι αν τους φοβέριζαν, από παιδιά ακόμα, ότι αν δεν φέρουν καλούς βαθμούς στο τρίμηνο ή ο Γιαννάκης της γειτόνισσας βγάλει μεγαλύτερο μ.ο. από εκείνον θα τους απαγορεύσουν το nintendo, εκείνοι ήξεραν για τα καλά ότι αυτό το πραγματάκι με τα συγκεκριμένα κουμπάκια και τις πίστες να διαδέχονται η μία την άλλη, ήταν αποκλειστικά δικό τους και δεν το δάνειζαν σε κανέναν γείτονα Γιαννάκη, εκτός κι αν αυτός ήταν ο κολλητός τους.  Για να το συνδέσω με το τώρα και τους ενήλικες, δεν θέλουν «τίποτα» να μοιράζονται και με κανέναν, όταν αυτό το τίποτα είσαι εσύ και του ΑΝΗΚΕΙΣ, κι όσο εσύ θα γίνεσαι λεία εκείνων των παράλληλων συμπαικτών στο αληθινό παιχνίδι που έχουν να ταϊστούν καιρό, τόσο εκείνος θα σκυλιάζει και θα δαιμονίζεται που δεν υπάρχουν νόμοι ακόμα και στα μάτια, στην προσπάθεια του να προστατεύει τα κομμάτια του, δηλαδή εσένα. Κι όσο για το αν αποφοίτησε από το Πάντειο με άριστα, διάβασε πέντε βιβλία παραπάνω ή άνοιξε τους ορίζοντες του χωρίς κανένα από τα δύο προηγούμενα, θα φανεί, θα φανεί για τα καλά στο πως θα αντιμετωπίσει το παραπάνω γεγονός μαζί σου, που εκεί ναι, φαίνεται και η ευφυΐα και η μαγκιά κάποιου που ξέρει να διεκδικεί και να διατηρεί αυτό που του ανήκει. Διότι εσύ δεν είσαι το παιχνίδι του, αλλά ο λόγος για να το τερματίσει που ακόμα κι όταν λύσετε αυτό το θέμα μεταξύ σας, θα ξεμυτίσει σαν μανιτάρι το επόμενο που θα είναι απλά το Super Mario Land 2.

tumblr_mf56knMwnI1rlnvspo1_500

Επιστρέφοντας στο αρχικό θέμα, εκείνο το βράδυ στο μπιλιάρδο, ήταν η πρώτη φορά που με πήρε και φύγαμε. Δεν μίλησα, ούτε αντέδρασα, απλά άκουγα και άκουγα. Όχι γιατί ήταν too much φάση να περάσω μέσα από πολλούς συμπρωταγωνιστές του της ίδια παρτίδας και να κατέβω τα σκαλιά ενώ πριν λίγο έπεφτα πάνω στο τραπέζι με τη στέκα για να φτάσω τη μπάλα, αλλά γιατί έχουν κι εκείνοι το δικαίωμα κάποιες φορές, να βγαίνουν εκτός ορίων και να λένε βαριές κουβέντες πάνω στα νεύρα τους. Γιατί αν καθίσεις και το ζυγίσεις καλά, σκέψου μόνο, πόσα πράγματα λέμε εμείς που δεν τα εννοούμε πάνω στα δικά μας νεύρα κι αν πράγματι εννοούμε όλα αυτά που λέμε, τότε σίγουρα, μα σίγουρα, δεν εννοούμε πάντα την ένταση και τη βαρύτητα που δίνουμε σε κάθε λέξη, διότι ξέρουμε πολύ καλά κι εσύ κι εγώ ότι όταν νευριάζουμε, δεν μαλώνουμε με εκείνες κουλτουριάρικες λέξεις ή με βρίσιμο, αλλά έχουμε έναν ιδιαίτερο δικό μας τρόπο να «τρυπάμε» εκεί ακριβώς που θέλουμε να στοχεύσουμε. Και κάθε έναν που αφήνεις, υπάρχουν εκεί έξω 2 κόμμα κάτι ψηλά, έτοιμες να σε αντικαταστήσουν, οι οποίες παίζει να είναι και καλύτερες από σένα, που σίγουρα είναι καλύτερη από σένα.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: disorde-r. tumblr

Νέα κι άλλα…

Βουλιάζω στην πολυθρόνα σε λοξή στάση και κάθομαι έτσι για ασταμάτητα λεπτά. Κολλάω στη μύτη μου τα γυαλιά μυωπίας και με το λαπτοπ αγκαλιά προσπαθώ να αποφασίσω αποχρώσεις, χρώματα και εικόνες, μεταξύ του σκούρου γκρι και του ανοιχτού, του άσπρου και του μαύρου, ώστε να δημιουργήσω νέες εμφανίσεις. Μινιμαλιστικά σχέδια με κάντρι ύφος και η εικονογράφηση που πρέπει -επιτέλους- να τελειώσω αρχίζει σιγά σιγά να πιάνει αράχνες. Κι έτσι αρπάζω τα λαδοπαστέλ μαζί με τα μαχαίρια χωρίς δόντια και χαράζω φόρμες, και γεμίζω σχέδια με βούλες, και άλλα με γραμμές. Πουαντιγισμός και γραμμισμός αντίστοιχα. Και καθώς τρώω έναν κουραμπιέ γεμίζουν τα πάντα με άχνη και το σκηνικό αλλάζει, με εμένα να κάθομαι δίπλα στη γιαγιά μου και τη γιαγιά μου δίπλα σε μένα, ακούγοντας ιστορίες και βλέποντας ασπρόμαυρες φωτογραφίες απ’ το παρελθόν, με εκείνη να μου εξηγεί ποιός είναι ο ένας και ποιός ο άλλος.

κούλος;;;

Κρατώ το κινητό στα χέρια και βγάζω φωτογραφία τη φωτογραφία για να τη στέλνω σε ξαδέρφη που έφυγε στην άλλη άκρη γης, έτσι, για να τη νιώσω λίγο πιο κοντά μου, γράφοντας κάτω από τις φωτογραφίες λεζάντες με λιτές περιγραφές. Και βλέπω τη δική μου μηχανή να στέκεται ακουμπισμένη στο τραπέζι και να φοβάμαι (ακόμα) να την πιάσω ενώ θέλω τόσο πολύ να ξεχυθώ μαζί της στους δρόμους και να την ξεζουμίσω. Να εκτυπώσω κι άλλες φωτογραφίες, για να τις κολλήσω δίπλα στις παλιές, πλάγια στη βιβλιοθήκη, πίσω από πόρτες και πάνω στους τοίχους.

ξεφυλλίζοντας...

Και διαβάζω ξανά, για δεύτερη φορά, ένα παλιό βιβλίο με τα πολλά ονόματα και ψάχνω έμπνευση μήπως βρω κανένα για τον καινούργιο μου φίλο που ήρθε με το νέο έτος να μείνει σπίτι μου. Και λίγο πριν αρχίσει ξανά το πρόγραμμα να τρέχει, χαρίζω στα καλικατζαράκια που σήμερα θα φύγουν, τον πυρετό μου σε συσκευασία δώρου, και ξεχνιέμαι με εκπομπές στην τηλεόραση για την παλιά λατέρνα και βάζω στο youtube αυτό ώστε να κάνω θόρυβο στη σιωπή της γρίπης, και συνοδεύει το τραγούδι ο δυνατός αέρας του καιρού που βίαια προσπαθεί να ξεριζώσει τα πάντα, και έχει κρύο, πολύ κρύο, και μέσα στις διακοπές μιλάω στο τηλέφωνο χωρίς να σταματώ, όπως τώρα που ξεχνάω να βάλω τελεία.

ΥΓ1: Ξέρω ότι από αύριο θα λειτουργώ ξανά με πρόγραμμα, γι’ αυτό τώρα θα φορέσω το αγαπημένο μου μπλε σκουφάκι με τη φούντα, θα κουκουλωθώ με το κασκόλ, θα φορέσω διπλές χοντρές κάλτσες μέσα από τα nike και με τα γάντια μου, θα βγω να περπατήσω μόλις τελειώσω αυτό το ποστ. Κι αν δεν νιώσω τον πυρετό να ανεβαίνει θα καθίσω σε ένα παγάκι μέχρι να παγώσει κόκκαλο.

κάπως έτσι....

ΥΓ2: Και με τη ζάλη που με κυριαρχεί, προσπαθώ να βγάλω άκρη με τη νέα μου συνήθεια. Το tumblr. Που θα με βρεις εκεί με το όνομα του blog να reblogάρω (στην αρχή τουλάχιστον) φωτογραφίες, μια με όμορφους ανθρώπους και μια με αντικείμενα, που στη συνέχεια θα ακολουθήσουν και οι δικές μου, αρκεί να βρω έναν αλλιώς κι αλλιώτικο τρόπο να τις ποστάρω. 

ναι;

ΥΓ3: Θα με βρεις και στο facebook, μαζί με την πιο όμορφη, πραγματικά, παρέα να λέμε τα δικά μας αλλιώς κι αλλιώτικα και να βάλεις και το email σου μέσα στο πλαίσιο -στη δεξιά στήλη- για να ενημερώνεσαι για νέα.

ΥΓ4: Σ’ αυτό το σημείο ακολουθώ τη Φαντασία και την Αισιοδοξία, που μου δείχνει το δρόμο για τις ολοκαίνουργιες 365 (-6) μέρες που με περιμένουν, να τις περάσω με τον πιο εναλλακτικό τρόπο. Και ξέρω ότι φέτος η χρονιά θα έχει συγκίνηση, πολλή συγκίνηση. Και μετακομίσεις. Και καινούργια αλλιώς κι αλλιώτικά σκηνικά, με νέες παρέες που θα δημιουργηθούν και παλιές που δεν θέλω με τίποτα να χάσω. Με νέες παραστάσεις, νέες φωτογραφίσεις, νέες επισκέψεις με την ομάδα μου, νέα κείμενα εδώ…

...................

ΥΓ5: …με ματιές να ρίχνω στα παλιά σχόλιά σου και να ξεχνιέμαι με συζητήσεις που μοιράζεσαι μαζί μου το ό,τι.

ΥΓ6: Κλείνοντας, θέλω να σου ζητήσω μια μικρή βοήθεια. Να βρούμε ένα ευφάνταστο όνομα για το νέο μου φίλο, το χρυσόψαρο. Κατά προτίμηση, λέξη ελληνική.

 

Καλή Χρονιά!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: sunst0ne.tumblr