Ενα.τόσο.δα.μικρό.φωτάκι.

Είσαι 20 χιλιόμετρα έξω από την πόλη για την οποία προορίζεσαι, για το σπίτι σου και έχεις όλη την πόλη «φέτα» μπροστά σου. Η μουσική to the point, με το γκάζι να αρχίζει να χαλαρώνει και το αυτοκίνητο να ασφυκτιά από πράγματα που έχεις πατικώσει. Λίγο πριν φτάσεις στην «πηγή», ανάβει ένα φωτάκι στο ταμπλό, ένα.τόσο.δα.μικρό.φωτάκι.

Το υποσυνείδητό σου αρχίζει να κάνει τούμπες στον αέρα και ουρλιάζει με επιβλητική φωνή να σταματήσεις άμεσα στην άκρη. Σταματάς. Τώρα σου βγάζει γλώσσα για το πως θα τα βγάλεις πέρα μόνη σου έξω από μια βι.πε., με τα φορτηγά να τρέχουν πανικόβλητα κι εσύ να νιώθεις σαν την καλαμιά. Και εκεί ξεσπάς. Βαλαντώνεις. Έχεις τα χέρια τοποθετημένα στην κορυφή του τιμονιού, το κεφάλι σου πεσμένο μπροστά και κλαις. Με λυγμούς. Βουβά. Χωρίς να ξέρεις το γιατί, απλά κλαις. Τα μάτια σου καίγονται και οι μύξες σου τρέχουν αψηφώντας την κομψότητα. Βλέπεις ότι απλά δεν μπορείς να προχωρήσεις, δεν μπορείς να περπατήσεις, να οδηγήσεις, να μιλήσεις. Εκείνο πάει, εσύ δεν πας. Δεν πας γενικά και μόλις το κατάλαβες. Έπιασες επιτέλους το μήνυμα που σου έδινε για τόσο καιρό ο εαυτός/μυαλό/οργανισμός σου που τον έχεις φτάσει σημείο άγνωστο και το ήξερες αυτό. Το ήξερες καλύτερα απτον καθένα. Το έβλεπες. Οι ρυθμοί σου εξαντλητικοί, να πνίγεσαι στις δουλειές, να έχεις μπλέξει με ένα κάρο υποχρεώσεις, να έχεις δώσει το λόγο σου σε άλλους 4534 που πρέπει να κάνετε πράγματα μαζί, να παρακολουθείς αμίλητα σκάρτες συμπεριφορές…κι εσύ απλά να καταρρέεις. Που ο τελευταίος τρόπος, ο οποίος είχε μείνει στον οργανισμό σου για να σου μιλήσει, ήταν το κλάμα. Κλάμα; Τι είναι αυτό; Δεν το ξέρεις..δεν το ξέρεις καθόλου μάλιστα, τώρα γιατί σε επισκέφτηκε; Που πας να μπλέξεις με τέτοιες καταστάσεις; Γιατί σε θυμήθηκε; Από που ήρθε;; Γιατί ήρθε;;; Και γιατί τόση ποσότητα;;;; Ξέρεις.

Και μετά από ώρες, περπατάς στο κέντρο. Σε βλέπει από μακριά, σταματάει και ανοίγει τα χέρια διάπλατα. Επιταχύνεις το βήμα και πέφτεις με δύναμη στην αγκαλιά. Που να προσπαθεί να σε παρηγορήσει για το τόσο.δα.μικρό.φωτάκι, ενώ εσένα να μη σου καίγεται καρφί για αυτό το.απαίσιο.μικρό.φωτάκια.

Φιλιά Αντριάνα!

 

photo by: welzenis.tumblr.com

 

άσχετη...
άσχετη…
Advertisements

12 thoughts on “Ενα.τόσο.δα.μικρό.φωτάκι.

  1. φιλιά κορίτσι μου αχ το φωτάκι σε άλλαξε πορεία..Αλλά η αγκαλιά σε απογείωσε..

    1. Αποπροσανατολίζεσαι για τα καλά όταν σε «πιάνουν» σε απροετοίμαστες στιγμές…
      Η αγκαλιά ναι, σε απογειώνει, όποιος άνθρωπος κι αν σου τη δίνει. Φίλη…φίλος…άλλος… Όπως φυσικά και η λέξη «αγκαλιά» μπορεί να πάρει και μεταφορική διάσταση στο κείμενο. Να παρομοιάζεις σαν αγκαλιά οτιδήποτε που σε μια στιγμή έντασης σε παίρνει και σε πάει αλλού, οτιδήποτε μέσο εκφράζει τον καθένα.
      ΥΓ: τα emails σου καταπληκτικά. Βέβαια σε ξεμυαλίζουν, αλλα πραγματικά πανέμορφα!!

      Καλή συνέχεια στη μέρα σου και φιλιά πολλά:)
      χχχ

  2. Για κάθε μικρό φωτάκι που προσπαθεί να σε κάνει να τρομοκρατηθείς, υπάρχει μια αγκαλιά για να διώξει μακριά τον φόβο.
    Φιλιά πολλά όμορφη! 🙂

    1. Αμέ..έτσι ακριβώς:) Το έθεσες πολύ πολύ σωστά. Να διώξει μακριά το φόβο, να δώσει ασφάλεια, να…να..να… κάθε αγκαλιά πάντα κάτι δίνει, ειδικά όταν αυτές είναι σφιχτές.
      Καλό απόγευμα Μαρίνα:)
      Φιλιααααααα :*)

  3. Χρειάζονται αυτά τα μικρά προειδοποιητικά φωτάκια, για να μας επαναφέρουν στις πραγματικές μας δυνατότητες….
    Γιατί όταν στην δίνη της καθημερινότητας προγαμματίζουμε πέρα από τις δυνάμεις μας, έρχονται αυτά τα μικρά φωτάκια και μας επαναφέρουν στην θέση μας…μας λένε ότι δεν είμαστε και παντοδύναμοι, δεν είμαστε αυτοί που θα τα κάνουν όλα και θα τα κάνουν καλα΄….πρέπει να δίνουμε βάση στα μικρά φωτεινά σηματα που μας προειδοποιούν ότι ξεπεράσαμε τις αντοχές μας….ότι χρειαζόμαστε ένα διάλειμα και μια ζεστή , παρηγορητική αγκαλιά …χρειαζόμαστε να είμαστε και αδύναμοι κάποιες στιγμές….χρειαζόμαστε να μας φροντίζουν κάποιες στιγμές….

    Αυτά….

    Καλησπέρα σας…

    1. Και θα πω ότι συμφωνώ μαζί σου…όλοι τα χρειαζόμαστε αυτά που γράφεις, απλά κάποιοι τα παραδέχονται και κάποιοι όχι. Γενικά θεωρώ ότι οι άνθρωποι όλα τα χρειαζονται. Στιγμές πίεσης, στιγμές χαλάρωσης, άγχους, ηρεμίας, και μπλα μπλα μπλα….

      Καλό απόγευμα χρήχα:)
      χχχ

  4. Αντριανάκι μου , μια τεράστια αγκαλιά από μένα και πολλή αγάπη γιατί θέλω όσο τίποτε να…

    Σε φιλώ γλυκά.

    1. ανταποδίδω την αγκαλιά με μια πολύ πολύ πολύ μεγάλη και σφιχτή, επίσης, αγκαλιά!

      Α, πάρε και αυτό:

      φιλιααααααααααααααααααααααααααααααααα χχχ :–)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s