Αχρονου χρόνου μνήμη…

Μου χτυπάει το κουδούνι και βλέπω πάλι την Ανυπομονησία απ’ το ματάκι της πόρτας να στέκεται καμαρωτή, καμαρωτή, έτοιμη να μου πει τα νέα της. Σήμερα κουβάλησε μαζί της και παρέα, τη Μοιρασιά της Έφης. Χρόνια φίλες τώρα.. Περιμένουν να τις ανοίξω και μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκονται καθισμένες αντικριστά, να σχολιάζει η μια στην άλλη τον κατακόκκινο καναπέ μου, που μετά από χρόνια ακόμα να τον συνηθίσει το μάτι τους. Η Μοιρασιά είναι αυτή ακριβώς: «Είναι όμορφη η μοιρασιά. Είναι γυναίκα. Κι έχει ωραία κίνηση. Κι έχει μια φυσική θηλυκότητα που γοητεύει τους άντρες. Κάθεται πάντα σταυροπόδι και αλλάζει διαρκώς θέση από το κάθισμά της όταν μιλά. Είναι εκφραστική επίσης. Κι ενώ περιμένεις ότι της αρέσει να είναι κυρίαρχη, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα αισθήσεων όταν μοιράζεται έτσι απλά αγάπη και δίνει στις αισθήσεις νόημα. Φοράει αυτά τ’ ανάλαφρα, φρέσκα και σχεδόν πάντα καλοκαιρινά αρώματα και δημιουργεί εικόνες μέσα στο χειμώνα. Είναι αυτά τα αρώματα που εκμυστηρεύονται ωραίες στιγμές πάνω σε μια παραλία, εκεί που η ίδια σου δίνει την ευκαιρία να μοιραστείς μια φέτα καρπούζι, ένα φρεσκοχυμμένο χυμό ή απλώς μια ξαπλώστρα ή ένα ποδήλατο. Κάπου εδώ, πρέπει να σου προτείνω να την κάνεις φίλη σου.» ενώ η Ανυπομονησία είναι αυτή: «Είναι ψηλή η Ανυπομονησία. Κι είναι επίσης γυναίκα. Σγουρομάλλα, με έντονα καμπυλωτές βλεφαρίδες στο εκφραστικό της βλέμμα. Της αρέσει να κάνει φούσκες με ροζ τσίχλες και πίνει τον καφέ της με μισή κουταλιά ζάχαρη. Έχει ακατάπαυστη ενέργεια και δεν κουράζεται ποτέ να συζητάει. Δεν θέλει ποτέ να περιμένει, γι’ αυτό στήνει όλους τους άντρες απ’ το πρώτο ραντεβού. Κι ενώ περιμένεις τα λόγια της να σου δημιουργήσουν πονοκέφαλο, εκείνη σε μαγεύει με το πάθος της να ζήσει όλα όσα μέχρι στιγμής δεν έζησε». Τώρα βρίσκονται μπροστά μου και συζητάνε μεταξύ τους, χωρίς να μου δίνουν σημασία. Η Ανυπομονησία θέλει γρήγορα να δείξει όλες τις φωτογραφίες που κρατά ενώ η Μοιρασιά επιμένει ότι πρέπει να βρουν έναν αλλιώς κι αλλιώτικο τρόπο να τις δείξουν. Προσπαθώ να μπω κι εγώ στο meeting τους αλλά εκείνες με αποκρούουν με περίτεχνο ταλέντο. Αποφασίζουν να τις δημοσιεύσουν με ένα επεξηγηματικό υστερόγραφο και μ’ αφήνουν σιγά σιγά να πάρω λόγο. Εκείνες τις βάζουν στη σειρά. Κι εγώ διώχνω τις θολές, απομακρύνω αυτές που προωθούνται για δημοσιεύσεις/διαγωνισμούς/αφίσες/επίσημες εκθέσεις/στολισμό βιβλίου και σου τις παραθέτω παρακάτω:

μάθημα στην αίθουσα χορού

στη διαδρομή για το πρώτο μας δρώμενο

ΥΓ1: Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από στιγμές πρόβας στο μέρος που δόθηκε η πρώτη παράσταση.

σκηνή πρωινές πρόβες και οι πρόβες συνεχίζονται... διάλειμμα (..omg, επιτέλους!) αντικείμενα που εντάχθηκαν μέσα σε σόλο της παράστασης πρόβα στάση 1 και οι πρόβες συνεχίζονται... ζεσταμα ζεσταμα (2) :)

ΥΓ2: Οι δύο επόμενες φωτογραφίες είναι από τη στιγμή της παράστασης. Η επίσημη φωτογράφηση κάθε θεατρικής/φωτογραφικής/μουσικής παράστασης γίνεται στην τελευταία πρόβα, γι’ αυτό το λόγo υπάρχει και ελάχιστο φωτογραφικό αρχείο από εκείνη τη στιγμή.

και η παράσταση "τρέχει" για τα καλά στο κοινό προβες...

ΥΓ3: ομαδική φωτογραφία…

κι εδώ κάποιες από την ομάδα...

ΥΓ4: Οι τρεις επόμενες φωτογραφίες είναι από επισκέψεις που έγιναν σε επιλεγμένα σημεία της πόλης. Στην πρώτη φωτογραφία βρισκόμαστε σε έναν οικισμό Ρομά. Αφού πρώτα χορέψαμε όλοι μαζί τους (σύγχρονους και αυτοσχεδιαστικούς) χορούς μας, στη συνέχεια χορέψαμε και τους δικούς τους. Η δεύτερη και η τρίτη βρίσκονται σε ένα κτίριο ιστορικής (και πολιτικής θα έλεγα) σημασίας.

Ρομά

:) :)

IMG_8625

ΥΓ.5: Η επόμενη φωτογραφία είναι από την τελευταία πρόβα, μία μέρα πριν την επίσημη παράσταση.

ψιθυρίζουμε

ΥΓ6: Κι εδώ(βαθιά.ανάσα.)….είναιηστιγμήτηςεπίσημηςπαράστασης(ουφ το είπα). Κι αν ψάχνεις να με βρεις είμαι ακριβώς αριστερά από τον σκύλο. Ο δε σκύλος, όταν μας είδε να χορεύουμε σε υψηλό ενεργειακό επίπεδο(τι.σου.γράφω.τώρα) και σε συνδυασμό με τα κρουστά του live συγκροτήματος, ήρθε κι αυτό ωραία και καλά να παίξει μαζί μας. Και τώρα πες μου εσύ…Πόσο Περισσότερο Περήφανη Να Νιώσω Που Καμία Από Την Ομάδα Μου Δεν Παράτησε Τη Σκηνή Για Να Φύγει Λόγω Φόβου Από Την Έντονη Ορμή Των Σκυλιών Σε Κάθε Άτομο Ξεχωριστά;! Που όσο ορμάει ένα σκυλί τα πόδια σου για να παίξει μαζί σου, εσύ αντί να φοβηθείς το καινούργιο και απρόβλεπτο, το βουτάς και το εντάσεις μέσα στη χορογραφία σου, αυτοσχεδιάζοντας με βάση όλα αυτά που έμαθες μέσα απο το χορό.  Επιπλέον, το κοινό στέκεται μπροστά από τους χορευτές, πίσω από τους χορευτές, ημιώροφος, πρώτος όροφος και μερικοί έξω στην είσοδο, το οποίο κοινό δεν εντάχθηκε μέσα στην παράσταση όπως γίνεται σε μερικές αντίστοιχες παραστάσεις του εξωτερικού, για παράδειγμα στη Γαλλία.

τελική παράσταση

πτωματα

σπειρα σολο

σολο μου

σολο

σολο

ΥΓ7: Η έρευνα αυτή σε πολύ πολύ γενικές γραμμές μελετούσε τη σχέση σου σώματος με το χώρο και τη μνήμη. Το χορό με το χώρο. Την επίδραση του χώρου και του χρόνου στις ανθρώπινες σχέσεις, την επαφή που έχουν τα σώματα μεταξύ τους αλλά και τα σώματα με τον ίδιο το χώρο, την ενέργεια που εισπράττει ο κάθε άνθρωπος σύμφωνα με το σημείο που βρίσκεται, γι’ αυτό εξάλλου έγιναν και πολλές οργανωμένες επισκέψεις σε επιλεγμένα σημεία της πόλης με ιστορικής και πολιτισμικής σημασίας. Η αφετηρία της  έρευνας, η πορεία της (η εξέλιξης της δηλαδή), οι δυσκολίες και οι σχέσεις οι οποίες αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες θα δημοσιευθούν.  Κι αν με ρωτάς τι έχω να πω μετά από όλα αυτά που έγιναν, έχω να σου πω λοιπόν ότι αυτές οι 80 με 100 σελίδες που σου λένε οι κανονισμοί του πανεπιστημίου να γράψεις για την επίσημη εργασία σου ΔενΦτανουνΦιλεΜου,ΔενΦτανουν. Ήμουν εγώ, ήταν το σώμα μου και το σώμα μου μέσα από 22 άλλα σώματα. Ήταν η δική μου ζωή και ζωή μου μέσω των υπολοίπων. Η ομάδα και ο ένας.

ΥΓ8: Συνεχίζω λέγοντας ότι η μέρα που δόθηκε η παράσταση, ήταν στις 7 Νοεμβρίου 2012. Οι δρόμοι έσφυζαν από πορείες. Έξω από τη βουλή ένας πανικός. Μέσα στη βουλή μια χάβρα. Η τηλεόραση να συζητάει για πολιτικά από το πρωί μέχρι το βράδυ με έκτακτα δελτία ειδήσεων και τα λευκά πουκάμισα που είδες στην τελευταία φωτογραφία είναι συμβολική εικόνα για όλους αυτούς που αυτοκτόνησαν εν καιρώ κρίσης, οπότε, το επιπλέον που μαθαίνεις τώρα, είναι ότι όλο αυτό που κάναμε είχε μεν επιρροές από Pina Bausch, Boris & Anna Teresa αλλά ήταν βασισμένο πάνω στη δική μας παρούσα κατάσταση της χώρας. Και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να κλείσω αυτό το κείμενο, δεν το αναλύω παραπάνω.

ΥΓ9: Το τραγούδι που χορέψα με το ταίρι μου και ανοίξαμε την παράσταση ήταν αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=iJl-yvWxJx4 , ένα τυχαίο τραγούδι που ακούστηκε κάποια στιγμή: http://www.youtube.com/watch?v=Q_k-9wztWc0 ενώ υπήρχαν σκηνές που έμοιαζαν με αυτή https://www.youtube.com/watch?v=NE4balF47eg 

ΥΓ11: Μέσα σε αυτό το χρόνο αναφέρθηκα πολλές φορές για στο χορό και την ομάδα μου. Εδώ και εδώ είναι δυο αγαπημένα μου κείμενα που έγραψα για αυτόν.


Αυτά από εμένα..ίσως επιστρέψω με μερικά update κάτω από το κείμενο στα σχόλια.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Φωτογράφος: Νατάσα Καρακατσάνη

*έχω την εντύπωση ότι σε αυτό το κείμενο σοβάρεψα απότομα…μη στεναχωριέσαι φίλη μου, θα επανορθώσω!

Advertisements

12 comments

  1. Χορταστικό Αντριάνα, αν και προσωπικά θα μου άρεσε να έβλεπα ένα video της παράστασης… Ωχ! ο σκύλος, σαν χάπενινγκ (!) και σίγουρα αυτό θα είχε και πολύ ενδιαφέρον…
    Μου άρεσε το μουσικό κομμάτι που χόρεψες… και όλη η ατμόσφαιρα… μου άρεσαν οι χώροι (μη ξεχνάς πως είμαι σκηνογράφος!)
    Τα Γαλλικά μου, με βοήθησαν να πάρω μια αίσθηση της δουλειάς σας… μπράβο σας!
    Και τώρα, στο επόμενο! 😉

    ΑΦιλάκια! :))))))))))))))))))

    1. Έχει γίνει ένα ντοκιμαντέρ το οποίο περιέχει στιγμές από επισκέψεις και παραστάσεις αλλά ακόμα δεν είναι έτοιμο για προβολή. Είχε ενδιαφέρον και θα χρησιμοποιούσα και εγώ τη λέξη χάπενινγκ αλλα φοβήθηκα μήπως παρερμηνευτεί, οπότε καλά έκανες και το όρισες έτσι 😉
      Οι χώροι ήταν ατμοσφαιρικοί, κάτι που αποτυπώνεται και στις φωτογραφίες. Δεν είχαν από μόνοι τους ιδιαίτερη ενέργεια αλλά με την παρουσία των ανθρώπων μέσα (μουσικοί, χορευτές, νήπια) και τον κατάλληλο φωτισμό, άλλαξε αισθητά.
      Αχχ αυτά τα γαλλικά….δεν μπορείς να φανταστείς πόόσα βιντεο έχω δει που δεν καταλαβαίνω τίίποτα απολύτως απ’ όσα λένε κι έτσι μένω μόνο στην εικόνα! Αν είχα μεγαλύτερη άνεση με τις ξένες γλώσσες ίσως μάθαινα και αυτά.

      Το επόμενο μέρος ξεκινά πολύ σύντομα:)
      *σκηνογράφος ε; φαντάζομαι παρατηρητικότητα που έχεις….

      Φιλιααααααααααααααα :):):)

  2. Έχει δίκιο η Μαγισσούλα.
    Πολύ χορταστικό όντως.
    Την επόμενη φορά περιμένουμε και βίντεο από τη δουλειά σας.
    Μου άρεσαν πολύ οι φωτογραφίες στον οικισμό των Ρομά και στο εγκαταλελειμμένο κτήριο.

    1. Έχουν γίνει πολλές οργανωμένες επισκέψεις και αυτές που έχω ορίσει ως «εμπειρίες ζωής» είναι αυτή στον οικισμό Ρομά και στο κτήριο που φαίνεται στις 2 φωτογραφίες. Ήταν ενδιαφέρον τόσο το να χορεύεις με τους Ρομά όσο και να συζητάς μαζί τους. Στην πρώτη φωτογραφία, το κοριτσάκι σκύβει και μου λέει στο αυτί «σου άρεσε κανένας από τους δικούς μας για να χορέψεις για αυτόν;» πράγμα το οποίο δείχνει ότι στον πολιτισμό τους ο χορός είναι (αν όχι πάντα, τις περισσότερες φορές) είδος φλερτ και το γνωρίζουν από το πρώτα σχολικά τους χρόνια ενώ εμείς πήγαμε με τελείως διαφορετικούς στόχους από αυτό του φλερτ. Όσο για το κτήριο, δεν είναι εγκαταλελειμμένο απλά τα σημεία οπου τραβήχτηκαν αυτές οι φωτογραφίες είναι υπο συντήρηση. Εκεί έγινε επίσης ενδιαφέρον πολιτική κουβέντα που άνετα θα ξαναπήγαινα με την ομάδα μου αν έχουμε περιθώριο χρόνου.

      Καλό απόγευμαααα:)

  3. Έντονη ανάρτηση μα μου άρεσε πολύ γιατί φαίνεται πως έδωσες την ψυχή σου και αγάπησες κάθε στιγμή που πέρασες με την ομάδα σου. Οι φωτογραφίες μας έδωσαν μια γεύση γλυκιά, σαν ένα κομμάτι ανάμνησης έστω και όχι τόσο μακρινής που ήθελες να μοιραστείς μαζί μας.
    Φιλάκια πολλά όμορφη, να έχεις ένα όμορφο σαββατόβραδο.

    1. χμμ…αγάπησα κάθε στιγμή που πέρασε; Κοίτα, αν υπολογίσεις το γεγονός ότι αυτά τα αναθεματισμένα μάρμαρα και μωσαϊκά μου μελάνιαζαν συνεχώς τα πόδια, και έφευγα λες και με χτύπησαν 100 μπράβοι τότε όχι δεν τις αγάπησα…αλλά τώρα που πέρασε ο καιρός, σκέφτομαι ότι κι αυτές οι μελανιές, είχαν τη γλύκα τους:) 🙂

      Καλησπέρα DQ 🙂
      χχχ

  4. Καλησπέρα και απο μένα. Οι φωτογραφίες είναι υπέροχες η καθεμιά φυσικά με τον δικό της τροπο και στυλ.πιστευω μάλιστα οτι δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό το αποτελεσμα γιατι φαίνεται οτι δουλεψατε σαν ομάδα αν και μπορεί να έκλεψε για λίγο την παρασταση ο τετραποδος παρευρισκόμενος αλλα στο τέλος ηταν πολυ καλο!τελος όπως είχα αναφέρει και στο προηγούμενο άρθρο οταν μπαίνεις κάπου για να πάρεις μέρος βγάζεις ένταση και πάθος!!

    1. Να σου πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι πως αντέδρασε το κοινό στην παρουσία του σκύλου γιατί όταν είσαι πάνω στη σκηνή έχεις αυτό το βλέμα που ναι μεν τα βλέπεις όλα αλλά στην ουσία δεν παρατηρείς τίποτα..κενό…
      *υπάρχουν στιγμές που είναι καλή η παρουσίας της έντασης και όσο για το πάθος όλοι το βγάζουμε, ο καθένας στο κομμάτι του και στα ενδιαφέροντα του 🙂

      Καλό μέσημέρι Hob. χΧχ

  5. Τη στιγμή που η μουσική έχει στρώσει το δικό της χαλί, έρχεται ως επιθετική εισβολή το βίωμα της κίνησης. Αναρωτιέσαι…αν μπορέσει όλο αυτό το φορτίο που υπάρχει μέσα σου, να περάσει στο κοινό. Το σώμα σου εκτίθεται. Βγαίνει αβίαστα μπροστά του. Γλιστράει τα μάτια του κατά μήκος όλου του κορμιού σου και αισθάνεσαι γυμνή στο κέντρο του μικρού δικού σου κόσμου. Με εσένα εκεί. Μέσα σου. Δεν μπορούν να στοιχηθούν οι λέξεις για να εξηγήσουν τις στιγμές που το μυαλό συνδέεται με σώμα. Ίσως αυτή η σύνδεση να παίρνει μια κυκλική μορφή. Από το μυαλό στην κίνηση, απ΄ την κίνηση στο πνεύμα κι απ’ το πνεύμα στο μυαλό. Κουλουριάζεσαι στο πάτωμα και τα χείλη σου τρέμοντας κρατούν σφιχτά τις λέξεις που θέλει να το συναίσθημα να πει. Θα βγουν με κλάμα; Με χορό; Με ζωγραφιά; Οι γυμνές πατούσες σου σέρνονται στο πάτωμα και καίγονται οι μυς. Τσουρουφλίζεται το δέρμα σου. Τα χέρια αγγίζουν τα δάχτυλα των ποδιών σου και μένεις εκεί για ώρες. Θέλεις να χορέψεις, να κινηθείς μαζί σου, αλλά το κοινό μπροστά σου σε παγώνει. Σε τερματίζει εκεί, σε μια ατέρμονη παύση. Εκεί που το πνεύμα σου θέλει να τρέξει. Να μιλήσει.

  6. Α! να και το σχόλιο της Αντριάνας στην Αντριάνα… 😉
    Δεν έχει τίποτα να φοβηθεί η Αντριάνα από την Antriana… μια χαρά τα βρίσκουν πάντα στο τέλος τα δυο τους, έτσι δεν είναι;
    Αυτός ο εσωτερικός διάλογος όμως, πρόσεξε μην έχει στοιχεία επίκρισης, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από να γίνουμε ανταγωνιστικοί με τους εαυτούς μας!

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! :)))))))))))))))

    1. Σχόλιο του Τυχαίου Περαστικού, που άλλοτε συμπληρώνει το αρχικό κείμενο και άλλοτε είναι άσχετο. Ναι:) τα βρίσκουν. Γενικά πιστεύω ότι τα πράγματα έχουν από μόνα τους την τάση να έρχονται σε κατάσταση ισορροπίας.. Θα συμφωνήσω μάγισσα, δεν είναι καλό να γινόμαστε ανταγωνιστικοί, πόσο μάλλον επιθετικοί ή αυτοκαταστροφικοί. Υπάρχουν στιγμές όμως, που άθελα σου κάνεις όλα αυτά τα αρνητικά. Άλλοτε το καταλαβαίνεις σύντομα και άλλοτε καθυστερείς.
      Το παραπάνω κείμενο το έγραψα μετά από 5 ώρες πρόβας..κάπου μέσα στον Οκτώβριο..ήμουν στο αμφιθέατρο εκείνη τη στιγμή, μου ήταν αδύνατο να παρακολουθήσω το μάθημα κι έτσι ξεκίνησα να γράφω και να ζωγραφίζω. Η κάθε εικόνα που περιγράφεται με λέξεις, υπάρχει και με μια μικρή ζωγραφιά.

      Ιδιαίτερη μέρα τότε….

      Καληνύχτα μάγισσα
      φιλια πολλααααα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s