Το πρώτο άγγιγμα

Εντάξει, ξέρεις πως είναι. Έχετε φτιάξει το δικό σας eye_contact,  την αγγίζεις, ανταποδίδει, σε αγγίζει, έχεις γίνει σπίρτο που θέλει εδώ και τώρα να πάρει φωτιά και μετά να σβήσει. Τη φλόγα εννοώ που εκείνη φρόντισε ν’ ανάψει. Ένα άγγιγμα χαρακτηρίζεται σύμφωνα με τα εξής στοιχεία: την υφή του χεριού σου, τη δύναμη, τη διάρκεια, και την ενέργεια που θα μεταδώσεις. Οπότε τώρα ξέρεις, αφού διάβασες τα τέσσερα προηγούμενα, δεν σε παίρνει να αγγίξεις όπως να’ ναι που και ακόμα κι αν το κάνεις, δεν έχεις τη δικαιολογία ότι δεν τα ήξερες. Και ναι, η πρόθεση παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο.

Ήξερα ότι η φίλη μου θα με έπαιρνε τηλέφωνο στη μέση της νύχτα για να μιλήσουμε, να με βρίσει αν ξέχασα να κάνω κάτι, αν είχε αϋπνίες, αν ήθελε να συζητήσουμε για τον «συγχωρημένο», ή την ταινίας που μόλις είδε και (το πιθανότερο) να μην της άρεσε το τέλος, να προβληματιστεί 4324 φορές γιατί στείλαμε τη μυθωδεία στο διάστημα εκείνη τη μέρα κι όχι κάποια άλλη. Αλλά το να βρεθεί μπροστά στην πόρτα μου εκείνη τη νύχτα «παγωμένη» και σοκαρισμένη ήταν κάτι που μετά από τόσα χρόνια που την ήξερα δεν το φανταζόμουν.

«Τι έγινε;»

παύση

«Πες.μου.τώρα.τι.έγινε;»

παύση και κοιτάει κάτω

«Λέγε.τώρα.τι.στο.διάλο.έγινε;Μίλα!Και γιατί είσαι τέτοια ώρα εδώ;»

Ήξερα κι εδώ, ότι όταν μπαίνει σπίτι μου κατακτάει με τη μια όλο το χώρο του καναπέ ενώ τώρα την παρατηρώ να τοποθετεί το σώμα της σε συγκεκριμένο σημείο, να μετράει το πως θα τοποθετήσει τα χέρια της πάνω στα πόδια της, το πρόσωπό της έχει κλίση προς τα κάτω και να Μη με κοιτάει. Τρέμει! Η Δική Μου φίλη τρέμει!!Γιατί τρέμει η Δική Μου φίλη;! Ήταν ώρα που έπρεπε να ήταν μαζί του όπως κανόνισαν. Τον έδιωξα, μου λέει και συμπληρώνει, νιώθω μια αηδία. Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης μεταφέρθηκε όλο το πάγωμα πάνω μου κι εκείνη ξεσπάει σε κλάματα.

Το άγγιγμα. Αυτό με το οποίο ξεκινάει η ίδια η ζωή. Κατά σύλληψη του ανθρώπου(έρωτας), κατά την εκροή του ανθρώπου από τη μήτρα της μητέρας και μπαίνει απευθείας στην αγκαλιά της(γέννα), κατά την εκδήλωση χαράς στα πρώτα χρόνια του ανθρώπου(όσο μεγαλώνουμε τόσο την ελαττώνουμε), κατά τον τελευταίο χαιρετισμό(κηδεία) και φυσικά κατά την απόλαυση του σεξ(ή όπως αλλιώς το λες).

Πως ακουμπάς ένα σώμα για πρώτη φορά; Το σκέφτηκες ποτέ; Πως το αγγίζεις; Η απλά φτάνεις σε μια ηλικία, επαναπαύεσαι στις 5, 10, 15 εμπειρίες που μπορεί να έχεις κι απο εκεί και πέρα μία τεχνική για πασπαρτού; Δεν βλέπεις πως αντιδράει ο άλλος που είναι μαζί σου; Αναρωτήθηκες ποτέ αν ένα σώμα που πιάνεις το πονάς; Και πως μπορεί να νιώθει ο άλλος όταν πονάει; Και τι ηδονή βρίσκεις εσύ σε όλο αυτό; Κι αυτός ο πόνος γρήγορα μετατρέπεται σε φόβο κι από εκεί που ήσουν μια πηγή έμπνευσης και πιθανή ευχαρίστηση, τώρα έγινες η απειλή. Η επικίνδυνη απειλή. Και ψάξε να βρεις τριγύρω σου αν υπάρχει έστω και μία τύπισσα που να τη βρίσκει με απειλές.

Δε θα βρεις. Κι αυτό όχι για να υποστηρίξω τη ρομαντική φύση του γυναικείου φύλου κι άλλα τέτοια κλισέ (μετά από τόσα που έχω γράψει εδώ γνωρίζεις ότι δεν ρέει πολύ ρομαντισμός στη φλέβα μου) αλλά γιατί μιλάμε για την πρώτη φορά. Το Πρώτο Άγγιγμα. Το πρώτο σκαλί. Την πρώτη φορά που έρχεσαι σε επαφή με τον άλλον. Την πρώτη φορά που τον βλέπεις γυμνό μπροστά σου. Την πρώτη φορά που γίνεστε ένα. Εσύ κι εκείνη. Εσύ κι εκείνος. Δεν είναι ντροπή, όλα τα ζευγάρια το κάνουν. Και η γλώσσα έχει φτιάξει το δικό της επιστημονικό λεξιλόγιο για στιγμές αμηχανίας, οπότε μη με κοιτάς με μισό μάτι και συνέχισε να διαβάζεις!

Ένα σώμα δεν είναι μόνο του, όπως δεν είναι μόνο του κι ένα μυαλό. Κι όταν θέλεις το σώμα της (μελλοντικής;παρούσας;) κοπέλας σου να γίνει ολοκληρωτικά δικό σου -που δεν είναι καθόλου κακό και απόλυτα φυσιολογικό- προσπαθείς να το διεκδικήσεις, και καλά κάνεις. Μέχρι στιγμής έχουμε την επιθυμία. Η πρόθεση είναι το «γιατί» και το γιατί καθορίζει τα πρώτα τέσσερα που διάβασες αρχή (υφή, δύναμη, διάρκεια, ενέργεια). Όπως ένα one-night-stand είναι kinder έκπληξη για το τι θα τύχεις, το ίδιο ρίσκο παίρνεις και στην πρώτη φορά της σχέσης σου, ή έστω αυτής που είναι στα σκαριά να γίνει σχέση. Αν η φάση «δέσει» και βγει χημεία μεταξύ σας, απλά δεν σταματάς, αν όμως δεν…..δεν!

Το κάθε σώμα βγάζει μια ενέργεια, και ο κάθε άνθρωπος το στηρίζει διαφορετικά. Μπορεί μια γυναίκα να είναι ψηλή αλλά η πλάτη της να γέρνει, να είναι αδύνατη αλλά οι οπισθιοι μηριαίοι να τρέμουν σαν φρουί ζελέ, να είναι κούκλα Σάββατο βράδυ αλλά Κυριακή πρωί να βλέπεις τη μετάλλαξη on-line, ή να έχει έντονες καμπύλες με αρκετές ραγάδες. Όπως αντίστοιχα οι άντρες να είναι γυμνασμένοι αλλά να μοιάζουν με τρόφιμοι, να έχουν μπρουτάλ ύφος (νέο μοτίβο Έλληνα) ακόμα και στο πως θα σκουπίσουν τα χέρια τους ενώ στην πραγματικότητα να μπάζουν από παντού, να στο παίζουν αυθεντικά αρσενικά αλλά να βλέπεις μήνυμα στις τρεις τη νύχτα ότι έλειψε στον Μπάμπη. Κι όπως θέλεις εσύ να πεις στην άλλη «κοίταξε τα πόδια σου που τρέμουν σαν κρεμ_καραμελέ του Γιώτης», έτσι κι εκείνη θα σου πει τα δικά της. Που όπως αυτό ισχύει εξωτερικά, το ίδιο ισχύει και εσωτερικά. Πως μπορείς, λοιπόν, να πονάς ένα σώμα ενώ πριν το χάιδευες και το αγκάλιαζες; Πως μπορείς να είσαι τρυφερός τη μια στιγμή και την άλλη να μετατρέπεσαι σε άλλο, αγνώριστο, εαυτό; Κι αν με την πρώτη φορά βγάζεις τόσο άγρια ορμή σ’ εκείνη, τι θα κάνεις σε έναν έντονο καβγά; Τι θα κάνεις όταν μαλώσετε; Τι θα κάνεις ΚΑΘΩΣ μαλώνετε; Τι θα κάνεις όταν εκείνη θα έχει το θάρρος να ξεσπάσει πάνω σου για δικά της θέματα; Τι θα της ζητήσεις όταν και αν φτάσετε στην 5634 φορά σας; Εκεί είναι αλλιώς, στην 5634 φορά πρέπει να είναι αλλιώς, διότι ένας άνθρωπος τα χρειάζεται όλα, ένα ζευγάρι τα χρειάζεται όλα. Τον καβγά, την τρυφερότητα, τη διαφωνία, την αγκαλιά, το φιλί, τον απλό ύπνο, να κυκλοφορήσεις μαζί του έξω, να αποδεχτεί τις φίλες σου, να αναφέρει τα στραβά τους, να κάνεις καιρό να τον δεις, να σου φτιάξει καφέ, να νευριάσει που έχεις ξεχασμένο το κινητό σου, να, να, να.! Όλα χρειάζονται κι όλα τα θέματα μπορούν να θιχτούν από ένα σημείο και μετά, όχι όμως από τις πρώτες 2 ώρες που συναντήθηκες μαζί της/του και βρέθηκες σ’ ένα κλειστό χώρο.

Κάθε άνθρωπος διαφέρει, έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία, τη δική του αντίδραση στα πράγματα και η διαφορετική αντίδραση των ανθρώπων οφείλεται στη διαφορετική εικόνα του εαυτού. Αν την αντιμετωπίσεις σαν μια πόρνη της Φυλής, εκείνη θα το καταλάβει, θα το νιώσει, και θα αντιδράσει. Αν αποδεχτεί αυτή τη συμπεριφορά, δείχνει να συμφωνεί μ’ αυτό που της δείχνεις, αν όχι, ψάχνεις λάθος πράγματα σε λάθος άνθρωπο. Εκτός κι αν την τεστάρεις, που στην πρώτη φορά ακόμα και οι πιο άπειροι το αποφεύγουν.

Καθόμαστε μαζί στον καναπέ και ακούω, ακούω πολλά. Τη βλέπω να κλαίει βουβά και να μου μιλάει πιάνοντας με τόση δύναμη τα χέρια μου λες και θέλει να μου τα σπάσει. Τις τα πιάνω το ίδιο.

 

Υ.Γ:

-Νιώθω μια αηδία. Το καταλαβαίνεις;

-(παύση)

-Νιώθω λες και έδωσα έγκριση σε όλο αυτό, ότι φταίω! Πες μου γαμώτο, το καταλαβαίνεις;

-(παύση)

-θέλω να…

-…κάνεις μπάνιο με καυτό νερό για να φύγει κάθε ίχνος και μυρωδιά από πάνω σου.

-Ναι.

-Και φοβήθηκες όταν του είπες να φύγει από το χώρο σου.

-Ναι.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photo by: http://loveyourthoughts.tumblr.com/

Advertisements

Μουτζουρωμένη Σβούρα.

Κλείνω πίσω μου την πόρτα και αφήνω δίπλα στην είσοδο τη μαύρη μικρή βαλίτσα μου. Είναι γεμάτη από ρούχα, αξεσουάρ, φορτιστές, αναμνήσεις κι ότι άλλο μπορεί περιέχει μια γυναικεία βαλίτσα και πάω προς το μπάνιο ν’ αφήσω το νερό να τρέξει. Να πάει κόντρα στην θερμοκρασία του καιρού και να θολώσει ο καθρέφτης. Να παραμεριστεί η άσχημη οσμή της υγρασίας και να μυρίσει ο χώρος γάλα αμυγδάλου και βανίλια με βατόμουρο και κάθομαι στο πάτωμα. Κάπου εδώ μετράω αναμνήσεις, από αυτές που κέρδισα την τελευταία εβδομάδα.

tumblr_mho88bbEcM1rowuqgo1_500

Τις κόβω ασύμμετρα, τις κολλάω σε καψαλισμένα μπεζ χαρτιά και τις κάνω κολλάζ στον τοίχο, δίπλα στις προηγούμενες, δίπλα στις επόμενες. Και συνεχίζει να γεμίζει ο λευκός τοίχος με χρώματα, χαμόγελα, αυθόρμητισμό και ομορφιά αλλιώς κι αλλιώτικη, που μετακομίζοντας σε λίγους μήνες από εδώ, θα πρέπει να βρω κουτί να τα τοποθετήσω. Και τώρα βολεύομαι πάνω στο χαλί ενώ τριγύρω μου υπάρχουν σκόρπια βιβλία, περιοδικά, στυλό, ένα μεγάλο κόκκινο μαξιλάρι και ένα λαπτοπ να φωτίζει λίγο πιο πέρα φορτώνοντας emails(#τελείωςφοιτητοκατάσταση). Παίρνω ένα κίτρινο αυτοκόλλητο χαρτάκι, που για να μην απογοητευτώ, γράφω όσο κατάφερα να κάνω τις μέρες πριν και σ’ ένα άλλο λέξεις κλειδιά γι’ αυτά που θέλω να σου πω σε κείμενα επόμενα(#ποσηοργανωσηπια). Και μετά βλέπω τις επιλογές που έχω μπροστά μου για τους επόμενους μήνες, τα επόμενα ενδεχόμενα, βήματα, ευκαιρίες και τέλος αποφάσεις. Και φοβάμαι! Για τα καλά!! Και προσπαθώ να κάνω και τον φόβο φίλο αλλά εκείνος ούτε να με δει. Με ελέγχει μαζί με τον χρόνο και αποσυντονίζομαι, με αποτέλεσμα να θέλω να χωθώ κάτω από την μωβ κουβέρτα (#γνωστήπλέον). Να εξαφανιστώ από το φως και να με αγκαλιάσει το σκοτάδι, χωρίς να φωνάζουν -οι καταστάσεις ντε- εμένα να αποφασίσω για δικά μου πράγματα. Και δεν ξέρω τι θέλω! Που να πάω, τι να κοιτάξω, τι να μάθω, τι να σκεφτώ πριν μάθω και το κυριότερο..σε τι να βασιστώ(#όλαμπάχαλοφέτος). Ακόμα και τα άρθρα μου αλλόκοτα είναι. 

tumblr_mhfzcgs8nP1qlp5qwo1_500

Μετράω ώρες, μέρες, βδομάδες, μήνες, μέχρι να μπω σε τάξη και δεν ξέρω πώς θα βγω(#ούτετοπότε). Και κάποια στιγμή αναρωτιέσαι, για το τι έκανες τελικά και έφτασες ως εδώ. Όχι απλά στο σήμερα αλλά στο τώρα, σ’ αυτό ακριβώς το λεπτό που μόλις πέρασε. Και βάζεις κάτω τις επιλογές που ήδη έκανες και τις μετράς, τις αξιολογείς(#πόνεσετοδεύτερο). Βλέπεις ποιές ήταν πραγματικά δικές σου και ποιές όχι, ποιές πιέστηκες να πάρεις και σε ποιές έτρεξες με φόρα και περιέργεια μικρού παιδιού ν’ αρπάξεις. Ποιές μετάνιωσες και δεν μπόρεσες ν’ αλλάξεις και σε ποιές έχασες απλά το χρόνο σου. Και προσπαθείς να πάρεις τα λάθη σου για να επενδύσεις πάνω σε αυτά ώστε να δεις τα πράγματα αλλιώς. Να σε κατευθύνουν οι καταστάσεις στις σωστές επιλογές κι αν δεν το κάνουν εκείνες, να …… (#συμπλήρωεσύεγώδενξέρω). Και έχω πίσω μου μια χορευτική ομάδα, που πάω να την αφήσω;

ΥΓ1: Τριγυρνώ μέσα σε πανεπιστήμια και παρατηρώ ανθρώπους(#κάντο!). Τους βλέπω πώς περπατούν, πώς κάθονται, τί κοιτούν, τί θέλουν, τί ψάχνουν και τί περιμένουν. Συζητήσεις με πρωτοετείς, μεταπτυχιακούς, κατατακτήριους και με αυτούς που επέλεξαν συνειδητά να μη σπουδάσουν (#αλλιώτικαδεδομένα). Και σαν soundtrack στο πλάνο μου, παίζει αυτό. Μη με ρωτάς τι μορφή έχει ο δρόμος μου…δεν ξέρω, αυτό ψάχνω να ορίσω. Σίγουρα πάντως περιέχει δόση έντασης.

tumblr_mfcb9iTh6o1qz4d4bo1_400

ΥΓ2: Και θαυμάζω τους ανθρώπους που ξέρουν από νωρίς ακριβώς τι θέλουν, και προσπαθούν έστω και με τα λίγα να το πετύχουν. Αλλά από την άλλη είμαστε όλοι εμείς, που απλά δεν ξέρουμε.

ΥΓ3: Τώρα κάθομαι στο χαλί αυτή τη φορά, αγκαλιά με την αγαπημένη μου ζακέτα να διαβάζω emails. Σύντομες συζητήσεις και εκτενείς, απρόβλεπτες εξελίξεις μέσα σε κουβέντες και λόγια που με πιάνουν απροετοίμαστη. Καινούργιες φωτογραφίες από προηγούμενες στιγμέςΚαι σκάει ένα ακόμα από εκείνη, που ξέρει την δεύτερη αγαπημένη μου παιδική ταινία και στέλνει το τραγούδι της σε μήνυμα(#αλήθειατώρααυτήειναι). Και παρατηρώ ξανά ότι κάθε άνθρωπος είναι τόσο διαφορετικός και η διαφορετικότητά του αυτή φαίνεται και μέσα από τα απλά, που τα απλά τέτοιους καιρούς παίρνουν άλλη αξία και μεγαλύτερη σημασία.

tumblr_mickczmkv81rqqnhno1_500

ΥΓ4: Υπάρχουν φορές που δεν καλύπτομαι με το μέτριο, θέλω το πιο καλό, ειδικά σε ότι εξαρτάται απ’ τα χέρια μου(#σκυλίμαύρο) και παρατηρώ -ξανά- ότι οι απαιτήσεις μου μ’ εμένα αγγίζουν τα όρια του υπερβολικού-ξανά- και σκέφτομαι μήπως κατεβάσω στάνταρ, αλλά δεν θέλω! Αλλά δεν μπορώ άλλο να μη θέλω γιατί υπάρχει αυτή! Και εδώ καταλαβαίνω ότι κάποιες επιλογές παίρνονται σύμφωνα με τα όρια του δυνατού(#αλλάσεμεναφαντάζουνολαδυνατα)

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: http://loveyourthoughts.tumblr.com

Ανυπέρβλητη Χαρά…

Κάθομαι στο πάτωμα και τους έχω μπροστά μου. Πολλά ζευγάρια μάτια νιώθω να με κοιτάνε και θα έδινα πολλά για να ήξερα τις σκέψεις τους. Ένας έχει σκυμμένο το κεφάλι, άλλος το κρατάει μέσα στις παλάμες του και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν σταυρωμένα χέρια μπροστά στα πόδια τους. Άλλοτε κοιτάνε χαμηλά, άλλοτε γελάνε από αμηχανία, και ο Αλί δίπλα μεταφράζει τα λόγια μου σε κάποια άλλη, άγνωστη για μένα. Είμαστε σε κύκλο και λέμε δυνατά τα ονόματά μας μαζί με μια μικρή κίνηση χεριών και μερικές από αυτές οπότε καταλαβαίνω ότι είναι χαιρετισμός στον τόπο τους. Μεταξύ τους κοινά όνειρα, κοινή γλώσσα, παρόμοιες εμπειρίες, ίδια αφετηρία(τον πόλεμο), ίδιος χώρος και διαφορετικός χρόνος μέσα στον ίδιο χώρο.

IMG_3615[1]

Εμείς κι εκείνοι. Εκείνοι κι εμείς. Μου σφίγγουν με την ίδια δύναμη το χέρι, τους εμπιστεύομαι και το σφίγγω κι εγώ. Τους έχω μπροστά μου και περιμένουν χωρίς ψίθυρο να τους ενημερώσω για το τι θα κάνουν, που θα πάνε, τι χορό θα δουν, αν θα δουν χορό. Δεν ξέρουν ότι θα χορέψουν μαζί μας. Δεν ξέρουν καν τι θα κάνουν μαζί μας. Νομίζω κιόλας ότι με ντρέπονται καθώς μ’ ακούν να μιλάω. Εμένα;

IMG_3691[1]

Κάποια στιγμή ακούγονται μια κοινωνική λειτουργός, ένας φιλόλογος, ένας δικηγόρος, ξανά ένας φιλόλογος… και αντιλαμβάνομαι οτι το μανίκι της μπλούζας μου έγινε μούσκεμα από το δάγκωμα όση ώρα εκείνοι εξηγούσαν (Λες να ήταν καλύτερα αν πηγαίναμε στις φυλακές των ανηλίκων;). Απ’ όλα όσα είπαν, συγκράτησα ότι στον ξενώνα ασύλου κατοικούν 23 άτομα. 23 Αγόρια. 31 δηλωμένοι ανήλικοι. Κι ότι έχουν καιρό να δουν τόσο κόσμο(=κορίτσια). Το Δάγκωμα Μανίκι συνεχίζεται.

IMG_3669[1]

Γίνεται το ζέσταμα και περιμένω να δω ποιός άλλος θα κατέβει από τα δωμάτια τους. Ο Hamza δίπλα μου φοβάται να έρθει πιο κοντά μου και όλο απομακρύνεται. Του λέω σταθερά «εδώ θα έρθεις» και του δείχνω το σημείο κοντά μου! Το κάνει. Κοιτά το χέρι μου. Του χαμογελώ. Ανταποδίδει. Σπάει σιγά σιγά ο πάγος. Το Δάκωμα Μανίκι μόλις σταμάτησε.

IMG_3695[1]

Παίρνω την συνάντηση στα χέρια μου και γινόμαστε ζευγάρια. Κάνουν τόσο πειθαρχημένα αυτά που τους λέω, χορεύουν…δες τους, μα κοίτα τους…χορεύουν! Ενώ οι προηγούμενοι -κάπου μέσα στη θολούρα μου με το Δάγκωμα Μανίκι- έλεγαν ότι είναι εσωστρεφείς παιδιά και θέλουν παρακίνηση, να τους πάρεις απ’ το χέρι και να τους βάλεις στην ομάδα. Δεν κατάφερα να τους μαζέψω όλους αλλά κοίτα πόσοι ήρθαν! Τους βάζω να τρέξουν, να κυνηγήσουν, να χορέψουν, να αυτοσχεδιάσουν, να συγχρονιστούν. Τους αλλάζω τα ζευγάρια και πιάνομαι με τον Τζαφάρ. Γίνεται καθρέφτης μου και με μικρή πίεση που του ασκώ γίνομαι δικός του. Ακολουθεί ο ένας τον άλλον με το άγγιγμα και ο πρώτος έχει κλειστά τα μάτια. Κάνουμε κρότους με τα χέρια και κινούνται παράλληλα τα σώματα. Εντάχθηκαν, κοίτα!

Αρχίζουν να μιλάνε, να ζητάνε, να γελάνε, να κοροϊδεύουν, να βλέπεις τη λάμψη της χαράς στο βλέμμα τους, να βγάζουν τη δική του ενέργεια στο χώρο. Να.μη.μπορείς.να.πάρεις.τα.δικά.σου.μάτια.αυτή.τη.φορά.από.επάνω.τους. Να ξεχνάνε -έστω για λίγο- τα προβλήματά τους και να τζαμάρουν χορεύοντας μαζί σου(jam).

IMG_3751[1]

Με ακουμπάνε κατα τύχη και αισθάνομαι τη σκληράδα του δέρματός τους. Τα πόδια τους έχουν σημάδια και καταλαβαίνω ότι εκείνοι μπορούν να περπατήσουν πιο σταθερά ξυπόλητοι από μένα.

ΥΓ1: Θέλω να μάθω για εκείνους! Να μου δείξουν τις κινήσεις τους, το ρυθμό τους, το σπάσιμο των άκρων τους, την ενέργειά τους! Να με ξεμυαλίσουν και να τους αφήσω να διεκδικήσουν το χορό μας. Ύστερα καταλαβαίνω ότι εκείνοι έχουν περισσότερα από εμένα να δείξουν στην ομάδα μου και τους δίνω ήπια τη θέση μου. Βγαίνει ο Αχμέντ, ο Σανφό, ο Τατζαμάλ, ο Χαμζα ο Τζαφαρ, ο Αλι κι αρχίζουμε οι υπόλοιποι ν’ αντιγράφουμε εκείνους. Αναρωτιέμαι αν στη χώρα τους χορεύουν και οι άντρες έτσι…ή σε ξένο τόπο φεύγουν τα ταμπού;

IMG_3693[1]

ΥΓ2: Τώρα θέλω να μάθω για το χώρο τους! Να δω που μενού, που κοιμούνται, πόσοι είναι μέσα στα δωμάτια και τι κάνουν όλη μέρα, πως γεμίζουν πρόγραμμα, αν υπάρχει κάτι για να κάνουν.. Το Δάγκωμα Μανίκι άρχισε πάλι. Μας δείχνουν. Μας βάζουν στα δωμάτια τους, μας παρουσιάζουν τις χειροτεχνίες τους, κι ένα ποίημα με ανάποδη γραφή. Βγαίνουμε φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες(συνήθισετεςσυνήθισετεςσυνήθισετεςσυνήθισετες)…και η αγαπημένη μου απ’ όλες είναι αυτή:

IMG_3696[1]

ΥΓ3: Και κάπου εδώ θυμάμαι τη μαμά μου να ξεφυσάει και να απαντάει μια φωνή δίπλα της «άστην αυτήν..θα τη βρει την άκρη». Να, κοίτα μαμά! Πήγα σ’ αυτό το μέρος και τους πήρα με το μέρος μου! Χόρεψαν σχεδόν όλοι οι μετανάστες μαζί μου, με την ομάδα μου! Και ήμουν χωρίς την καθηγήτρια, αλήθεια! Έζησα για κάποιες ώρες μέσα σε αυτούς που έχουν ένα τίποτα, τίποτα μαμά, ούτε παπούτσια σαν τα δικά μου, ούτε υπολογιστή σαν το δικό μου, ούτε βιβλία, ούτε ένα «χέρι» από το αίμα τους. Είναι άνθρωποι μαμά, άνθρωποι χαμένοι, με οικογένειες που διαλύθηκαν από τον πόλεμο, ενώ εγώ έχω τοοσα πολλά μαμά. Και στα δικά μου τα παιδιά μεθαύριο, θα τους μεταφέρω όλα αυτά μέσα από ένα παραμύθι, γιατί για έναν θεατή που τα παρακολουθεί απ’ έξω μόνο με παραμύθι μοιάζει η ζωή τους. Δεν έχουν τίποτα μαμά, δες τους, τίποτα σου λέω. Μόνο ελπίδες και εμπειρίες, που τις δεύτερες δεν πρόλαβα να ακούσω. Κι όμως, από ένα τίποτα έμαθαν να φτιάχνουν παράδεισους μέσα στο μικρόκοσμό τους! Δες μαμά, πήγα εκεί και τα κατάφερα με την ομάδα μου μαμά, μάζεψα τα κορίτσια μου, έγιναν ασκήσεις αγγίγματος και μόλις είδα ότι δεν μπορούσα άλλο να τους κρατήσω σε χαμηλά ενεργειακά επίπεδα, τους έφερα τις ασκήσεις τούμπα και έβαλα τους μετανάστες στο επίκεντρο! Χωρίς να καταλαβαίνουν καλά τα ελληνικά μου, χωρίς να καταλαβαίνω τα γαλλικά τους, χωρίς να γνωρίζω να μιλάω τις γλώσσες του Πακιστάν, του Αφγανιστάν, του Μπαγκλαντές… Και χορέψαμε μαμά. Με εκείνους να χορεύουν καλύτερα από εμένα. Να μου δίνουν χρόνο για να πιάσω την κίνηση τους, να με περιμένουν, να βοηθάνε εκείνοι εμένα. Και δεν θα τους ξαναδώ, το ξέρω. Όμως ήταν η πρώτη φορά που δεν ήθελα από επίσκεψη να φύγω, και ξέρεις μέχρι που έφτασε η χάρη μου. Γιατί μαμά είναι τόσο άδικη η ζωή; Τι φταίει ο Tajamal, ο Sanfo, ο Hamza, ο Ali που έφτασαν τόσο σκληρά ως εδώ; Και είναι μικροί μαμά, φαίνεται ότι είναι μικροί, πιάνω την ηλικία και μέσα από την κίνηση τους. Δεν ξέρω αν σκότωσαν, αν έκλεψαν, αν βίασαν, αν, αν, αν…όπως άκουγα τα στοιχεία τους έτσι τα ’χω σβήσει απ’ τον σκληρό, Δεν με Ενδιαφέρουν όλα αυτά, εμείς πήγαμε να χορέψουμε και τα καταφέραμε μαμά! Και είμαι τόσο μικρή για όλα αυτά…και τόσο αδύναμη να σώσω εγώ τον κόσμο.

IMG_3674[1]

ΥΓ4: Οι μέρες που ακολουθούν έχουν χρόνο ελεύθερο και έχω διάθεση για σχόλια! Πολλά σχόλια!! Θα τριγυρνώ εδώ κάτω, σε άλλα blogs, στο fb, οπουδήποτε μπορώ να γράφω και να μιλάω και θέλω την παρέα σου. Τώρα θέλω να μου μιλήσεις εσύ, να βάλεις το email σου, το όνομα με το οποίο υπογράφεις και να αφήσεις το σχόλιο σου, έστω και για κάτι άσχετο, για μια δική σου έντονη εμπειρία, για μια ανυπέρβλητη χαρά, για κάτι ό,τι τέλος πάντων, για ένα αλλιώς κι αλλιώτικο σχόλιο που έχεις καιρό να κάνεις, για μια σκέψη που σου ήρθες διαβάζοντας αυτά, δεν ξέρω τί, ό,τι.

*Έχω πάθει ευτυχία..Είναι κακό;

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Να ένα μήλο!

Να ‘μαι. Εδώ πάλι. Σε μια εβδομάδα που ξεκίνησε με τη δική της τρέλα και δεν σε προλαβαίνεις. Μετά από μέρες επέστρεψα εδώ για να μοιραστώ μαζί σου εικόνες, χρώματα και μαγικά τοπία από ένα μικρό Πηλιορείτικο χωριό.

DSC_0237

Νιώθεις το οξυγόνο σου να ελαττώνεται και μαζί μ’ αυτό εξαφανίζεται όλη η μουντάδα του καιρού. Παρασύρεσαι στα πράσινα των αειθαλών φυτών, ξεμυαλίζεσαι με σκιές γυμνών δέντρων και ο ήλιος σε τυφλώνει με την επιθετική διάθεσή του.

Είναι πανέμορφο να βλέπεις πέτρα συνδυασμένη αρμονικά με το πράσινο της φύσης και είναι ακραία ενδιαφέρον να βλέπεις την αντοχή της στο χρόνο. Να στοιχίζεται σε μονοπάτια και να περπατάς πάνω της. Να την αγγίζεις, να την αισθάνεσαι, να νιώθεις πως ενώνεται η χάρη με τη δύναμη.

DSC_0211

Ρίχνεις κλεφτές ματιές τριγύρω και παίρνοντας βαθιά ανάσα θέλεις να να βουτήξεις με φόρα στο παγωμένο νερό της θάλασσας που απλώνεται μπροστά σου, να εκμηδενίσεις ξανά τις αποστάσεις, να συναντήσεις ξανά το άγνωστο. Να γίνεις ένα με τη φύση. Να χαλαρώσεις μαζί της.DSC_0290

Η εποχή αυτή θέλει λίγο χάζι. Από τη μία να τσιμπάς λίγο από τη τρέλα και το φόβο της κι από την άλλη να τα διώχνεις τόσο γρήγορα όσο χρειάζεται η ματιά σου να φέρει σβούρα αυτή τη θέα.

DSC_0200

Στηρίζομαι πάνω σε μια πέτρα και στήνω ιστορίες με το παρελθόν. Φαντάζομαι ότι μπαίνω λαθραία μέσα σε ιστορία εποχής και με μια ισπανική βεντάλια περπατάω στα μονοπάτια, αφήνοντας τα δικά μου αποτυπώματα.

DSC_0176

Βλέπω τα κεραμίδια από τις στέγες να μπλέκονται με τα ολόλευκα σύννεφα και ακούω γέλια με φωνιές σκυλιών από την κεντρική πλατεία, λες και είναι χωριό που η ζωντάνια του δεν εξαφανίστηκε ποτέ.

DSC_0190

Σταματώ σε ένα μικρό καφέ με ήσυχους ανθρώπους και δυνατά τη μουσική. Η σοκολάτα ζεσταίνει τα παγωμένα χέρια μου και ξεχνιέμαι με καλυμμένους τοίχους από αφίσες εποχής, που έχουν χαρακτήρα κάτι από ρετρό.

IMG_3608

Και θέλω να μείνω για πάντα εδώ, να φτιάχνω ζεστές και αρωματικές σοκολάτας, χειροποίητα γλυκά που συνοδεύονται με παγωμένο πεντακάθαρο νερό και τριγύρω πολλά χρωματιστά γλαστράκια να στολίζουν τα ξύλινα παράθυρα.DSC_0314

Και το βράδυ να ξαναφτιάχνω ιστορίες με καινούργιους ανθρώπους και καινούργιες εμπειρίες δίπλα από ένα τζάκι, πάνω σε μια φλοκάτη, με ζεστές φαρδιές μπλούζες..από εκείνες που κρύβουν τελείως τα χέρια. Μέ παρέα δίπλα και σιγανή αυτή τη φορά μουσική.

DSC_0259

ΥΓ1: Οι ωραίες φωτογραφίες δεν περιγράφονται με λέξεις, δεν περιορίζονται σε καινούργια ποστ. Οι όμορφες εμπειρίες κρύβουν συναισθήματα, πάθη, αναμνήσεις. Κάπου μέσα σε εικόνες (φανταστικές ή πραγματικές) βρίσκεις κρυμμένα όνειρα, ελπίδες, και ιδέες που γίνονται απευθείας νέοι στόχοι, στόχοι αλλιώς κι αλλιώτικοι.DSC_0270

ΥΓ2: Μείνε μαζί μου εδώ, βάλε στο email  σου να ενημερώνεσαι για νέα γιατί οι ιδέες μου τρέχουν και σε θέλω για παρέα. Και ίσως όχι μόνο αυτό, θα δεις!

photo

ΥΓ3: #κάνεσουπαρέα #ονειρέψου #ερωτεύσου #παθιάσου #χάσε #απέτυχεκαιξαναπροσπάθησε #κέρδισεκαιαπόλαυσέτο #κλείσεταματιαχωρίςλόγο #άκουτηνκίνησητωνσωμάτωνπουπερνούναπόδίπλασου #πάταταπόδιασουστοπάτωμασανναέχουνρίζες #σπάσεταταμπούσου #καιδιεκδίκησεαυτόπουπραγματικάθέλεις

Φιλιά, Αντριάνα!

Ένα μακαρόν;

Τα έφτιαξα. Καλά, εντάξει, προσπάθησα να τα φτιάξω. Για την ακρίβεια μόνο σε μένα άρεσαν. Και εξακολουθώ να μη καταλαβαίνω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τρώνε γαλλικά γλυκά ενώ αντίθετα θέλουν τουλάχιστον δύο κομμάτια kasse Kuchen. Επίσης, είναι πολύ άβολο να ανοίγεις το τετράδιο της γιαγιά και να βλέπεις μέσα ένα κάρο συνταγές (στο χέρι γραμμένες, πόση αποκωδικοποίηση πια) για γλυκά πολίτικα και πίτες, όπως και της μαμάς που βλέπεις μέσα όλα τα cheesecake και τα σκέτο cake. Μια γαλλική κρέμα; Μια κρέμα καραμελέ; Κάτι παρόμοιο; Έστω μια μαρέγκα.. 

συνέχισε να διαβάζεις, κερνάω και σοκολάτα....:)
συνέχισε να διαβάζεις, κερνάω και σοκολάτα….:)

Κάθε Χριστούγεννα είχαμε ένα μπακλαβά και ένα cheesecake. Κάθε Πάσχα ένα Κανταΐφι και ένα σκέτο cake. Σε διάφορες άλλες γιορτές είχαμε κι από ένα Σαραγλί. Μέχρι που βγήκε το ίντερνετ, βρήκα χρόνο, ανακάλυψα το σάιτ Συνταγές Της Παρέας και φάγαμε και κάτι άλλο. 

8ff28abd6c42be99eced1f4d9b41795e

Ίσως πάλι να ευθύνεται το γεγονός ότι περνάω φάση Γαλλίας. Κι αυτό τυχαία, επειδή έπεσε ένα γαλλικό marie claire στα χέρια μου. Εντωμεταξύ, πήρε το μάτι μου και κάτι συνταγές για γαλλικές κρέμες αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα κι έτσι τις προσπέρασα. Συγκεκριμένα έγραφε «Blanc manger coco, citron et framboises» κι ένα «Petites brochettes d’ agneau aux epices», που το coco πρέπει να σημαίνει coconut(ε;). 

εννοείται κόκκινα...
εννοείται κόκκινα…

Γι’ αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις μπαίνεις σε ελληνικά σάιτ και προσπαθείς κάτι να καταφέρεις. Εγγύηση για τα παρακάτω δεν δίνω, λίγο το αβγό μου μύριζε…περισσότερο αμύγδαλο θα το ‘θελα…αρκετά ξινή η κρέμα λεμονιού…αλλά στο τέλος κάπως ισορροπούν μεταξύ τους όλα αυτά και τρώγεται. Νομίζω.

a68e7eeb75b0b12ccb7812be47c0129d

Υλικά για τα μακαρόν

  • 50 gr ασπράδι
  • 65 γρ αλεύρι από αμύγδαλο
  • 80 γρ ζάχαρη-άχνη
  • 40 γρ ζάχαρη κρυσταλλική 

Υλικά για την κρέμα:

  • μισή κούπα κρόκοι
  • 1+1/4 κούπα ζάχαρη κρυσταλλική
  • 6 κουταλιές βούτυρο λιωμένο
  • 1 γεμάτη κουταλιά της σούπας κορν φλάουρ
  • μισή κούπα χυμό λεμονιού
  • λίγο αλάτι
  • ξύσμα από ένα λεμόνι 

Εκτέλεση:

Αναλυτικές οδηγίες θα βρεις εδώ. Το φούρνισμα τους ήταν αληθινή απόλαυση…να τα βλέπεις να μεγαλώνουν μέσα στο ταψί και να βγάζουν γύρω γύρω τα ποδαράκια τους..κάτι σαν παιδάκια:) Άσε κιόλας που ψήνονται με ανοιχτή την πόρτα. Α, τα έφτιαξα και ροζ και για να ταιριάζουν με το μήνα. 

ΥΓ1: Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το ίντερνετ…οι παρακάτω είναι οι δικές μου. 

τα καπάκια τους
τα καπάκια τους
ετοιμα
ετοιμα

ετοιμα

έτοιμο

ΥΓ2: Α, κι αν τα φτιάξεις ή τα αγοράσεις(θέλω.τώρα.μακαρόν.από.τη.Βουκουρεστίου.) δες και την ταινία «Οι άθικτοι». Από τις λίγες γαλλικές που είδα ως το τέλος και έπιασα σε αρκετά σημεία το χιούμορ τους. Αυτά.

Φιλιά, Αντριάνα!:)

photos by: http://pinterest.com/antrianaio/macaron-oh-god

Είμαι σε κατάσταση…*

Έχεις μπροστά σου 8 βιβλία ανοιγμένα, 5 άρθρα σε ξεχωριστά ταμπ, 3 πιντιεφ ελαχιστοποιημένα και 1 γουορντ με δικές σου σημειώσεις σε μικρή διάσταση. Χώρια τα χιλιάδες κίτρινα ποστΙτ κολλημένα σε τοίχους. Και μέσα σε όλο αυτό το αχούρι, μόλις κατάλαβες από που πρέπει να ξεκινήσεις το διάβασμα. Την ίδια στιγμή ακριβώς που το woofer της γειτόνισσας σε ενημερώνει ότι στην πολυκατοικία θα ακολουθήσει πάρτι. Γελάς…το ξέρω ότι γελάς κι ο ήχος του γέλιου σου έχει φτάσει ήδη στα αυτιά μου, αλλά σε πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου αστείο. Μα καθόλου όμως. Γιατί πρέπει να ακούσεις όλα τα τραγούδια του Παντελίδη…της Φουρέιρα…του David Guetta…του Κιάμου…τη μέρα που η συγκέντρωση σου αναδιοργανώθηκε;

Και μπορώ να παραδεχτώ πως έχει δόση ενδιαφέροντος αυτά που διαβάζεις  για το ανθρώπινο σώμα να τα ακούς να διαδραματίζονται στον επάνω όροφο, ακόμα κι αν τα σώματα φοράνε γόβες με φορέματα κι όχι Nike με φόρμες. Αλλά σήμερα; Γιατί σήμερα; Φοιτητής και Σάββατο; Από πότε πάνε αυτά παρέα; Να πεις ότι έχεις και κανένα μπουκάλι στο σπίτι, να φωνάξεις μια παρέα να πάει «στα κομμάτια». Αλλά τη στιγμή που καταλαβαίνεις πώς πρέπει να χειριστείς όλη αυτή τη βιβλιογραφία; Γιατί; Ας μην αναφερθώ κιόλας στα μηνύματα που σκάνε στο κινητό σου έχοντας βάλει στόχο να σε ξεμυαλίσουν για το Pixi και το  Να’ ρθω μαζί σου; (έλα plz πρέπει να το δεις, πρέπει πρέπει πρέπει, αγαπώ Αλεξάνδρα Κ*, δες το δες το δες το)

tumblr_mcmgw5y5iS1qkvqr4o1_500

Βέβαια, πριν αρκετούς μήνες…ήμουν στην -περίπου- αντίθετη θέση, με τη δική μου παρέα να κάνει φασαρία στη γειτονιά, που λεπτομέρειες για εκείνη τη νύχτα γράφω εδώ. Κι τώρα που διάβασα και ξανά διάβασα εκείνα τα λόγια που έγραφα τότε…το φιλοσόφησα αλλιώς κι αλλιώτικα το ΤζάμπαΠρογραμματισμένοΣαββατόβραδο. Το δικαιολόγησα λίγο. Τι φταίει η γειτόνισσα που εγώ έχω ένα τόνο μαζεμένο διάβασμα και τρέχω να το τελειώσω; Και τι πειράζει που ο διάδρομος μυρίζει 56372 διαφορετικά ήδη καπνού; Και τί σημασία έχει που δεν κοιμήθηκα στην ώρα μου αλλά αντιθέτως κάθομαι στις 5 το πρωί να σου μιλώ στο μπλογκ; Θα διαβάσω την επόμενη και θα κρατήσουμε όλη μέρα τα παράθυρα του διαδρόμου ανοιχτά να ξεμυρίσει. Εκείνοι φταίνε που λόγω χορού δεν μπορώ να πίνω όπως έπινα; Δεν φταίνε…:) Εξάλλου για πόσο καιρό θα είσαι φοιτητής; Κι αν δεν κάνεις κάποια πράγματα τώρα, πότε θα τα κάνεις; Κι εγώ στο δεύτερο έτος πάρτι δεν άφηνα χωρίς ένα πέρασμα. Είδες φίλη μου…όλοι τα ίδια κάνουμε πάνω κάτω…απλά μερικές φορές τα ξεχνάμε.

 

ΥΓ: *…εκτάκτου ανάγκης, μέσα σε μια φάση τραγική….(τσιμπάς και μια πιρουνιά μαρούλι για να έρθεις στα κέφια)!

*…δεν με νοιάζει τι έγινε, δε με νοιάζει ποιος έφταιξε..κι αν στη μοίρα της σφαίρας σου η καρδιά μου δεν έσκυψε…(τώρα πίνεις και λίγο νερό)!

*…παραμυθιάζομαι ξέρω πολύ καλά τι θα συμβεί κι ούτε που νοιάζομαι θέλω μαζί να μας βρει το πρωί…..(τώρα ξελύνεις και τα μαλλιά σου για να νιώσεις λίγο club-κατάσταση)!

*…σ’ έχω ερωτευτεί, σ’ έχω ερωτευτεί, σ’ ότι έχω σκεφτεί ότι έχω ονειρευτεί, σ΄εχω ερωτευτεί…(μήπως να τσακίσεις και το παγωτό που υπάρχει στην κατάψυξη;)!

ΥΓ2: Τι θα έλεγες να μου έβαζες ένα τραγούδι στα σχόλια; Κάποιο ξένο;! Κάποιο έντεχνο;! Κάποιο ροκ;! Έστω και λίγο μεταλ…

ΥΓ3: Α, και όποιος έχει περάσει κάτω από την πολυκατοικία τραγουδάει το τραγούδι που ακούγεται…Καμένη.κατάσταση.σου.λέω.θαυμαστικό.

 

Καλημέρα:)

 Φιλιά, Αντριάνα!

Μόνο βλέμμα και λέξη καμία…

Την αντικρίζεις το βράδυ. Τη βλέπεις να πλησιάζει απειλητικά από τη μέση της μέρας. Ενώ το πρωί ούτε καν τη σκέφτεσαι. Άλλοτε όμως ξυπνάς μαζί της ή εκείνη σε καλημερίζει με ένα αφελές ψιθύρισμα. Της αρέσει να μιλάει χαμηλόφωνα, να κοιτά τους ανθρώπους στα ματιά και να τους κάνει να κολλάνε μαζί της. Σε κρατά χωρίς πολλά πολλά κοντά της και μοιράζεται μαζί σου τη σιωπή της έτσι απλά. Την εμπιστεύεσαι, παρόλο που αρκετές φορές ταράζει όλα τα όνειρα που έχεις στο μυαλό σου. Η Κούραση έχει τύπο και μεγάλο ενδιαφέρον η θαμπή της όψη.

tumblr_mg0f4aohmX1rjnfkdo1_500

 Ξέρει να απολαμβάνει το τρεχούμενο νερό καθισμένη στον πάτο της μπανιέρας και με αργά βήματα έρχεται να φωλιάσει δίπλα σου. Μυρίζεις την ηρεμία της και θέλεις να χαϊδέψεις απαλά τα μαλλιά της ή να της δώσεις ένα αθώο φιλί στο μάγουλο, καθώς τα μάτια της βαραίνουν. Νομίζεις ότι είναι έτοιμη να κοιμηθεί, αλλά εκείνη αντιλαμβάνεται το κάθε τι με όλες τις αισθήσεις της που δεν ησυχάζουν σχεδόν ποτέ. Είναι όμορφη η Κούραση. Και πάντα γενναιόδωρη. Έχει βαριά και αργή κίνηση ενώ κυκλοφορεί στο σπιτί χωρίς να φοράει κάλτσες. Πιάνει τα μαλλιά της σε ανέμελα πιασίματα και σκορπάει στους γύρω της αρώματα βανίλιας με μπαχαρικών. Την ερωτεύεσαι τόσο εύκολα όσο εκείνη είναι διαθέσιμη να σου δοθεί. Όμως δεν τη θέλεις, τη διώχνεις. Σε αποσυντονίζει από το πρόγραμμα της μέρας και ενώ εσύ θέλεις να τρέξεις, εκείνη σε κρατάει δίπλα της χωρίς να καταλαβαίνεις το πως. Κι όταν είσαι μαζί της..αλλάζει η μορφή σου, γίνεται πιο χαλαρή, πιο αληθινή. Ίσως και λίγο σέξι.

tumblr_mgo9jzkVTi1rvmb6lo1_500

Η Κούραση είναι γυναίκα. Την παρατηρείς να προτιμά τα μαύρα ρούχα και συνηθίζει να διατηρεί τα μαλλιά της μέχρι λίγο πιο πάνω από τον ώμο, αφήνοντας κυματιστές τούφες να πέφτουν μπροστά στα μάτια της. Συνέχεια ψάχνει. Εσένα, εκείνον, εκείνη..και μόλις βρει αυτόν ακριβώς που θέλει, μένει μαζί του μέχρι να νιώσει περιττή. Όσο χρόνο κι αν της πάρει να το νιώσει. Αγαπημένη της στιγμή είναι το βράδυ, εκεί που οι ρυθμοί του έξω κόσμου πέφτουν, εκεί που κι εσύ η ίδια ηρεμείς. Είναι η στιγμή που πεινάει και θέλει να φάει κάτι σε απόχρωση του πράσινου ή να μοιραστεί μαζί σου μία-μία τις τηγανιτές πατάτες. Και της αρέσει ξέρεις..να κρατάει στα χέρια ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, άλλοτε με ένα κομμάτι μήλου μέσα, άλλοτε χωρίς, φορώντας πάντοτε ένα φαρδύ T-shirt ύπνου. Η Κούραση νιώθει ότι το πάτωμα της ανήκει και μόλις καθίσει εκεί,  σε κοιτά στα μάτια με πλαγιαστό κεφάλι. Προσπαθεί να σου μιλήσει και τα λόγια της αρθρώνονται σε χαμηλά ντεσιμπέλ. Την αγγίζεις. Της ψιθυρίζεις. Της δίνεις ένα αθώο φιλί στο μάγουλο. Και εκείνη σου χαμογελά. Την παίρνει άθελα της ο ύπνος και με τρόπο μαγικό σε τραβάει να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Σε μαγεύει. Κάτι σαν ίωση κολλητική. Στέκεται απλά δίπλα σου και σε κάνει ότι εκείνη θέλει.

tumblr_mhednvMnYx1qgjmu2o1_500

Της αρέσει να παρατηρεί ο,τι γίνεται τριγύρω της κι ενώ νομίζεις ότι είναι έτοιμη να κοιμηθεί, εκείνη εξακολουθεί να λειτουργεί με όλες τις αισθήσεις της. Τη μια στιγμή σου μιλάει με λέξεις και την άλλη μέσα από τα μάτια της. Θέλει να της δώσεις προσοχή που της αξίζει και θυμώνει όταν δεν το κάνεις. Ειδικά όταν την ξεχνάς. Εκεί αρχίζει να σου φωνάζει κιόλας. Κι αν την παραβλέψεις τελείως, τότε σε παγιδεύει δίνοντας σου δύο επιλογές…ή να μείνεις μαζί της στο πάτωμα, ή να μεταφερθείς μέχρι το κρεβάτι για να πέσεις σε λήθαργο. Ούτε καν σε χειμερία νάρκη.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 photοs by: loveyourthoughts.tumblr.com