Μήνας: Φεβρουαρίου 2013

Το πρώτο άγγιγμα

Εντάξει, ξέρεις πως είναι. Έχετε φτιάξει το δικό σας eye_contact,  την αγγίζεις, ανταποδίδει, σε αγγίζει, έχεις γίνει σπίρτο που θέλει εδώ και τώρα να πάρει φωτιά και μετά να σβήσει. Τη φλόγα εννοώ που εκείνη φρόντισε ν’ ανάψει. Ένα άγγιγμα χαρακτηρίζεται σύμφωνα με τα εξής στοιχεία: την υφή του χεριού σου, τη δύναμη, τη διάρκεια, και την ενέργεια που θα μεταδώσεις. Οπότε τώρα ξέρεις, αφού διάβασες τα τέσσερα προηγούμενα, δεν σε παίρνει να αγγίξεις όπως να’ ναι που και ακόμα κι αν το κάνεις, δεν έχεις τη δικαιολογία ότι δεν τα ήξερες. Και ναι, η πρόθεση παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο.

Ήξερα ότι η φίλη μου θα με έπαιρνε τηλέφωνο στη μέση της νύχτα για να μιλήσουμε, να με βρίσει αν ξέχασα να κάνω κάτι, αν είχε αϋπνίες, αν ήθελε να συζητήσουμε για τον «συγχωρημένο», ή την ταινίας που μόλις είδε και (το πιθανότερο) να μην της άρεσε το τέλος, να προβληματιστεί 4324 φορές γιατί στείλαμε τη μυθωδεία στο διάστημα εκείνη τη μέρα κι όχι κάποια άλλη. Αλλά το να βρεθεί μπροστά στην πόρτα μου εκείνη τη νύχτα «παγωμένη» και σοκαρισμένη ήταν κάτι που μετά από τόσα χρόνια που την ήξερα δεν το φανταζόμουν.

«Τι έγινε;»

παύση

«Πες.μου.τώρα.τι.έγινε;»

παύση και κοιτάει κάτω

«Λέγε.τώρα.τι.στο.διάλο.έγινε;Μίλα!Και γιατί είσαι τέτοια ώρα εδώ;»

Ήξερα κι εδώ, ότι όταν μπαίνει σπίτι μου κατακτάει με τη μια όλο το χώρο του καναπέ ενώ τώρα την παρατηρώ να τοποθετεί το σώμα της σε συγκεκριμένο σημείο, να μετράει το πως θα τοποθετήσει τα χέρια της πάνω στα πόδια της, το πρόσωπό της έχει κλίση προς τα κάτω και να Μη με κοιτάει. Τρέμει! Η Δική Μου φίλη τρέμει!!Γιατί τρέμει η Δική Μου φίλη;! Ήταν ώρα που έπρεπε να ήταν μαζί του όπως κανόνισαν. Τον έδιωξα, μου λέει και συμπληρώνει, νιώθω μια αηδία. Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης μεταφέρθηκε όλο το πάγωμα πάνω μου κι εκείνη ξεσπάει σε κλάματα.

Το άγγιγμα. Αυτό με το οποίο ξεκινάει η ίδια η ζωή. Κατά σύλληψη του ανθρώπου(έρωτας), κατά την εκροή του ανθρώπου από τη μήτρα της μητέρας και μπαίνει απευθείας στην αγκαλιά της(γέννα), κατά την εκδήλωση χαράς στα πρώτα χρόνια του ανθρώπου(όσο μεγαλώνουμε τόσο την ελαττώνουμε), κατά τον τελευταίο χαιρετισμό(κηδεία) και φυσικά κατά την απόλαυση του σεξ(ή όπως αλλιώς το λες).

Πως ακουμπάς ένα σώμα για πρώτη φορά; Το σκέφτηκες ποτέ; Πως το αγγίζεις; Η απλά φτάνεις σε μια ηλικία, επαναπαύεσαι στις 5, 10, 15 εμπειρίες που μπορεί να έχεις κι απο εκεί και πέρα μία τεχνική για πασπαρτού; Δεν βλέπεις πως αντιδράει ο άλλος που είναι μαζί σου; Αναρωτήθηκες ποτέ αν ένα σώμα που πιάνεις το πονάς; Και πως μπορεί να νιώθει ο άλλος όταν πονάει; Και τι ηδονή βρίσκεις εσύ σε όλο αυτό; Κι αυτός ο πόνος γρήγορα μετατρέπεται σε φόβο κι από εκεί που ήσουν μια πηγή έμπνευσης και πιθανή ευχαρίστηση, τώρα έγινες η απειλή. Η επικίνδυνη απειλή. Και ψάξε να βρεις τριγύρω σου αν υπάρχει έστω και μία τύπισσα που να τη βρίσκει με απειλές.

Δε θα βρεις. Κι αυτό όχι για να υποστηρίξω τη ρομαντική φύση του γυναικείου φύλου κι άλλα τέτοια κλισέ (μετά από τόσα που έχω γράψει εδώ γνωρίζεις ότι δεν ρέει πολύ ρομαντισμός στη φλέβα μου) αλλά γιατί μιλάμε για την πρώτη φορά. Το Πρώτο Άγγιγμα. Το πρώτο σκαλί. Την πρώτη φορά που έρχεσαι σε επαφή με τον άλλον. Την πρώτη φορά που τον βλέπεις γυμνό μπροστά σου. Την πρώτη φορά που γίνεστε ένα. Εσύ κι εκείνη. Εσύ κι εκείνος. Δεν είναι ντροπή, όλα τα ζευγάρια το κάνουν. Και η γλώσσα έχει φτιάξει το δικό της επιστημονικό λεξιλόγιο για στιγμές αμηχανίας, οπότε μη με κοιτάς με μισό μάτι και συνέχισε να διαβάζεις!

Ένα σώμα δεν είναι μόνο του, όπως δεν είναι μόνο του κι ένα μυαλό. Κι όταν θέλεις το σώμα της (μελλοντικής;παρούσας;) κοπέλας σου να γίνει ολοκληρωτικά δικό σου -που δεν είναι καθόλου κακό και απόλυτα φυσιολογικό- προσπαθείς να το διεκδικήσεις, και καλά κάνεις. Μέχρι στιγμής έχουμε την επιθυμία. Η πρόθεση είναι το «γιατί» και το γιατί καθορίζει τα πρώτα τέσσερα που διάβασες αρχή (υφή, δύναμη, διάρκεια, ενέργεια). Όπως ένα one-night-stand είναι kinder έκπληξη για το τι θα τύχεις, το ίδιο ρίσκο παίρνεις και στην πρώτη φορά της σχέσης σου, ή έστω αυτής που είναι στα σκαριά να γίνει σχέση. Αν η φάση «δέσει» και βγει χημεία μεταξύ σας, απλά δεν σταματάς, αν όμως δεν…..δεν!

Το κάθε σώμα βγάζει μια ενέργεια, και ο κάθε άνθρωπος το στηρίζει διαφορετικά. Μπορεί μια γυναίκα να είναι ψηλή αλλά η πλάτη της να γέρνει, να είναι αδύνατη αλλά οι οπισθιοι μηριαίοι να τρέμουν σαν φρουί ζελέ, να είναι κούκλα Σάββατο βράδυ αλλά Κυριακή πρωί να βλέπεις τη μετάλλαξη on-line, ή να έχει έντονες καμπύλες με αρκετές ραγάδες. Όπως αντίστοιχα οι άντρες να είναι γυμνασμένοι αλλά να μοιάζουν με τρόφιμοι, να έχουν μπρουτάλ ύφος (νέο μοτίβο Έλληνα) ακόμα και στο πως θα σκουπίσουν τα χέρια τους ενώ στην πραγματικότητα να μπάζουν από παντού, να στο παίζουν αυθεντικά αρσενικά αλλά να βλέπεις μήνυμα στις τρεις τη νύχτα ότι έλειψε στον Μπάμπη. Κι όπως θέλεις εσύ να πεις στην άλλη «κοίταξε τα πόδια σου που τρέμουν σαν κρεμ_καραμελέ του Γιώτης», έτσι κι εκείνη θα σου πει τα δικά της. Που όπως αυτό ισχύει εξωτερικά, το ίδιο ισχύει και εσωτερικά. Πως μπορείς, λοιπόν, να πονάς ένα σώμα ενώ πριν το χάιδευες και το αγκάλιαζες; Πως μπορείς να είσαι τρυφερός τη μια στιγμή και την άλλη να μετατρέπεσαι σε άλλο, αγνώριστο, εαυτό; Κι αν με την πρώτη φορά βγάζεις τόσο άγρια ορμή σ’ εκείνη, τι θα κάνεις σε έναν έντονο καβγά; Τι θα κάνεις όταν μαλώσετε; Τι θα κάνεις ΚΑΘΩΣ μαλώνετε; Τι θα κάνεις όταν εκείνη θα έχει το θάρρος να ξεσπάσει πάνω σου για δικά της θέματα; Τι θα της ζητήσεις όταν και αν φτάσετε στην 5634 φορά σας; Εκεί είναι αλλιώς, στην 5634 φορά πρέπει να είναι αλλιώς, διότι ένας άνθρωπος τα χρειάζεται όλα, ένα ζευγάρι τα χρειάζεται όλα. Τον καβγά, την τρυφερότητα, τη διαφωνία, την αγκαλιά, το φιλί, τον απλό ύπνο, να κυκλοφορήσεις μαζί του έξω, να αποδεχτεί τις φίλες σου, να αναφέρει τα στραβά τους, να κάνεις καιρό να τον δεις, να σου φτιάξει καφέ, να νευριάσει που έχεις ξεχασμένο το κινητό σου, να, να, να.! Όλα χρειάζονται κι όλα τα θέματα μπορούν να θιχτούν από ένα σημείο και μετά, όχι όμως από τις πρώτες 2 ώρες που συναντήθηκες μαζί της/του και βρέθηκες σ’ ένα κλειστό χώρο.

Κάθε άνθρωπος διαφέρει, έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία, τη δική του αντίδραση στα πράγματα και η διαφορετική αντίδραση των ανθρώπων οφείλεται στη διαφορετική εικόνα του εαυτού. Αν την αντιμετωπίσεις σαν μια πόρνη της Φυλής, εκείνη θα το καταλάβει, θα το νιώσει, και θα αντιδράσει. Αν αποδεχτεί αυτή τη συμπεριφορά, δείχνει να συμφωνεί μ’ αυτό που της δείχνεις, αν όχι, ψάχνεις λάθος πράγματα σε λάθος άνθρωπο. Εκτός κι αν την τεστάρεις, που στην πρώτη φορά ακόμα και οι πιο άπειροι το αποφεύγουν.

Καθόμαστε μαζί στον καναπέ και ακούω, ακούω πολλά. Τη βλέπω να κλαίει βουβά και να μου μιλάει πιάνοντας με τόση δύναμη τα χέρια μου λες και θέλει να μου τα σπάσει. Τις τα πιάνω το ίδιο.

 

Υ.Γ:

-Νιώθω μια αηδία. Το καταλαβαίνεις;

-(παύση)

-Νιώθω λες και έδωσα έγκριση σε όλο αυτό, ότι φταίω! Πες μου γαμώτο, το καταλαβαίνεις;

-(παύση)

-θέλω να…

-…κάνεις μπάνιο με καυτό νερό για να φύγει κάθε ίχνος και μυρωδιά από πάνω σου.

-Ναι.

-Και φοβήθηκες όταν του είπες να φύγει από το χώρο σου.

-Ναι.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photo by: http://loveyourthoughts.tumblr.com/