Ανυπέρβλητη Χαρά…

Κάθομαι στο πάτωμα και τους έχω μπροστά μου. Πολλά ζευγάρια μάτια νιώθω να με κοιτάνε και θα έδινα πολλά για να ήξερα τις σκέψεις τους. Ένας έχει σκυμμένο το κεφάλι, άλλος το κρατάει μέσα στις παλάμες του και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν σταυρωμένα χέρια μπροστά στα πόδια τους. Άλλοτε κοιτάνε χαμηλά, άλλοτε γελάνε από αμηχανία, και ο Αλί δίπλα μεταφράζει τα λόγια μου σε κάποια άλλη, άγνωστη για μένα. Είμαστε σε κύκλο και λέμε δυνατά τα ονόματά μας μαζί με μια μικρή κίνηση χεριών και μερικές από αυτές οπότε καταλαβαίνω ότι είναι χαιρετισμός στον τόπο τους. Μεταξύ τους κοινά όνειρα, κοινή γλώσσα, παρόμοιες εμπειρίες, ίδια αφετηρία(τον πόλεμο), ίδιος χώρος και διαφορετικός χρόνος μέσα στον ίδιο χώρο.

IMG_3615[1]

Εμείς κι εκείνοι. Εκείνοι κι εμείς. Μου σφίγγουν με την ίδια δύναμη το χέρι, τους εμπιστεύομαι και το σφίγγω κι εγώ. Τους έχω μπροστά μου και περιμένουν χωρίς ψίθυρο να τους ενημερώσω για το τι θα κάνουν, που θα πάνε, τι χορό θα δουν, αν θα δουν χορό. Δεν ξέρουν ότι θα χορέψουν μαζί μας. Δεν ξέρουν καν τι θα κάνουν μαζί μας. Νομίζω κιόλας ότι με ντρέπονται καθώς μ’ ακούν να μιλάω. Εμένα;

IMG_3691[1]

Κάποια στιγμή ακούγονται μια κοινωνική λειτουργός, ένας φιλόλογος, ένας δικηγόρος, ξανά ένας φιλόλογος… και αντιλαμβάνομαι οτι το μανίκι της μπλούζας μου έγινε μούσκεμα από το δάγκωμα όση ώρα εκείνοι εξηγούσαν (Λες να ήταν καλύτερα αν πηγαίναμε στις φυλακές των ανηλίκων;). Απ’ όλα όσα είπαν, συγκράτησα ότι στον ξενώνα ασύλου κατοικούν 23 άτομα. 23 Αγόρια. 31 δηλωμένοι ανήλικοι. Κι ότι έχουν καιρό να δουν τόσο κόσμο(=κορίτσια). Το Δάγκωμα Μανίκι συνεχίζεται.

IMG_3669[1]

Γίνεται το ζέσταμα και περιμένω να δω ποιός άλλος θα κατέβει από τα δωμάτια τους. Ο Hamza δίπλα μου φοβάται να έρθει πιο κοντά μου και όλο απομακρύνεται. Του λέω σταθερά «εδώ θα έρθεις» και του δείχνω το σημείο κοντά μου! Το κάνει. Κοιτά το χέρι μου. Του χαμογελώ. Ανταποδίδει. Σπάει σιγά σιγά ο πάγος. Το Δάκωμα Μανίκι μόλις σταμάτησε.

IMG_3695[1]

Παίρνω την συνάντηση στα χέρια μου και γινόμαστε ζευγάρια. Κάνουν τόσο πειθαρχημένα αυτά που τους λέω, χορεύουν…δες τους, μα κοίτα τους…χορεύουν! Ενώ οι προηγούμενοι -κάπου μέσα στη θολούρα μου με το Δάγκωμα Μανίκι- έλεγαν ότι είναι εσωστρεφείς παιδιά και θέλουν παρακίνηση, να τους πάρεις απ’ το χέρι και να τους βάλεις στην ομάδα. Δεν κατάφερα να τους μαζέψω όλους αλλά κοίτα πόσοι ήρθαν! Τους βάζω να τρέξουν, να κυνηγήσουν, να χορέψουν, να αυτοσχεδιάσουν, να συγχρονιστούν. Τους αλλάζω τα ζευγάρια και πιάνομαι με τον Τζαφάρ. Γίνεται καθρέφτης μου και με μικρή πίεση που του ασκώ γίνομαι δικός του. Ακολουθεί ο ένας τον άλλον με το άγγιγμα και ο πρώτος έχει κλειστά τα μάτια. Κάνουμε κρότους με τα χέρια και κινούνται παράλληλα τα σώματα. Εντάχθηκαν, κοίτα!

Αρχίζουν να μιλάνε, να ζητάνε, να γελάνε, να κοροϊδεύουν, να βλέπεις τη λάμψη της χαράς στο βλέμμα τους, να βγάζουν τη δική του ενέργεια στο χώρο. Να.μη.μπορείς.να.πάρεις.τα.δικά.σου.μάτια.αυτή.τη.φορά.από.επάνω.τους. Να ξεχνάνε -έστω για λίγο- τα προβλήματά τους και να τζαμάρουν χορεύοντας μαζί σου(jam).

IMG_3751[1]

Με ακουμπάνε κατα τύχη και αισθάνομαι τη σκληράδα του δέρματός τους. Τα πόδια τους έχουν σημάδια και καταλαβαίνω ότι εκείνοι μπορούν να περπατήσουν πιο σταθερά ξυπόλητοι από μένα.

ΥΓ1: Θέλω να μάθω για εκείνους! Να μου δείξουν τις κινήσεις τους, το ρυθμό τους, το σπάσιμο των άκρων τους, την ενέργειά τους! Να με ξεμυαλίσουν και να τους αφήσω να διεκδικήσουν το χορό μας. Ύστερα καταλαβαίνω ότι εκείνοι έχουν περισσότερα από εμένα να δείξουν στην ομάδα μου και τους δίνω ήπια τη θέση μου. Βγαίνει ο Αχμέντ, ο Σανφό, ο Τατζαμάλ, ο Χαμζα ο Τζαφαρ, ο Αλι κι αρχίζουμε οι υπόλοιποι ν’ αντιγράφουμε εκείνους. Αναρωτιέμαι αν στη χώρα τους χορεύουν και οι άντρες έτσι…ή σε ξένο τόπο φεύγουν τα ταμπού;

IMG_3693[1]

ΥΓ2: Τώρα θέλω να μάθω για το χώρο τους! Να δω που μενού, που κοιμούνται, πόσοι είναι μέσα στα δωμάτια και τι κάνουν όλη μέρα, πως γεμίζουν πρόγραμμα, αν υπάρχει κάτι για να κάνουν.. Το Δάγκωμα Μανίκι άρχισε πάλι. Μας δείχνουν. Μας βάζουν στα δωμάτια τους, μας παρουσιάζουν τις χειροτεχνίες τους, κι ένα ποίημα με ανάποδη γραφή. Βγαίνουμε φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες(συνήθισετεςσυνήθισετεςσυνήθισετεςσυνήθισετες)…και η αγαπημένη μου απ’ όλες είναι αυτή:

IMG_3696[1]

ΥΓ3: Και κάπου εδώ θυμάμαι τη μαμά μου να ξεφυσάει και να απαντάει μια φωνή δίπλα της «άστην αυτήν..θα τη βρει την άκρη». Να, κοίτα μαμά! Πήγα σ’ αυτό το μέρος και τους πήρα με το μέρος μου! Χόρεψαν σχεδόν όλοι οι μετανάστες μαζί μου, με την ομάδα μου! Και ήμουν χωρίς την καθηγήτρια, αλήθεια! Έζησα για κάποιες ώρες μέσα σε αυτούς που έχουν ένα τίποτα, τίποτα μαμά, ούτε παπούτσια σαν τα δικά μου, ούτε υπολογιστή σαν το δικό μου, ούτε βιβλία, ούτε ένα «χέρι» από το αίμα τους. Είναι άνθρωποι μαμά, άνθρωποι χαμένοι, με οικογένειες που διαλύθηκαν από τον πόλεμο, ενώ εγώ έχω τοοσα πολλά μαμά. Και στα δικά μου τα παιδιά μεθαύριο, θα τους μεταφέρω όλα αυτά μέσα από ένα παραμύθι, γιατί για έναν θεατή που τα παρακολουθεί απ’ έξω μόνο με παραμύθι μοιάζει η ζωή τους. Δεν έχουν τίποτα μαμά, δες τους, τίποτα σου λέω. Μόνο ελπίδες και εμπειρίες, που τις δεύτερες δεν πρόλαβα να ακούσω. Κι όμως, από ένα τίποτα έμαθαν να φτιάχνουν παράδεισους μέσα στο μικρόκοσμό τους! Δες μαμά, πήγα εκεί και τα κατάφερα με την ομάδα μου μαμά, μάζεψα τα κορίτσια μου, έγιναν ασκήσεις αγγίγματος και μόλις είδα ότι δεν μπορούσα άλλο να τους κρατήσω σε χαμηλά ενεργειακά επίπεδα, τους έφερα τις ασκήσεις τούμπα και έβαλα τους μετανάστες στο επίκεντρο! Χωρίς να καταλαβαίνουν καλά τα ελληνικά μου, χωρίς να καταλαβαίνω τα γαλλικά τους, χωρίς να γνωρίζω να μιλάω τις γλώσσες του Πακιστάν, του Αφγανιστάν, του Μπαγκλαντές… Και χορέψαμε μαμά. Με εκείνους να χορεύουν καλύτερα από εμένα. Να μου δίνουν χρόνο για να πιάσω την κίνηση τους, να με περιμένουν, να βοηθάνε εκείνοι εμένα. Και δεν θα τους ξαναδώ, το ξέρω. Όμως ήταν η πρώτη φορά που δεν ήθελα από επίσκεψη να φύγω, και ξέρεις μέχρι που έφτασε η χάρη μου. Γιατί μαμά είναι τόσο άδικη η ζωή; Τι φταίει ο Tajamal, ο Sanfo, ο Hamza, ο Ali που έφτασαν τόσο σκληρά ως εδώ; Και είναι μικροί μαμά, φαίνεται ότι είναι μικροί, πιάνω την ηλικία και μέσα από την κίνηση τους. Δεν ξέρω αν σκότωσαν, αν έκλεψαν, αν βίασαν, αν, αν, αν…όπως άκουγα τα στοιχεία τους έτσι τα ’χω σβήσει απ’ τον σκληρό, Δεν με Ενδιαφέρουν όλα αυτά, εμείς πήγαμε να χορέψουμε και τα καταφέραμε μαμά! Και είμαι τόσο μικρή για όλα αυτά…και τόσο αδύναμη να σώσω εγώ τον κόσμο.

IMG_3674[1]

ΥΓ4: Οι μέρες που ακολουθούν έχουν χρόνο ελεύθερο και έχω διάθεση για σχόλια! Πολλά σχόλια!! Θα τριγυρνώ εδώ κάτω, σε άλλα blogs, στο fb, οπουδήποτε μπορώ να γράφω και να μιλάω και θέλω την παρέα σου. Τώρα θέλω να μου μιλήσεις εσύ, να βάλεις το email σου, το όνομα με το οποίο υπογράφεις και να αφήσεις το σχόλιο σου, έστω και για κάτι άσχετο, για μια δική σου έντονη εμπειρία, για μια ανυπέρβλητη χαρά, για κάτι ό,τι τέλος πάντων, για ένα αλλιώς κι αλλιώτικο σχόλιο που έχεις καιρό να κάνεις, για μια σκέψη που σου ήρθες διαβάζοντας αυτά, δεν ξέρω τί, ό,τι.

*Έχω πάθει ευτυχία..Είναι κακό;

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

12 thoughts on “Ανυπέρβλητη Χαρά…

  1. Είναι όμορφο που μπορείς να επικοινωνείς μέσω του χορού σου. Είναι όμορφο που μπορείς να προσφέρεις μέσω του χορού σου…

    Η εμπειρία που έζησες ήταν πολύ μεγάλη και σε ευχαριστούμε που την μοιράστηκες μαζί μας. Τι ωραίος που θα ήταν ο κόσμος αν χορευαμε όλοι μαζί.

    1. χάρηκα που έγραψες τη λέξη «επικοινωνία» διότι ο χορός είναι και αυτό! 🙂
      Μεγάλη και έντονη εμπειρία 🙂 🙂
      Ο κόσμος Χριστίνα θα ήταν αρκετά διαφορετικός αν χόρευε. . . κι αν κάνεις focus σε πολιτισμούς της γης που έχουν εντάξει το χορό στον τρόπο ζωής τους, θα δεις πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

      Καλό βράδυ να έχεις και φιλιά πολλά!!
      χχχ 😉

  2. Το κείμενο σου χθες Αντριάνα μου, με βρήκε στα πολύ ευαίσθητα μου, αν και πια εκεί βρίσκομαι τους τελευταίους μήνες με δυο άνεργα παιδιά…
    Αυτό που για μένα ήταν γροθιά στο στομάχι, είναι η πινακίδα, «αιτούντων άσυλο»…που σημαίνει πως είναι παιδιά που πάνω απ’ όλα ζητούν βοήθεια…και αυτό που κάνατε ήταν κάτι πέρα από βοήθεια, τους δώσατε χαρά, γι αυτό και πήρατε χαρά…
    Η χαρά δεν έχει καμιά σχέση με την ευχαρίστηση, η χαρά αγγίζει βαθιά την καρδιά και ανακουφίζει από τον πόνο…
    Βλέπεις ακόμα μια φορά στη πράξη, πως δεν χρειάζεται να μιλάς την ίδια γλώσσα, το σώμα ξέρει να επικοινωνήσει και πολλές φορές ένα καθαρό βλέμμα και ένα χαμόγελο αρκετό…
    Μάθημα ζωής για σένα και για όλους μας.

    ΑΦιλιά καρδιάς (Α=Αληθινά)! 🙂

    1. Αυτό ακριβώς είναι και για μένα η χαρά! Να πάρεις τον πόνο! Να αγγίξεις καρδιά! Έστω για λίγα λεπτά που νιώθεις χαρά να σταματήσεις να πονάς, να βασανίζεσαι!! Ναι, άλλο χαρά, άλλο ευχαρίστηση, άλλο απόλαυση, άλλο ηδονή, άλλο οργασμός. Τριγύρω μεν, διαφορετικά δε. Το είδα Αιναφετς ότι δεν χρειάζεται να μιλάς την ίδια γλώσσα και συγκεκριμένα το ένιωσα, το βίωσα, γι’ αυτό δεν ήθελα να φύγω από εκεί. Αν δεν μας πίεζε ο χρόνος και γι’ άλλες επισκέψεις θα επιδίωκα να ξαναπάμε.
      Όταν έκλεισα πίσω μου την πόρτα του σπιτιού μου, κοίταξα τα πράγματα μου και συνειδητοποίησα για μια ακόμα φορά πόσα πολλά πράγματα έχω(όχι απαραίτητα υλικά).
      Ουσιαστικό μάθημα ζωής…

      Πολλά φιλιά μάγισσα και σ’ ευχαριστώ πραγματικά για τα λόγια σου!!
      Χχχχ

    1. όχι Δημήτρη…δεν αγαπάω το κάθε τι. Δεν αγαπάω όλες τις σκέψεις μου, δεν αγαπάω το κάθε λάθος μού, ούτε την κάθε επιλογή μου. Υπάρχουν πολλά πράγματα που έχω μεγάλο δρόμο μπροστά μου για να αγαπήσω, αν τελικά καταφέρω να αγαπήσω ποτέ.

      Αρκετά όμως, κατάφερα να αγαπήσω…όχι πολλά αλλά αρκετα!

      Καλησπέρα Δημήτρη:)
      φιλια

  3. Η γλυκύτητα νικά πάντα τη σκληρότητα 🙂 Γι αυτά τα παιδιά, γι ατα παιδιά που χάθηκαν απο ένα μαγκάλι , για τους ανθρώπους που παίζουν κάνανε το δικό τους salto mortale , για τους ανθρώπους που διώξανε τις γάτες και τους σκύλους απο τους κάδους σκουπιδιών αξίζει να είσαι έξω και να προσπαθείς για κάτι καλύτερο !!!!! Η ανυπέρβλητη χαρά του να παλεύεις για σένα , για μένα , για όλους, ένα χέρι που σε τραβάει απο την αγριότητα των ΜΑΤ, κάτι τέλος πάντων !!!!! Το συναίσθημα δεν συγκρίνεται …. We got a war to fight regardless to what they say 🙂

    1. έτσι ακριβώς…υπάρχουν φορές που το συναίσθημα δεν συγκρίνεται και λέξεις γίνονται τόσο μικρές μπροστά του για να περιγράψουν. Η γλυκύτητα και η αγάπη -αν θέλεις τη γνώμη μου- νικάει τη σκληρότητα. Ναι, αξίζει να προσπαθείς για κάτι καλύτερο, αρκεί πραγματικά να το πιστεύεις.

      Καλό βράδυ:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s