με ξένο τρόπο

«Άνοιξε το!

Γύρνα τις σελίδες του κι ας μη το διαβάσεις απ’ την αρχή.

Μύρισέ το!

Όλο και κάπου θα πέσει το μάτι σου χωρίς να το επιδιώξεις.

Μην είσαι τόσο ανάποδη!

Βρες το βιβλίο που σου αρέσει πιο πολύ και διάβασέ το πάλι απ’ την αρχή, θα καταλάβεις κι άλλα.

Προσπάθησε να αποφύγεις όσο περισσότερο μπορείς τα ηλεκτρονικά βιβλία γιατί θα έρθει εποχή που τα πράγματα θα γίνουν απόλυτα και θα σκεφτόμαστε ακόμα πιο πολύ το αν μπορούμε να μπούμε στο βιβλιοπωλείο ή όχι.

Κατέβα στον Λευκό Πύργο και μπες στο [τάδε] μαγαζί που έχει μόνο επιστημονικής φαντασίας και διάλεξε αυτά που αφορούν το διαδίκτυο.

Δες!»

 

ΥΓ1: Κι ένιωσα τόσες τύψεις που διάβασα ότι έκλεισε ένα από τα παλαιότερα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, και τόσο άσχημα που τα τελευταία βιβλία που αγόρασα ήταν από μεγάλο πολυώροφο εμπορικό κέντρο, και τόσο ανήσυχη που όλο και πιο πολλοί αγοράζουν από το Άμαζον. Και τόσο περήφανη που μπήκα πρόσφατα σε βιβλιοπωλείο γειτονιάς για να πάρω δώρο. Και τόσο τυχερή που έχω στη μνήμη μου τυπωμένη την εικόνα της μεγάλης βιβλιοθήκης του μπαμπά μου, που απ’ τη μια πλευρά υπάρχουν αυτά τα horror-thriller-fantasy και από την άλλη τα άπαντα του Αισχύλου με του Ευριπίδη -κι ας μη τα διάβασα ακόμα. Και μπορεί να κάναμε επικούς καβγάδες γι’ αυτά τα ρημάδια τα βιβλία, και μπορεί όντως το θέατρο να μη διαβάζεται -όπως υποστηρίζει- αλλά να έχω ντάνες θεατρικά. 

ΥΓ2: Αλλά αλήθεια, δεν συγκρίνεται η αίσθηση του μικρού βιβλιοπωλείου με τη χαοτική εικόνα που επικρατεί στα μεγάλα και ψυχρά βιβλιοπωλεία. Και τη δεύτερη φορά που θα επισκεφτείς το ίδιο μικρό βιβλιοπωλείο, μπορεί και να σου βρουν αυτό ακριβώς που ψάχνεις, αυτό που σου αρέσει.

ΥΓ3: Και δεν ξέρω τι περισσότερο με ώθησε να γράψω αυτό το κείμενο… Οι τύψεις μου για τις (λίγες, η αλήθεια είναι) επιλογές μου; Η θλίψη μου για τη φτώχεια (δεν εννοώ την οικονομική) που όλο και μεγαλώνει; Η παρουσίαση παιδικού βιβλίου που παρακολούθησα χθες το πρωί (και το θεώρησα τόσο σπάνιο πράγμα από τη στιγμή που βρίσκονται όλα στο διαδίκτυο); Τα βιβλιοπωλεία που χρεοκοπούν; Τα πανεπιστήμια που δεν θα δίνουν άλλο συγγράμματα; Πραγματικά, δεν ξέρω τι.

ΥΓ4:  Και θέλω να κλείσω το κείμενό μου με το παρακάτω tweet: Gregory Farmakis @gregoryfarmakis
  Να με συγχωρέσετε, αλλά το πρόβλημα δεν είναι ότι έκλεισε η «Εστία». Το πρόβλημα είναι ότι δεν άνοιξε ακόμα «amazon.gr».

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

Αλλαγή πλεύσης… (ίσως να μοιάζει και με τραμπάλα)

Βγάζω το πρόσωπό μου έξω από το παράθυρο και ο αέρας -όχι τόσο κρύος πια- κάνει τα μάτια μου να δακρύζουν από την ορμή του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τις στιγμές που ήμουν στην αίθουσα. Άλλες στην αυλή. Άλλες που έγινα δράκος μαγικός και τρέχαμε μια κάτω απ’ τις σκιές και μια στα ζεστά του ήλιου. Και με τραβούν μαζί τους πάλι, να παίξουμε με μπάλα. Πιάνω την μπάλα και την πετάω με δύναμη στο πάτωμα προσπαθώντας να κάνω το ίδιο και σε όλες αυτές τις σκέψεις μου που εξακολουθούν να έχουν καρναβάλια και είναι ντυμένες με αλουμινόχαρτο φόβου και πιθανής αποτυχίας. Βάζω τα δυνατά μου για να τις μεταπείσω και τις φυσάω με όλη μου τη δύναμη μήπως πιάσουν ρυθμούς σύννεφου και τρέξουν κι αυτές όπως εκείνα τις τελευταίες μέρες.  

tumblr_mhranchgn81s334roo1_500

Προσπαθώ να δω την καθημερινότητα αλλιώς, με αλλιώτικες σκέψεις, συνδυασμούς, και άλλες δοκιμές. Αλλιώς κι αλλιώτικα που άλλοτε τα καταφέρνω κι άλλοτε όχι, με το κάθε αποτέλεσμα να έχει τη δική του ερμηνεία και αιτία. Όπως αλλιώτικο είναι και το σκηνικό απόψε, που ενώ γυρίζω σπίτι δεν την βλέπω στη γωνιά της. Υπάρχει τόσο ασυνήθιστη ησυχία γύρω μου, που αρχίζω να αισθάνομαι περίεργα. Σαν μου λείπει ο απίστευτος ενθουσιασμός της για τον αριθμό ταινιών που κατάφερε να δει όλες αυτές τις ώρες που έλειπα απ΄ το σπίτι ή το ολόφρεσκο επεισόδιο από τη σειρά της (supernatural το είπαμε;) που είχε τελείως ανατρεπτική ροή από αυτή που περίμενε. Και καθώς τ’ ακούω όλα αυτά να νιώθω όλο και περισσότερο στόκος που δεν προλαβαίνω να δω ούτε καν τα βίντεο της δουλειάς μου και αδυνατώ βρω τη γοητεία στα βαμπίρ που εκείνη βρίσκει. 

Zac Efron and Angy Attend a Meeting with Fans in Madrid

Ανοίγω τα παράθυρα να στεγνώσει το πάτωμα και ακούω ομιλίες από παρέες που περπατούν στο δρόμο. Θέλω να μείνω εδώ, να ρίξω το λαχανί μαξιλάρι πάνω στο καφέ χαλί μου και να χαζέψω τον κόσμο που περνά ακούγοντας αυτό. Ζευγάρια σφιχτά αγκαλιασμένα, παρέες με ποδήλατα, άντρες με μεγαλόσωμα σκυλιά, γυναίκες με μεγάλες τσάντες. Περπατούν αλλιώς στους δρόμους οι άνθρωποι τα βράδια. Με πιο φυσική κίνηση στα άκρα και ανεπιτήδευτους ρυθμούς στο βήμα. Και θέλω να με ένα τσαφ να βρεθώ αόρατη μπροστά τους και με ένα κλικ να αφήσουν το αποτύπωμα τους μέσα στη φωτογραφική μου. Εξάλλου, πάντα με γοήτευαν οι φωτογραφίες με κουρασμένους άντρες και γυναίκες που μόλις ξύπνησαν. Νομίζω ότι εκείνες τις στιγμές είναι στο πικ της γοητείας τους. Οι πρώτοι περνάνε με αργές κινήσεις το χέρι τους μέσα από τα μαλλιά τους και οι δεύτερες τρίβουν τα μάτια τους μαζί με τις συντακτικά ακαταλαβίστικες πρωινές τους λέξεις.

118219558938706621_SzLR50zf_c

Εικόνες, εικόνες, εικόνες…άνθρωποι συνηθίζουν τους ανθρώπους τους σ’ ένα σταθερό μοτίβο κι όταν εκείνοι αποκλίνουν απ’ αυτό τότε ταρακουνιούνται. Αρέσκονται στο να σε παίρνουν δεδομένη. Να σε βλέπουν εκεί και να νομίζουν οτι εσύ δεν θα φύγεις ποτέ ό,τι κι να γίνει. Δεδομένη τη στήριξή σου, τη μοιρασιά της δύναμής σου, τη φαντασία σου, την εναλλακτικότητά σου, τη σταθερότητα των επιλογών σου και την προσοχή σου σε αυτές, την ηρεμία σου, το πάτημα που θα δώσεις όταν εκείνοι θα πέσουν, την ανεκτικότητα στο κάθε άλλο τι(ο,τι), την τρελή συνέπεια του λόγου σου και την ικανότητα σου να επιβάλλεσαι οπουδήποτε και σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Με νευριάζουν οι άνθρωποι που υπολογίζουν τους ανθρώπους σε στανταράκια, που έχουν την αυταπάτη του «…έλα μωρέ, όποτε και να την ψάξω θα τη βρω», που τη βρίσκουν να κάνουν ό,τι γουστάρουν και να εισβάλουν επιθετικά στις ζωές των άλλων όποτε τους σηκωθεί. Από πότε οι ανθρώποι έγιναν αντικείμενα ανθρώπων και οι πρώτοι υιοθέτησαν τον ορισμό του yoyo δίνοντας στους δεύτερους τη συχνότητα παιξίματος;

tumblr_maem5vw5Wb1rybx76o1_500

Και μου αρέσει η παρέα σου, αλήθεια! Μου αρέσει που ξαφνικά αφήνεις σχόλια σε παλιά μου κείμενα και μου τα ξαναθυμίζεις. Που γεμίζεις τα μηνύματα μου. Που όσο κι αν δεν έχω χρόνο να σου μιλαώ στο blog, τόσο μου δείχνεις την παρουσία σου εδώ. Και έχει ενδιαφέρον όταν κάτι το μοιράζεσαι. Αλήθεια!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: tumblr.com

φλας. μπακ.

Κοίτα…ναι οΚ, έχεις δίκιο. Μη μη μηηη…μη, δεν χρειάζεται να μου το πεις. Το ξέρω. Μα σου λέω μη το λες! Τι ετοιμάζεσαι να πεις πάλι; Άσε να σου πω εγώ, τα νέα μου! Και τι έλεγα; Α ναι, δεν έλεγα, τώρα πάω να πω. Και που λες, θυμάσαι στο προηγούμενο κείμενο που σου έλεγα ότι το καλοκαίρι θα κυκλοφορώ με τη μηχανή και θα φωτογραφίζω μοντέλα λέγοντας τα με αλόγιστο αέρα ότι είμαι από το loveyourthoughts; Αν δεν θυμάσαι ρίξε μια ματιά εδώ. Ε λοιπόν το έκανα πριν φτάσει καλοκαίρι! Αυτές τις απόκριες βγήκα -παρόλο που δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα αυτή η γιορτή γιατί μου βγάζει κάτι το επιτηδευμένο- και άκου να δεις πως έτυχε η φάση.

IMG_4159

Το Σάββατο το βράδυ υπήρχε στην ατμόσφαιρα μια ακατανόητη ντάγκλα, κι έτσι αποφασίζω να βγω στους δρόμους μόνη μου και να φωτογραφίσω οτιδήποτε μου κάνει κλικ. Και καθώς κυκλοφορώ παρατηρώ ότι όλοι οι μεγάλοι δρόμοι είναι τόσο άδειοι λες και περπατώ σε κοιμητήρια. Ξενερώνω και πάω στα στενά που ήταν μαζεμένα όλα τα καρναβάλια μαζί με τη μουσική και την εξέδρα. Κόσμος, κόσμος, κόσμος, κόσμος, κόσμος και μάντεψε! Με περάσανε για φωτογράφο ντε!!!! Και με τραβούσαν από εδώ, με τραβούσαν από εκεί, μου έδειχναν τις στολές τους, μου ζητούσαν να τους βγάλω με το φίλο τους, όλη την παρέα… άσε άσε.. δεν μπορείς να φανταστείς τι υλικό έχω μαζέψει! Μεγάλη χαρά σου λέω! Βέβαια, δεν έκανα self-promotion αλλά κανένα πρόβλημα κι έτσι, έχουμε χρόνο μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

IMG_4160[1]

Εντωμεταξύ, να πω και κάτι άσχετο μιας που κυκλοφόρησα τέτοιες μέρες στα μαγαζιά μετά από χρόνια; Το ένα από τα βράδια που βγήκα, ήμουν σε μια συνεχόμενη ανησυχία. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιός ήταν ντυμένος καρναβάλι και ποιός όχι. Διότι μπορεί εσύ να πεις «τι όμορφα που ντύθηκες» ενώ εκείνος να μην είναι ντυμένος, ή το αντίθετο. Άσε κιόλας που κάποιες στιγμές δεν καταλαβαίνω αν κάποιος είναι όντως γυναίκα ή ντυμένος γυναίκα ή όντως άντρας ή ντυμένος άντρας. Κάπου κάτι χάνω. Νομίζω. Επιπλέον, αυτές τις μέρες δοκίμασα καινούργια συνταγή φαγητού. Δεν θυμάμαι αν στο έχω ξαναπεί αλλά από την αρχή της φοιτητικής μου ζωής, αφού θα προσπαθούσα ούτως η άλλως να μαγειρέψω, δεν ήθελα τα φαγητά μου να μοιάζουν σαν κυριακάτικο τραπέζι της γιαγιάς. Και τι σημαίνει αυτό. Μα πες μου τώρα…πόσο κοτόπουλο με ρύζι να φάμε σ’ αυτή τη μικρή ζωή; Πόσες μπριζόλες με πατάτες να πέσουν στο στομάχι μας; Πόσο κριθαράκι με χοιρινό και ντομάτα να μυρίσει η μύτη μας; Ειλικρινά τα βαρέθηκα. Γι΄αυτό είπα να ψάξω στο ίντερνετ καμιά καινούργια συνταγή με πατάτες και φιλαδέλφεια που είχα. Βρήκα, τα μαγείρεψα, έφαγα με μισή καρδιά όσα άντεξα να φάω, και τα υπόλοιπα τα πέταξα. Σόρρυ αλλά δεν τρωγόταν. Α, να σου πω κιόλας ότι αν γνωρίζεις κάποιο μπλογκ με ωραίες συνταγές, πες μου, γιατί δεν έχω βρει ακόμα κάποιο σταθερό να ακολουθήσω.

Όσο για το μέλλον μου, να σου πω ότι ούτε μεγάλη πορτά θα διαβώ, ούτε πολλά λεφτά θα πάρω. Για την ακρίβεια να μωρε, μέχρι εδώ πιο κάτω θα πεταχτώ, στο παρακάτω μπαράκι. Μα για να βγω με τη φιλοξενούμενή μου γιορτάσω την 25η φυσικά!

Φιλιά, Αντριάνα!

 IMG_4161[1]

ΥΓ: Κι αν δείτε καμιά ομάδα ανθρώπων να επιτίθεται σε ομάδα χορού του δρόμου την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, να ξέρεις…εκεί μέσα θα ‘μαι, να προσπαθώ να πιάσω το ρυθμό του Samfo χορεύοντας.

 

Φιλιά, Αντριάνα! (ξανά)

 

 

Πέρασα χθες..

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν πιέζονται, κουράζονται, απογοητεύονται, βρίσκονται μετέωροι, αναμένουν, φτάνουν στα όρια γίνονται επιθετικοί. ή νευρικοί. ή οξύθυμοι. ενώ άλλοι απλά κλείνονται στο καβούκι τους μέχρι να νιώσουν ότι ελέγχουν καλά το γύρω τους και ασφάλεια μέσα σε αυτό.

DSC_1209

Κοιμάσαι απόγευμα. Και ξυπνάς βράδυ (και ξενυχτάς όπως τώρα). Ενώ πιο πριν είχες τρίωρα νον-στοπ, ένα σε φωτογράφηση, ένα σε σχολεία, ένα σε εργασίες και όλα αυτά σε περιμένουν ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά…. Και καθώς ξυπνάς, παρατηρείς ότι τα χέρια σου δυσκολεύονται να αλλάξουν το φακό. Μόλις είδες το αποτέλεσμα του καφέ χωρίς φαγητό. Μάλιστα. Αφήνεις τους φακούς στην άκρη μέχρι να ξυπνήσεις πιο καλά και φορτώνεις διαδοχικά τις μέμορι στο λαπτοπ. Μια για κάθε φακό. Και ανοίγεις τις φωτογραφίες. Άλλες κουνημένες, άλλες με θόρυβο, άλλες που θέλουν κόψιμο, άλλες που είναι σκέτη αποτυχία(;) κι άλλες απλά άψογες. Και θέλω κάποιος να μου δώσει μια κλεψύδρα, για να γυρίσω τη μέρα να την κάνω τριαντάωρη, να πατικώσω μέσα της όλα αυτά που αναβάλω, και να σταματήσω να σημειώνω στα note του κινητού τα dos & donts όταν δεν βρίσκω το στυλό στην τσάντα μου.  Σημειώνω φλασιές που μου’ ρχονται για κεφάλαια που παρέλειψα ν’ αναφέρω στην πτυχιακή. Και ατάκες που ακούω από περαστικούς.

IMG_4027[1]

Κι αφού έχω ξυπνήσει για τα καλά, ξαναβάζω στη μηχανή το φακό που συνήθως έχω. Μ’ αυτόν που τραβάω τις περισσότερες φωτογραφίες και αφήνω πιο εύκολα τους άλλους να την αγγίξουν για να τραβήξουν «μία».  Και ενώ έχω 573549573 παράθυρα ανοιχτά στον υπολογιστή σταματάω σε ένα. Σ’ αυτό που έχω όλους τους φακέλους μου, τις φωτογραφίες μου, αυτές που τραβούσα όλα αυτά τα χρόνια ως φοιτήτρια. Φωτογραφίες από μηχανή compact, από κινητό, από slr..από ανάλογα το μέγεθος της τσάντας μου και τη διάθεση που κρύβεται πίσω από τα μάτια μου. Και αναρωτιέμαι πως θα ξεκολλήσω σε λίγο καιρό τις φωτογραφίες από τους τοίχους μου. Μα πώς θα το κάνω αυτό; Πως θα ξεκαρφιτσώσω τα μοντέλα μου; Είναι τα κορίτσια μου..οι φίλες και οι φίλοι μου…αυτές που νευρίαζαν με τις τόσες φωτογραφίες αλλά στο τέλος πάντα μου πετούσαν τα στικάκια τους κατά μουτρα. Και είναι και αυτές που είμαι κι εγώ μέσα, ή..μόνο εγώ μέσα.  Είναι σαν να παίρνεις κομμάτι της μέχρι στιγμής ζωής μου και να το στοιβάζεις σε επαναχρησιμοποιημένα χαρτόκουτα, με αυτό το αντιαισθητικό καφετί χρώμα. Μάλλον χωρίς το «σαν».

IMG_4028[1]

Και η φίλη μου φεύγει. Είναι αυτή που κάνει την αρχή. Η φίλη μου που κάναμε μαζί όλες τις εργασίες, που βγάζουμε την πρακτική μαζί, που καθόμασταν μέχρι τα ξημερώματα για να τελειώσουμε εργασίες, που τραβούσε η μια την άλλη στα σεμινάρια, που η μια φτάνει πετώντας στον τελευταίο όροφο του πανεπιστημίου και η άλλη κατεβάζοντας καντήλια διακόπτοντάς τα από τον τσιγαρόβηχα. Αυτή που με κοιτούσε καχύποπτα όταν κρατούσα μηχανή αλλά πλέον βγαίνουμε άνετα μαζί φωτογραφίες.

IMG_4026[1]

Και σε λίγους μήνες που θα έρθει καλοκαίρι και θα είμαι για τα καλά μετέωρη, θέλω να με πάρει ο ύπνος με τις ώρες στην παραλία, να βράσω στο ζουμί μου και να κοκκινίσω ολόκληρη. Να βγάλω τις φακίδες μου και να γεμίσω γιαούρτι λόγω καψίματος. Να μη μπαίνω σε γραφεία καθηγητών και να μη με βλέπω να πρωταγωνιστώ σε φωτογραφίες που στολίζουν τα γραφείο τους(οΚ, ψωνίζομαι και λίγο όταν τις βλέπω:p). Να «…καθόμουν στη θάλασσα χωρίς ρολόι. Μπήκα ολόκληρη στη θάλασσα με τη δεύτερη φορά γιατί ήταν πολύ παγωμένη(τέλος Ιουνίου) και έκανα μια τεράστια βουτιά. Άνοιξα τα μάτια μου στο βυθό και με το που αντίκρισα το χρώμα του έσπασα το ρεκόρ της αναπνοής μου. Δεν ήθελα να σηκωθώ στην επιφάνεια, μου αρκούσε που έβλεπα όσα έβλεπα, ένιωθα μια ελευθερία, κάτι να μη με πιέζει, κάτι να με τραβάει κοντά του να το ανακαλύψω. Βούτηξα στο βυθό σε διάφορες και διαφορετικές στιγμές της μέρας και παρατήρησα πόσο πολύ επηρεάζει το φως του ήλιου την απόχρωση της θάλασσας. Σαν να σταμάτησαν απότομα οι φωνές και οι ομιλίες από την παραλία και υπήρχες μόνο εσύ. Να βλέπεις πουλιά και ψάρια ταυτόχρονα, από τα κρυστάλλινα νερά της. Να μη θέλεις να βγεις. Να τελειώνει ο αέρας από μέσα σου κι εσύ απλά να θέλεις να μείνεις κι άλλο, να προσπαθήσεις το -ίσως- ακατόρθωτο.» όπως έλεγα κι εδώ. Να ξεχαστώ σε ένα νησί έστω και με σκηνή, να φάω τηγανιτές πατάτες με τα χέρια, να φορέσω ένα ξεχαρβαλωμένο t-shirt δεκαπεντάχρονου και να κυκλοφορώ με τη μηχανή φωτογραφίζοντας αφηρημένα μοντέλα λέγοντάς τα με ξεδιάντροπη διάθεση ότι είμαι από το loveyourthoughts.com, λες και το blog μου είναι ένα παγκοσμίως διάσημο street photography σάιτ που -για όνομα του Μάικλ Κόρς- δεν ήταν δυνατόν να μην το ξέρουν.

DSC_1171

Και προσπαθώ ξανά να βγάλω το καλό μέσα απ’ το κακό, ή τουλάχιστον να το εντοπίσω μέσα στο χάος. Και να πατήσω πάνω σε αυτό, όποιο κι αν είναι. Όπως κι αν είναι. Και όπως θα βάλω τα πράγματα μου μέσα σε κουτιά, θέλω να βάλω μέσα σε γυάλινα βάζα και το άγχος μου αποθηκεύοντάς το εκεί, που ναι, πλέον παραδέχομαι ότι έχω άγχος και προσπαθώ να συμβιβαστώ μαζί του αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Και κάπου εδώ νιώθω ότι δεν μοιράστηκα μαζί σου όσα ήθελα να μοιραστώ, δεν πρόλαβα να σου πω όλα αυτά που έκανα στα τόσα χρόνια φοιτητοκατάστασης. Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω και έπιανα ξανά απ’ την αρχή τη σχολή μου ξέρεις τι μπορεί να άλλαζα; Τη συνέπεια μου. Και ξέρεις τι θα έκανα ξανά και ξανά και ξανά; Θα έπινα χαλαρό καφέ την ώρα που ο κόσμος των μεγάλων τρέχει πανικόβλητος με τη δουλειά του. Ναι, ναι, να τους παρατηρώ μέσα από την τζαμαρία της καφετέριας να τρέχουν μέσα στο κρύο, τις βροχές, με υπολογιστές, με χαρτοφύλακες, με ψιλά τακούνια, με μεγάλες τσάντες, με άγχος αποτυπωμένο στην έκφραση τους, με τους καφέδες να τους πίνουν από ανάγκη, με τα τασάκια να τα γεμίζουν στο λεπτό. Κι εσύ απλά να αναρωτιέσαι αν μέσα στο τρέξιμο τους βρίσκουν χρόνο να χαμογελάσουν.

 Φιλιά, Αντριάνα!

Αλλα ντ’ αλλων

Well…oK, σήμερα έπρεπε να γράφω για την πτυχιακή ή να διαβάζω υπογραμμίζοντας κομμάτια από τη βιβλιογραφία που έχω στοιβαγμένη πάνω στο γραφείο(είτε για πτυχιακές είτε για πρακτικές) αλλά δεν έχω καμία διάθεση και δεν θέλω. Ψιλοπτώμα. Άσε κιόλας που πριν λίγο παράφαγα και βάρυνα. Συγκεκριμένο θέμα δεν έχουμε απόψε, οπότε κάθισε στην οθόνη σου να σου πω τα νέα μου.

DSC_0484

Που λες, οι Απόκριες δεν μου αρέσουν. Για την ακρίβεια, δεν μου αρέσουν καθόλου. Και έχω πολλούς εφιάλτες!! Μα πες μου τώρα, γιατί όλα τα κοριτσάκια τα ντύνουν με αυτά τα φορέματα τα φρουφρουρωτά; Γιατί τα φοράνε τιάρες και μυτερά καπέλα; γιατί τις ντύνουν πριγκίπισσες;;;;;;;; Καθόμουν το Σάββατο και έβλεπα φωτογραφίες που έχει αρχειοθετημένες η μάμα στα άλμπουμ της και απ’ όλα τα χρόνια μόνο η πρώτη στολή μου άρεσε. Είχα ντυθεί μια ωραιότατη, καταπράσινη, ΚΑΜΠΙΑ. Για την ακρίβεια «με έντυσαν» διότι 5 μηνών τότε. Εντωμεταξύ, έχω δει βρέφη και βρέφη…αλλά πλάσμα σαν και εμένα δεν έχω ξαναδεί. Άσχημο. Και μαύρο. Κατάμαυρο. Με μαύρα μάτια και πατημένη μύτη. Α, και είχα βγει από το μαιευτήριο φορώντας κοκαλάκια. οΚ, τώρα σε αποτελείωσα.

DSC_1156

Και τι έλεγα; ααα…ναι. Δεν μου αρέσουν οι Απόκριες γι’ αυτό κιόλας αποφεύγω εκείνες τις μέρες να βγαίνω. Φέτος όμως βγήκα και για την ακρίβεια βγήκα την Τσικνοπέμπτη. Και νευρίασα. Πριν σου πω γιατί νευρίασα, να σου αναφέρω ότι αρχικά πήγαμε σε μια ωραιότατη ταβέρνα, με ένα επίσης ωραιότατο κόκκινο κρασί. Οι υπόλοιποι έπιναν λευκό, γιατί το κατάστημα είχε μόνο μπρούσκο αλλά το λευκό δεν μου αρέσει, οπότε προτίμησα το κόκκινο –κλασσικά. Μετά την ταβέρνα λοιπόν, πάμε σε ένα άφτερ(ακα club(ο θεός να το κάνει). Πάμε λοιπόν, καθόμαστε, έχω την ωραιότατη σκέτη αβάνα μπροστά μου(τα αναψυκτικά στα ποτά είναι σαν το γάλα στο καφέ, βλαβερά για το στομάχι) και είμαι ήσυχη στη θέση μου. Και έρχεται που λες, ο μπράβος του μαγαζιού, και με το ζόρι με πιέζει να χορέψω στο κέντρο! Με το στανιό να σηκωθώ. Στο τέλος με είπε και ξενέρωτη!! Ας μην αναφερθώ κιόλας και σε κάτι κινήσεις που πήρε το μάτι μου. Αυτή η παρατηρητικότητα μου ώρες-ώρες με φέρνει σε δύσκολη θέση τελικά. Αφού με πίεζε να χορέψω, αφού δεν κινούσα ούτε το μισό μου πόδι, αφού με είπε ξενέρωτη, αφού στο τέλος πήγε να μου πιάσει μάταια κουβέντα από αυτές που πιάνουν στις φοιτήτριες, αρχίζω να φορτώνω και του λέω «λοιπόν, από το μεσημέρι χορεύω σε πολύ δύσκολες συνθήκες και ήρθα εδώ να πιω ήρεμα το ποτό μου, ή κόβεις τις μ*** ή φεύγω. Στο λέω ήρεμα για να μη χαλαστώ ούτε εγώ άλλο, ούτε εσύ στη συνέχεια». Όχι μόνο δεν σταμάτησε, αλλά με πρόσβαλε κιόλας, που αυτή τη στιγμή δεν έχει σημασία τί και πώς το είπε. Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναπεί (μάλλον στα πρώτα μου κείμενα) αλλά κατά τη δική μου άποψη, ένα μαγαζί δεν το φτιάχνουν τα ποτά, ούτε τα μπράτσα του μπάρμαν. Αν δεν έχει μία καλή προστασία, και τον πιο ακριβοπληρωμένο dj να φέρεις, η κοπέλα δεν θα πάει! Ειδικά σε μια εποχή που φοβάσαι ακόμα και τη σκιά σου, που αν δεν ξημερώσει δεν γυρνάς εύκολα στο σπίτι σου. Και δεν χρειάζεται να είσαι όμορφη για να φοβάσαι, διότι την τρέλα του καθενός δεν την ξέρεις. Και επειδή «ο μπράβος» είναι ένα επάγγελμα που δεν κρίνεται από σπουδές -απ’ όσο γνωρίζω τουλάχιστον-, δεν σημαίνει ότι δεν απαιτείται στοιχειώδη ευγένεια, και θέλει να είσαι και λίγο σπίρτο…όχι επειδή εσένα σου άρεσε -ακόμα- μια εκεί μέσα, να πουλάς «δύναμη» για να την φέρεις στο κέντρο. Τέλος πάντων, να μη στα πολυλογώ, δεν σηκώθηκα από τη θέση μου, φυσικά.

IMG_3976

Κάτι άσχετο τώρα. Την Κυριακή που λες, χαρά μεγάλη. Ναι, ναι, πολύ χάρηκα. Είδα ολόκληρη ταινία στο σταρ. Βέβαια, όσο εκείνο έπαιζε διαφημίσεις, εγώ έβαλα πλυντήρια, άπλωσα, σιδέρωσα, έπλυνα ένα μάλλινο κασκόλ στο χέρι και μαγείρεψα, αλλά δεν με πείραξε καθόλου γιατί είχα μεγάλη χαρά. Άθλος. Είδα από την αρχή μέχρι το τέλος την Πολίτικη Κουζίνα. Το αγαπημένο μου μπαχαρικό είναι ένα, η κανέλλα:), ειδικά στον καφέ και τα κεφτεδάκια. Στα γλυκά εννοείται. Εντωμεταξύ, την έβλεπα και θυμόμουν τον παππού και τη γιαγιά μου. Όμως, δεν ήταν κανένας απ’ την Πόλη. Από τη Σμύρνη ο πρώτος. Είχαν έρθει πρόσφυγες με την Μικρασιατική καταστροφή. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, γνωρίζει τη γιαγιά μου, που τη βρήκε ως γραμματέας στην πρώτη του δουλειά. Έρωτας μεγάλος…και η γιαγιά μου τότε μια κούκλα! Άσε κιόλας που είχαν αρκετή διαφορά ηλικίας. Επιπλέον, εκείνα τα χρόνια είχαν την καντάδα και οι παρέες της γειτονιάς τον φώναζαν για τη φωνή. Στη γιαγιά μου, όμως, δεν έκανε. Επιπλέον, εκείνος τραγουδούσε, δεν χόρευε. Η γιαγιά μου ούτε το ένα, ούτε το άλλο (ναι εγγονή τους είμαι). Και σαν απόγονος έχω ακούσει άπειρες φορές από τη γιαγιά μου το πώς ήρθαν πρόσφυγες τα συμπεθέρια και κατάφεραν το γιο τους να τον σπουδάσουν με τα χρήματα που έβγαζε τότε εκείνος από στρατό, ότι στις προφορικές εξετάσεις του πανεπιστημίου πήγαινε τελευταίος, ότι…ότι…ότι… αλλά πέθανε νωρίς κι έτσι τώρα έχουμε μόνο τα βιβλία και τις φωτογραφίες του, που έβγαζαν μια στο τόσο για να στείλουν στον συγγενή τους στο Αμέρικα. Άσε κιόλας που όταν είχαμε στο σπίτι επισκέψεις του παππού μου ήταν το χειρότερο μου. Με έβρισκαν μικρό και τρισχαριτωμένο και με την πρώτη ευκαιρία με ρωτούσαν ορθογραφία. Δεν θα ξεχάσω μια μέρα που γίνεται ο εξής διάλογος:

-για πες μου τώρα εσύ που πηγαίνεις και σχολείο, πως γράφεται το «όντως»

-με «ο»

-τι «ο»;

-ε με «ο»!

-τον κακό σου τον καιρό!!

Και συνεχίζει λέγοντας…

«θα πάρεις ένα λεξικό που στην αρχή θα έχει την λέξη, μετά τον ορισμό της, και τέλος την ίδια στα αρχαία»

Περιττό να διευκρινίσω ότι όποτε τους ξανάβλεπα έφευγα σφεντόνα στην αυλή γιατί ένοιωθα ότι συνεχώς ελέγχομαι.

DSC_0938

 Εντωμεταξύ, η πρόγιαγιά μου που έμενε μαζί με τη γιαγιά μου «Σαββατογεννημένη» την ανέβαζε, «Σαββατογεννημένη» την κατέβαζε, κι αυτό γιατί εκείνος ήταν ένας, μορφωμένος, και Μικρασιάτης ενώ η γιαγιά μου 8 αδέρφια και βλάχα….. οΚ, τώρα σε αποτελείωσα για δεύτερη φορά. Οπότε ξέρεις, εγώ να βγω ψιλή ξανθιά γαλανομάτα με τίποτα, διότι απ΄την άλλη την πλευρά έχω ρίζες από Καππαδοκία. Τώρα βέβαια πως φτάσαμε να σου μιλάω πάλι για τα δικά μου δεν το έχω καταλάβει αλλά συνεχίζω λέγοντας ότι για όλα αυτά τα μπαχάρια που λέει η ταινία τα άκουγα κι εγώ απ’ τη γιαγιά μου. Τώρα, έχω τη δική μου κουζίνα και τα δικά μου μπαχάρια άλλα όταν τη βλέπω, όλο και κάποιο θα μου βάλει στις τσέπες, μαζί με μια συμβουλή για καλύτερο μαρινάρισμα.

IMG_3977

Όπως το Σάββατο που ξανά ήμουν σε μυρωδιά μαμάς γιατί είχαμε νύφη να παραδώσουμε. Είναι ωραία να παντρεύεις άλλους, ειδικά όταν «παίζεις» εκτός έδρας με την εκκλησία. Είστε ένα κομβόι με τα αυτοκίνητα, αναμονή να παραδώσετε  τη νύφη, να πετάξεις ρύζι, να στηθείς στην ουρά και να μιλήσεις με τον διπλανό, να μαζευτείς με φίλους, να γελάσεις, να ακούσεις 7365937 φορές «και στα δικά σου» και να τα δεχτείς από ευγένεια…. εξάλλου είπαμε, κανέλλα.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Κυκλοθυμική ενέργεια..

Χάθηκα ξανά σε λέξεις, εικόνες, ανθρώπους, αναπαραστάσεις, τοπία, διαδρομές και λόγια. Παρατηρώ κι ανακαλύπτω. Ακούω και μαγεύομαι. Δοκιμάζω. Άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε όχι. Κι εκεί που δηλώνω με γκρίνια ότι θέλω να «πιάσω» καναπέ, σηκώνομαι απότομα και φεύγω από μυρωδιά μαμάς. Βρίσκομαι ξανά σε δρόμους μεγάλους, σκοτεινούς, και άδειους, που μου θυμίζουν πλάνα από ανατολικό μπλοκ τη δεκαετία του ’70. Πάω να τον συναντήσω, να βγούμε μαζί.

IMG_3794
στην αρχή ήταν έτσι…

Πως γίνεται κάποιες στιγμές να έχεις αυτό ακριβώς που θέλεις, τη στιγμή που το θέλεις; Τι συνωμοτεί γι’ αυτό; Η φύση, όπως υποθετικά θα μου απαντούσε εκείνος. Η φύση ξέρει να σου δώσει αυτό ακριβώς που θέλεις τη στιγμή που μπορείς να το αντέξεις, θα συνέχιζε, κι από μόνα τους τα πράγματα έχουν την ικανότητα να έρχονται σε ισορροπία. Έφτασα στο μέρος του, και τώρα είμαστε μαζί στο αυτοκίνητο. Πλησιάζουμε το μαγαζί κι ώσπου να φτάσουμε, ξέρω, θα μου πει κάποιο ανέκδοτο, που άκουσε τυχαία χθες, και θα το συνδέσει -ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το καταφέρνει- με ένα ιστορικό/μυθολογικό γεγονός στην προσπάθεια του να μάθω ιστορία. Και θα συνεχίσει λέγοντας για 573610 φορά ότι πρέπει να συνθέτω πηγές για να αποκτήσω μνήμη, θα κουνήσω καταφατικά το κεφάλι και θα εξακολουθώ να κοιτάζω ευθεία. Καθόμαστε σε διπλανά σταντ και παρατηρώ πόσο γνώριμος μού είναι ο καπνός απ’  τα τσιγάρα του. Πίνουμε την ίδια μπύρα. Με την ίδια κίνηση χεριού. 

DSC_0874

Το βαρύ χέρι του κάλυψε τους κουρασμένους ώμους μου, με αποτέλεσμα να αφεθώ και να πέσω στην αγκαλιά του. Και θέλω να μείνω εκεί. Για ώρες. Για μέρες. Για όσο, δεν με νοιάζει πόσο. Να ξυπνήσω χωρίς να έχω καμία έννοια, καμία σκέψη, κανένα πρόγραμμα, καμία κούραση, και καμία ευθύνη. Ίσως να επιστρέψω στο παρελθόν. Στη μέρα που πήγαμε μαζί στην πρώτη μου συναυλία -όπως τώρα- και να καθίσουμε ξανά σε δύο σχολικές ξύλινες καρέκλες, με τον Πασχαλίδη απέναντι να τραγουδάει για την Πηνελόπη κι εκείνος να βρίσκει ευκαιρία να μου πει ότι οι μνηστήρες της είχαν «άσχημα» ονόματα όπως το Αντίνοος που είναι αντίθετο του Αλκίνοου, και ταυτόχρονα να μαθαίνω καινούργιες λέξεις. Το ’97.

DSC_0663

Αλλά τώρα η σκέψη μου διακόπτεται από έναν περίεργο που θέλησε να μάθει τι μέρος του λόγου παίζω την αγκαλιά του γνωστού του, διότι για κοπέλα του πολύ δύσκολα μοιάζω αλλά όχι και ακατόρθωτο στη φαντασία του, κι εκείνος του απαντάει «την κόρη μου την ξέρεις;», στιγμή που θα σκάσω αν δεν πεταχτώ -από ψιλοεξυπνάδα- να ρωτήσω «δεν μοιάζουμε;» αφού κοιτάει εδώ και ώρα θα έχει και έτοιμη απάντηση -λογικά.

DSC_0860

Και βγαίνει ο Αγγελάκας, και σταματάει η κουβέντα. Χειροκροτήματα πέφτουν αστραπές δίπλα απ’ τα αυτιά μου και αντανακλούν απ’ τα ποτήρια, και βυθίζομαι ξανά στις σκέψεις μου, στη θέση μου, στη διάθεση που με περιτριγυρίζει τελευταία για συναυλίες. Μια περίπου έντεχνη/ροκ φάση που περνάω τους τελευταίους μήνες.  Βράδυ που ευχαριστιέμαι τη θέση του κοινού και παραδέχομαι ότι μου αρέσει κι αυτή η πλευρά της σκηνής, όσο κι αν ετοιμάζομαι να ανεβώ ξανά επάνω της για να χορέψω. Και κάπου εδώ με κυριεύει ανησυχία για την επαναληπτική συνάντηση που προγραμματίστηκε να γίνει με την ομάδα μου, και αυτή τη φορά θα χρειαστεί να βάλω όρια, γιατί εκεί πηγαίνουμε για να χορέψουμε όλοι μαζί και το θέμα τελειώνει εδώ, ότι κι αν προκαλεί μια γυναικεία παρουσία σε σκληρούς χώρους. Ίσως και να φοβάμαι λίγο. 

DSC_0717

Βλέπω την βαρελίσια να στέκεται μισογεμάτη μπροστά μου και ο αφρός να αλλιώνεται όπως το άγχος μου για τις επόμενες μέρες που ακολουθούν. Επειδή δεν φαίνεται, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν οι ουσίες του. Και δεν την πίνω ολόκληρη, γιατί έχω διαδρομή μπροστά μου και αύριο το πρωί θα βρίσκομαι άλλου, σε άλλο μέρος, σε άλλο νομό και περιφέρεια. Και τις επόμενες πρωινές ώρες, βρίσκομαι εδώ. Για πρώτη φορά Καβάλα. Να περπατάω στο φρούριο και να αγγίζω τοίχους. Κάποια στιγμή, κιόλας, έχω την ψευδαίσθηση ότι ακούω καλπασμούς αλόγων αλλά είναι παιχνίδια του αέρα. Κατεβαίνω σκάλες για να μπω στις φυλακές. Να φωτογραφίσω ότι μου κάνει κλικ και να παίξω με τις σφαίρες.

DSC_0726

Φωνάζω δυνατά φωνήεντα και περιμένω να δω σε πόσα δευτερόλεπτα θα σβήσει ο αντίλαλος κι αν θα αλλοιωθεί ο ήχος. Και ανεβαίνω στην κορυφή του φρουρίου, και παρά τον παγωμένο δυνατό αέρα βλέπω αυτό

DSC_0707

 

 

Και αυτό..

DSC_0773

Και σκαρφαλώνω πάνω στις πέτρες. Περπατάω κατά μήκος των τειχών, κάθομαι και κρεμάω τα πόδια μου προς τον γκρεμό και αισθάνομαι την αύρα του κτηρίου, την ενέργεια και ιστορία του. Την πέτρα που βλέπεις τώρα εσύ, την έβλεπαν κι άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν, το δρόμο που περπάτησες για να φτάσεις εκεί τον περπατούσαν άλογα-οχήματα. Λες  να υπήρχαν και ιππότες; Και καθώς σκαρφαλώνω σε κάθε πτυχή του, προσπαθώ να καταλάβω τη διαφορά κάστρο με φρούριο. 

DSC_0775

Και φαντάζομαι ιστορίες, από αυτές που δεν έχουν χάπι εντ. Αλλά έχουν πολέμους. Και μάχες. Και όμορφες σγουρομάλλες μελαχρινές, με φουστάνια μακριά και σφιχτούς κορσέδες, με δαντέλα στο τελείωμα. Και πυρά, που καθώς καίγονται οι ιππότες στο τέλος της ζωής τους να φωνάζουν το όνομα της κρυφής αγαπημένης τους. Και μπερδεύω κομμάτια ιστορίας φτιάχνοντας μια εντελώς αλλιώς κι αλλιώτικη δική μου. Βλέπω τις καμάρες και υποθέτω πως αν περάσεις από μέσα τους, η κάθε μια θα σε οδηγήσει αλλού, σε άγνωστα αλλού. Αλλά επιστρέφω στο εδώ και στο τώρα, και παρατηρώ την ελιά, την πέτρα, το χώμα, τη θάλασσα, την άνοιξη, τη σημαία, τον ήλιο που στέκονται σταθερά έτοιμα να σου μιλήσουν. Κι αν «τεντώσεις» τις αισθήσεις σου τ’ ακούς. Δεν άκουσες;

 DSC_0768

Και τώρα βρίσκομαι ξανά στο πάτωμα όπως κάθε Δευτέρα βράδυ, με τα πρέπει της βδομάδας να πέφτουν σαν κουτσουλιές επάνω μου, ο ελεύθερος χρόνος των επόμενων Σαββατοκύριακων αθόρυβα να εξαφανίζεται, και με το Πάσχα να δίνει ένα μικρό σημάδι τέλους της φοιτητικής μου ταυτότητας. Και μετράω ξανά στιγμές και φτιάχνω ημερολόγια. Ίσως μεγαλύτερα αυτή τη φορά, γιατί προσπαθώ να χωρέσω όλες  μου τις αναμνήσεις σε καφετιά χαρτόκουτα. Αλλά ατίθασες σαν κι εμένα τολμούν να ξεπηδήσουν.

...αλλά τελικά έτσι!
…αλλά τελικά έγινε αυτό!

Και θέλω να γυρίσω εκεί, στην αρχή. Στα μικρά, μονοψήφια, χρόνια μου. Να μη μεγαλώσω και να μη χρειάζεται να κάνω καινούργια ξεκινήματα με ευθύνη αποφάσεων. Στη μυρωδιά μαμάς και να νιώθω στα αυτιά μου τις ταλαντώσεις του λαιμού της καθώς μιλάει. Εκεί που οι καινούργιες αρχές (#έχειςμάθεινατιςχειριζεσαιαντριαναξεκόλλατώρα) φαντάζουν πλάνα μακρινά. Και δεν σε κυκλώνει ο φόβος του άγνωστου, αυτού του καινούργιου που πας να δοκιμάσεις. Και δεν επιστρέφεις πίσω, δεν επιστρέφεις καθόλου πίσω, γιατί κοιτάς αλλού και έχεις θέληση να δημιουργήσεις, αυτά τα αλλιώς κι αλλιώτικα που μόνο εσύ γνωρίζεις και καταλαβαίνεις. Και σε κάθε καινούργια αρχή μια ισχυρή δύναμη σε τραβάει προς τα πίσω, κι άλλη μια, προς τα μπροστά. Απωστικές. Κι εσύ στο κέντρο, καθισμένη σε ένα επίπεδο πάγου, με μια πέτρα στα χέρια σου. Εκεί που θα την πετάξεις, από την αντίθετη θα πας.

https://www.youtube.com/watch?v=F6QYHBMUzgc

Φιλιά, Αντριάνα!