Κυκλοθυμική ενέργεια..

Χάθηκα ξανά σε λέξεις, εικόνες, ανθρώπους, αναπαραστάσεις, τοπία, διαδρομές και λόγια. Παρατηρώ κι ανακαλύπτω. Ακούω και μαγεύομαι. Δοκιμάζω. Άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε όχι. Κι εκεί που δηλώνω με γκρίνια ότι θέλω να «πιάσω» καναπέ, σηκώνομαι απότομα και φεύγω από μυρωδιά μαμάς. Βρίσκομαι ξανά σε δρόμους μεγάλους, σκοτεινούς, και άδειους, που μου θυμίζουν πλάνα από ανατολικό μπλοκ τη δεκαετία του ’70. Πάω να τον συναντήσω, να βγούμε μαζί.

IMG_3794
στην αρχή ήταν έτσι…

Πως γίνεται κάποιες στιγμές να έχεις αυτό ακριβώς που θέλεις, τη στιγμή που το θέλεις; Τι συνωμοτεί γι’ αυτό; Η φύση, όπως υποθετικά θα μου απαντούσε εκείνος. Η φύση ξέρει να σου δώσει αυτό ακριβώς που θέλεις τη στιγμή που μπορείς να το αντέξεις, θα συνέχιζε, κι από μόνα τους τα πράγματα έχουν την ικανότητα να έρχονται σε ισορροπία. Έφτασα στο μέρος του, και τώρα είμαστε μαζί στο αυτοκίνητο. Πλησιάζουμε το μαγαζί κι ώσπου να φτάσουμε, ξέρω, θα μου πει κάποιο ανέκδοτο, που άκουσε τυχαία χθες, και θα το συνδέσει -ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το καταφέρνει- με ένα ιστορικό/μυθολογικό γεγονός στην προσπάθεια του να μάθω ιστορία. Και θα συνεχίσει λέγοντας για 573610 φορά ότι πρέπει να συνθέτω πηγές για να αποκτήσω μνήμη, θα κουνήσω καταφατικά το κεφάλι και θα εξακολουθώ να κοιτάζω ευθεία. Καθόμαστε σε διπλανά σταντ και παρατηρώ πόσο γνώριμος μού είναι ο καπνός απ’  τα τσιγάρα του. Πίνουμε την ίδια μπύρα. Με την ίδια κίνηση χεριού. 

DSC_0874

Το βαρύ χέρι του κάλυψε τους κουρασμένους ώμους μου, με αποτέλεσμα να αφεθώ και να πέσω στην αγκαλιά του. Και θέλω να μείνω εκεί. Για ώρες. Για μέρες. Για όσο, δεν με νοιάζει πόσο. Να ξυπνήσω χωρίς να έχω καμία έννοια, καμία σκέψη, κανένα πρόγραμμα, καμία κούραση, και καμία ευθύνη. Ίσως να επιστρέψω στο παρελθόν. Στη μέρα που πήγαμε μαζί στην πρώτη μου συναυλία -όπως τώρα- και να καθίσουμε ξανά σε δύο σχολικές ξύλινες καρέκλες, με τον Πασχαλίδη απέναντι να τραγουδάει για την Πηνελόπη κι εκείνος να βρίσκει ευκαιρία να μου πει ότι οι μνηστήρες της είχαν «άσχημα» ονόματα όπως το Αντίνοος που είναι αντίθετο του Αλκίνοου, και ταυτόχρονα να μαθαίνω καινούργιες λέξεις. Το ’97.

DSC_0663

Αλλά τώρα η σκέψη μου διακόπτεται από έναν περίεργο που θέλησε να μάθει τι μέρος του λόγου παίζω την αγκαλιά του γνωστού του, διότι για κοπέλα του πολύ δύσκολα μοιάζω αλλά όχι και ακατόρθωτο στη φαντασία του, κι εκείνος του απαντάει «την κόρη μου την ξέρεις;», στιγμή που θα σκάσω αν δεν πεταχτώ -από ψιλοεξυπνάδα- να ρωτήσω «δεν μοιάζουμε;» αφού κοιτάει εδώ και ώρα θα έχει και έτοιμη απάντηση -λογικά.

DSC_0860

Και βγαίνει ο Αγγελάκας, και σταματάει η κουβέντα. Χειροκροτήματα πέφτουν αστραπές δίπλα απ’ τα αυτιά μου και αντανακλούν απ’ τα ποτήρια, και βυθίζομαι ξανά στις σκέψεις μου, στη θέση μου, στη διάθεση που με περιτριγυρίζει τελευταία για συναυλίες. Μια περίπου έντεχνη/ροκ φάση που περνάω τους τελευταίους μήνες.  Βράδυ που ευχαριστιέμαι τη θέση του κοινού και παραδέχομαι ότι μου αρέσει κι αυτή η πλευρά της σκηνής, όσο κι αν ετοιμάζομαι να ανεβώ ξανά επάνω της για να χορέψω. Και κάπου εδώ με κυριεύει ανησυχία για την επαναληπτική συνάντηση που προγραμματίστηκε να γίνει με την ομάδα μου, και αυτή τη φορά θα χρειαστεί να βάλω όρια, γιατί εκεί πηγαίνουμε για να χορέψουμε όλοι μαζί και το θέμα τελειώνει εδώ, ότι κι αν προκαλεί μια γυναικεία παρουσία σε σκληρούς χώρους. Ίσως και να φοβάμαι λίγο. 

DSC_0717

Βλέπω την βαρελίσια να στέκεται μισογεμάτη μπροστά μου και ο αφρός να αλλιώνεται όπως το άγχος μου για τις επόμενες μέρες που ακολουθούν. Επειδή δεν φαίνεται, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν οι ουσίες του. Και δεν την πίνω ολόκληρη, γιατί έχω διαδρομή μπροστά μου και αύριο το πρωί θα βρίσκομαι άλλου, σε άλλο μέρος, σε άλλο νομό και περιφέρεια. Και τις επόμενες πρωινές ώρες, βρίσκομαι εδώ. Για πρώτη φορά Καβάλα. Να περπατάω στο φρούριο και να αγγίζω τοίχους. Κάποια στιγμή, κιόλας, έχω την ψευδαίσθηση ότι ακούω καλπασμούς αλόγων αλλά είναι παιχνίδια του αέρα. Κατεβαίνω σκάλες για να μπω στις φυλακές. Να φωτογραφίσω ότι μου κάνει κλικ και να παίξω με τις σφαίρες.

DSC_0726

Φωνάζω δυνατά φωνήεντα και περιμένω να δω σε πόσα δευτερόλεπτα θα σβήσει ο αντίλαλος κι αν θα αλλοιωθεί ο ήχος. Και ανεβαίνω στην κορυφή του φρουρίου, και παρά τον παγωμένο δυνατό αέρα βλέπω αυτό

DSC_0707

 

 

Και αυτό..

DSC_0773

Και σκαρφαλώνω πάνω στις πέτρες. Περπατάω κατά μήκος των τειχών, κάθομαι και κρεμάω τα πόδια μου προς τον γκρεμό και αισθάνομαι την αύρα του κτηρίου, την ενέργεια και ιστορία του. Την πέτρα που βλέπεις τώρα εσύ, την έβλεπαν κι άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν, το δρόμο που περπάτησες για να φτάσεις εκεί τον περπατούσαν άλογα-οχήματα. Λες  να υπήρχαν και ιππότες; Και καθώς σκαρφαλώνω σε κάθε πτυχή του, προσπαθώ να καταλάβω τη διαφορά κάστρο με φρούριο. 

DSC_0775

Και φαντάζομαι ιστορίες, από αυτές που δεν έχουν χάπι εντ. Αλλά έχουν πολέμους. Και μάχες. Και όμορφες σγουρομάλλες μελαχρινές, με φουστάνια μακριά και σφιχτούς κορσέδες, με δαντέλα στο τελείωμα. Και πυρά, που καθώς καίγονται οι ιππότες στο τέλος της ζωής τους να φωνάζουν το όνομα της κρυφής αγαπημένης τους. Και μπερδεύω κομμάτια ιστορίας φτιάχνοντας μια εντελώς αλλιώς κι αλλιώτικη δική μου. Βλέπω τις καμάρες και υποθέτω πως αν περάσεις από μέσα τους, η κάθε μια θα σε οδηγήσει αλλού, σε άγνωστα αλλού. Αλλά επιστρέφω στο εδώ και στο τώρα, και παρατηρώ την ελιά, την πέτρα, το χώμα, τη θάλασσα, την άνοιξη, τη σημαία, τον ήλιο που στέκονται σταθερά έτοιμα να σου μιλήσουν. Κι αν «τεντώσεις» τις αισθήσεις σου τ’ ακούς. Δεν άκουσες;

 DSC_0768

Και τώρα βρίσκομαι ξανά στο πάτωμα όπως κάθε Δευτέρα βράδυ, με τα πρέπει της βδομάδας να πέφτουν σαν κουτσουλιές επάνω μου, ο ελεύθερος χρόνος των επόμενων Σαββατοκύριακων αθόρυβα να εξαφανίζεται, και με το Πάσχα να δίνει ένα μικρό σημάδι τέλους της φοιτητικής μου ταυτότητας. Και μετράω ξανά στιγμές και φτιάχνω ημερολόγια. Ίσως μεγαλύτερα αυτή τη φορά, γιατί προσπαθώ να χωρέσω όλες  μου τις αναμνήσεις σε καφετιά χαρτόκουτα. Αλλά ατίθασες σαν κι εμένα τολμούν να ξεπηδήσουν.

...αλλά τελικά έτσι!
…αλλά τελικά έγινε αυτό!

Και θέλω να γυρίσω εκεί, στην αρχή. Στα μικρά, μονοψήφια, χρόνια μου. Να μη μεγαλώσω και να μη χρειάζεται να κάνω καινούργια ξεκινήματα με ευθύνη αποφάσεων. Στη μυρωδιά μαμάς και να νιώθω στα αυτιά μου τις ταλαντώσεις του λαιμού της καθώς μιλάει. Εκεί που οι καινούργιες αρχές (#έχειςμάθεινατιςχειριζεσαιαντριαναξεκόλλατώρα) φαντάζουν πλάνα μακρινά. Και δεν σε κυκλώνει ο φόβος του άγνωστου, αυτού του καινούργιου που πας να δοκιμάσεις. Και δεν επιστρέφεις πίσω, δεν επιστρέφεις καθόλου πίσω, γιατί κοιτάς αλλού και έχεις θέληση να δημιουργήσεις, αυτά τα αλλιώς κι αλλιώτικα που μόνο εσύ γνωρίζεις και καταλαβαίνεις. Και σε κάθε καινούργια αρχή μια ισχυρή δύναμη σε τραβάει προς τα πίσω, κι άλλη μια, προς τα μπροστά. Απωστικές. Κι εσύ στο κέντρο, καθισμένη σε ένα επίπεδο πάγου, με μια πέτρα στα χέρια σου. Εκεί που θα την πετάξεις, από την αντίθετη θα πας.

https://www.youtube.com/watch?v=F6QYHBMUzgc

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

10 thoughts on “Κυκλοθυμική ενέργεια..

  1. ααααχχχ τι ωραία που είναι στο Κάστρο της Καβάλας!!! Πολύ μου αρέσει να βλέπω όοοοολη την Καβάλα και να μην χορταίνει το μάτι μου θάλασσα!! Σου βγαίνει λίγο η πίστη για να ανεβείς,βέβαια, αλλά αξίζει τον κόπο!!! 🙂 Με τι όμορφες εικόνες γέμισες την οθόνη μου νυχτιάτικα!! ❤
    Καλό σου ξημέρωμα!! Φιλάκια πολλά!!!! xxx

    1. Εντωμεταξύ, σε τέσσερα κάστρα έχω πάει. Στη Μονεμβασιά, στη Ρόδο, στην Πάργα και στην Καβάλα. Το πιο επιβλητικό είναι της Ρόδου, αυτό με το λιγότερο ενδιαφέρον της Πάργας, το μόνο κατοικήσιμο της Μονεμβασιάς και το πιο πιο πιο καθαρό και φροντισμένο αυτό της Καβάλας. Συγκεκριμένα, δεν ήταν καθαρό μόνο το φρούριο στο εσωτερικό του αλλά και όλα τα στενά τριγύρω, όλη η πόλη θα έλεγα…. Καμία σχέση με άλλες λιμανούπολεις που έχω γυρίσει.

      Και να φανταστείς, έγραφα βράδυ το κείμενο και δεν είχα υπομονή να μετρήσω καλά τις φωτογραφίες, έβαλα όποιες βρήκα μπροστά μου.

      Καληνύχτα Ευαγγελία
      :–)
      χΧχ

  2. Με έβαλες και έμενα στην σκέψη για μονοψήφιο αριθμό ετών..Αλλά οχι, είμαι καλά εδώ ναι..καλήμερα Αντριανα μου..Και όταν θα είσαι στην σκηνή πες και εμάς ίσως μπορούμε να σε δούμε χαμογέλα που και πότε..

    1. Είναι προσόν να νιώθει κάποιος καλά με την ηλικία του…. Άλλοτε θέλεις να γυρίσεις πίσω, άλλοτε μπροστά, άλλοτε να μείνεις για πάντα εκεί που είσαι, κι άλλοτε αφήνεις απλά τα χρόνια να τρέχουν από δίπλα σου χωρίς να τα δίνεις σημασία.
      Καλησπέρα Δημήτρη:)
      Θα τα συζητήσουμε κι από fb:):)

      Καληνύχτααααα:–)

  3. Καλησπέρα αγαπητή Αντιάνα

    Άντε την άλλη φορά να έρθεις λίγο πιο βόρεια, εδώ στην Ξάνθη…..
    Αν και δεν έχουμε κάστρο(έχει κάτι ερείπια στην κορυφή του βουνού πάνω απ’την πόλη αλλά όχι κάστρο), και είναι θαυμάσιο το κάστρο της Καβάλας, καλοδιατηρημένο στέκει μέσα σε έναν σχεδόν ατόφιο οικισμό, από τότε που ήταν το κάστρο χρηστικό, ακόμη…

    Και μια που είπες ότι άρχισες να νιώθεις κάτι λίγο ροκ….πάρε μια αφιέρωση με δύο μύθους της ροκ….με τον garry moore έναν θρύλο της κιθάρας… από τους καλύτερους κιθαρίστες που έζησαν ποτέ….

    1. Έχω έρθει στην Ξάνθη πριν μερικά χρόνια!!:) Είχα παρατηρήσει κιόλας ότι έχετε πολλές νεόχτιστες πολυκατοικίες… Για να πω την αλήθεια, αυτή τη φορά ήθελα να πάω στη Μύκη, αλλά επειδή ήμουν απο ξενύχτι δεν άντεχα ως εκεί και σταμάτησα Καβάλα. Πεντακάθαρο και όντως καλοδιατηρημένο το κάστρο της, πραγματικά καταπληκτικό και επειδή έπιασα κουβέντα με το παιδί στα εισιτήρια, μου είπε ότι το κάστρο ανήκει στον ίδιο το δήμο και όχι σε κάποιο φορέα όπως γίνεται πλέον με τα μουσεία. Βέβαια τα ευρήματα τα φροντίζει η αρχαιολογία αλλά τη συνολική φροντίδα ο δήμος. ΄

      Με τα έντεχνα και τα ροκ συμβαίνει το εξής…τα έχω χιλιο-ακούσει κι αν δεν έχω ανάγκη να τα ακούσω, δεν μου κάνουν την ίδια αίσθηση πλέον όπως παλιά.
      Αυτό όμως και το προηγούμενο που μου έδωσες (το parisienne walkways) ήταν to the point…ακριβώς όμως!

      Καλο βράδυ χρήχα:)

  4. Καλησπέρα Αντριανάκι,
    Πόσο μ’ αρέσει να σε διαβάζω να περιγράφεις στιγμές και καταστάσεις σου (γιατί στις συνταγές των γλυκών μου βγαίνει κυρίως ένα «καλά μωρέ Αντριάνα επίτηδες το κάνεις;»), γιατί το κάνεις με έναν δικό σου τελείως αλλιώς και αλλιώτικο τρόπο που έχει ένταση, έχει συναίσθημα και ένα πέπλο μυστηρίου και ας μας τα λες «όλα».
    Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχεις και να περνάς υπέροχα κοριτσάκι μου. Φιλιά.

    1. έλα βρε…τι αξία έχει ένα γλυκό; 🙂 🙂 🙂 🙂
      Μα γι’ αυτό έχει πέπλο μυστηρίου ντε! Γιατί σου δίνω την εντύπωση ότι στα δίνω όλα ένω αν κάτσεις και τα υπολογίσεις, σου δίνω τόσα λίγα… 🙂

      Καλη βδομάδα DQ
      Φιλιά πολλά!!!
      χΧχ

  5. Οι φωτογραφίες σου πάντως είναι πανέμορφες… παρά την κυκλοθυμική ενέργεια… μη ξεχνάμε άνοιξη έχουμε και όλα επιτρέπονται… ΟΛΑ! 😉

    ΑΦιλάκια και καλή βδομάδα με δημιουργική ενέργεια! 🙂

    1. Σ’ ευχαριστώ μάγισσα:)
      Ναι, η άνοιξη έχει κρύο, ζέστη, αέρα, ήλιο, συννεφιά, λουλούδια ανθίζουν, δέντρα ετοιμάζονται για καρπούς, ξερά κλαδιά, κι άλλα πόσα όμορφα!!
      Καλη βδομάδα και να είναι δημιουργική και σε σένα 🙂
      φιλιααααααααααα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s