Αλλα ντ’ αλλων

Well…oK, σήμερα έπρεπε να γράφω για την πτυχιακή ή να διαβάζω υπογραμμίζοντας κομμάτια από τη βιβλιογραφία που έχω στοιβαγμένη πάνω στο γραφείο(είτε για πτυχιακές είτε για πρακτικές) αλλά δεν έχω καμία διάθεση και δεν θέλω. Ψιλοπτώμα. Άσε κιόλας που πριν λίγο παράφαγα και βάρυνα. Συγκεκριμένο θέμα δεν έχουμε απόψε, οπότε κάθισε στην οθόνη σου να σου πω τα νέα μου.

DSC_0484

Που λες, οι Απόκριες δεν μου αρέσουν. Για την ακρίβεια, δεν μου αρέσουν καθόλου. Και έχω πολλούς εφιάλτες!! Μα πες μου τώρα, γιατί όλα τα κοριτσάκια τα ντύνουν με αυτά τα φορέματα τα φρουφρουρωτά; Γιατί τα φοράνε τιάρες και μυτερά καπέλα; γιατί τις ντύνουν πριγκίπισσες;;;;;;;; Καθόμουν το Σάββατο και έβλεπα φωτογραφίες που έχει αρχειοθετημένες η μάμα στα άλμπουμ της και απ’ όλα τα χρόνια μόνο η πρώτη στολή μου άρεσε. Είχα ντυθεί μια ωραιότατη, καταπράσινη, ΚΑΜΠΙΑ. Για την ακρίβεια «με έντυσαν» διότι 5 μηνών τότε. Εντωμεταξύ, έχω δει βρέφη και βρέφη…αλλά πλάσμα σαν και εμένα δεν έχω ξαναδεί. Άσχημο. Και μαύρο. Κατάμαυρο. Με μαύρα μάτια και πατημένη μύτη. Α, και είχα βγει από το μαιευτήριο φορώντας κοκαλάκια. οΚ, τώρα σε αποτελείωσα.

DSC_1156

Και τι έλεγα; ααα…ναι. Δεν μου αρέσουν οι Απόκριες γι’ αυτό κιόλας αποφεύγω εκείνες τις μέρες να βγαίνω. Φέτος όμως βγήκα και για την ακρίβεια βγήκα την Τσικνοπέμπτη. Και νευρίασα. Πριν σου πω γιατί νευρίασα, να σου αναφέρω ότι αρχικά πήγαμε σε μια ωραιότατη ταβέρνα, με ένα επίσης ωραιότατο κόκκινο κρασί. Οι υπόλοιποι έπιναν λευκό, γιατί το κατάστημα είχε μόνο μπρούσκο αλλά το λευκό δεν μου αρέσει, οπότε προτίμησα το κόκκινο –κλασσικά. Μετά την ταβέρνα λοιπόν, πάμε σε ένα άφτερ(ακα club(ο θεός να το κάνει). Πάμε λοιπόν, καθόμαστε, έχω την ωραιότατη σκέτη αβάνα μπροστά μου(τα αναψυκτικά στα ποτά είναι σαν το γάλα στο καφέ, βλαβερά για το στομάχι) και είμαι ήσυχη στη θέση μου. Και έρχεται που λες, ο μπράβος του μαγαζιού, και με το ζόρι με πιέζει να χορέψω στο κέντρο! Με το στανιό να σηκωθώ. Στο τέλος με είπε και ξενέρωτη!! Ας μην αναφερθώ κιόλας και σε κάτι κινήσεις που πήρε το μάτι μου. Αυτή η παρατηρητικότητα μου ώρες-ώρες με φέρνει σε δύσκολη θέση τελικά. Αφού με πίεζε να χορέψω, αφού δεν κινούσα ούτε το μισό μου πόδι, αφού με είπε ξενέρωτη, αφού στο τέλος πήγε να μου πιάσει μάταια κουβέντα από αυτές που πιάνουν στις φοιτήτριες, αρχίζω να φορτώνω και του λέω «λοιπόν, από το μεσημέρι χορεύω σε πολύ δύσκολες συνθήκες και ήρθα εδώ να πιω ήρεμα το ποτό μου, ή κόβεις τις μ*** ή φεύγω. Στο λέω ήρεμα για να μη χαλαστώ ούτε εγώ άλλο, ούτε εσύ στη συνέχεια». Όχι μόνο δεν σταμάτησε, αλλά με πρόσβαλε κιόλας, που αυτή τη στιγμή δεν έχει σημασία τί και πώς το είπε. Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναπεί (μάλλον στα πρώτα μου κείμενα) αλλά κατά τη δική μου άποψη, ένα μαγαζί δεν το φτιάχνουν τα ποτά, ούτε τα μπράτσα του μπάρμαν. Αν δεν έχει μία καλή προστασία, και τον πιο ακριβοπληρωμένο dj να φέρεις, η κοπέλα δεν θα πάει! Ειδικά σε μια εποχή που φοβάσαι ακόμα και τη σκιά σου, που αν δεν ξημερώσει δεν γυρνάς εύκολα στο σπίτι σου. Και δεν χρειάζεται να είσαι όμορφη για να φοβάσαι, διότι την τρέλα του καθενός δεν την ξέρεις. Και επειδή «ο μπράβος» είναι ένα επάγγελμα που δεν κρίνεται από σπουδές -απ’ όσο γνωρίζω τουλάχιστον-, δεν σημαίνει ότι δεν απαιτείται στοιχειώδη ευγένεια, και θέλει να είσαι και λίγο σπίρτο…όχι επειδή εσένα σου άρεσε -ακόμα- μια εκεί μέσα, να πουλάς «δύναμη» για να την φέρεις στο κέντρο. Τέλος πάντων, να μη στα πολυλογώ, δεν σηκώθηκα από τη θέση μου, φυσικά.

IMG_3976

Κάτι άσχετο τώρα. Την Κυριακή που λες, χαρά μεγάλη. Ναι, ναι, πολύ χάρηκα. Είδα ολόκληρη ταινία στο σταρ. Βέβαια, όσο εκείνο έπαιζε διαφημίσεις, εγώ έβαλα πλυντήρια, άπλωσα, σιδέρωσα, έπλυνα ένα μάλλινο κασκόλ στο χέρι και μαγείρεψα, αλλά δεν με πείραξε καθόλου γιατί είχα μεγάλη χαρά. Άθλος. Είδα από την αρχή μέχρι το τέλος την Πολίτικη Κουζίνα. Το αγαπημένο μου μπαχαρικό είναι ένα, η κανέλλα:), ειδικά στον καφέ και τα κεφτεδάκια. Στα γλυκά εννοείται. Εντωμεταξύ, την έβλεπα και θυμόμουν τον παππού και τη γιαγιά μου. Όμως, δεν ήταν κανένας απ’ την Πόλη. Από τη Σμύρνη ο πρώτος. Είχαν έρθει πρόσφυγες με την Μικρασιατική καταστροφή. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, γνωρίζει τη γιαγιά μου, που τη βρήκε ως γραμματέας στην πρώτη του δουλειά. Έρωτας μεγάλος…και η γιαγιά μου τότε μια κούκλα! Άσε κιόλας που είχαν αρκετή διαφορά ηλικίας. Επιπλέον, εκείνα τα χρόνια είχαν την καντάδα και οι παρέες της γειτονιάς τον φώναζαν για τη φωνή. Στη γιαγιά μου, όμως, δεν έκανε. Επιπλέον, εκείνος τραγουδούσε, δεν χόρευε. Η γιαγιά μου ούτε το ένα, ούτε το άλλο (ναι εγγονή τους είμαι). Και σαν απόγονος έχω ακούσει άπειρες φορές από τη γιαγιά μου το πώς ήρθαν πρόσφυγες τα συμπεθέρια και κατάφεραν το γιο τους να τον σπουδάσουν με τα χρήματα που έβγαζε τότε εκείνος από στρατό, ότι στις προφορικές εξετάσεις του πανεπιστημίου πήγαινε τελευταίος, ότι…ότι…ότι… αλλά πέθανε νωρίς κι έτσι τώρα έχουμε μόνο τα βιβλία και τις φωτογραφίες του, που έβγαζαν μια στο τόσο για να στείλουν στον συγγενή τους στο Αμέρικα. Άσε κιόλας που όταν είχαμε στο σπίτι επισκέψεις του παππού μου ήταν το χειρότερο μου. Με έβρισκαν μικρό και τρισχαριτωμένο και με την πρώτη ευκαιρία με ρωτούσαν ορθογραφία. Δεν θα ξεχάσω μια μέρα που γίνεται ο εξής διάλογος:

-για πες μου τώρα εσύ που πηγαίνεις και σχολείο, πως γράφεται το «όντως»

-με «ο»

-τι «ο»;

-ε με «ο»!

-τον κακό σου τον καιρό!!

Και συνεχίζει λέγοντας…

«θα πάρεις ένα λεξικό που στην αρχή θα έχει την λέξη, μετά τον ορισμό της, και τέλος την ίδια στα αρχαία»

Περιττό να διευκρινίσω ότι όποτε τους ξανάβλεπα έφευγα σφεντόνα στην αυλή γιατί ένοιωθα ότι συνεχώς ελέγχομαι.

DSC_0938

 Εντωμεταξύ, η πρόγιαγιά μου που έμενε μαζί με τη γιαγιά μου «Σαββατογεννημένη» την ανέβαζε, «Σαββατογεννημένη» την κατέβαζε, κι αυτό γιατί εκείνος ήταν ένας, μορφωμένος, και Μικρασιάτης ενώ η γιαγιά μου 8 αδέρφια και βλάχα….. οΚ, τώρα σε αποτελείωσα για δεύτερη φορά. Οπότε ξέρεις, εγώ να βγω ψιλή ξανθιά γαλανομάτα με τίποτα, διότι απ΄την άλλη την πλευρά έχω ρίζες από Καππαδοκία. Τώρα βέβαια πως φτάσαμε να σου μιλάω πάλι για τα δικά μου δεν το έχω καταλάβει αλλά συνεχίζω λέγοντας ότι για όλα αυτά τα μπαχάρια που λέει η ταινία τα άκουγα κι εγώ απ’ τη γιαγιά μου. Τώρα, έχω τη δική μου κουζίνα και τα δικά μου μπαχάρια άλλα όταν τη βλέπω, όλο και κάποιο θα μου βάλει στις τσέπες, μαζί με μια συμβουλή για καλύτερο μαρινάρισμα.

IMG_3977

Όπως το Σάββατο που ξανά ήμουν σε μυρωδιά μαμάς γιατί είχαμε νύφη να παραδώσουμε. Είναι ωραία να παντρεύεις άλλους, ειδικά όταν «παίζεις» εκτός έδρας με την εκκλησία. Είστε ένα κομβόι με τα αυτοκίνητα, αναμονή να παραδώσετε  τη νύφη, να πετάξεις ρύζι, να στηθείς στην ουρά και να μιλήσεις με τον διπλανό, να μαζευτείς με φίλους, να γελάσεις, να ακούσεις 7365937 φορές «και στα δικά σου» και να τα δεχτείς από ευγένεια…. εξάλλου είπαμε, κανέλλα.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

18 thoughts on “Αλλα ντ’ αλλων

  1. Προσωπικά δεν έχω κανέναν συγγενή από την Μ.Ασία παιδιά. αλλά θα μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι που πάντα με συγκινούσε, ίσως γιατί ήταν σε μια κασέτα που έβαζε συνέχεια ο πατέρας μου στο αμάξι όταν είμασταν παιδιά.
    Είναι από έναν δίσκο της Σωτηρίας Μπέλλου που λέγεται Λαϊκά προάστεια. Και ας μην ξεχνάμε, ειδικά στις μέρες μας, οτι πολλοί από τους παπούδες μας ήταν πρόσφυγες και πολλοί από τους γονείς μας μετανάστες.

    1. Σωτηρία Μπέλλου βάζω να ακούσει η μαμά μου όταν περνάω απ’ το σπίτι μια μέρα πριν φύγω για διακοπές και συγκεκριμένα το δύο πόρτες έχει η ζωή(τραγούδι που γράφτηκε 2 χρόνια πριν πεθάνει η κόρη της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου που είναι και η στιχουργός και θεωρήθηκε προφητικό). Ναι, ναι άσχετο με τα παραπάνω αλλά μου το θύμησες και ήθελα να το πω.

      Βασικά, όταν έχεις προγόνους από εκείνα τα μέρη ακούς πολλές ιστορίες και επειδή τις ακούς συνέχεια, από ένα σημείο και μετά δεν δίνεις μεγάλη σημασία σ’ αυτά που λένε, αλλά όσο μεγαλώνεις παρατηρείς ότι τα ξεχνάς και επιστρέφεις πίσω να τα ακούσεις πάλι. Τουλάχιστον όμως, πρέπει να δοκιμάσεις την κουζίνα τους αν δεν το έχεις κάνει μέχρι στιγμής. Ξέρουν να τρώνε…

      Καληνύχτα mr Ανάποδε:*).

  2. Απ’ όλα είχε ο μπαξές…

    Φαγητό, χορούς, τσακωμούς με τον αγενέστατο πορτιέρη, κανέλλα, αναμνήσεις, την αγαπημένη μου ελληνική ταινία, γάμους… Ωραία πέρασες!!

    Φιλάκια!

    1. «Μπαχτσέ» όπως το έλεγαν κι εκείνοι…:)

      Καλά ήταν:) απ’ όλα είχε το πρόγραμμα. Ποικιλία να’ χουμε να μη βαριόμαστε!

      Φιλια πολλα
      χΧχ

  3. Καλησπέρα αγαπητή Αντιάνα….

    Τι όμορφα που τα λες που τα ανακατεύεις και τα ξαναφέρνεις και τα ξαναφήνεις…..
    αλλ’ αντ’ άλλων με την γλυκάδα της νιότης και την αφέλεια της ορμής και του ενθουσιασμού σου , κορίτσι….πολύ μου άρεσε το κείμενό σου….

    Να’ σαι καλά και να περνάς καλά…

    1. Απλά μερικές φορές προσπαθώ να τα φέρω τούμπα βγάζοντας ταυτόχρονα και νόημα. Χαίρομαι που σου άρεσε, αλήθεια:) Είχα καιρό να γράψω ένα τόσο αυθόρμητο κείμενο και δεν ήξερα πως θα μου βγει…

      Να’ σαι καλά και εσύ χρήχα:)
      Καλό βράδυ

  4. Ας τα πάρουμε τα «θέματα» σου, ένα ένα (όσο γίνεται!):
    Την πολίτικη κουζίνα, την έχω δει τέσσερις φορές και κάθε φορά, μα κάθε φορά δακρύζω… Όταν φύγαμε από την Πόλη (σε πολύ καλές συνθήκες) ήμουν 9 χρονών… άρα έχω στη μύτη όλα τα μπαχάρια… άσε που κάθε φορά που δείχνει Βόσπορο, σφίγγεται η καρδιά μου… ουφ!
    Τώρα στην ηλικία σου, έπινα μόνο κόκκινο κρασί και στα κλαμπς (και όχι κλαμπάκια), σκέτη βότκα και κάπνιζα gitanes…(τώρα τα έκοψα όλα!).Τότε χορεύαμε όλοι! Καμιά σχέση με τώρα, ρώτα και τη μαμά σου…θα σου πει, πόσο διαφορετικά ήταν ΟΛΑ…ούτε μπράβοι υπήρχαν και μια χαρά γυρνούσαμε σπιτάκι μας,.. άσε που φλερτάραμε με τις ώρες έξω από την εξώπορτα!
    Τώρα για τις απόκριες, πάλι θα πω το σπαστικό, τότε όλα ήταν διαφορετικά και αν με ρωτήσεις τώρα, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μου αρέσει να κάνω και αυτό δεν έχει σχέση με ηλικίες… τέλος!
    Σε βρίσκω εντελώς φυσιολογική και ίσως είναι καιρός να πάψεις να επικρίνεις τον εαυτό σου!

    ΑΦιλάκια και καλό μας ήσυχο βραδάκι! 🙂

    1. Στη θέα του Βόσπορου λυγίζει η αδερφή της άλλης γιαγιάς μου γιατί εκείνοι ήταν από τον Πόντο. Κι εμένα τα ποτά σκέτα μου αρέσουν, εκτός κι αν έχει καύσωνα που εκεί τα σπάω καμιά φορά. Ναι, μου έχει πει πολλές φορές ότι χόρευαν περισσότερο απ’ ότι τώρα. Ήταν και διαφορετικές οι συνθήκες κιόλας. Συμφωνώ, δεν έχει σχέση, αν και για μένα τα περισσότερα δεν έχουν σχέση με ηλικίες:)

      Είμαι φυσιολογική ε; Ομολογώ πως αυτό το «φυσιολογικό» με τρώει εδώ και αρκετά χρόνια και μέχρι στιγμής δεν το έχω γράψει ξεκάθαρα σε κανένα κείμενό μου. Κάποια στιγμή θα σταματήσω και να με επικρίνω, το εύχομαι δηλαδή.

      Καλό βράδυ και φιλιά πολλά πολλά!!!!!!!!! 🙂 🙂 🙂

  5. Ωραία πέρασες, απ’ όλα είχε ε;
    Οι απόκριες δεν μου αρέσουν καθόλου…. Απλά δεν τις συμπαθώ. Αν θέλεις μπες στο vallysbook.blogspot.gr και πες τη γνώμη σου.

    Η πολίτικη κουζίνα μου αρέσει πολύ πολύ. Εικόνες, αρώματα, γεύσεις, μυρωδιές…
    Είναι όλα συγκινητικά….

    1. μπαα…καθόλου! Νομίζω ότι με το ζόρι πρέπει να χαρώ. Μπήκα στο μπλογκ σου και του έριξα μερικές ματιές. Θα γίνω επισκέπτριά σου:)

      Καλημέρα:)

  6. Έχω καιρό να συνεχίσω το κείμενο κάτω στα σχόλια. Για διάφορους λόγους. Σήμερα παρόλο που γράφω εδώ κάτω, δεν το συνεχίζω. Την προηγούμενη και αυτή τη βδομάδα έχω ελεύθερα τα πρωινά και σήμερα ασχολήθηκα με κάτι κείμενα που έγραφαν τα κορίτσια της ομάδας μου για να τα αρχειοθετήσω. Με «ακινητοποίησαν». Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι την ώρα που κάναμε την χαρτογράφηση του σώματος έβγαιναν τέτοια και τόσα συναισθήματα από μέσα τους. Δεν μπορούσα να υπολογίσω την τόσο μεγάλη φόρτιση που προκαλεί το γεγονός ότι κάθεσαι να σχεδιάσεις το περίγραμμα σου και μετά ορίζεις πάνω του κοιλάδες, βουνά, φωτιές, ψυχρότητα, επικοινωνία, αναπαραγωγή… Ενώ έχω δει τόσα πολλά αυτούς τους μήνες(πάνω από χρόνο πλέον) που ασχολούμαι με το ανθρώπινο σώμα, το χώρο, και το συναίσθημα που προκαλεί ο χώρος στο σώμα, δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι ένα απλό περίγραμμα του σώματος μας, μας δημιουργεί τόσο έντονα την ανάγκη για απελευθέρωση. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι γράφω, αλλά για να σε κατατοπίσω λίγο παραπάνω, η χαρτογράφηση του σώματος ξεκινάει από το περίγραμμα του πάνω σε ένα χαρτί του μέτρου. Δηλαδή, απλώνεις το χαρτί στο πάτωμα, ξαπλώνεις πάνω του και ένα άλλος σχεδιάζει το περίγραμμα σου πάνω στο χαρτί. Αφού ορίσεις «γεωγραφικά σημεία» συνεχίζεις γράφοντας ένα μικρό κείμενο για το τι συναισθήματα σου προκάλεσε αυτή τη άσκηση. Διαβάζοντας λοιπόν, όλα αυτά τα συναισθήματα, «ακινητοποιήθηκα». Πόσα πράγματα νοιώθουν οι άνθρωποι και δεν τα λένε….Πόσα ακόμα θα νοιώσουν και δεν θα τα πουν….πόσα ένοιωσαν και δεν τα είπαν….
    Μα γιατί δεν τα λένε; Αυτή τη στιγμή έγινα δασκάλα που δίδασκε και όρκο δεν κράτησε αλλά οΚ.
    αυτά, δεν έχω να σου πω κάτι άλλο…απλά είδα σήμερα το πρωί αυτά και είπα απλά να στα πω.

  7. Αντριανάκι γεμάτες οι μέρες σου, με χρώματα και αρώματα και γεύση από κανέλα, μουσικές, χορούς, πτυχιακές. Καλά περνάς και εύχομαι πάντα να περνάς.
    Όσο για τους γάμους έχουν πλάκα. (αρκεί να μην παντρεύεσαι εσύ για να μπορείς να απολαύσεις το τζέρτζελο χαχα {πλάκα κάνω!!}).
    Καλό απόγευμα όμορφη. Φιλιά πολλά.

    1. Όχι ισχύει…το ζευγάρι που παντρεύεται περνάει από όλα τα τραπέζια, χορεύει συνεχώς, το τραβούν από δω κι από κει….δεν κάθεται καθόλου!
      Καλό απόγευμα πριγκίπισσα:)
      χΧχ

  8. Το πιο αστείο στους γάμους είναι το τραπέζι που ακολουθεί. Ξεκινάνε όλοι κυριλέ και καθωσπρέπει, με μπουφέ και Χατζηγιάννη και καταλήγουν κατα τις 4 να χορεύουν καρσιλαμάδες ντίρλα πάνω στα τραπέζια. Plus, αν είσαι single, είναι καλό μέρος για να γνωρίσεις γκομενάκια όπως τόσο καλά μας έχουν επιδείξει ο Vince Vaughn και ο Owen Wilson. Αλκοόλ + ανασφάλεια μήοως μείνουν στο ράφι πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητές σου να σκοράρεις.

    1. Έχεις αντέξει σε τραπέζι γάμου μέχρι τις 4 το πρωί; Μπράβο αντοχές…. Εκτός κι αν ήσουν άμεσα ενδιαφερόμενος. Θα συμφωνήσω στην τρίτη πρόταση γιατί είναι αρκετά αθώος χώρος αυτός του γάμου και όλοι είναι πιο περιποιημένοι από την καθημερινότητα τους, άρα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Αν και κατά τη γνώμη μου, 2 είναι οι πιο «κράχτες» τρόποι για να σε πλησιάσουν κάποιες: α) κυκλοφορείς αμέριμνος στο δρόμο με ένα παιδικό καρότσι και καθώς περπατάς αργά αργά γιατί κάνεις βόλτα το μωρό, σταματάνε δίπλα σου 2,3 κορίτσια και αρχίζουν «αχχχ τι καλοοοο.. πόσο είναι; κοριτσάκι; αχ μωρέ! πως σε λένε κούκλα μου; δοντάκια βγάλατε;» και β)βγάζεις το σκύλο βόλτα, σε σταμπάρουν από λίγο πιο μακριά και λένε «μπορώ να το χαϊδέψω λίγο; μήπως δαγκώνει;», κι έτσι αν εσένα σε συμφέρει η θέα που έχεις μπροστά σου μιλάς για ώρες, στην αντίθετη περίπτωση απλά λες ένα ότι δαγκώνει και απομακρύνεσαι.

  9. Λατρεύω την «Πολίτικη κουζίνα» και κάθε φορά που την βλέπω μου θυμίζει όλα αυτά που μου έλεγε η γιαγιά μου για την Πόλη, μιας και η καταγωγή μου είναι από εκεί (εξού και το περίεργο όνομα μου). Όσο για το σταρ τι να πω ; Μου θύμισες την ατάκα ανέκδοτο που έχει βγει για αυτό : «Υπάρχουν φήμες ότι υπάρχει άνθρωπος που μετά τις διαφημίσεις του Star θυμάται πραγματικά τι ταινία έβλεπε!»
    Ααα και Αντριάνα μην ξεχάσω …»και στα δικά σου βρε» χαχαχαχαχ.
    Φιλάκια!

    1. Ωραίο όνομα!!!
      χαχαχα….ναι, είναι ένα θέμα οι διαφημίσεις του.
      Θα το δεχτώ Μελίτα, θα το δεχτώ από ευγένεια διότι έχω την εντύπωση ότι ήρθα στον κόσμο για να αναπαραστίσω το αντίθετο «του παντρεύομαι»->»ΔΕΝ παντρεύομαι». Και στα δικά σου βρε!! 😀

      φιλια :–)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s