Πέρασα χθες..

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν πιέζονται, κουράζονται, απογοητεύονται, βρίσκονται μετέωροι, αναμένουν, φτάνουν στα όρια γίνονται επιθετικοί. ή νευρικοί. ή οξύθυμοι. ενώ άλλοι απλά κλείνονται στο καβούκι τους μέχρι να νιώσουν ότι ελέγχουν καλά το γύρω τους και ασφάλεια μέσα σε αυτό.

DSC_1209

Κοιμάσαι απόγευμα. Και ξυπνάς βράδυ (και ξενυχτάς όπως τώρα). Ενώ πιο πριν είχες τρίωρα νον-στοπ, ένα σε φωτογράφηση, ένα σε σχολεία, ένα σε εργασίες και όλα αυτά σε περιμένουν ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά…. Και καθώς ξυπνάς, παρατηρείς ότι τα χέρια σου δυσκολεύονται να αλλάξουν το φακό. Μόλις είδες το αποτέλεσμα του καφέ χωρίς φαγητό. Μάλιστα. Αφήνεις τους φακούς στην άκρη μέχρι να ξυπνήσεις πιο καλά και φορτώνεις διαδοχικά τις μέμορι στο λαπτοπ. Μια για κάθε φακό. Και ανοίγεις τις φωτογραφίες. Άλλες κουνημένες, άλλες με θόρυβο, άλλες που θέλουν κόψιμο, άλλες που είναι σκέτη αποτυχία(;) κι άλλες απλά άψογες. Και θέλω κάποιος να μου δώσει μια κλεψύδρα, για να γυρίσω τη μέρα να την κάνω τριαντάωρη, να πατικώσω μέσα της όλα αυτά που αναβάλω, και να σταματήσω να σημειώνω στα note του κινητού τα dos & donts όταν δεν βρίσκω το στυλό στην τσάντα μου.  Σημειώνω φλασιές που μου’ ρχονται για κεφάλαια που παρέλειψα ν’ αναφέρω στην πτυχιακή. Και ατάκες που ακούω από περαστικούς.

IMG_4027[1]

Κι αφού έχω ξυπνήσει για τα καλά, ξαναβάζω στη μηχανή το φακό που συνήθως έχω. Μ’ αυτόν που τραβάω τις περισσότερες φωτογραφίες και αφήνω πιο εύκολα τους άλλους να την αγγίξουν για να τραβήξουν «μία».  Και ενώ έχω 573549573 παράθυρα ανοιχτά στον υπολογιστή σταματάω σε ένα. Σ’ αυτό που έχω όλους τους φακέλους μου, τις φωτογραφίες μου, αυτές που τραβούσα όλα αυτά τα χρόνια ως φοιτήτρια. Φωτογραφίες από μηχανή compact, από κινητό, από slr..από ανάλογα το μέγεθος της τσάντας μου και τη διάθεση που κρύβεται πίσω από τα μάτια μου. Και αναρωτιέμαι πως θα ξεκολλήσω σε λίγο καιρό τις φωτογραφίες από τους τοίχους μου. Μα πώς θα το κάνω αυτό; Πως θα ξεκαρφιτσώσω τα μοντέλα μου; Είναι τα κορίτσια μου..οι φίλες και οι φίλοι μου…αυτές που νευρίαζαν με τις τόσες φωτογραφίες αλλά στο τέλος πάντα μου πετούσαν τα στικάκια τους κατά μουτρα. Και είναι και αυτές που είμαι κι εγώ μέσα, ή..μόνο εγώ μέσα.  Είναι σαν να παίρνεις κομμάτι της μέχρι στιγμής ζωής μου και να το στοιβάζεις σε επαναχρησιμοποιημένα χαρτόκουτα, με αυτό το αντιαισθητικό καφετί χρώμα. Μάλλον χωρίς το «σαν».

IMG_4028[1]

Και η φίλη μου φεύγει. Είναι αυτή που κάνει την αρχή. Η φίλη μου που κάναμε μαζί όλες τις εργασίες, που βγάζουμε την πρακτική μαζί, που καθόμασταν μέχρι τα ξημερώματα για να τελειώσουμε εργασίες, που τραβούσε η μια την άλλη στα σεμινάρια, που η μια φτάνει πετώντας στον τελευταίο όροφο του πανεπιστημίου και η άλλη κατεβάζοντας καντήλια διακόπτοντάς τα από τον τσιγαρόβηχα. Αυτή που με κοιτούσε καχύποπτα όταν κρατούσα μηχανή αλλά πλέον βγαίνουμε άνετα μαζί φωτογραφίες.

IMG_4026[1]

Και σε λίγους μήνες που θα έρθει καλοκαίρι και θα είμαι για τα καλά μετέωρη, θέλω να με πάρει ο ύπνος με τις ώρες στην παραλία, να βράσω στο ζουμί μου και να κοκκινίσω ολόκληρη. Να βγάλω τις φακίδες μου και να γεμίσω γιαούρτι λόγω καψίματος. Να μη μπαίνω σε γραφεία καθηγητών και να μη με βλέπω να πρωταγωνιστώ σε φωτογραφίες που στολίζουν τα γραφείο τους(οΚ, ψωνίζομαι και λίγο όταν τις βλέπω:p). Να «…καθόμουν στη θάλασσα χωρίς ρολόι. Μπήκα ολόκληρη στη θάλασσα με τη δεύτερη φορά γιατί ήταν πολύ παγωμένη(τέλος Ιουνίου) και έκανα μια τεράστια βουτιά. Άνοιξα τα μάτια μου στο βυθό και με το που αντίκρισα το χρώμα του έσπασα το ρεκόρ της αναπνοής μου. Δεν ήθελα να σηκωθώ στην επιφάνεια, μου αρκούσε που έβλεπα όσα έβλεπα, ένιωθα μια ελευθερία, κάτι να μη με πιέζει, κάτι να με τραβάει κοντά του να το ανακαλύψω. Βούτηξα στο βυθό σε διάφορες και διαφορετικές στιγμές της μέρας και παρατήρησα πόσο πολύ επηρεάζει το φως του ήλιου την απόχρωση της θάλασσας. Σαν να σταμάτησαν απότομα οι φωνές και οι ομιλίες από την παραλία και υπήρχες μόνο εσύ. Να βλέπεις πουλιά και ψάρια ταυτόχρονα, από τα κρυστάλλινα νερά της. Να μη θέλεις να βγεις. Να τελειώνει ο αέρας από μέσα σου κι εσύ απλά να θέλεις να μείνεις κι άλλο, να προσπαθήσεις το -ίσως- ακατόρθωτο.» όπως έλεγα κι εδώ. Να ξεχαστώ σε ένα νησί έστω και με σκηνή, να φάω τηγανιτές πατάτες με τα χέρια, να φορέσω ένα ξεχαρβαλωμένο t-shirt δεκαπεντάχρονου και να κυκλοφορώ με τη μηχανή φωτογραφίζοντας αφηρημένα μοντέλα λέγοντάς τα με ξεδιάντροπη διάθεση ότι είμαι από το loveyourthoughts.com, λες και το blog μου είναι ένα παγκοσμίως διάσημο street photography σάιτ που -για όνομα του Μάικλ Κόρς- δεν ήταν δυνατόν να μην το ξέρουν.

DSC_1171

Και προσπαθώ ξανά να βγάλω το καλό μέσα απ’ το κακό, ή τουλάχιστον να το εντοπίσω μέσα στο χάος. Και να πατήσω πάνω σε αυτό, όποιο κι αν είναι. Όπως κι αν είναι. Και όπως θα βάλω τα πράγματα μου μέσα σε κουτιά, θέλω να βάλω μέσα σε γυάλινα βάζα και το άγχος μου αποθηκεύοντάς το εκεί, που ναι, πλέον παραδέχομαι ότι έχω άγχος και προσπαθώ να συμβιβαστώ μαζί του αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Και κάπου εδώ νιώθω ότι δεν μοιράστηκα μαζί σου όσα ήθελα να μοιραστώ, δεν πρόλαβα να σου πω όλα αυτά που έκανα στα τόσα χρόνια φοιτητοκατάστασης. Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω και έπιανα ξανά απ’ την αρχή τη σχολή μου ξέρεις τι μπορεί να άλλαζα; Τη συνέπεια μου. Και ξέρεις τι θα έκανα ξανά και ξανά και ξανά; Θα έπινα χαλαρό καφέ την ώρα που ο κόσμος των μεγάλων τρέχει πανικόβλητος με τη δουλειά του. Ναι, ναι, να τους παρατηρώ μέσα από την τζαμαρία της καφετέριας να τρέχουν μέσα στο κρύο, τις βροχές, με υπολογιστές, με χαρτοφύλακες, με ψιλά τακούνια, με μεγάλες τσάντες, με άγχος αποτυπωμένο στην έκφραση τους, με τους καφέδες να τους πίνουν από ανάγκη, με τα τασάκια να τα γεμίζουν στο λεπτό. Κι εσύ απλά να αναρωτιέσαι αν μέσα στο τρέξιμο τους βρίσκουν χρόνο να χαμογελάσουν.

 Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

18 comments

  1. Romance Empire: το σέξ που ντρέπεσαι να του ζητήσεις.
    Cosmopolitan σελίδα 80.

    είσαι αληθινό cosmo girl Άντι..

    1. Μήπως ενδιαφέρεσαι να μάθεις κι άλλους τίτλους που κυκλοφορούν τριγύρω;:)
      *κοίτα να δεις που ξέρεις και λεπτομέρειες του άρθρου…

      Καλημέρα

  2. Είναι σαν να παίρνεις κομμάτι της μέχρι στιγμής ζωής μου και να το στοιβάζεις σε επαναχρησιμοποιημένα χαρτόκουτα, με αυτό το αντιαισθητικό καφετί χρώμα. Μάλλον χωρίς το “σαν”
    .καλημερα καλη μου πριν διαβάσω οτι γράφεις ημουν με εναν φιλο παιδικό μου πριν 20 λεπτα και μου ειπε θυμάσαι ρε φιλε τι κάναμε εμεις πως καθόμασταν με της ωρες στην παραλια χαζεύοντας τον κόσμο τρώγοντας σπόρια απο τον έσπερο και μετα στα ξαφνικά ανεβαίναμε στης μηχανές και αλωνίζαμε τα βουνά νύχτα αλλα σε1000περπατημένες αγαπημένες διαδρομές και καταλήγαμε με κανένα ψιλό κάταγμα σε κανένα νοσοκομείο και μετά ολοι μαζι σε κανένα μπαράκι μεχρι το πρωί με γέλια και πειράγματα..Ακόμα έχω κρατήσει αυτούς τους φίλους είναι αυτά που θα λέω «σαν» παραμύθια στα εγγόνια μου και δεν θα τελειώνουν ποτέ..και χωρίς το «σαν»
    Γράφεις
    Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω και έπιανα ξανά απ’ την αρχή τη σχολή μου ξέρεις τι μπορεί να άλλαζα; Τη συνέπεια μου.

    και λέω
    ημουν πάντα συνεπής σε ολα τα ραντεβού μου μέχρι και σήμερα αλλά και στον λόγο μου…Καλημερα Αντριανα καλές απόκριες χαρά μου..
    Υ>Γ
    Με άρεσε πολύ ότι διάβασα….

    1. Καλημέρα:)
      αυτό ακριβώς, συνέπεια συνέπεια συνέπεια…δεν θα χανόταν ο κόσμος αν μια φορά δεν ήμουν στην ώρα μου. Αλλά τελικά νομίζω ότι αυτό ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις, δηλαδή είναι στον άνθρωπο.
      *ωραίες αναμνήσεις:), μένουν.

  3. χαμογελω Αντριανα μου σε ενα φυσιολογικο κοριτσι 🙂
    μ αρεσει εμενα ολη αυτη η »κινηση» μ αρεσει πολυ..
    κι εχει και κατι το κινηματογραφικο, ναι!

    φιλια πολλα

  4. κορίτσι, το ξεκαρφίτσωμα φωτογραφιών, τη φυγή της φίλης (και τη δική μας) και το άδειασμα του φοιτητικού σπιτιού είναι κάτι από το οποίο δυστυχώς αναπόφευκτα έχουμε περάσει όλοι. Ναι είναι δύσκολη η μεταβατική αυτή περίοδος. Αλλά στο υπόσχομαι το παρακάτω είναι πολύ όμορφο και λιγότερο περαστικό απ’ότι η φοιτητική μας ζωή. Είναι ωραία και η πραγματική ενηλικίωση θα το δεις… Καλή συνέχεια σου εύχομαι.

    1. το μετά ίσως να είναι και πιο σταθερό..
      Δύσκολη γιατί την περιμένεις από καιρό πριν. Ξέρεις ότι τον τάδε μήνα θα τα μαζέψεις και θα φύγεις. Το που θα καταλήξεις είναι πάλι άάάλλο θέμα…
      Καλησπέρα Κατινάκι:)
      χχχ

  5. Η ανάρτηση του χθες έμοιαζε με video clip… όταν την διάβαζα…
    Κύλα με το ποτάμι, όπως όταν χορεύεις…ξέρεις εσύ! 😉
    Σήμερα- τώρα… αυτή τη στιγμούλα που διαβάζεις το σχόλιο, είμαι σίγουρη πως αισθάνεσαι εντελώς διαφορετικά… έτσι πάει!
    Καλό τριήμερο, όμορφα δημιουργικό!

    ΑΦιλάκιααααααααααααααα! 🙂

    1. ξέρω ξέρω:)
      Ναι!! αισθάνομαι διαφορετικά…όχι απαραίτητα καλύτερα ή χειρότερα, απλά διαφορετικά.
      Καλη σαρακοστή Μάγισσα και φιλιά πολλά:)
      χχχ

  6. Ωραία είναι όταν κάτι τελειώνει γιατί την μελαγχολία αυτή καταρρίπτει η χαρά για κάτι άλλο που ξεκινά και ανοίγει τα χέρια του για να σε καλωσορίσει. Και πάντα είναι εκεί και σε περιμένει να του χαμογελάσεις και ας μην το βλέπεις την δεδομένη στιγμή.
    Τι όμορφες που είναι οι φωτογραφίες, ένα σύγχρονο μπαουλάκι από χαρτί που φυλακίζει μέσα του στιγμές για να μπορείς να τις κοιτάς όποτε θέλεις.
    Καλή σαρακοστή Αντριανάκι μου και καλή εβδομάδα. Μάκια πολλά.
    PS: Λάτρεψα την ατμόσφαιρα αυτού του κειμένου μα μου έλειψαν τα υστερόγραφα.

    1. Οι φωτογραφίες άλλες φορές σε μελαγχολούν, άλλοτε πάλι σε κάνουν να θυμάσαι….κάθε αποτύπωση, μια στιγμή και μια στιγμή ένα συναίσθημα, και μέσα από τα συναισθήματα η τέχνη.
      Καλη σαρακοστή Μαρίνα:)
      Φιλια πολλά
      χχχχχχχ

  7. Ξέρεις τι λένε κοριτσάκι; Η καλύτερη φωτογραφική είναι τα μάτια γιατί οι καλύτερες φωτογραφίες είναι οι αναμνήσεις. Και είμαι σίγουρη ότι εσύ «τράβηξες» πολλές αγαπημένες.
    Σε φιλώ γλυκά.

    1. Θα συμφωνήσω…τα μάτια είναι! Τα μάτια κοιτούν πολλά περισσότερα από έναν φακό. . . είναι στο σώμα μας και κατά ένα περίεργο λόγο νιώθω ότι νιώθουν.
      Καλο βράδυ Μελίτα:)
      φιλια!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s