Αλλαγή πλεύσης… (ίσως να μοιάζει και με τραμπάλα)

Βγάζω το πρόσωπό μου έξω από το παράθυρο και ο αέρας -όχι τόσο κρύος πια- κάνει τα μάτια μου να δακρύζουν από την ορμή του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τις στιγμές που ήμουν στην αίθουσα. Άλλες στην αυλή. Άλλες που έγινα δράκος μαγικός και τρέχαμε μια κάτω απ’ τις σκιές και μια στα ζεστά του ήλιου. Και με τραβούν μαζί τους πάλι, να παίξουμε με μπάλα. Πιάνω την μπάλα και την πετάω με δύναμη στο πάτωμα προσπαθώντας να κάνω το ίδιο και σε όλες αυτές τις σκέψεις μου που εξακολουθούν να έχουν καρναβάλια και είναι ντυμένες με αλουμινόχαρτο φόβου και πιθανής αποτυχίας. Βάζω τα δυνατά μου για να τις μεταπείσω και τις φυσάω με όλη μου τη δύναμη μήπως πιάσουν ρυθμούς σύννεφου και τρέξουν κι αυτές όπως εκείνα τις τελευταίες μέρες.  

tumblr_mhranchgn81s334roo1_500

Προσπαθώ να δω την καθημερινότητα αλλιώς, με αλλιώτικες σκέψεις, συνδυασμούς, και άλλες δοκιμές. Αλλιώς κι αλλιώτικα που άλλοτε τα καταφέρνω κι άλλοτε όχι, με το κάθε αποτέλεσμα να έχει τη δική του ερμηνεία και αιτία. Όπως αλλιώτικο είναι και το σκηνικό απόψε, που ενώ γυρίζω σπίτι δεν την βλέπω στη γωνιά της. Υπάρχει τόσο ασυνήθιστη ησυχία γύρω μου, που αρχίζω να αισθάνομαι περίεργα. Σαν μου λείπει ο απίστευτος ενθουσιασμός της για τον αριθμό ταινιών που κατάφερε να δει όλες αυτές τις ώρες που έλειπα απ΄ το σπίτι ή το ολόφρεσκο επεισόδιο από τη σειρά της (supernatural το είπαμε;) που είχε τελείως ανατρεπτική ροή από αυτή που περίμενε. Και καθώς τ’ ακούω όλα αυτά να νιώθω όλο και περισσότερο στόκος που δεν προλαβαίνω να δω ούτε καν τα βίντεο της δουλειάς μου και αδυνατώ βρω τη γοητεία στα βαμπίρ που εκείνη βρίσκει. 

Zac Efron and Angy Attend a Meeting with Fans in Madrid

Ανοίγω τα παράθυρα να στεγνώσει το πάτωμα και ακούω ομιλίες από παρέες που περπατούν στο δρόμο. Θέλω να μείνω εδώ, να ρίξω το λαχανί μαξιλάρι πάνω στο καφέ χαλί μου και να χαζέψω τον κόσμο που περνά ακούγοντας αυτό. Ζευγάρια σφιχτά αγκαλιασμένα, παρέες με ποδήλατα, άντρες με μεγαλόσωμα σκυλιά, γυναίκες με μεγάλες τσάντες. Περπατούν αλλιώς στους δρόμους οι άνθρωποι τα βράδια. Με πιο φυσική κίνηση στα άκρα και ανεπιτήδευτους ρυθμούς στο βήμα. Και θέλω να με ένα τσαφ να βρεθώ αόρατη μπροστά τους και με ένα κλικ να αφήσουν το αποτύπωμα τους μέσα στη φωτογραφική μου. Εξάλλου, πάντα με γοήτευαν οι φωτογραφίες με κουρασμένους άντρες και γυναίκες που μόλις ξύπνησαν. Νομίζω ότι εκείνες τις στιγμές είναι στο πικ της γοητείας τους. Οι πρώτοι περνάνε με αργές κινήσεις το χέρι τους μέσα από τα μαλλιά τους και οι δεύτερες τρίβουν τα μάτια τους μαζί με τις συντακτικά ακαταλαβίστικες πρωινές τους λέξεις.

118219558938706621_SzLR50zf_c

Εικόνες, εικόνες, εικόνες…άνθρωποι συνηθίζουν τους ανθρώπους τους σ’ ένα σταθερό μοτίβο κι όταν εκείνοι αποκλίνουν απ’ αυτό τότε ταρακουνιούνται. Αρέσκονται στο να σε παίρνουν δεδομένη. Να σε βλέπουν εκεί και να νομίζουν οτι εσύ δεν θα φύγεις ποτέ ό,τι κι να γίνει. Δεδομένη τη στήριξή σου, τη μοιρασιά της δύναμής σου, τη φαντασία σου, την εναλλακτικότητά σου, τη σταθερότητα των επιλογών σου και την προσοχή σου σε αυτές, την ηρεμία σου, το πάτημα που θα δώσεις όταν εκείνοι θα πέσουν, την ανεκτικότητα στο κάθε άλλο τι(ο,τι), την τρελή συνέπεια του λόγου σου και την ικανότητα σου να επιβάλλεσαι οπουδήποτε και σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Με νευριάζουν οι άνθρωποι που υπολογίζουν τους ανθρώπους σε στανταράκια, που έχουν την αυταπάτη του «…έλα μωρέ, όποτε και να την ψάξω θα τη βρω», που τη βρίσκουν να κάνουν ό,τι γουστάρουν και να εισβάλουν επιθετικά στις ζωές των άλλων όποτε τους σηκωθεί. Από πότε οι ανθρώποι έγιναν αντικείμενα ανθρώπων και οι πρώτοι υιοθέτησαν τον ορισμό του yoyo δίνοντας στους δεύτερους τη συχνότητα παιξίματος;

tumblr_maem5vw5Wb1rybx76o1_500

Και μου αρέσει η παρέα σου, αλήθεια! Μου αρέσει που ξαφνικά αφήνεις σχόλια σε παλιά μου κείμενα και μου τα ξαναθυμίζεις. Που γεμίζεις τα μηνύματα μου. Που όσο κι αν δεν έχω χρόνο να σου μιλαώ στο blog, τόσο μου δείχνεις την παρουσία σου εδώ. Και έχει ενδιαφέρον όταν κάτι το μοιράζεσαι. Αλήθεια!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: tumblr.com

Advertisements

9 thoughts on “Αλλαγή πλεύσης… (ίσως να μοιάζει και με τραμπάλα)

  1. Τίποτα λιγότερο δεν μπορώ να κάνω σε ένα τέτοιο ποστ Ανδριάνα μου απλά το αναρτώ ..
    Καλήμερα…

    1. 🙂 🙂 παρά το γεγονός ότι σου απαντώ βράδυ, διάβασα το σχόλιο σου το πρωί και ήταν μια ευχάριστη νότα στο πήξιμο της μέρα.

      Καληνύχταααα

  2. Θα συμφωνήσω με τη Μαρίνα, τα πιο απλά πράγματα γίνονται απίθανα και μαγευτικά όταν έχεις κάποιον να τα μοιραστείς. Καλό ξημέρωμα Αντριάνα μου.Σε φιλώ.

  3. Όχι μόνο «σε» διάβασα, αλλά επειδή δεν έχω facebook, για μένα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να δω απίστευτες φωτογραφίες…και ν’ ακούσω την αγαπημένη σου μουσική! 😉
    Το κείμενο σου, μεστό και καλογραμμένο… καταφέρνει όμορφα να μας βάλει στον κόσμο τής Αντριάνας!
    ΑΦιλάκια και να έχεις ένα χαλαρό Σ/Κ… με βαθιές ανάσες! 🙂

    1. τα είδες ε; 🙂 😉 😉 τι καλά…. σ’ ευχαριστώ πολύ 🙂
      Αυτό το κείμενο έχει αρκετή δοσή Αντριάνας 🙂 🙂 🙂

      επίσης μάγισσα και φιλιά πολλά
      χχχχχ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s