Μήνας: Απρίλιος 2013

Ζήτα του ό,τι θες

Είσαι μαζί του και σου αρέσει. Νιώθεις ασφάλεια δίπλα του και σου αρέσει ακόμα περισσότερο. Σου αρκούν αυτά που σου δίνει κι έτσι εσύ δε ζητάς κάτι παραπάνω. Oops..στο τελευταίο κάτι μυρίζει «χαλασμένο». Ή μήπως όχι;

tumblr_mj9hbaMxnF1r8ie4ho1_500

Υπάρχει η θεωρία που θέλει τις γυναίκες να τα θέλουν όλα. Να είναι ψηλός, μελαχρινός(ή ξανθός, ανάλογα τα γούστα), τρυφερός και σκληρός κατά περίπτωση, με έντονο six pack και πλάτες κολυμβητή, να ξέρει να τρώει με μαχαιροπίρουνο αλλά να καταλαβαίνει πότε το κρέας θέλει χέρι χωρίς παράλληλα να γλείφει τα δάχτυλά του(διότι αυτό είναι καθαρά δική σου κίνηση), να συμπαθεί τις κολλητές σου, να έχει τρελή διάθεση για σεξ όταν γυρνάει καθημερινή στο σπίτι μετά από ατελείωτες ώρες δουλειάς και να δείχνει μεγάλη κατανόηση όταν εσύ απλά δε θέλεις, να έχει γούστο στα ρούχα αλλά όχι περισσότερο από εσένα, να, να, να,… κι όταν δεν τα έχεις όλα αυτά γκρινιάζεις και μαζί με τη γκρίνια έρχεται η ζήτηση κι εκείνος ξέρει ότι μετά τη ζήτηση έρχεται η προσφορά. Οι άντρες αυτή τη θεωρία την πιστεύουν -οΚ κάπου εδώ μου λες ότι υπάρχουν εξαιρέσεις/ότι δεν είναι όλοι ίδιοι/ότι εσύ δεν τα θέλεις όλα αυτά από τον Δημητράκη που είστε μαζί 7 χρόνια και συγκατοικείτε 4/////, έχει εδραιωθεί για τα καλά μέσα τους και σαν είδος που δεν τα πάει πολύ καλά με την εξέλιξη, δύσκολα θα την αποβάλλει. Άν όντως δε θέλει να σε χάσει, θα προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες σου, γιατί επίσης ξέρει ότι αν οι γυναίκες χάσουν την αίσθηση ασφάλειας που νιώθουν με το ταίρι τους, τότε θα το παρατήσουν. Και κάθε χωρισμός σε έναν αντρικό εγκέφαλο -αρχικά τουλάχιστον και με μια απλουστευτική προσέγγιση- φαντάζει με το χάος.

Το σήμα που περιμένουν για να προσδιορίσουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν είναι τα λόγια σου. Δηλαδή, να ζητήσεις. Να ζητήσεις αυτό που θέλεις, συνήθως, να γκρινιάξεις γι’ αυτό που θέλεις. Να γκρινιάξεις που δεν έχει χρόνο μέσα στη μέρα να σε βλέπει(εδώ καταλαβαίνει ότι θέλεις να τον βλέπεις), να ζητήσεις Σάββατο πρωί να βγείτε μαζί στην αγορά(βλέπει κι εδώ ότι δεν θέλεις να το κάνεις μόνο με τις φίλες σου αυτό), να.του.ζητήσεις.να.σου.πάρει.αυτό.το.καταπληκτικό.μπλε.φόρεμα.με.ανοιχτή.την.πλάτη.που.νιώθεις.ότι.ο.σχεδιαστής.το.έραψε.για.σένα.πριν.ακόμα.το.δοκιμάσεις κι έτσι του ζητάς να σου το πάρει εκείνος τεντώνοντας τις μύτες των ποδιών σου με θρασύτατη αγωνία για την απάντησή του, διότι ο μήνας έχει 25 και εσύ πληρώθηκες στη 1.

Στο τελευταίο, η υπογράφουσα του blog, κάπου έχασε τη μπάλα, και όχι, δεν είναι αυτό που φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση της παρούσας πρότασης. Για την ακρίβεια, συνέβη το ακριβώς αντίθετο με αυτά που περιγράφονται πιο πάνω.

Περπατούσα στην αγορά και το βλέμμα μου είχε κολλήσει σε μια πολύ μικρή βιτρίνα με τρεις κούκλες. Η μία φορούσε τζιν παντελόνι, η δεύτερη μια φούστα, και η τρίτη ήταν η αιτία που πήρα λάμψη μικρού παιδιού. Ήταν ένα φόρεμα σε απόχρωση έντονου μπλε, με μανίκι τρία τέταρτα, σε ίσια γραμμή και με ένα μέρος της πλάτης να αφήνεται ακάλυπτο. οΚ, ήταν από τα φορέματα που ήθελε να έχεις αρκετούς πόντους για να δείξει, αλλά δε με ενδιέφερε. Ένιωθα σαν να μου μιλούσε, σαν να χώριζαν τα εκατοστά του τζαμιού τον αιώνιο έρωτά μας που μόλις δημιουργήθηκε, σαν να φορέθηκε στην κούκλα για να το δω εγώ-να το δοκιμάσω-και να γίνει μόνιμος κάτοικος ντουλάπας μου. Έγιναν όλα αυτά εκτός από το τελευταίο, βγήκα από το κατάστημα χωρίς να το κρατώ στα χέρια μου.

Αργότερα, ανέφερα το συμβάν του νέου μου μπλε έρωτά σε εκείνον, το οποίο αποτέλεσε αιτία για να ξεσπάσει ένας έντονος καβγάς. Ναι, δεν ζήτησα να μου το πάρει και δεν του το είπα καν όταν τα μαγαζιά ήταν ακόμα ανοιχτά. Μπορείς άνετα να με κατατάξεις στις περήφανες, ή στις ακατάδεκτες, ή σε αυτές που φοβούνται μήπως της πέσει η μύτη με το να ζητήσει κάτι…κάνε το, αλλά να ξέρεις ότι δεν ισχύει. Απλώς μερικές φορές χάνω τη μπάλα με το πόσο αυτάρκης μπορώ να γίνω και παράλληλα με την εσωστρέφεια των συναισθημάτων μου δημιουργείται ένας εκρηκτικός συνδυασμός.

Σε εκείνον τον καβγά συνειδητοποίησα ότι δεν έμαθα(;) να ζητάω. Καίγομαι, τσουρουφλίζομαι, βράζω στο ζουμί μου αλλά δεν ζητάω. Δεν ζητάω αυτό που θέλω έχοντας ως αποτέλεσμα να μη μπορούν οι γύρω μου να προσδιορίσουν το πλαίσιο μέσο στο οποίο θα κινηθούν. Να ξέρουν τι θέλω και να δουν τι μπορούν να δώσουν. Εκείνοι μου ζητούν, τους δίνω, χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα. Ψέματα, περιμένω αλλά δεν το ζητάω. Τα θέλω κι εγώ όλα, αλλά βολεύομαι και χωρίς να τα έχω. Πολλές φορές -όταν ξεχνιέμαι, περιμένω ότι οι άλλοι θα κάνουν γεωτρήσεις να δουν τι κρύβω στο μυαλό μου. Κάποιοι το κάνουν, κάποιοι όχι κι αυτοί που το κάνουν έπειτα θα βαρεθούν. Στη δική μου περίπτωση μετά τη ζήτηση δεν ακολουθούσε η προσφορά αλλά η ενοχή. Ενοχές για να μη στερήσω από τον άλλον αυτό που μπορεί να διαθέσει για τον εαυτό του. Χρόνο; Χρήματα; Διάθεση; Χίλιαδυό μπορεί…αλλά τελικά δεν είναι και τόσο κακό να ζητήσεις αυτό που θέλεις ή έχεις ανάγκη. Να ζητήσεις μια μέρα να μείνετε σπίτι ενώ εκείνος θέλει να βγείτε, να τον σπρώξεις μέσα στο μαγαζί με τις αγαπημένες σου τσάντες και να τον ευχαριστήσεις για το ξαφνικό δώρο που σκέφτηκες να σου κάνει, να πληρώσει για πολλοστή φορά το delivery ενώ εσύ κρύβεις το πρόσωπό σου πίσω από το μαξιλάρι του καναπέ, αρκεί να μη περάσεις στο άλλο άκρο, γιατί τότε θα χρειαστεί καινούργιο ποστ και άλλα λόγια. Και που ξέρεις…τη στιγμή που του το ζητάς (εχμ, απαιτείς σε ένα ανώτερο λέβελ) να είναι αυτό ακριβώς που θέλει να ακούσει κι όταν η πραγματικότητα ταυτίζεται με τη φαντασία τους τότε η σχέση απογειώνεται.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photoby: amezing.tumblr.com