Ζήτα του ό,τι θες

Είσαι μαζί του και σου αρέσει. Νιώθεις ασφάλεια δίπλα του και σου αρέσει ακόμα περισσότερο. Σου αρκούν αυτά που σου δίνει κι έτσι εσύ δε ζητάς κάτι παραπάνω. Oops..στο τελευταίο κάτι μυρίζει «χαλασμένο». Ή μήπως όχι;

tumblr_mj9hbaMxnF1r8ie4ho1_500

Υπάρχει η θεωρία που θέλει τις γυναίκες να τα θέλουν όλα. Να είναι ψηλός, μελαχρινός(ή ξανθός, ανάλογα τα γούστα), τρυφερός και σκληρός κατά περίπτωση, με έντονο six pack και πλάτες κολυμβητή, να ξέρει να τρώει με μαχαιροπίρουνο αλλά να καταλαβαίνει πότε το κρέας θέλει χέρι χωρίς παράλληλα να γλείφει τα δάχτυλά του(διότι αυτό είναι καθαρά δική σου κίνηση), να συμπαθεί τις κολλητές σου, να έχει τρελή διάθεση για σεξ όταν γυρνάει καθημερινή στο σπίτι μετά από ατελείωτες ώρες δουλειάς και να δείχνει μεγάλη κατανόηση όταν εσύ απλά δε θέλεις, να έχει γούστο στα ρούχα αλλά όχι περισσότερο από εσένα, να, να, να,… κι όταν δεν τα έχεις όλα αυτά γκρινιάζεις και μαζί με τη γκρίνια έρχεται η ζήτηση κι εκείνος ξέρει ότι μετά τη ζήτηση έρχεται η προσφορά. Οι άντρες αυτή τη θεωρία την πιστεύουν -οΚ κάπου εδώ μου λες ότι υπάρχουν εξαιρέσεις/ότι δεν είναι όλοι ίδιοι/ότι εσύ δεν τα θέλεις όλα αυτά από τον Δημητράκη που είστε μαζί 7 χρόνια και συγκατοικείτε 4/////, έχει εδραιωθεί για τα καλά μέσα τους και σαν είδος που δεν τα πάει πολύ καλά με την εξέλιξη, δύσκολα θα την αποβάλλει. Άν όντως δε θέλει να σε χάσει, θα προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες σου, γιατί επίσης ξέρει ότι αν οι γυναίκες χάσουν την αίσθηση ασφάλειας που νιώθουν με το ταίρι τους, τότε θα το παρατήσουν. Και κάθε χωρισμός σε έναν αντρικό εγκέφαλο -αρχικά τουλάχιστον και με μια απλουστευτική προσέγγιση- φαντάζει με το χάος.

Το σήμα που περιμένουν για να προσδιορίσουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν είναι τα λόγια σου. Δηλαδή, να ζητήσεις. Να ζητήσεις αυτό που θέλεις, συνήθως, να γκρινιάξεις γι’ αυτό που θέλεις. Να γκρινιάξεις που δεν έχει χρόνο μέσα στη μέρα να σε βλέπει(εδώ καταλαβαίνει ότι θέλεις να τον βλέπεις), να ζητήσεις Σάββατο πρωί να βγείτε μαζί στην αγορά(βλέπει κι εδώ ότι δεν θέλεις να το κάνεις μόνο με τις φίλες σου αυτό), να.του.ζητήσεις.να.σου.πάρει.αυτό.το.καταπληκτικό.μπλε.φόρεμα.με.ανοιχτή.την.πλάτη.που.νιώθεις.ότι.ο.σχεδιαστής.το.έραψε.για.σένα.πριν.ακόμα.το.δοκιμάσεις κι έτσι του ζητάς να σου το πάρει εκείνος τεντώνοντας τις μύτες των ποδιών σου με θρασύτατη αγωνία για την απάντησή του, διότι ο μήνας έχει 25 και εσύ πληρώθηκες στη 1.

Στο τελευταίο, η υπογράφουσα του blog, κάπου έχασε τη μπάλα, και όχι, δεν είναι αυτό που φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση της παρούσας πρότασης. Για την ακρίβεια, συνέβη το ακριβώς αντίθετο με αυτά που περιγράφονται πιο πάνω.

Περπατούσα στην αγορά και το βλέμμα μου είχε κολλήσει σε μια πολύ μικρή βιτρίνα με τρεις κούκλες. Η μία φορούσε τζιν παντελόνι, η δεύτερη μια φούστα, και η τρίτη ήταν η αιτία που πήρα λάμψη μικρού παιδιού. Ήταν ένα φόρεμα σε απόχρωση έντονου μπλε, με μανίκι τρία τέταρτα, σε ίσια γραμμή και με ένα μέρος της πλάτης να αφήνεται ακάλυπτο. οΚ, ήταν από τα φορέματα που ήθελε να έχεις αρκετούς πόντους για να δείξει, αλλά δε με ενδιέφερε. Ένιωθα σαν να μου μιλούσε, σαν να χώριζαν τα εκατοστά του τζαμιού τον αιώνιο έρωτά μας που μόλις δημιουργήθηκε, σαν να φορέθηκε στην κούκλα για να το δω εγώ-να το δοκιμάσω-και να γίνει μόνιμος κάτοικος ντουλάπας μου. Έγιναν όλα αυτά εκτός από το τελευταίο, βγήκα από το κατάστημα χωρίς να το κρατώ στα χέρια μου.

Αργότερα, ανέφερα το συμβάν του νέου μου μπλε έρωτά σε εκείνον, το οποίο αποτέλεσε αιτία για να ξεσπάσει ένας έντονος καβγάς. Ναι, δεν ζήτησα να μου το πάρει και δεν του το είπα καν όταν τα μαγαζιά ήταν ακόμα ανοιχτά. Μπορείς άνετα να με κατατάξεις στις περήφανες, ή στις ακατάδεκτες, ή σε αυτές που φοβούνται μήπως της πέσει η μύτη με το να ζητήσει κάτι…κάνε το, αλλά να ξέρεις ότι δεν ισχύει. Απλώς μερικές φορές χάνω τη μπάλα με το πόσο αυτάρκης μπορώ να γίνω και παράλληλα με την εσωστρέφεια των συναισθημάτων μου δημιουργείται ένας εκρηκτικός συνδυασμός.

Σε εκείνον τον καβγά συνειδητοποίησα ότι δεν έμαθα(;) να ζητάω. Καίγομαι, τσουρουφλίζομαι, βράζω στο ζουμί μου αλλά δεν ζητάω. Δεν ζητάω αυτό που θέλω έχοντας ως αποτέλεσμα να μη μπορούν οι γύρω μου να προσδιορίσουν το πλαίσιο μέσο στο οποίο θα κινηθούν. Να ξέρουν τι θέλω και να δουν τι μπορούν να δώσουν. Εκείνοι μου ζητούν, τους δίνω, χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα. Ψέματα, περιμένω αλλά δεν το ζητάω. Τα θέλω κι εγώ όλα, αλλά βολεύομαι και χωρίς να τα έχω. Πολλές φορές -όταν ξεχνιέμαι, περιμένω ότι οι άλλοι θα κάνουν γεωτρήσεις να δουν τι κρύβω στο μυαλό μου. Κάποιοι το κάνουν, κάποιοι όχι κι αυτοί που το κάνουν έπειτα θα βαρεθούν. Στη δική μου περίπτωση μετά τη ζήτηση δεν ακολουθούσε η προσφορά αλλά η ενοχή. Ενοχές για να μη στερήσω από τον άλλον αυτό που μπορεί να διαθέσει για τον εαυτό του. Χρόνο; Χρήματα; Διάθεση; Χίλιαδυό μπορεί…αλλά τελικά δεν είναι και τόσο κακό να ζητήσεις αυτό που θέλεις ή έχεις ανάγκη. Να ζητήσεις μια μέρα να μείνετε σπίτι ενώ εκείνος θέλει να βγείτε, να τον σπρώξεις μέσα στο μαγαζί με τις αγαπημένες σου τσάντες και να τον ευχαριστήσεις για το ξαφνικό δώρο που σκέφτηκες να σου κάνει, να πληρώσει για πολλοστή φορά το delivery ενώ εσύ κρύβεις το πρόσωπό σου πίσω από το μαξιλάρι του καναπέ, αρκεί να μη περάσεις στο άλλο άκρο, γιατί τότε θα χρειαστεί καινούργιο ποστ και άλλα λόγια. Και που ξέρεις…τη στιγμή που του το ζητάς (εχμ, απαιτείς σε ένα ανώτερο λέβελ) να είναι αυτό ακριβώς που θέλει να ακούσει κι όταν η πραγματικότητα ταυτίζεται με τη φαντασία τους τότε η σχέση απογειώνεται.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photoby: amezing.tumblr.com

Advertisements

Πιου πιου πιου…και παει ο δίσκος.

Και που λες…ανοίγω πρωί πρωί τα μάτια μου μετά από 16 ώρες ύπνο (αλήθεια τώρα, τόσες ήταν) και πριν καλά καλά πιω την πρώτη γουλιά καφέ, τα νεύρα μου άρχισαν να τεντώνουν τα μακριά πλέον μαλλιά μου και οι καστανόξανθες τρίχες μου έτοιμες να χορέψουν μπαλέτο. Μα αν είναι δυνατόν, αν είναι δυνατόν!!!

tumblr_m4c64nbE3T1qkay2ao1_500

Εκεί που ξύπνησα τόσο καλά και είχα διάθεση να βγω και να πιω πρωινό καφέ με κολλητή, ο υπολογιστής μου «operation system not found». Δεν είναι δυνατόν, δεν είναι καθόλου δυνατόν! Έχω ξαναπεί ότι αυτά τα ρημάδια μηχανήματα έχουν ψυχή διαβόλου και τη στιγμή που τα χρειάζεσαι πιο πολύ εκεί πάνω πάνε να σου τη φέρουν για την κατά κόρον χρήση που τους κάνεις. Είμαι από τη φύση μου τόσο ήρεμος άνθρωπος…που πραγματικά πολύ λίγες φορές νευριάζω ή/και γίνομαι επιθετική…εκτός.από.μια.περίπτωση, Δε δέχομαι ο υπολογιστής μου να μη διαβάζει το δίσκο! Δε με νοιάζει αν δουλεύει όλη μέρα και γράφει στροφές, δε με ενδιαφέρει αν από τα χίλια δυο πραγματάκια που έχει πάνω του χαλάσει κάποιο… Θέλω κάθε ώρα που περνάει να έχω υπολογιστή. Έναν κιόλας! Είναι το κόλλημα μου..γι’ αυτό εξάλλου το φροντίζω όσο πιο καλά μπορώ. Έχει πάνω του windows 7, μπαίνω σε οοοο,τι σελίδα μου κατέβει και δεν έχω γίνει ούτε μια φορά μαμά με ιούς, κόρες, σκουλήκια, δούρειους ίππους και τα συναφή. Φρούριο το πουλάκι μου.

tumblr_m7qdnrMgVo1rtqzfxo1_500

Ντύνομαι ωραία και καλά, τον βουτάω από την πρίζα, τον βάζω μέσα στη μαύρη τσάντα του -που αν θυμάμαι καλά μου την έδωσαν δώρο απ’ την ΕΛΨΕ- και βουρ για τον τεχνικό. Που φυσικάαα…φυσικόοοτατα…μόνο έναν άνθρωπο αφήνω να βάλει χέρι στον δικό μου υπολογιστή. Αφού, λοιπόν, συνεννοήθηκα μαζί του, και εκείνος με το τεχνικό τμήμα του public(καθότι είναι αρκετά χιλιόμετρα μακριά για να τον δει), το πήγα στο πολυκατάστημα μήπως καταφέρουμε να πάρουμε back up 2 φακέλους (πρακτική-πτυχιακή). Και ωωω….τι σύμπτωση, η vaiola μου άνοιξα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η σημαιούλα κυμάτιζε, τα εικονίδια φορτώθηκαν, τα ανοιξιάτικα λουλουδάτα παπούτσια έλαμψαν στο φόντο και δεν ακούστηκε κανένα τακ-τακ-τακ από τα εξαρτήματά του καθώς άνοιγε.

tumblr_lfojf5GP8U1qcnpsvo1_500

 

ΥΓ1: Του βάλαμε και το προγραμματάκι που ανοίγει ένα μαύρο πλέγμα και σου λέει σε ποιο σημείο έχει πρόβλημα ο δίσκος…αλλά αυτό τίποτα, όλα πεντακάθαρα! Ο δύο ετών δίσκος μου δουλεύει άψογα, ο τεσσάρων χρόνων υπολογιστής μου..μάλλον όχι.

ΥΓ2: Κι έτσι σήμερα, δεν μάθαμε τι φταίει..ή μητρική; Το bios; Δεν ξέρω…ο σκληρός μου πάντως αποσυνδέεται, και αφού όταν επέστρεψα σπίτι, άνοιξε ξανά για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Είπα να προλάβω να σου πω τα νέα μου και αν κάνεις καιρό να με ξαναδείς είτε εδώ, είτε σε κάποιο άλλο μπλογκ, να ξέρεις…το έβαψα μπλε και το πέταξα στη θάλασσα.

ΥΓ3: Εντωμεταξύ, δεν ξέρω αν θα το φτιάξω…και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, δεν ξέρω αν με συμφέρει να το φτιάξω. Αλλά αν δεν με συμφέρει, θέλω να πάρω μακ :/ (#θέλε!)  Και τα λίνουξ τα έχω δοκιμάσει και δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα :/ :/ αυτά κιόλας τα βλέπαμε στο πρώτο έτος της σχολής. Ένας καθηγητής μου είχε τρέλα μαζί τους και μας έδειχνε πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα. Εντωμεταξύ, σ’ αυτό το μάθημα πολύ χαιρόμουν να πηγαίνω γιατί έκανα ένα κάρο παράξενες ερωτήσεις και σ’ ένα μάθημα γυρνάει αγανακτισμένος και μου λέει «τι σχέση με τους υπολογιστές;;» και ενώ πάω να του απαντήσω «έχω ψαγμένο boyfriend», το έραψα και δεν ξαναπετάχτηκα.

ΥΓ4: Αυτά είχα να σου πω…σε αφήνω τώρα γιατί έχω παιδί σε γυάλα να ταίσω -ο Φαέθων- και μια μεταφύτεψη σε καινούργια γλάστρα να κάνω. Και μια πτυχιακή να τελειώσω. Και φυσικά…μπακ απ που για πρώτη φορά θα πάρω.

να, σ' αυτή τη φούξια πλαστική γλάστρα θα βάλω τη γαρδένια μου..
να, σ’ αυτή τη φούξια πλαστική γλάστρα θα βάλω τη γαρδένια μου..

ΥΓ5: και α! btw…αν βρω ποτέ τον πρίγκιπα που θα μου δίνει το σωστό καφέ στα χέρια χωρίς να με ρωτάει πως τον θέλω, τον παντρεύομαι! #not…

 

photos by: τουμπλρντοτκομ

Ανίχνευση τέλους

οΚ, δεν θα πω πολλά. Βασικά, δεν θέλω να πω καν. Δεν είμαι σε τρελά κέφια το τελευταίο διάστημα, ούτε έχω τις συνηθισμένες αντοχές στην καθημερινότητα. Γι’ αυτό είναι διάστημα που τριγυρνώ πιο πολύ σε άλλα μπλογκς παρά στο δικό μου. Γιατί από τη μία έχω αρκετά θέματα για τα οποία θέλω να γράψω αλλά από την άλλη αν μπω στο τριπάκι της συγγραφής κειμένου, θα αποτυπώσω πολύ φορτίο και είναι διάστημα που δεν αντέχω ούτε την κλάψα, ούτε τη μίρλα. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να κάνουμε μαζί κάτι άλλο. Κάπου εδώ παρακαλώ, θέλω ένα ηχητικό εφέ για να συνεχίσω. weLL, ωραία. Αυτό που αποφάσισα αυτή τη φορά είναι να αποχωρήσω από τη «σκηνή» και να έρθω «δίπλα σου». Έτσι, να σε νιώσω πιο κοντά μου και να κάνουμε κάτι παρέα. Οπότε, έλα να διαβάσουμε τα παρακάτω κομμάτια που μελετώ αυτές τις μέρες:

  • Το βλέμμα λοιπόν δεν είναι ουδέτερο ούτε δηλώνει μόνο αναγνώριση ή αγνόηση της παρουσίας του άλλου. Είναι φορτισμένο με συναισθήματα, ηθικές κρίσεις και επικρίσεις. Δεν υπάρχει ανεξάρτητα από το υποκείμενο και τις νοητικές του λειτουργίες ούτε μπορεί να γίνει κατανοητό εκτός κοινωνικού πλαισίου. Βλέπουμε τους άλλους και οι άλλοι μας βλέπουν επίσης, μια διαδικασία με την οποία ανταλλάσσονται άλλοτε συνειδητά και άλλοτε όχι οι πρώτες πληροφορίες που το σώμα αφήνει να διαρρεύσουν, μέσω της εμφάνισης, της ένδυσης, του τρόπου βαδίσματος, των εκφράσεων του προσώπου και των χειρονομιών, των τυχόν εμφανών μειονεκτημάτων ή πλεονεκτημάτων.
  • Αν σε έναν άνθρωπο με κομμένο πόδι, κάποιος ερεθισμός υποκαταστήσει τον ερεθισμό του ποδιού στη διαδρομή από το εναπομείναν τμήμα στον εγκέφαλο, το υποκείμενο θα αισθανθεί ένα πόδι-φάντασμα, επειδή η ψυχή είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον εγκέφαλο και με αυτόν μόνο.
  • […] Στην πραγματικότητα, ακόμα και τα αντανακλαστικά δεν είναι ποτέ τυφλές διεργασίες: προσαρμόζονται σε ένα «νόημα» της κατάστασης, εκφράζουν τον προσανατολισμό μας προς ένα «περιβάλλον συμπεριφοράς» και παράλληλα την επίδραση του «γεωγραφικού περιβάλλοντος» πάνω μας. Σχεδιάσουν την εξαποστάσεων δομή του αντικειμένου, χωρίς να περιμένουν τους σημειακούς ερεθισμούς του. Αυτή ακριβώς η σφαιρική παρουσία της κατάστασης δίνει ένα νόημα στα μερικού τύπου ερεθίσματα και τα κάνει να μετρούν, να αξίζουν ή να υπάρχουν για τον οργανισμό. Το αντανακλαστικό δεν απορρέει από αντικειμενικά ερεθίσματα […].
  • Διότι αν αληθεύει ότι έχω συνείδηση του σώματός μου διαμέσου του κόσμου, ότι το σώμα μου είναι, στο κέντρο του κόσμου, ο όρος που δεν υποπίπτει στην αντίληψη και προς τον οποίο όλα τα αντικείμενα στρέφουν το πρόσωπό του, αληθεύει για τον ίδιο λόγο που το σώμα μου είναι ο άξονας του κόσμου: ξέρω ότι τα αντικείμενα έχουν πολλές πλευρές, επειδή θα μπορούσα να τις επισκοπήσω μία προς μία, και υπ’ αυτή την έννοια έχω συνείδηση του κόσμου με τη μεσολάβηση του σώματός μου.
  • Ο χρόνος που περνά δεν παρασύρει μαζί του τα ανέφικτα σχέδια, δεν ξανακλείνει πίσω από την τραυματική εμπειρία, το υποκείμενο μένει πάντα ανοιχτό στο ίδιο ανέφικτο μέλλον, αν όχι σε επίπεδο ρητών σκέψεων, τουλάχιστον στο πραγματικό του είναι. Έτσι, ένα παρόν μεταξύ όλων των παρόντων προσλαμβάνει αξία έξω από τα συνηθισμένα: μεταθέτει τα άλλα και τα καθαιρεί από την αξία τους ως αυθεντικά παρόντα. Εξακολουθούμε να είμαστε εκείνος που ενεπλάκη κάποτε σ’ αυτό τον εφηβικό έρωτα ή εκείνος που κάποτε έζησε σ’ αυτό το γονεϊκό σύμπαν. Νέες αντιλήψεις αντικαθιστούν τις παλιές αντιλήψεις, ακόμα και νέες συγκινήσεις αντικαθιστούν τις αλλοτινές, η ανανέωση όμως ενδιαφέρει μόνο το περιεχόμενο της εμπειρίας μας και όχι τη δομή της, ο απρόσωπος χρόνος εξακολουθεί να κυλά, ο προσωπικός χρόνος είναι δεμένος κόμπο. […] ενώ αντίθετα το παρελθόν αυτό που παραμένει το αληθινό παρόν μας δεν απομακρύνεται από μας και μένει πάντα κρυμμένο πίσω από το βλέμμα μας, αντί να απλώνεται μπροστά του.
  • Στο βαθμό που έχω «όργανα των αισθήσεων», «σώμα», «ψυχικές λειτουργίες» συγκρίσιμα με των άλλων ανθρώπων, κάθε στιγμή της ύπαρξής μου παύει να είναι μια αρτιωμένη και αυστηρά μοναδική ολότητα, όπου οι λεπτομέρειες θα υπήρχαν μόνο σε συνάρτηση με το σύνολο, γίνομαι ο τόπος όπου διασταυρώνονται πλήθος «αιτιότητες». Στο βαθμό που κατοικώ έναν «κόσμο φυσικής τάξης», όπου συναντώνται σταθερά «ερεθίσματα» και τυπικές καταστάσεις -και όχι μόνο στον ιστορικό κόσμο όπου οι καταστάσεις δεν είναι ποτέ συγκρίσιμες-, η ζωή μου εμπεριέχει ρυθμούς που ο μεν λόγος τους δεν βρίσκεται σε ό,τι διάλεξα να είναι, η συνθήκη τους όμως βρίσκεται στο κοινότοπο περιβάλλον που με περιστοιχίζει.
  • Τα ψυχολογικά κίνητρα και οι σωματικές αφορμές μπορούν και διαπλέκονται, επειδή δεν υπάρχει ούτε μία κίνηση στο ζωντανό σώμα που να είναι απολύτως τυχαία σε σχέση με τις ψυχικές προθέσεις, ούτε ένα ψυχικό ενέργημα που τουλάχιστον τα πρώτα του σπέρματα ή το γενικό του σχέδιο να μη βρίσκεται σε διαθέσεις φυσιολογικής τάξης.

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που έχω μπει για τα καλά στα μονοπάτια της έρευνας, έχω διαβάσει μια -ατελείωτη αρχίζω να πιστεύω πλέον- βιβλιογραφία και ήταν πολλές οι φορές που ήθελα να σου δώσω κομμάτια είτε των κειμένων μου, είτε των βιβλίων που διάβαζα, αλλά όλο το άφηνα..μέχρι που συγκρούστηκα με το βιβλίο απ’ όπου πήρα τα παραπάνω αποσπάσματα. Με εξαίρεση την πρώτη βούλα -που είναι της Δήμητρας Μακρυνιώτη, τα κείμενα είναι του Maurice Merleau-Ponty από το βιβλίο «το σώμα ως αντικείμενο και η μηχανιστική φυσιολογία», που έγινε ο πλέον αγαπημένος μου κι ας κατέβαζα καντήλια για εκφράσεις και λέξεις που χρησιμοποιεί στα κείμενά του όπως: partes extra partes, cogitatio-nes, res extensa, de jure, κ.α.

DSC_0177

ΥΓ1: Κάθε βούλα θα μπορούσα να την υπεραναλύσω, να μη βάλω τέλος, να μιλήσω ασταμάτητα, και να σου πω απόψεις περι χορού και σώματος, και να σε ζαλίζω με λέξεις-ορολογία (το κάνω συχνά-πυκνά όταν έχω κέφια) αλλά τώρα βάζω ένα τέλος εδώ και σε αφήνω. 

ΥΓ2: Δεν ξέρω τι απ’ όλα τα παραπάνω έγινε σαφές, αλλά θα ήθελα πάάάρα πολύ να μου πεις αν σου έχει δημιουργηθεί κάτι στο μυαλό με όλα τα παραπάνω. Έστω και το τίποτα…έχει κι αυτό την αξία του.

Φιλιά, Αντριάνα!

photo by: ΑρΝοΥμΑι