Ανίχνευση τέλους

οΚ, δεν θα πω πολλά. Βασικά, δεν θέλω να πω καν. Δεν είμαι σε τρελά κέφια το τελευταίο διάστημα, ούτε έχω τις συνηθισμένες αντοχές στην καθημερινότητα. Γι’ αυτό είναι διάστημα που τριγυρνώ πιο πολύ σε άλλα μπλογκς παρά στο δικό μου. Γιατί από τη μία έχω αρκετά θέματα για τα οποία θέλω να γράψω αλλά από την άλλη αν μπω στο τριπάκι της συγγραφής κειμένου, θα αποτυπώσω πολύ φορτίο και είναι διάστημα που δεν αντέχω ούτε την κλάψα, ούτε τη μίρλα. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να κάνουμε μαζί κάτι άλλο. Κάπου εδώ παρακαλώ, θέλω ένα ηχητικό εφέ για να συνεχίσω. weLL, ωραία. Αυτό που αποφάσισα αυτή τη φορά είναι να αποχωρήσω από τη «σκηνή» και να έρθω «δίπλα σου». Έτσι, να σε νιώσω πιο κοντά μου και να κάνουμε κάτι παρέα. Οπότε, έλα να διαβάσουμε τα παρακάτω κομμάτια που μελετώ αυτές τις μέρες:

  • Το βλέμμα λοιπόν δεν είναι ουδέτερο ούτε δηλώνει μόνο αναγνώριση ή αγνόηση της παρουσίας του άλλου. Είναι φορτισμένο με συναισθήματα, ηθικές κρίσεις και επικρίσεις. Δεν υπάρχει ανεξάρτητα από το υποκείμενο και τις νοητικές του λειτουργίες ούτε μπορεί να γίνει κατανοητό εκτός κοινωνικού πλαισίου. Βλέπουμε τους άλλους και οι άλλοι μας βλέπουν επίσης, μια διαδικασία με την οποία ανταλλάσσονται άλλοτε συνειδητά και άλλοτε όχι οι πρώτες πληροφορίες που το σώμα αφήνει να διαρρεύσουν, μέσω της εμφάνισης, της ένδυσης, του τρόπου βαδίσματος, των εκφράσεων του προσώπου και των χειρονομιών, των τυχόν εμφανών μειονεκτημάτων ή πλεονεκτημάτων.
  • Αν σε έναν άνθρωπο με κομμένο πόδι, κάποιος ερεθισμός υποκαταστήσει τον ερεθισμό του ποδιού στη διαδρομή από το εναπομείναν τμήμα στον εγκέφαλο, το υποκείμενο θα αισθανθεί ένα πόδι-φάντασμα, επειδή η ψυχή είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον εγκέφαλο και με αυτόν μόνο.
  • […] Στην πραγματικότητα, ακόμα και τα αντανακλαστικά δεν είναι ποτέ τυφλές διεργασίες: προσαρμόζονται σε ένα «νόημα» της κατάστασης, εκφράζουν τον προσανατολισμό μας προς ένα «περιβάλλον συμπεριφοράς» και παράλληλα την επίδραση του «γεωγραφικού περιβάλλοντος» πάνω μας. Σχεδιάσουν την εξαποστάσεων δομή του αντικειμένου, χωρίς να περιμένουν τους σημειακούς ερεθισμούς του. Αυτή ακριβώς η σφαιρική παρουσία της κατάστασης δίνει ένα νόημα στα μερικού τύπου ερεθίσματα και τα κάνει να μετρούν, να αξίζουν ή να υπάρχουν για τον οργανισμό. Το αντανακλαστικό δεν απορρέει από αντικειμενικά ερεθίσματα […].
  • Διότι αν αληθεύει ότι έχω συνείδηση του σώματός μου διαμέσου του κόσμου, ότι το σώμα μου είναι, στο κέντρο του κόσμου, ο όρος που δεν υποπίπτει στην αντίληψη και προς τον οποίο όλα τα αντικείμενα στρέφουν το πρόσωπό του, αληθεύει για τον ίδιο λόγο που το σώμα μου είναι ο άξονας του κόσμου: ξέρω ότι τα αντικείμενα έχουν πολλές πλευρές, επειδή θα μπορούσα να τις επισκοπήσω μία προς μία, και υπ’ αυτή την έννοια έχω συνείδηση του κόσμου με τη μεσολάβηση του σώματός μου.
  • Ο χρόνος που περνά δεν παρασύρει μαζί του τα ανέφικτα σχέδια, δεν ξανακλείνει πίσω από την τραυματική εμπειρία, το υποκείμενο μένει πάντα ανοιχτό στο ίδιο ανέφικτο μέλλον, αν όχι σε επίπεδο ρητών σκέψεων, τουλάχιστον στο πραγματικό του είναι. Έτσι, ένα παρόν μεταξύ όλων των παρόντων προσλαμβάνει αξία έξω από τα συνηθισμένα: μεταθέτει τα άλλα και τα καθαιρεί από την αξία τους ως αυθεντικά παρόντα. Εξακολουθούμε να είμαστε εκείνος που ενεπλάκη κάποτε σ’ αυτό τον εφηβικό έρωτα ή εκείνος που κάποτε έζησε σ’ αυτό το γονεϊκό σύμπαν. Νέες αντιλήψεις αντικαθιστούν τις παλιές αντιλήψεις, ακόμα και νέες συγκινήσεις αντικαθιστούν τις αλλοτινές, η ανανέωση όμως ενδιαφέρει μόνο το περιεχόμενο της εμπειρίας μας και όχι τη δομή της, ο απρόσωπος χρόνος εξακολουθεί να κυλά, ο προσωπικός χρόνος είναι δεμένος κόμπο. […] ενώ αντίθετα το παρελθόν αυτό που παραμένει το αληθινό παρόν μας δεν απομακρύνεται από μας και μένει πάντα κρυμμένο πίσω από το βλέμμα μας, αντί να απλώνεται μπροστά του.
  • Στο βαθμό που έχω «όργανα των αισθήσεων», «σώμα», «ψυχικές λειτουργίες» συγκρίσιμα με των άλλων ανθρώπων, κάθε στιγμή της ύπαρξής μου παύει να είναι μια αρτιωμένη και αυστηρά μοναδική ολότητα, όπου οι λεπτομέρειες θα υπήρχαν μόνο σε συνάρτηση με το σύνολο, γίνομαι ο τόπος όπου διασταυρώνονται πλήθος «αιτιότητες». Στο βαθμό που κατοικώ έναν «κόσμο φυσικής τάξης», όπου συναντώνται σταθερά «ερεθίσματα» και τυπικές καταστάσεις -και όχι μόνο στον ιστορικό κόσμο όπου οι καταστάσεις δεν είναι ποτέ συγκρίσιμες-, η ζωή μου εμπεριέχει ρυθμούς που ο μεν λόγος τους δεν βρίσκεται σε ό,τι διάλεξα να είναι, η συνθήκη τους όμως βρίσκεται στο κοινότοπο περιβάλλον που με περιστοιχίζει.
  • Τα ψυχολογικά κίνητρα και οι σωματικές αφορμές μπορούν και διαπλέκονται, επειδή δεν υπάρχει ούτε μία κίνηση στο ζωντανό σώμα που να είναι απολύτως τυχαία σε σχέση με τις ψυχικές προθέσεις, ούτε ένα ψυχικό ενέργημα που τουλάχιστον τα πρώτα του σπέρματα ή το γενικό του σχέδιο να μη βρίσκεται σε διαθέσεις φυσιολογικής τάξης.

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που έχω μπει για τα καλά στα μονοπάτια της έρευνας, έχω διαβάσει μια -ατελείωτη αρχίζω να πιστεύω πλέον- βιβλιογραφία και ήταν πολλές οι φορές που ήθελα να σου δώσω κομμάτια είτε των κειμένων μου, είτε των βιβλίων που διάβαζα, αλλά όλο το άφηνα..μέχρι που συγκρούστηκα με το βιβλίο απ’ όπου πήρα τα παραπάνω αποσπάσματα. Με εξαίρεση την πρώτη βούλα -που είναι της Δήμητρας Μακρυνιώτη, τα κείμενα είναι του Maurice Merleau-Ponty από το βιβλίο «το σώμα ως αντικείμενο και η μηχανιστική φυσιολογία», που έγινε ο πλέον αγαπημένος μου κι ας κατέβαζα καντήλια για εκφράσεις και λέξεις που χρησιμοποιεί στα κείμενά του όπως: partes extra partes, cogitatio-nes, res extensa, de jure, κ.α.

DSC_0177

ΥΓ1: Κάθε βούλα θα μπορούσα να την υπεραναλύσω, να μη βάλω τέλος, να μιλήσω ασταμάτητα, και να σου πω απόψεις περι χορού και σώματος, και να σε ζαλίζω με λέξεις-ορολογία (το κάνω συχνά-πυκνά όταν έχω κέφια) αλλά τώρα βάζω ένα τέλος εδώ και σε αφήνω. 

ΥΓ2: Δεν ξέρω τι απ’ όλα τα παραπάνω έγινε σαφές, αλλά θα ήθελα πάάάρα πολύ να μου πεις αν σου έχει δημιουργηθεί κάτι στο μυαλό με όλα τα παραπάνω. Έστω και το τίποτα…έχει κι αυτό την αξία του.

Φιλιά, Αντριάνα!

photo by: ΑρΝοΥμΑι

Advertisements

6 thoughts on “Ανίχνευση τέλους

  1. Καλησπέρα αντριανα.
    Δεν μπόρεσα να το καταλάβω να σου πω την αλήθεια με την πρώτη αλλα το μόνο σίγουρο ειναι ότι θα το διαβάζω ξανά!!
    Υ.Γ πολυ ωραία η φωτογραφία με την πάπια!!! 🙂

    1. οΚ, διάβασέ τα και πες μου…για να δω κι εγώ κατά πόσο τα αποσπάσματα που διάλεξα βγάζουν νόημα από μόνα τους χωρίς να έχεις διαβάσει ολόκληρο το κείμενο. Όσο για τη φώτο, μόλις άνοιξα και το λινκ της για να φαίνεται πιο καλα. καλή συνέχεια

  2. Μια και ρωτάς, θα σου πω πια είναι η αίσθηση που αποκόμισα απ’ το κείμενο:
    Πρώτα θα ξεκαθαρίσω τι εννοώ αίσθηση, όταν λέω αίσθηση εννοώ, πώς το παραπάνω κείμενο, εντελώς ουδέτερα (χωρίς να είμαι προκατειλημμένη) μίλησε στην καρδιά μου. Δεν λέει αοριστίες, δεν φλυαρεί, δεν χρησιμοποιεί δύσκολες έννοιες, ούτε αοριστίες… πολύ απλά είναι καθαρά εγκεφαλικό και καθαρά Δυτικής νοοτροπίας, που σημαίνει πως δίνει ελάχιστη σημασία στο ψυχολογικό στοιχείο, στην διαμόρφωση που μας έχει «πλάσει» αιώνες τώρα και είμαστε μπερδεμένοι, ανασφαλείς, φοβισμένοι, ανίκανοι να δούμε κάτι καθαρά, γιατί έχουμε νεκρώσει το αίσθημα μέσα μας…
    Προσωπικά μόνο τα λεγόμενα του Κρισναμούρτι μιλάνε στην καρδιά μου…
    Αν διαβάσεις ένα μικρό βιβλιαράκι που λέγεται: «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη» εκδόσεις Καστανιώτη, θα δεις εμπειρικά την διαφορά!

    ΑΦιλάκια και να σε προσέχεις! 🙂

    1. Ναι…τα κείμενα του Ponty είναι ένας πολύ καλός καθρέφτης για να δει ο αναγνώστης απομακρυσμένα το δυτικό τρόπο ζωής και αντίληψης του σώματος. Θα συμφωνήσω και σ’ αυτό, το συναίσθημα το έχουμε παγώσει, είμαστε αμήχανοι απέναντι στο «νιώθω». Όταν καταλάβουμε ότι με την αναγνώριση των συναισθήματός αντιλαμβανόμαστε και το γύρω μας, τότε, ίσως κάτι να αλλάξει.
      Θα το ψάξω του Κισναμούρτι, ειδικά αυτό το διάστημα που είμαι συνεχώς με συγκρίσεις βιβλίων και εποχών.

      Καλό βράδυ μάγισσα..
      φιλιαααααααα

  3. Κάθε τελεία είχε κάτι συγκεκριμένο να σου πει, με δικό της τρόπο, δικά της χρώματα και δική της λογική. Εγώ προσωπικά στάθηκα στην λογική της τρίτης απ’ το τέλος τελείας. Γιατί, αυτές τις ημέρες σκέφτομαι πολύ τον εαυτό μου σε σχέση με τον χρόνο, την ζωή σε σχέση με το χρόνο, τις σκέψεις μου σε σχέση με τον χρόνο κτλ. Και στην τελεία αυτή σκέφτηκα ακόμα πιο πολύ και ίσως είχα ανάγκη και αυτή την άλλη οπτική.
    Καλό βραδάκι Αντριανάκι μου και εύχομαι τα κέφια να επανέλθουν σύντομα. Φιλάκια πολλά.

    1. Όταν βλέπεις κάτι σε σχέση με το χρόνο, το βλέπεις σύμφωνα με την ιστορία του..με την αφετηρία και τις εμπειρίες του..με τους στόχους που τέθηκαν στην αφετηρία αλλά και με τα «εργαλεία» που χρησιμοποιήθηκαν για να φτάσεις από την αρχή στο τώρα.

      Τα κέφια θα επανέρθουν…ίσως αργήσουν, αλλά θα επανέρθουν.

      Καληνύχτα DQ:)
      χχχ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s